Halkidiki Blogs » Ropewalker Kassandra » Τα επιλεγμένα μπλογκ του νομού Χαλκιδικής με μια ματιά

Ropewalker Kassandra (100)

Σελίδες: 1 2

Χαλκιδική, 28.10.2011

23:45

Για τα «κυριαρχικά δικαιώματα»

» Ropewalker Kassandra

Επιστρέφοντας χτες από τις Βρυξέλλες, ο Γ. Παπανδρέου έσπευσε να καθησυχάσει τους ντόπιους συμμάχους του ότι η εθνική κυριαρχία δεν απειλείται από τη μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα κλιμακίων της τρόικας, που αναλαμβάνουν αναβαθμισμένο ρόλο στην εκτέλεση όσων συναποφασίζουν δανειστές και δανειζόμενοι, στο πεδίο της ελεγχόμενης πτώχευσης. Τόσο η δική του πρεμούρα, όσο και των άλλων αστικών κομμάτων ή των οπορτουνιστών για τα «κυριαρχικά δικαιώματα» της χώρας, κάθε άλλο παρά αθώα είναι, σε μια περίοδο που όλοι τους πολεμούν λυσσαλέα να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες της κρίσης και τα αδιέξοδα στην αστική διαχείριση. Νομοτέλεια της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι και η ανισομετρία. Αν χαθεί το βασικό, ότι, δηλαδή, οι σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους οι καπιταλιστικές οικονομίες, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου, είναι σχέσεις αλληλεξάρτησης, τότε οι χώρες που βρίσκονται χαμηλότερα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα φαντάζουν σαν εξαρτημένες από τις πιο ισχυρές οικονομικά. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι έτσι. Ενα παράδειγμα: Την περίοδο που εξελισσόταν το σχέδιο Μάρσαλ, τεχνοκράτες των ΗΠΑ είχαν μόνιμη παρουσία στην Ελλάδα για να επιβλέπουν και να διευθύνουν την απορρόφηση των αμερικανικών κονδυλίων. Από τη σκοπιά των ιδιαίτερων συμφερόντων των ΗΠΑ, τα χρήματα προς την Ελλάδα συνέβαλαν στην καπιταλιστική ανοικοδόμηση και στη σταθεροποίηση της αστικής εξουσίας, όροι αναγκαίοι για τη διασφάλιση των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή, και μάλιστα σε συνθήκες ένοπλης ταξικής πάλης. Αντίστοιχα, από τη σκοπιά της ντόπιας αστικής τάξης, τα αμερικανικά πακέτα σήμαιναν το χτίσιμο υποδομών για τον εκσυγχρονισμό της καπιταλιστικής παραγωγής, γεγονός που θα έκανε το κεφάλαιο πιο ισχυρό, άρα και πιο επιθετικό απέναντι στο λαό. Από αυτή τη σκοπιά, δεν είχε κανένα πρόβλημα να παραχωρήσει μέρος της εθνικής κυριαρχίας, βλέποντας μακροπρόθεσμα το γενικό του συμφέρον. Το ίδιο έγινε και με την ένταξη της χώρας στην ΕΕ. Το ίδιο ισχύει και με την προσχώρησή της σε οποιαδήποτε καπιταλιστική συμμαχία, η οποία αυτόματα συνεπάγεται συνειδητή απεμπόληση μέρους της εθνικής κυριαρχίας στο πλαίσιο της αλληλεξάρτησης των οικονομιών. Τα αστικά κόμματα και οι οπορτουνιστές είναι υπέρ της ΕΕ. Ψήφισαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στηρίζουν την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, που σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη παραχώρηση αρμοδιοτήτων από ένα κράτος - μέλος στα υπερεθνικά όργανα της Ενωσης. Το δάνειο από την τρόικα είναι συν-επιλογή της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, επιβεβλημένη από το γενικό συμφέρον της αστικής τάξης, παρά τους επιμέρους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της. Οι ισχυρές καπιταλιστικά χώρες δανειοδοτούν την Ελλάδα προσδοκώντας πολλαπλά οφέλη, τόσο στο επίπεδο της οικονομίας, με τη διάσωση του ευρώ, όσο και στην ενσωμάτωση του κινήματος, σε μια χώρα που δείχνει έντονα σημάδια λαϊκής ανάτασης. Η ντόπια πλουτοκρατία, από την πλευρά της, κερδίζει με τα δάνεια την παραμονή της στην Ευρωζώνη, με την οποία έχει ταυτίσει τα στρατηγικά της συμφέροντα. Στο ζύγι αυτών των συμφερόντων βρίσκονται μόνιμα τα κυριαρχικά δικαιώματα, όπως απέδειξε και η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ. Πραγματική λαϊκή κυριαρχία σημαίνει όλος ο πλούτος της χώρας στα χέρια του λαού. Σημαίνει λαϊκή εξουσία και οικονομία και σύναψη σχέσεων με άλλες χώρες στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος με κερδισμένο το λαό. Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Περισσότερα... »

22:31

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την 71η επέτειο της 28ης Οκτώβρη

» Ropewalker Kassandra

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Οργανωμένος ο λαός είναι πανίσχυρος και ικανός να νικήσει

Σε ανακοίνωση για την 71η επέτειο της 28ης Οκτώβρη, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Το ΟΧΙ του λαού το 1940, που εξελίχθηκε σε παλλαϊκή και ένοπλη αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ κατά της τριπλής Κατοχής, με καθοδηγητή και κύριο αιμοδότη το ΚΚΕ, αποδεικνύει ότι όταν ο λαός οργανωθεί και συνειδητά παλέψει για το δίκιο του, γίνεται πανίσχυρος και ικανός να αντιμετωπίσει κάθε εχθρό του.

Το ΚΚΕ και πάλι σαλπίζει κάλεσμα λαϊκής συμμαχίας και αντεπίθεσης. Ο θανάσιμος εχθρός για το λαό είναι τα μονοπώλια, η εξουσία τους, τα κόμματα και οι οργανισμοί που τους υπηρετούν. Πατριωτισμός για τους εργαζόμενους είναι να σωθεί ο λαός, όχι τα μονοπώλια, η ΕΕ και ο ξεπερασμένος καπιταλισμός, που μόνο φτώχεια, κρίσεις, χρεοκοπία και πολέμους φέρνουν στους λαούς.

Ο μόνος δρόμος, για να βάλει ο λαός τέλος στις βάρβαρες θυσίες και στα μνημόνια που του επιβάλλουν, να κατακτήσει τα σύγχρονα δικαιώματά του και να προστατεύσει τη χώρα από τις ιμπεριαλιστικές επιβουλές και πολέμους, είναι ένας και μοναδικός: Να παλέψει για τη δική του εξουσία, να γίνει αφεντικό στον πλούτο που παράγει, μετατρέποντας τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και το φυσικό πλούτο σε λαϊκή περιουσία, αποδεσμεύοντας τη χώρα από τις λυκοσυμμαχίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ετσι μπορεί, από θέση ισχύος, να διαγράψει το κρατικό χρέος προς τα μονοπώλια, να υπερασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, να αναπτύξει όλες τις παραγωγικές δυνατότητες για την κάλυψη των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο λαός απέναντι στην αστική τάξη και τα κόμματά της. Ο δικός τους, ο αστικός, πατριωτισμός αφορά αποκλειστικά και μόνο την προστασία των συμφερόντων τους, της εξουσίας και του εκμεταλλευτικού τους συστήματος. Σήμερα θυσιάζουν τα δικαιώματα του λαού, παίρνουν τα πιο βάρβαρα μέτρα εναντίον του, προκειμένου να προστατευθεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, η Ευρωζώνη και η ΕΕ. Τα αστικά κόμματα έκαναν πάντα τα ίδια σε βάρος του λαού. Το 1941 - 1944 ή εγκατέλειψαν το λαό στο έλεος των κατακτητών, καταφεύγοντας μαζί με τον κρατικό χρυσό στους Αγγλους, ή συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους Γερμανοϊταλούς και Βούλγαρους κατακτητές.

Οι θυσίες του αγώνα, ο μαζικός ηρωισμός, ανοίγουν το δρόμο για τη νίκη απέναντι στις οδυνηρές συνέπειες της υποταγής. Συμπόρευση με το ΚΚΕ, όλοι στον αγώνα, για τη λαϊκή συμμαχία της αντεπίθεσης και της ανατροπής. Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας. Νόμος είναι το δίκιο του λαού και η λύση είναι η δική του εξουσία, η ανάπτυξη προς όφελός του».

