
Μια μέρα που καθόμαστε στα χόρτα τ' ανθισμένα,- Μάρω, ένα λόγο θα σου πω,Μάρω, της είπα, σε αγαπώ,τρελλαίνομαι για σένα.-
Από τη μέση με άρπαξε, με φίλησε στο στόμακαι μούπε: -για αναστεναγμούς, για της αγάπης τους καϋμούςείσαι μικρός ακόμα.-
Μεγάλωσα και την ζητώ... μ' άλλον ζητά η καρδιά τηςκαι με ξεχνάει τ' ορφανό...εγώ όμως δε λησμονώποτέ το φίλημά της.
Γεώργιος Ζαλοκώστας (1805-1858)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Tseligas" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
