Βρὲ ἴσκιε μου γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;Δὲ μ᾿ ἀφήνεις μόνο μου νὰ τρέχω;Βρὲ ἴσκιε μου, δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς,πρέπει κι ἐσένα σύντροφο νὰ ἔχω;Πότε στραβὸ σὲ βλέπω πότε ἴσο,πότε μακρὺ σὰ σούβλα, πότε νᾶνο,τὴ μιὰ πηγαίνεις μπρός, τὴν ἄλλη πίσωσὲ ἀπαντῶ ἐδῶ, ἐκεῖ σὲ χάνω.Χωρὶς νὰ βλέπεις, πιάνεις ὅτι πιάνω,μὲ ὁδηγεῖς ἀλλὰ καὶ σ᾿ ὁδηγῶ.Καὶ τέλος πάντων κάνεις ὅτι κάνωκαὶ εἶσαι ἄλλος, δεύτερος, ἐγώ.Βρὲ ἴσκιε μου, γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;Βρὲ ἴσκιε μου δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς...Σὲ ἀπαντῶ στὸ σπίτι καὶ στὸ δρόμοκαὶ μοῦ γεννᾷς πολλὲς φορὲς τὸν τρόμο.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Tseligas" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