ριζοσπαστης

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 22.09.2011

18:42

Για την αντιδραστική και την επαναστατική βία

» Ropewalker Kassandra

«Όλα τα κόμματα πρέπει να τοποθετηθούν απέναντι στα φαινόμενα της πολιτικής βίας ...; Δεν υπάρχει προοδευτική και συντηρητική βία».

Ηλίας Μόσιαλος, κυβερνητικός εκπρόσωπος ΠΑΣΟΚ (7-7-2011)

«Καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, όποια αιτία κι αν έχει, όποια πρόφαση κι αν επικαλείται, σε όποιον και όπου κι αν εκδηλώνεται».

Γ. Μιχελάκης, εκπρόσωπος ΝΔ (7-7-2011)

«Αν η πολιτεία δεν εγκαταλείψει την ψευτοδημοκρατική στάση της ανοχής στη βία και αν η κοινωνία δεν απαιτήσει την εφαρμογή των νόμων, η ζούγκλα είναι κοντά».

Πάσχος Μανδραβέλης, "Καθημερινή" (23-01-2011)

Όσο βαθαίνει η καπιταλιστική κρίση, όσο πιο έντονα και πιο ορατά γίνονται τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος, τόσο πιο πολύ φουντώνει από τη μεριά της αστικής τάξης, των αστικών κομμάτων και μέσων ενημέρωσης, η φιλολογία γύρω από το θέμα της βίας. Ιδιαίτερα μετά τη 48ωρη απεργία του Ιούνη, τη μαζική συμμετοχή, αλλά και την εκτεταμένη προβοκάτσια που επιχειρήθηκε σε βάρος του λαού και της νεολαίας, η κυβέρνηση, με τη συμφωνία της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, έσπευσε να φέρει το θέμα της "πολιτικής βίας" στη Βουλή, με αντικείμενο της συζήτησης «την προστασία των θεσμών, τη διασφάλιση της ευνομίας, την καλύτερη οργάνωση των δημόσιων συναθροίσεων, τη λειτουργία της Αστυνομίας».

Στην πραγματικότητα, όταν οι αστοί μιλούν για "καταδίκη της βίας", στο στόχαστρό τους βάζουν το μαζικό, οργανωμένο εργατικό-λαϊκό κίνημα, την επαναστατική βία, την επαναστατική πάλη που στοχεύει στην ανατροπή της αστικής εξουσίας. Επιδιώκουν να θωρακίσουν το καπιταλιστικό σύστημα, να ενεργοποιήσουν αντανακλαστικά ενάντια στο λαϊκό κίνημα, τσουβαλιάζοντάς το με τις προβοκάτσιες που οι ίδιοι ενορχηστρώνουν, στηρίζουν και αξιοποιούν.

Αυτοί που τάχα «καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται», την ίδια ώρα αθωώνουν και ευλογούν τη βία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης, τη βία που ασκούν οι αστοί είτε στη σφαίρα της παραγωγής, είτε και με τη δύναμη των όπλων, όπως είδαμε και με την πρόσφατη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη.

Τι είναι αυτό που γεννά τη βία; Ποια είναι η σχέση της με την ταξική πάλη;

Η βία δεν είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο, ή ένα φαινόμενο που με κάποιο τρόπο είχε "λυθεί" και ξαφνικά "κλιμακώνεται ανησυχητικά". Η δημιουργία των τάξεων είναι αυτή που γέννησε το κράτος ως μηχανισμό βίας, μηχανισμό κυριαρχίας και επιβολής των εκμεταλλευτών στους εκμεταλλευομένους. Η εκμετάλλευση της εργασίας γέννησε τη βία ως μέθοδο επιβολής της θέλησης της άρχουσας τάξης.

Τέτοιο όργανο ταξικής κυριαρχίας είναι και το καπιταλιστικό κράτος σε όλες του τις μορφές: ακόμα και η αστική δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικτατορία της αστικής τάξης, που με τη βία, πότε καλυμμένη και πότε ανοιχτή, επιβάλλει την κυριαρχία του συστήματος της.

Όπως σημείωνε ο Λένιν: «Δεν υπάρχει κανένα κράτος, έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο σύνταγμά του παραθυράκια και επιφυλάξεις, που εξασφαλίζουν στην αστική τάξη τη δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κηρύσσει το στρατιωτικό νόμο κτλ "σε περίπτωση διατάραξης της τάξης", στην πραγματικότητα, σε περίπτωση που η εκμεταλλευόμενη τάξη "παραβιάζει" το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά»¹.

Η κυρίαρχη τάξη κρατά την εξουσία της με την κρατική βία: με τα όπλα (αστυνομία, στρατός κλπ), αλλά και ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Διαφορετικά δε θα μπορούσε να κυριαρχεί. Αυτή η αντικειμενική πραγματικότητα δε μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά από τους καταπιεζομένους παρά με την επαναστατική βία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Επομένως στην ταξική πάλη δεν υπάρχει βία γενικώς και αορίστως. Υπάρχει η αντιδραστική βία, η βία που ασκεί η κυρίαρχη τάξη για να διατηρήσει την εξουσία της και υπάρχει και η επαναστατική βία, η βία που ασκεί η εκμεταλλευόμενη τάξη στην πάλη της για να αποτινάξει τα δεσμά της.

Τι βία άσκησε και ασκεί η αστική τάξη;

Η γέννηση και η ανάπτυξη του καπιταλισμού είναι συνδεδεμένη με την εκμετάλλευση και την κοινωνική αδικία, με τεράστιες καταστροφές που συνόδευσαν τη γέννηση του κεφαλαίου, όπως η καταστροφή των αυτόχθονων πληθυσμών στην αμερικανική ήπειρο και την Αυστραλία, με το μαζικό δουλεμπόριο στις HΠA των προηγούμενων αιώνων, με την αποικιοκρατική εκμετάλλευση, με την αναρχία στην παραγωγή και τις καταστροφές των μεγάλων οικονομικών κρίσεων, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την παιδική εργασία και τόσα άλλα.

Ο καπιταλισμός επικράτησε ως σύστημα σε βάρος της φεουδαρχίας όχι "ειρηνικά", αλλά ως αποτέλεσμα άσκησης πολύμορφης βίας σε βάρος την παλιάς τάξης πραγμάτων. Οι φεουδάρχες εξάντλησαν τα περιθώρια βίας για να κρατηθούν και η ανερχόμενη τότε αστική τάξη χρησιμοποίησε τη βία για να επικρατήσει, για να κατακτήσει την πολιτική εξουσία.

Οι αστικές επαναστάσεις, όπως η Γαλλική Επανάσταση, η διαδικασία συγκρότησης των εθνών-κρατών, οι εθνικό-απελευθερωτικές αστικές επαναστάσεις, όπως ήταν και η Ελληνική Επανάσταση, αποτελούν βασικά κομμάτια αυτής της πάλης ανάμεσα στο τότε παλιό και το τότε καινούργιο, της βίαιης ταξικής πάλης που οδήγησε στην επικράτηση του καπιταλισμού.

«Η σύγχρονη αστική κοινωνία που πρόβαλε από την καταστροφή της φεουδαρχικής κοινωνίας», σημειώνουν ο Μαρξ και ο Ένγκελς, «δεν κατάργησε τις ταξικές αντιθέσεις, έβαλε μονάχα στη θέση των παλιών νέες τάξεις, νέους όρους καταπίεσης, νέες μορφές πάλης»².

Η αστική τάξη είναι πλέον η κυρίαρχη τάξη, χρησιμοποιεί τη βία για να διατηρήσει την εξουσία της, για να διαιωνίσει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Σε συνθήκες μονοπωλιακού καπιταλισμού, όταν πλέον η αστική τάξη γίνεται αντιδραστική σε όλη τη γραμμή, είναι φυσικό να βάζει στο στόχαστρό της την επαναστατική βία, την επαναστατική πάλη, να φτάνει ακόμα και σε αποκήρυξη ή δαιμονοποίηση ακόμα και των δικών της, των αστικών επαναστάσεων.

