Ik heb een tweede-hands scouter gekocht, van een vriend van me die een verhuurbedrijf in dat spul heeft. Regelmatig verkoopt hij er een paar, om het scouterpark jong te houden.
Nou moet je net als in NL hier een registratiebewijs van het ding hebben die op je naam staat. Het nummerplaatje wordt eenmalig verstrekt, en blijft altijd hetzelfde.
Voor registratie moet je hier bij de politie zijn.
Alvorens tot registratie over te gaan, dien je een van overheids wege verstrekt (ver)koopcontract in te vullen en te ondertekenen. Met dit contract zijn wij naar het aanpalende dorp Hanioti getogen, om het af te laten stempelen door een daartoe bevoegde ambtenaar op het gemeentehuis. Aldus geschiedde, daar de vriend van me (Christos) de ambtenaar goed kende; een must hier in dit land om iets gedaan te krijgen van de overheid.
Voor de uiteindelijke registratie zijn we dan samen met de auto naar Nea Moudania getogen, het dichtsbijzijnde stadje van betekenis, 50 km naar het noorden.
Christos kende de politieagent die de registratie daar verzorgde, hij moet immers ieder jaar voordat het seizoen aanvangt, het hele spul weer laten afstempelen, en de verschuldigde belasting betalen voor zo'n 40 scouters en motoren.
Met goede moed vervoegden we ons op het politieburo, op het kantoortje waar de goede man zijn buro had.
Christos werd hartelijk begroet door de betreffende diender, die hem terloops mededeelde, dat hij het roer had overgegeven aan een jongere collega, die aan het buro naast hem was gezeten.
De "collega" vroeg bars wat we wilden, waarop Christos hem, zoals het hoort hier, bedeest mededeelde dat hij voor registratie kwam van zijn mobiele vloot.
Nog barser deelde de diender hem mede, dat dat niet zomaar kon, en dat hij de regels, die reeds 10 jaar golden, daartoe had veranderd.
Een veel beproefde praktijk hier bij wetsdienaren, om het geheel vooral onoverzichtelijk te houden, zodat de hopeloos verdwaalde en verwarde arme burger, ten einde raad een bankbiljet laat "vallen" die wordt opgeraapt door de ambtenaar, in de "veronderstelling" dat het zojuist van zijn buro was gevallen, dit in het kader van een vlotte afhandeling van het gevraagde.
De diender deelde hem dus mede, dat er eerst nog wat andere formaliteiten dienden te worden afgehandeld, en dat hij volgende week maar terug moest komen. Tja, zo gaat dat.
Vervolgens vroeg hij nog barser aan mij wat ik kwam doen. Ik vertelde hem dus onbedeest en met klare blik, dat ik mijn zojuist aangeschafte scouter kwam laten registreren, en dat ik de benodigde formulieren bij me had.
Ik overhandigde hem het papierwerk, inclusief mijn paspoort. Hij opende mijn paspoort, en keek met fronsende blik naar de inhoud. Vervolgens begon hij er in te bladeren, kennelijk op zoek naar stempels. Toen hij die niet vond, zij hij zichtbaar geirriteerd: "Heb je een vergunning om hier in Griekenland te zijn?"
Ik deelde hem met een milde glimlach mede, dat dat niet nodig was, omdat ik afkomstig was van Nederland, lid van de EU, en voegde er aan toe, dat ik derhalve vrij was om hier te zijn, en te kopen en te verkopen wat ik wou. Hij keek mij ongelovig aan, en controleerde de door hem zojuist ontvangen nieuwe informatie, bij zijn oudere collega, die instemmend knikte ter bevestiging.
Verrijkt met deze nieuwe informatie, zei de diender, dat ook voor mij de regels waren veranderd, en dat ik eerst de scouter moest laten zien bij de lokale politie (sherrif) ter controle van het nummerplaatje.
Voldaan door deze nieuwe ervaringen togen we terug naar ons dorp, en belden meteen de lokale sherrif teneinde de scouter le laten zien. Op de vraag of dat kon moesten we met een bars "NEE, probeer het morgen nog maar een keer", vaststellen dat de lokale overheden inderdaad hard werkten aan hun inkomen.
We proberen het volgende week nog een keer, als we weer goeie zin hebben.
Περισσότερα... »