Τὰς τρίχας ἄσπρης κεφαλῆςσκοπὸν τὰς ἔχουν προσβολῆςκι εἰν᾿ ἐμπαιγμὸς τῆς μοίραςτὸ παραπαῖον γῆρας.Ὅπου τὸ πόδι μου σταθεῖκαὶ ὅπου περπατήσωσιγὰ-σιγὰ μ᾿ ἀκολουθεῖ
ὁ χάρος ἀπὸ πίσω.
Αὐτὸ τὸ ἔρημο κορμὶ
τὸ τριγυρίζουν σκύλοι
καὶ «χόρτασες κι ἐσὺ ψωμί»
μοῦ λὲν ἐχθροὶ καὶ φίλοι.
Ὡς φάσμα τρέχω τῆς νυκτὸς
μακράν του δρῶντος κόσμου
καὶ ὅπου τάφος ἀνοικτὸς
μοῦ φαίνεται δικός μου.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Tseligas" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