«Τότε ήτανε άλλες εποχές, σήμερα έχουμε ελευθερία και δημοκρατία» μας λένε οι αστοί αναλυτές, ωστόσο το πραγματικό περιεχόμενο της ελευθερίας και της δημοκρατίας στον καπιταλισμό είναι ο οικονομικός καταναγκασμός της μισθωτής σκλαβιάς, είναι η βία απέναντι στην εργατική τάξη, που μπορεί "ελεύθερα" ή να πουλήσει την εργατική της δύναμη ή να πεθάνει της πείνας.

Η βία της αστικής τάξης είναι βαθιά ριζωμένη στο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, εκφράζεται παντού: στις σχέσεις παραγωγής, στην καταστολή των εργατικών αγώνων, ειδικά όταν αυτοί στρέφονται ενάντια στην ίδια την εκμετάλλευση, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Γιατί είναι αναγκαία η επαναστατική βία;

Το κομμουνιστικό κίνημα, από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του, διακήρυξε τους στόχους του αντιμετωπίζοντας την πρωτοφανή καταδίωξη από μέρους της άρχουσας τάξης: «Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος»³.

Γιατί όμως η ανατροπή αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μονάχα βίαια;

Η ιστορία των κοινωνιών είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Τη στιγμή της κορύφωσης της πάλης, όταν εκδηλώνεται ο επαναστατικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, το κράτος των εκμεταλλευτών, με τη βία στρέφει όλη τη δύναμή του για να τσακίσει τις επαναστατικές δυνάμεις.

Απέναντι σε αυτή την τεράστια δύναμη καταστολής, το επαναστατικό κίνημα αντιτάσσει τη δική του δύναμη, τη δύναμη της επαναστατικής βίας.

Με αυτή την έννοια, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Μαρξ, «η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που κυοφορεί μια καινούργια»⁴.

Η ιστορία έχει δείξει ότι καμία εκμεταλλεύτρια τάξη δεν παραχώρησε θεληματικά τα προνόμιά της και φυσικά το ίδιο ισχύει και για την αστική τάξη. Όπως ήδη σημειώσαμε, το αστικό κράτος, ανεξάρτητα από τη μορφή που παίρνει, ακόμα και την πιο δημοκρατική, δεν παύει να παραμένει δικτατορία της αστικής τάξης, κράτος που εξασφαλίζει με τη βία τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από τους αστούς.

Για τη σοσιαλιστική επανάσταση η βία είναι το μοναδικό μέσο εξουδετέρωσης της αστικής βίας, όπως στο παρελθόν η αστική βία ήταν το μέσο εξουδετέρωσης της φεουδαρχικής βίας. Το εύρος και οι μορφές της επαναστατικής βίας εξαρτώνται από το συσχετισμό δυνάμεων και κυρίως την αντίδραση της αστικής τάξης κατά τη σύγκρουση, τα μέσα που θα είναι σε θέση να αντιπαραθέσει, καθώς και το διεθνή συσχετισμό.

Σε κάθε περίπτωση όμως η πείρα του επαναστατικού εργατικού κινήματος διδάσκει ότι χωρίς την επαναστατική βία είναι αδύνατο να τσακιστεί η αντίσταση των εκμεταλλευτών. Όσες φορές το εργατικό κίνημα έπεσε στο λάθος ότι μπορεί η εργατική τάξη να πάρει την εξουσία μέσω των αστικών θεσμών, εξασφαλίζοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή σε συμβιβασμό με αυτούς τους θεσμούς, το αποτέλεσμα ήταν είτε να ενσωματωθεί στη στήριξη της κυριαρχίας των μονοπωλίων είτε να ηττηθεί θρηνώντας εκατόμβες θυμάτων.

Η επαναστατική βία περιορίζεται στη στιγμή της εξέγερσης;

Η κοινωνική επανάσταση δεν περιορίζεται στην κατάληψη της εξουσίας και στη διαμόρφωση της οικονομικής βάσης για τη σοσιαλιστική ανάπτυξη, αλλά επεκτείνεται σε όλη τη σοσιαλιστική πορεία. Κύρια λειτουργία της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, της δικτατορίας του προλεταριάτου, είναι η δημιουργική, η ανάπτυξη δηλαδή των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής. Ταυτόχρονα, ως κρατική εξουσία, εμπεριέχει την καταστολή, τη βία του νέου πάνω στο παλιό. Όμως εδώ πρόκειται για βία που εκφράζει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας των εκμεταλλευομένων σε βάρος της κοινωνικής μειοψηφίας των εκμεταλλευτών. Σκοπός αυτής της βίας είναι η κατάργηση της εκμετάλλευσης και όχι η διαιώνισή της.

Η επαναστατική βία είναι αναγκαία από μέρους της εργατικής τάξης, αλλά ταυτόχρονα έχει ιστορικά προσωρινό χαρακτήρα, μιας και η πάλη των κομμουνιστών στοχεύει στον κομμουνισμό, στην αταξική κοινωνία όπου δε θα υπάρχουν και οι αντικειμενικές αιτίες ύπαρξης της επαναστατικής βίας.

Η αστική τάξη, όπως και κάθε εκμεταλλεύτρια τάξη πριν από αυτήν, προσπαθεί να θωρακίσει την εξουσία της. Βάζει πολύμορφα στο στόχαστρό της την επαναστατική βία: πότε με το να τη συκοφαντεί, τσουβαλιάζοντάς την με τις αντιλαϊκές προβοκάτσιες που οργανώνουν και αξιοποιούν οι μηχανισμοί της αστικής τάξης, πότε με το να διαστρεβλώνει το περιεχόμενό της, να αποπροσανατολίζει, πχ με το να καταμερίζει σε μέρος του αστικού τύπου να αποθεώνει μορφές πάλης που φαίνονται "συγκρουσιακές" στη μορφή, αλλά στην πραγματικότητα είναι ακίνδυνες για τους αστούς στο περιεχόμενό τους.

Πολύτιμη βοήθεια σε αυτήν την προσπάθεια παίρνουν αντικειμενικά οι αστοί από διάφορες δυνάμεις του οπορτουνισμού που αρνούνται την αναγκαιότητα της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού και ρίχνουν νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού της λαϊκής πάλης.

Κανένα μέτρο των αστών ωστόσο δε μπορεί τελικά να ανατρέψει την κίνηση της κοινωνικής εξέλιξης, πολύ περισσότερο όταν το εργατικό-λαϊκό κίνημα αξιοποιεί την πείρα της ταξικής πάλης, όταν βάζει στο επίκεντρό του την ανατροπή της αστικής εξουσίας, αξιοποιεί οργανωμένα όλες τις μορφές πάλης για να συγκεντρώνει δυνάμεις γύρω από αυτό το στόχο και προετοιμάζεται για τις σκληρές και αποφασιστικές ταξικές συγκρούσεις.

Παραπομπές

1. Β.Ι. Λένιν, Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι, Άπαντα, εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", τ. 37, σελ. 253

2. Κ. Μαρξ - Φρ. Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", Αθήνα 1994, σελ. 26

3. Κ. Μαρξ - Φρ. Ένγκελς, όπως παραπάνω, σελ. 69

4. Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", Αθήνα 1978, τόμος πρώτος, σελ. 776

5. Β.Ι. Λένιν, Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι, Άπαντα, εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", Αθήνα 1982, τ. 37, σελ. 296

Οδηγητης

Περισσότερα... »

14:01

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ για τις επικίνδυνες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο

» Ropewalker Kassandra

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ Να δυναμώσει η ταξική πάλη και η αντιιμπεριαλιστική δράση μπροστά στις επικίνδυνες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή μας

