'Ώσπου v' αρχίσει η παράσταση
βλέπω τι παίζεται πλαγίως
εντός ενυδρείου που διασκεδάζει
την αναμονή.
Τετράγωνο περίπου σάν κουτί
παπουτσιών στο νούμερο της υπερβολής. Σε γωνία σφηνωμένο για να γεύονται
διπλή ασφυξία οι τοίχοι.
Μικρά ψαράκια όσο το χρυσαφί του ήλιου επάνω σε χρυσόμυγας ξεριζωμένο βόμβοτρέχουν πανικόβλητα. Σκυλόψαρο τζάμι τά κυνηγά. Νάνος βυθός. Τον γαργαλάει εύκολαμε τα κοντά της δαχτυλάκια η επιφάνεια. Συνθλίβεται η πλεύση συχνάστις συμπληγάδες πέτρες-χαλίκι εύρημα στεριανό.
Κάθε τόσο αγωγός κρυμμένος στέλνειβίαιο αέρα φουρτουνιάζει κάπως η ανίαφύκια ξεμαλλιάζονται με πλαστικόνολοφυρμό. Για λίγοκαταποντίζεται η ορατότης. 'Ώσπουμισοπνιγμένη την τραβάνε κατά πάνωκάτι φυσαλίδες οξυγόνου μικρέςσαν καρφίτσας κεφαλάκι που βγαίνουναπό των ματιών μου τη λιγοστή φιάλη. 
Τι λυπάσαι, χρυσόψαρα είναιούτε που γνώρισαν θάλασσα ποτέ τους. Και μείς πόσο τάχα γνωρίσαμε; Κι όμως το νοσταλγούμε αυτό το διόλου
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Tseligas" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
