Ω, χαμηλώστε αυτό το φως!Στη νύχτα τι ωφελάει;Πέρασε η μέρα. Φτάνει πια.Ποιος ξέρει ο Ύπνος μου κρυφόςαν κάπου εδώ φυλάηκι’ αν του ανακόβεται η στιγμήναρθή, που τον προσμένω.Έχω στο στόμα την ψυχήμου παρατήσαν οι λυγμοίτο στήθος κουρασμένο.
Πάρτε το φως! Είνε καιρόςνα μείνω πια μονάχη.
Φτάνει η απάτη μιας ζωής.
Κάθε προσπάθεια ένας εχθρός
για τη στερνή μου μάχη.
Ας παύσουν πλέον οι σπαραγμοί.Ας μου απομείνει κάτιγια να πλανέψω τη νυχτιάνα σκύψη κάπως πιο θερμήστο ανήσυχό μου μάτι.
Πάρτε το φως! Είνε η στιγμή!
Τη θέλω όλη δική μου.
Είνε η στιγμή να κοιμηθώ.
Πάρτε το φως! Με τυραννεί...
μου αρνιέται την ψυχή μου...
ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Tseligas" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