1. Οι εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο είναι εκρηκτικές και διαμορφώνουν μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση, με τεράστιες συνέπειες στη ζωή των εργαζομένων. Μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, που δίνει τη σκυτάλη στη μοιρασιά της λείας, δυναμώνουν οι απειλές της Τουρκίας ενάντια στην Κύπρο, οξύνονται οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ, ενισχύεται η επιθετικότητα του Ισραήλ ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, στο Λίβανο και την Αίγυπτο, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη σχέδιο ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία, που αποσκοπεί και σε επίθεση στο Ιράν, με πρόσχημα το πυρηνικό του πρόγραμμα. Οι εξελίξεις αυτές σχετίζονται με γενικότερες αναδιατάξεις στην περιοχή που συνδέονται και με το ιμπεριαλιστικό σχέδιο για τη «Νέα Μέση Ανατολή», με τις αλλαγές που γίνονται στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή μετά την ανατροπή των αντιλαϊκών κυβερνήσεων στην Αίγυπτο και την Τυνησία, με την προσπάθεια αναδιοργάνωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, ώστε να αντιστοιχηθεί στις σημερινές ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Αυτή η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται από τη θέση περί «Αραβικής Ανοιξης», που αναπαράγουν αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις. 2. Η παραπάνω κατάσταση εκτυλίσσεται σε συνθήκες βαθιάς, συγχρονισμένης καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων που αναζητούν δρόμους υψηλής κερδοφορίας. Χαρακτηρίζεται από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης εντείνονται, για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των ενεργειακών δρόμων, και μπορεί να οδηγήσουν σε γενικευμένες πολεμικές αναμετρήσεις, ως συνέχεια των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που εξαπέλυσαν το προηγούμενο διάστημα ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ κατά της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της Λιβύης. Ιδιαίτερα σ' αυτήν τη νευραλγική περιοχή μεγαλώνουν οι κίνδυνοι νέων πολεμικών συγκρούσεων, ανάλογα με την αναδιάταξη δυνάμεων στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Οι ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία κ.ά., έχουν μπει στο χορό των οξυμένων ανταγωνισμών με συμφωνίες - συμμαχίες για τη μοιρασιά της λείας του τεράστιου πλούτου και των ενεργειακών αποθεμάτων της περιοχής.

Η σύγκρουση μπορεί, στον ένα ή άλλο βαθμό, να «αγκαλιάσει» ολόκληρη την περιοχή (Ανατολική Μεσόγειο, Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, Περσικό Κόλπο, Βαλκάνια, Κασπία). 3. Το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις αναδεικνύουν την αναγκαιότητα αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών προς όφελος των εργαζομένων και μέσα από την αμοιβαία συνεργασία των λαών. Προϋπόθεση γι' αυτήν την προοπτική είναι να περάσει η εξουσία στα χέρια των λαών, για να ανοίξει ο δρόμος στην κοινωνικοποίηση του φυσικού πλούτου, των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, που πρέπει να γίνουν λαϊκή περιουσία, και η οικονομία να αναπτύσσεται με κεντρικό σχεδιασμό και λαϊκό έλεγχο.

Σε διαφορετική περίπτωση, αυτός ο φυσικός πλούτος θα συνεχίσει να αποτελεί το «μήλον της Εριδος» ανάμεσα στα μονοπώλια και στα καπιταλιστικά κράτη, που διαγκωνίζονται για τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, χωρίς να διστάζουν, για την εξασφάλιση των κερδών τους, να αιματοκυλούν τους λαούς, να καταστρέφουν το περιβάλλον, την ώρα που ο λαός θα πληρώνει πανάκριβα το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, την ενέργεια.

4. Η πράξη δείχνει ότι οι κυβερνήσεις που διαχειρίζονται το σύστημα και είναι ενταγμένες στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, εμπλέκονται στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ όχι μόνον δεν αποτελούν «ασπίδα» από τους κινδύνους των εντάσεων και του πολέμου, όπως ισχυρίζονται οι ευρω-ατλαντιστές, αλλά ως «προστάτες» της κερδοφορίας του κεφαλαίου είναι «φορείς» του ιμπεριαλιστικού πολέμου, των επεμβάσεων, της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αυτό μαρτυρά και η πολύχρονη πείρα του ελληνικού λαού, από την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, που όχι μόνον δε βοήθησε στην εξασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά αποτέλεσε «εργαλείο», που βοήθησε στην αμφισβήτησή τους από την άρχουσα τάξη της Τουρκίας, με τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, και το καθεστώς «συνδιαχείρισης» στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ κ.ά.

Από την άλλη, στην περιοχή παρεμβαίνουν έντονα η Κίνα, και ιδιαίτερα η Ρωσία, αλλού σε ανταγωνιστική σχέση με τις ΗΠΑ (π.χ. Συρία) και αλλού σε συμπόρευση μαζί τους (π.χ. αξιοποίηση κοιτασμάτων Κύπρου). Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί η διακριτή, σε σχέση με τις ΗΠΑ, δραστηριότητα της Βρετανίας (π.χ. εκμετάλλευση κοιτασμάτων στο Β. Ιράκ σε συνεργασία με τουρκικούς ομίλους) και η συμμετοχή της και στην ενεργειακή συμφωνία της Κύπρου. 5. Η Τουρκία, αξιοποιώντας την οικονομική και στρατιωτική της δύναμη, διεκδικεί στρατηγικό ρόλο στην περιοχή, ρόλο ισχυρής περιφερειακής δύναμης και προωθεί τα μονοπωλιακά συμφέροντα στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, για να αποσπάσει μεγαλύτερο μερίδιο από τους φυσικούς πόρους και τις αγορές της ευρύτερης περιοχής, αξιοποιώντας και το θρησκευτικό αίσθημα. Παρουσιάζεται, δήθεν, ως «προστάτης των Παλαιστινίων», την ώρα που διατηρεί την τουρκική κατοχή στο 37% της Κύπρου και με προκλήσεις και απειλές στρέφεται κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου.

Η Τουρκία αναπτύσσει αντιφατικές σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας τόσο με την Αίγυπτο (προσδιορισμός ΑΟΖ, ενεργειακή συνεργασία), όσο και με το Ιράν (Κουρδικό Ζήτημα, συμμετοχή Τουρκίας στην αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ). Αξιοποιεί το Παλαιστινιακό, για να αμφισβητήσει τις ΑΟΖ Ισραήλ - Κύπρου. Στην κατεύθυνση αμφισβήτησης της ΑΟΖ με το Ισραήλ κινείται και ο Λίβανος. Η Τουρκία επιχειρεί μια σύνθετη διαπραγμάτευση σε πολλά θέματα, για να διασφαλίσει τα κυριότερα, δίνοντας σ' αυτήν τη συγκυρία προτεραιότητα στο Κουρδικό και στην ΑΟΖ της Μεσογείου.

6. Από τη μεριά της, η αστική τάξη της Ελλάδας συνάπτει πολιτικο-στρατιωτικές συμφωνίες με το Ισραήλ. Συμφωνίες, που αποτελούν τη βάση κοινών στρατιωτικών ασκήσεων και προετοιμάζουν το έδαφος για επιθετικές στρατιωτικές ενέργειες κατά του Ιράν, στρέφονται κατά των λαών της περιοχής, κατά του παλαιστινιακού λαού.

Το ΚΚΕ έχει καταδικάσει τόσο την επιθετικότητα της Τουρκίας και τις ελληνοτουρκικές συμφωνίες που υπηρετούν τα συμφέροντα των αστικών τάξεων, όσο και τις πολιτικο-στρατιωτικές συμφωνίες της ελληνικής κυβέρνησης με το Ισραήλ και προειδοποιεί το λαό πως η ένταξη στη μια ή στην άλλη συμμαχία, που κινείται στο έδαφος των μονοπωλιακών συμφερόντων, έχει μεγάλους κινδύνους, μπορεί να οδηγήσει όχι μόνον σε σκληρές ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις, αλλά ακόμη και σε «θερμά επεισόδια» και πιο γενικευμένες πολεμικές αναμετρήσεις, που θα φέρουν μεγάλες καταστροφές για να διευκολυνθεί η επέμβαση, η «επιδιαιτησία» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, μ' όποια ομπρέλα κι αν αυτή εμφανίζεται. Κι αυτό αφορά τόσο την προώθηση συμβιβαστικού «πακέτου» για το Αιγαίο που θα προβλέπει παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και συνεκμετάλλευση των πηγών του πλούτου, όσο και την προώθηση σχεδίου (τύπου Ανάν) που δε θα εξασφαλίζει τα δικαιώματα της Κύπρου, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

7. Σ' αυτές τις συνθήκες, καταδικάζουμε τις απειλές που εκτοξεύει η τουρκική κυβέρνηση κατά της Κύπρου. Είμαστε σε ετοιμότητα για την αντιμετώπιση κάθε επιθετικής ενέργειας και στηρίζουμε τον αγώνα του κυπριακού λαού για Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, σε μια ομοσπονδιακή, διζωνική, δικοινοτική λύση, με μία και μόνη κυριαρχία και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, κοινή πατρίδα των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.

Η Κύπρος, η Παλαιστίνη, ο Λίβανος, η Ελλάδα, κι όλες οι άλλες χώρες της περιοχής έχουν δικαίωμα να αξιοποιούν, να εκμεταλλεύονται τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ), σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και είναι υπόθεση των λαών, ο πλούτος να αξιοποιηθεί για τα δικά τους συμφέροντα.

Ταυτόχρονα, επισημαίνουμε πως η προσέγγιση που παρατηρείται με το Ισραήλ, όπως και οι διεργασίες για άξονα Ισραήλ - Ελλάδας - Κύπρου περικλείουν κινδύνους για μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας και της Κύπρου στο κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Το Ισραήλ και βέβαια οι ΗΠΑ δεν αποτελούν «στηρίγματα» των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου. Αξιοποιούν τις ενεργειακές επενδύσεις σαν μοχλό, για να επιβληθεί το νέο «σχέδιο Ανάν», όπως φαίνεται κι από τη θέση «να μοιραστούν οι πηγές ενέργειας του νησιού ισόνομα στο πλαίσιο συνολικής λύσης του Κυπριακού».

8. Επιπλέον, προειδοποιούμε τους λαούς της περιοχής ότι η αστική τάξη της Τουρκίας, που τώρα έχει ντυθεί με την «προβιά» του «υπερασπιστή» των Παλαιστινίων, παίζει ιδιαίτερα επιθετικό ρόλο στην περιοχή, όπου, εκτός από την παράνομη κατοχή μεγάλου μέρους της Κύπρου, συμμετέχει ενεργά στην αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, στον πόλεμο κατά της Λιβύης, μεθοδεύει ενέργειες κατά του Ιράν κ.ά.

Η αναζήτηση προστασίας κάτω από την «ομπρέλα» της τουρκικής αστικής τάξης όχι μόνο δεν εξασφαλίζει τα λαϊκά δικαιώματα, αλλά ισχυροποιεί μια δύναμη που είναι αντίπαλος στα λαϊκά συμφέροντα, συνδεδεμένη με την προώθηση των Αμερικανο - ΝΑΤΟικών συμφερόντων στην περιοχή κι αυτό αφορά και το Παλαιστινιακό πρόβλημα.

Το ΚΚΕ υποστηρίζει το δίκιο και την πάλη του παλαιστινιακού λαού, παίρνει πολύμορφες πρωτοβουλίες, αναδεικνύοντας το αίτημα για απομάκρυνση των κατοχικών ισραηλινών δυνάμεων, για αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους ως πλήρους μέλους του ΟΗΕ, στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

9. Το ΚΚΕ σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και μπροστά στις εξελίξεις στην περιοχή μας, που μπορεί να πάρουν φωτιά το αμέσως επόμενο διάστημα, καλεί τους εργαζόμενους να δυναμώσουν την ταξική πάλη και αντιιμπεριαλιστική δράση.

Ο λαός μας δεν πρέπει να έχει καμία εμπιστοσύνη στις αστικές δυνάμεις και στους εκπροσώπους τους, στις κυβερνήσεις τους, δεν πρέπει να αποδεχθεί να θυσιαστεί για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και να συντριβεί μέσα στους ανταγωνισμούς των μονοπωλιακών ομίλων, των αστικών κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστικών αξόνων και αντιαξόνων. Ο λαός μας έχει ιστορική υποχρέωση να αγωνιστεί ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα, ενάντια στον πόλεμο και να απαιτήσει τον απεγκλωβισμό από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, με λαϊκή συμμαχία, για μια άλλη εργατική - λαϊκή εξουσία, να αποδεσμευτεί η χώρα από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των σχεδίων του ενός ή άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, της κερδοφορίας της μιας ή άλλης μονοπωλιακής επιχείρησης, αλλά είναι αναπόσπαστη με την πάλη για ριζοσπαστικές αλλαγές, για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

10. Το ΚΚΕ καλεί τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα της περιοχής να δυναμώσουν την πάλη τους ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Να καλέσουν τους λαούς να μην μπούνε στη διαδικασία «επιλογής» της μιας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης, να μη «στοιχηθούν» πίσω από την αστική τάξη. Αποφασιστικά, με πίστη στις δυνάμεις τους, να αναπτύξουν την ταξική πάλη, το συντονισμένο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και να παλέψουν για κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

ΑΘΗΝΑ 21/9/2011

ΤΟ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Περισσότερα... »

12:14

Ούτε δεκάρα για τους καπιταλιστες Αντισταση εναντια στην βαρβαροτητα της αστικης νομιμοτητας

» Ropewalker Kassandra

Η απόφαση είναι δεδομένη: Δεν πληρώνουμε τα χρέη των καπιταλιστών. Οργανωμένα, συλλογικά επιστρέφουμε τα χαράτσια. Να κόψουν το λαιμό τους οι καπιταλιστές, η κυβέρνησή τους, τα κόμματά τους.

Πώς θα γίνει; Με συγκέντρωση των χαρτιών που επιβάλλουν τα χαράτσια, για να επιστραφούν όλα μαζί, ή όσο το δυνατόν περισσότερα στην κυβέρνηση.

Πού: Στο συνδικάτο (να γίνει το δεύτερο σπίτι μας για τα πάντα), κι όπου δεν υπάρχει να στηθούν Επιτροπές Αγώνα.

Πότε; Κάθε μέρα.

Ποιοι; Οι πάντες. Αυτός ο αγώνας δε γίνεται με αντιπροσώπους. Απαιτεί την προσωπική συμμετοχή του καθενός.

Το μήνυμα είναι: Κανένας μόνος του, όλοι για έναν κι ένας για όλους. Καθέναν μόνο του τον τρώει ο λύκος. Ολοι μαζί είναι δύναμη ακατάβλητη.

Τα πυρωμένα λόγια που ακούγονται στις γειτονιές κάθε που φτάνει στα σπίτια το χαρτί για το χαράτσι, να γίνουν πράξη - φωτιά που θα σφυρηλατήσει και θα δέσει ατσάλινα την απόφαση: Να κάνει ο αγώνας των εργατών κόλαση τη ζωή των αστών, για να ζήσουν οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα.

***

Ο αστικός Τύπος και τα κανάλια τους σπέρνουν τρόμο και υποταγή (ακόμα κι όταν δήθεν μόνο περιγράφουν). Δείχνουν σα μονόδρομο τα χαράτσια, ενοχοποιούν την εργατική τάξη ως ένοχη για τα χρέη των καπιταλιστών. Αλλά και αποκαλύπτουν - μέσα στη βιάση τους - ότι αυτό που τους καίει είναι το αύριο του πολιτικο-οικονομικού συστήματος που υπηρετεί τα μονοπώλια. Η συζήτηση ήδη έχει μετατεθεί όχι στο αν θα παρθούν κι άλλα μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα, αλλά στο πώς θα είναι ισχυρότερη η αστική εξουσία - κυβέρνηση που θα αναλάβει να επιβάλει τα μέτρα.

Στον αντίποδα αυτής της αντεργατικής προπαγανδιστικής μηχανής, μόνο ο «Ριζοσπάστης» και ο «902» δίνουν τη μάχη από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων στην πρώτη γραμμή για την οργάνωση της πάλης.

Μιας πάλης που μόλις τώρα αρχίζει και θα είναι διαρκής.

***

Ολα είναι θέμα συσχετισμών. Οσο περισσότεροι εγκαταλείπουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, όσο περισσότεροι προσχωρούν στα μάχιμα τμήματα του λαϊκού κινήματος, τόσο πιο δύσκολη θα είναι η ζωή της κάθε αστικής κυβέρνησης, σήμερα του ΠΑΣΟΚ, αύριο των συνεργαζόμενων αστικών δυνάμεων.

Τα άρθρα στον αστικό Τύπο κάνουν καθαρό πως ο αστικός κόσμος βρίσκεται σε συναγερμό. Συγκεντρώνει τις δυνάμεις του για οξύτατο πόλεμο με το λαό.

Να μη βρεθεί άνθρωπος των λαϊκών στρωμάτων που με τη στάση του θα ενισχύσει τις γραμμές της πολεμικής μηχανής των αστών. Καμία ανοχή, καμία συμμετοχή.

Ολες οι μορφές οργανωμένης, συλλογικής πάλης είναι πρόσφορες. Πριν απ' όλα, μέσα στους τόπους δουλειάς, όπου οι συνελεύσεις πρέπει να γίνουν καθημερινή πραγματικότητα. Οργάνωση της πάλης παντού. Και στις γειτονιές που μπορούν να έχουν μορφή από ανοιχτή λαϊκή συνέλευση, ως και συνελεύσεις σε επίπεδο πολυκατοικίας. Κάθε μορφή που υπηρετεί την οργάνωση της αντίστασης είναι θεμιτή. Κάθε συλλογικά παρμένη απόφαση είτε για να παρεμποδιστεί το κόψιμο του ρεύματος, είτε για να αποτραπούν κατασχέσεις, είτε για να εξασφαλιστεί το επίδομα ανεργίας στον απολυμένο, όλες είναι θεμιτές. Η λαϊκή αυτενέργεια και πρωτοβουλία έχουν απέραντα ανοιχτό το πεδίο να αναπτυχθούν. Ο σκοπός - ιερότατος - βλογάει τα μέσα.

Καθένας και τα πάντα μπαίνουν στην υπηρεσία αυτής της αναμέτρησης. Για να σταθεί όρθιος ο λαός. Να καταποντιστούν οι αστοί.

Η μάχη είναι σ' όλα τα μέτωπα. Στο σχολείο οργανωμένη άρνηση πληρωμών για ό,τι έχει ήδη προπληρωθεί για τη δωρεάν Παιδεία, στον παιδικό σταθμό. Και διεκδίκηση από το κράτος.

Κανένας δεν πληρώνει ούτε ένα σεντς. Ολα όσα είναι υποχρέωση του κράτους να παρέχει έχουν ήδη προπληρωθεί και με το παραπάνω.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πρέπει να έχουν κανένα κόμπλεξ ή φόβο για τους μισθούς τους. Να συνταχθούν με το σύνολο της εργατικής τάξης και να αξιώσουν να πληρώσει η πλουτοκρατία. Το χρήμα που μαζεύει η κυβέρνηση δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις, όπως γράφουν. Πάει για αποπληρωμή χρέους που δημιουργήθηκε από τις παροχές στο μεγάλο κεφάλαιο.

Οι άνεργοι να ξέρουν πως δε θα ανοίξουν δουλειές με τις απολύσεις στο Δημόσιο. Αντίθετα, περισσότεροι θα σφάζονται καθημερινά για ένα ψίχουλο.

Ο στόχος της κυβέρνησης είναι να πάει το μεροκάματο για όλους, ιδιωτικούς και δημόσιους, κοντά στα 20 ευρώ, να κάνει συντάξεις και επιδόματα ανεργίας ένα, στα 300 ευρώ.

Αυτή η τρομακτική μείωση εισοδήματος που οδηγεί σε εξίσου τρομακτική αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης είναι η προϋπόθεση που βάζουν οι αστοί, για να επενδύσουν κεφάλαια, έτσι ώστε να είναι αποδοτικά γι' αυτούς.

Ακριβώς απέναντι το συμφέρον των εργατών και μαζί τους το συμφέρον κάθε ανθρώπου των λαϊκών στρωμάτων. Στράτευση τώρα στον ταξικό στρατό. Συστράτευση τώρα με τις ταξικές δυνάμεις και λαϊκή συμμαχία.

Κλειστά αυτιά στην αστική προπαγάνδα. Κάθε εργάτης πρέπει να γνωρίζει πως ο κάθε αστός δημοσιογράφος πληρώνεται χρυσός για να ξεφτιλίζει καθημερινά την εργατική τάξη.

Ο τόπος εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν έχει ανάγκη από ένα καλό ΠΑΣΟΚ, μια καλή ΝΔ. Ο τόπος έχει ανάγκη τη λαϊκή εξουσία για να υπάρξει οικονομία σε όφελος του λαού.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ Ποια «νομιμότητα»; Το ιδεολόγημα της «ανομίας» ανασύρουν τα αστικά επιτελεία, όσο μεγαλώνει η ανταπόκριση του λαού στο κάλεσμα των συνδικάτων και των άλλων φορέων του κινήματος για οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών που αποφασίζουν κυβέρνηση και τρόικα. Μάλιστα, αμέσως μετά την ολοκλήρωση του Γιούρογκρουπ - Εκοφίν, η σχετική αρθρογραφία εντάθηκε στον αστικό Τύπο, παράλληλα με την κυβερνητική προπαγάνδα ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αντιμάχεται την κυρίαρχη πολιτική. Κοντά σ' αυτούς, κόμματα - θιασώτες του «γύψου», όπως ο ΛΑ.Ο.Σ., έσπευσαν να αναλάβουν ρόλο «λαγού» στην ένταση της καταστολής του λαϊκού κινήματος και της πολιτικής του πρωτοπορίας. Τι λένε; Πως «νόμιμο» είναι ό,τι ψηφίζει η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Δηλαδή, «νόμιμο» είναι χιλιάδες εργατικές - λαϊκές οικογένειες να μην μπορούν πλέον να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες, άνεργοι και άλλες ευπαθείς ομάδες να μην έχουν πρόσβαση ούτε στο ηλεκτρικό ρεύμα, χιλιάδες να πετιούνται βίαια εκτός παραγωγής, ο μισθός για τους νέους εργαζόμενους να έχει κατρακυλήσει στα 500 ευρώ, να κόβονται δραστικά οι συντάξεις, να έχει καταργηθεί κάθε έννοια σταθερής δουλειάς με δικαιώματα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική δραστηριότητα του εργαζόμενου, τον ελεύθερο χρόνο του, τη δυνατότητα να κάνει οικογένεια. Νόμιμο για το αστικό σύστημα είναι οι μαθητές να μην έχουν βιβλία, τα σχολεία να χρηματοδοτούνται από τις τσέπες των γονιών, χιλιάδες μεροκαματιάρηδες να μην έχουν παιδικό σταθμό για τα παιδιά τους και όποιος αρρωστήσει να πρέπει να ξοδέψει μια περιουσία στα ιδιωτικά ή στα κατ' ευφημισμόν δημόσια νοσοκομεία. Αλλά γιατί είναι «νόμιμα» όλα τα παραπάνω και δεν είναι νόμιμη η διεκδίκηση του λαού για ανακούφιση της ζωής του, για κάλυψη των αναγκών του; Ο λαός πρέπει να αντιπαλέψει, να ανατρέψει τη βαρβαρότητα, αλλάζοντας τους συσχετισμούς σε βάρος εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που επιβάλλουν ή στηρίζουν τα μέτρα της πλουτοκρατίας. Να σκεφτεί ότι οι κατά τ' άλλα «δημοκράτες» αστοί ούτε αυτό το δικαίωμα δεν του επιτρέπουν, στα πλαίσια της δικής τους αστικής δημοκρατίας: Να ζει με αξιοπρέπεια. Να παλεύει για το δίκιο του, μαζί με κόμματα που έχουν κάθε δικαίωμα να αγωνίζονται με όρους μαζικής πολιτικής πάλης για να γίνουν οι θέσεις τους πλειοψηφικές στην κοινωνία. Οι αστοί μάλιστα είναι διπλά υποκριτές, όταν χαιρετίζουν τους υποκινούμενους από τους ιμπεριαλιστές «αντιφρονούντες» στις χώρες της Β. Αφρικής και την ίδια ώρα, εντός των συνόρων, ξορκίζουν κάθε γνήσια λαϊκή αντίδραση στη βάρβαρη πολιτική τους. Το ιδεολόγημα της «ανομίας» δεν είναι καινούριο. Δουλεύτηκε προπαγανδιστικά απ' όταν το ΚΚΕ μίλησε για πόλεμο της πλουτοκρατίας σε βάρος του λαού με αφορμή την κρίση και την ανάγκη τα λαϊκά στρώματα να απαντήσουν με πόλεμο. Οξύνθηκε όταν το σύνθημα για ανυπακοή και απειθαρχία πήρε σάρκα και οστά στις απεργίες και τις άλλες κινητοποιήσεις του ταξικού κινήματος. Σήμερα, η τρομοκρατική προπαγάνδα κλιμακώνεται, καθώς κερδίζει έδαφος το κάλεσμα σε οργανωμένη άρνηση πληρωμής, που, μαζί με άλλα μέτωπα πάλης μέσα από τα συνδικάτα, μπορεί να στεριώσει δυνατό κίνημα στα εργοστάσια και τις εργατογειτονιές, να εμποδίσει σοβαρά τα μέτρα, να γίνει κρίκος στην πάλη για μεγαλύτερα ρήγματα στο αστικό σύστημα. Κανένα φόβο να μην έχει ο λαός. Το δίκιο είναι με το μέρος του και η δική του «νομιμότητα» είναι αυτή που τελικά θα δώσει διέξοδο. Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 21.09.2011

20:00

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2012 ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ - ΠΡΟΝΟΙΑ Δραστικές περικοπές θέτουν σε κίνδυνο την υγεία του λαού

» Ropewalker Kassandra

Μειώνονται κατά 300 εκ. ευρώ οι δαπάνες για Υγεία - Πρόνοια το 2012, σε σχέση με το 2011 Καμία πρόσληψη στα δημόσια νοσοκομεία όταν συνταξιοδοτούνται κατά χιλιάδες οι εργαζόμενοι

Τον πέλεκυ του Προκρούστη χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για τις δαπάνες Υγείας και Πρόνοιας στη σύνταξη του προϋπολογισμού το 2012.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Ρ», το 2012 οι δαπάνες των κεντρικών υπηρεσιών του υπουργείου Υγείας θα είναι μειωμένες κατά 300 εκ. ευρώ σε σχέση με το 2011. Προβλέπεται να διαμορφωθούν σε 5,3 δισ. ευρώ έναντι 5,6 δισ. ευρώ το 2011. Πρόκειται για μια μείωση που θα προέλθει από όλους τους κωδικούς. Δηλαδή από πολλές υπηρεσίες. Ηδη, χτες σε σύσκεψη εποπτευομένων φορέων του υπουργείου Υγείας - όπως το ΚΕΘΕΑ, ο ΟΚΑΝΑ, οι δομές ψυχιατρικής αποασυλοποίησης - τους ζητήθηκε να παραδώσουν καταλόγους με 10% του προσωπικού για «εργασιακή εφεδρεία». Πρόκειται για μια δραματική εξέλιξη όταν οργανισμοί όπως το ΚΕΘΕΑ, έχουν να κάνουν προσλήψεις για περισσότερα από τρία χρόνια.

Μάλιστα, οι νέες περικοπές έρχονται, όταν στον προϋπολογισμό του 2011 είχαν εγγραφεί 6,7 δισ. ευρώ, που τελικά κατέληξαν στα 5,6 δισ. ευρώ, και όταν οι καταγεγραμμένες πληρωμές για το 2009 ήταν 6,9 δισ. ευρώ! Το τσεκούρι στις δαπάνες θα έχει οδυνηρές επιπτώσεις στη νοσηλεία των αρρώστων καθώς οι λειτουργικές δαπάνες στα δημόσια νοσοκομεία θα μειωθούν 2,25 δισ. ευρώ από 2,35 δισ. ευρώ το 2011.

«Ανθυγιεινά» ...κουρέματα

Τις δραματικές περικοπές στο χώρο της Υγείας και της Πρόνοιας έχει αποτιμήσει το Ιδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), το οποίο σε μελέτη του προβλέπει, μεταξύ των άλλων, τα εξής:

Η νοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη, ως αποτέλεσμα διαφόρων παρεμβάσεων, θα μειωθεί σε 662,7 εκ. ευρώ το 2012, έναντι 828,7 εκ. το 2011 και 1,08 δισ, ευρώ το 2010. Οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία θα χάσουν - όπως και το 2011- 460,6 εκ. ευρώ απ' το «κούρεμα» των μισθών. Θα «εξοικονομηθούν» 85 εκ. ευρώ απ' τις συνταξιοδοτήσεις. Δηλαδή, θα φύγουν με συνταξιοδότηση τόσοι εργαζόμενοι που θα στοίχιζαν, αν συνέχιζαν ή αν προσλαμβάνονταν άλλοι 85 εκ. ευρώ. Ομως, όπως έλεγε έγκυρη πηγή στο «Ρ», το 2012 δεν θα γίνει καμία πρόσληψη στα δημόσια νοσοκομεία. Με την καθιέρωση της λεγόμενης αρνητικής λίστας φαρμάκων - δηλαδή εκείνων που θα συνταγογραφούνται αλλά δεν καλύπτονται απ' τα ταμεία και εφόσον ισχύσει ο ίδιος τρόπος συνταγογράφησης - οι ασφαλισμένοι θα πληρώσουν 176 εκ. ευρώ. Δηλαδή 44 εκ. ευρώ περισσότερα από ό,τι πλήρωσαν το 2011. Ετσι, σύμφωνα με τον ΙΟΒΕ, το 2012, η φαρμακευτική δαπάνη των ασφαλιστικών ταμείων θα μειωθεί σε 2 δισ. ευρώ έναντι 4,3 δισ. ευρώ το 2010 και 3,3 δισ. το 2011. Αγρια χαράτσια με τον ΕΟΠΥΥ

Οι περικοπές αυτές είναι συνυφασμένες με άγρια χαράτσια, ενόψει της λειτουργίας του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), που θα συντάξει ένα ελάχιστο πακέτο παροχής υπηρεσιών Υγείας.

Ομως και αυτό το ελάχιστο πακέτο συνοδεύεται με αιματηρές συμμετοχές στις εξετάσεις των αρρώστων. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η Γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων Αθηνά Δρέττα εισηγείται, μεταξύ των άλλων, τα εξής:

Ολοι οι ασφαλισμένοι θα πληρώνουν 15% συμμετοχή, για όλες τις παρακλινικές εξετάσεις (μικροβιολογικές, βιοχημικές, ανοσολογικές, ακτινολογικές κ.τ.λ.). Μέχρι τώρα συμμετοχή πλήρωναν μόνο οι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ και του ΟΠΑΔ. Καθιερώνεται συμμετοχή 25% σε κάθε είδους προθέσεις και βοηθητικά θεραπευτικά μέσα, ορθοπεδικά είδη, υγειονομικό υλικό καθώς και αναπνευστικές συσκευές που μέχρι τώρα χορηγούνταν χωρίς συμμετοχή. Μπαίνει όριο στο αναλώσιμο υγειονομικό υλικό για τον διαβήτη (ταινίες μέτρησης, βελόνες κ.τ.λ.) και καθιερώνεται συμμετοχή 10% για τις συσκευές έκχυσης φαρμάκων και τις σκιαγραφικές ουσίες που παρέχονταν χωρίς συμμετοχή. Επίσης, προσδιορίζεται στα 300 ευρώ το μήνα το όριο για τη χορήγηση επιθεμάτων και οστομικών υλικών. Κόβεται η κάλυψη της αποκλειστικής νοσοκόμας στις ιδιωτικές κλινικές και παραμένει μόνο στα δημόσια νοσοκομεία. Καθιερώνεται ποσοστό συμμετοχής 10%, για τα προϊόντα ειδικής διατροφής, που μέχρι τώρα χορηγούνταν χωρίς συμμετοχή και προσδιορίζονται οι παθήσεις στα οποία θα χορηγούνται. Γ. Μ. Πίσω στα ψυχιατρεία οδηγούνται οι ασθενείς Πίσω στα ψυχιατρεία οδηγούνται οι ψυχικά ασθενείς που για 10 ή και 20 χρόνια φιλοξενούνταν σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, τις οποίες λειτουργούσαν ΝΠΙΔ που υλοποιούσαν το πρόγραμμα «ΨΥΧΑΡΓΩΣ». Αυτές οι «μη κερδοσκοπικές εταιρείες» πρωτοστάτησαν στη λεγόμενη «αποασυλοποίηση» και στην ιδιωτικοποίηση της Ψυχικής Υγείας, υπονομεύουν τις ανάγκες των ψυχικά ασθενών και των εργαζομένων και κάθε άλλο παρά με γνώμονα «το συμφέρον των ενοίκων» λειτουργούν.

Αυτό αποδεικνύεται με δραματικό τρόπο. Πριν λίγες μέρες, το Ελληνικό Κέντρο Ψυχικής Υγιεινής και Ερευνών (ΕΚΕΨΥΕ) έδιωξε 68 συμβασιούχους εργαζόμενους όλων των ειδικοτήτων και έκλεισε ο ξενώνας του Κέντρου στο Αιγάλεω στο όνομα της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης. Οκτώ από τους 13 ενοίκους του αποφασίστηκε να μεταφερθούν στο Δαφνί, άλλοι επέστρεψαν στον ξενώνα βραχείας παραμονής της ψυχιατρικής κλινικής του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» (απ' όπου είχαν μεταφερθεί στο Αιγάλεω), κάποιοι σε οικοτροφείο της ΜΚΟ «ΕΔΡΑ». Δεν αποκλείεται να ακολουθήσει η Λιβαδειά, όπου το ΕΚΕΨΥΕ έχει δύο οικοτροφεία και έχει μειωθεί δραστικά το προσωπικό τους. Είναι βέβαιο ότι πολλές τέτοιες «εταιρείες» μετά τις δραστικές περικοπές θα «ξεφορτωθούν» δομές και εργαζόμενους, στέλνοντας τους ασθενείς πίσω στα ψυχιατρεία. Οι δομές αυτές των ΝΠΙΔ θα συρρικνωθούν, θα λειτουργούν με εθελοντές, θα ζητούν από τις οικογένειες να πληρώνουν.

Με δεδομένο ότι διακηρυγμένος στόχος της κυβέρνησης και της ΕΕ είναι να κλείσουν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία μέχρι το 2013, είναι βέβαιο ότι όσοι δεν έχουν οικογένεια και χρήματα για ιδιωτικές δομές θα βρεθούν στο δρόμο.

ριζοσπαστης

Περισσότερα... »

18:36

Καρατζαφέρης, ΛΑ.Ο.Σ. Η αγελη της μαυρης αντιδρασης αξιος υπηρετης της πλουτοκρατιας

» Ropewalker Kassandra

Ο πολιτικός θιασώτης του «γύψου», πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γ. Καρατζαφέρης, με Επίκαιρη Ερώτησή του, καλεί την κυβέρνηση να καταστείλει το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, προβάλλοντας ως επιχείρημα τον «κίνδυνο ανεξέλεγκτης κοινωνικής αναταραχής», την οποία μάλιστα, όπως λέει, «ετοιμάζονται να υποδαυλίσουν οργανωμένοι φορείς της πολιτείας». Ως θιασώτης του «γύψου», θέλει το λαό, το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, στο «γύψο», φιμωμένο, στραγγαλισμένο, προκειμένου να εφαρμόζονται τα πιο άγρια μέτρα που εξαθλιώνουν την εργατική, τη λαϊκή οικογένεια. Θέλει το λαό με ψυχολογία τού «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω» όταν τον έχουν πτωχεύσει. Δρα ως προπομπός του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να περάσουν «διά πυρός και σιδήρου» τα μέτρα σωτηρίας του κεφαλαίου από την κρίση. Αυτή είναι η «δημοκρατία» τους. Κανένας φόβος, καμιά υποταγή. Ενταση του ενιαίου οργανωμένου ταξικού αγώνα να ακυρώσουμε τα μέτρα σε ρότα λαϊκής εξουσίας, με την ανεξάντλητη λαϊκή δύναμη που μπορεί να σαρώσει τους εχθρούς του λαού.

Κήρυγμα ρατσισμού, μισαλλοδοξίας και αντικομμουνισμού

Γρηγοριάδης Κώστας

Με απύθμενο κυνισμό, ο Γ. Καρατζαφέρης περιέγραψε - απ' τη Θεσσαλονίκη όπου περιόδευσε την περασμένη βδομάδα, στο πλαίσιο της ΔΕΘ - το όραμά του για μια Ελλάδα σκλαβοπάζαρο για τους εργαζόμενους και διώκτη για τους μετανάστες.

Ταυτόχρονα, απηχώντας τις προσδοκίες και τους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης, έθεσε πολλές φορές την ανάγκη σύμπραξης όλων των πολιτικών εκπροσώπων της, ώστε να προωθηθεί με πυγμή η βάρβαρη για το λαό πολιτική που ανταποκρίνεται στα συμφέροντά της. Ωστόσο, διακήρυξε ότι εφόσον αυτό δε συμβαίνει, όταν ο ίδιος «καταλάβει (!;) την πρωθυπουργία» θα στείλει τους δημόσιους υπαλλήλους στους ελαιώνες να μαζεύουν τις ελιές, θα εξαπολύσει πογκρόμ και θα διώξει αλύπητα τους «μετανάστες», θα «αποκομμουνιστικοποιήσει τη χώρα».

Κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του στο κεφάλαιο, διακηρύσσοντας ότι θα θεσπίσει μέτρα που καθυστερούν διαχρονικά να εφαρμόσουν ολοκληρωτικά οι άλλες αστικές κυβερνήσεις, όπως τζάμπα εργάτες, κατάργηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, κατάργηση του «πόθεν έσχες» κ.λπ. Είπε χαρακτηριστικά: «Μήνυμα προς τον Ελληνα επιχειρηματία. 100% αφορολόγητα όσα κέρδη και αν έχει (...) Τα ένσημα (...) ελάφρυνση του κομματιού που αφορά στον εργοστασιάρχη, τον επιχειρηματία, τον εργοδότη και θα αντικατασταθεί με ένα ειδικό τέλος υγείας (...) Θα καταργήσουμε το πόθεν έσχες (...) δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολύ καλοί managers στο χώρο της υγείας».

Και, φυσικά, υπέβαλε τα σέβη του στο «ράσο» και τη «στολή», αναφωνώντας έμπλεος υπερηφάνειας «τιμή και δόξα στο ράσο (...) Ποιος είπε ότι δεν έχει λόγο στα εθνικά μας θέματα η στολή; Εμείς τιμάμε τη στολή».

Ξεπερνώντας τα όρια του μισανθρωπισμού, ο Γ. Καρατζαφέρης κατηγόρησε συλλήβδην τους μετανάστες σαν εγκληματίες και φορείς ασθενειών, ενώ τους ενοχοποίησε και για την κρίση. Στο πλαίσιο αυτό κατήγγειλε ότι «χθες ανοίξαμε τα σύνορα, χθες φέραμε τους λαθρομετανάστες, σήμερα τους κάνουμε τζαμιά, αύριο παίρνουν εκλογικά βιβλιάρια, μεθαύριο θα κυβερνάνε την Ελλάδα» και «δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν λαθρομετανάστη να ασελγεί εις βάρος της Ελλάδας (...) Θα τους διώξω, αυτό θα κάνω (...) η Ελλάδα ανήκει στους καθαρούς Ελληνες, η Ελλάδα είναι άτρωτη και το λένε οι Παιάνες. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Κάποια στιγμή στο βάθος του χρόνου πρέπει κάποιοι από μας, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, να ολοκληρώσουν τον όρκο της Φιλικής Εταιρείας».

Είναι φανερή η προσπάθεια του ρατσιστικού ΛΑ.Ο.Σ. να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό σε βάρος των μεταναστών, να χρεώσει σε αυτούς την κρίση και όχι στο σύστημα που και το κόμμα του υπηρετεί, να διασπάσει Ελληνες και μετανάστες εργάτες, όταν οι ανάγκες των καιρών επιβάλλουν όσο ποτέ την πάλη σε κοινό μέτωπο. Προσπαθεί ταυτόχρονα να κρύψει ότι ο ιμπεριαλισμός γεννά τη μετανάστευση και ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. έχει ευλογήσει κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση τα τελευταία χρόνια.

Επίθεση στο ΚΚΕ

Πιστός στην αντικομμουνιστική του αποστολή, ο Γ. Καρατζαφέρης επιχείρησε μια καραμπινάτη λαθροχειρία, ταυτίζοντας το Δημόσιο και το αστικό κράτος με τον κομμουνισμό (!), λέγοντας: «Για να μείνει όρθια η Ελλάδα πρέπει να γίνει αποκομμουνιστικοποίηση της χώρας (...) η νοοτροπία και η πρακτική η κομμουνιστική η οποία συντροφεύει την Ελλάδα με όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν αριστερά ή δεξιά. Το κράτος είχε σχεδόν τα πάντα, δεν διηύθυνε όμως το κράτος, διηύθυναν οι συντεχνίες μέσα στους οργανισμούς. Αυτή η κομμουνιστική νοοτροπία οδήγησε τη χώρα εδώ, γιατί η Δεξιά δεν ήθελε να μετρηθεί, το Κέντρο πίστευε ότι θα αρμέγει από την αγελάδα της Αριστεράς και έτσι τους δώσαμε το δικαίωμα να κυβερνούν τη χώρα».

Το κράτος το οποίο επικαλείται ο Καρατζαφέρης, είναι όλο δικό τους, καθ' εικόνα και ομοίωση της πλουτοκρατίας και των πολιτικών της εκπροσώπων. Καμία σχέση δεν έχει με το κράτος των εργατών στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όπου τα μέσα παραγωγής βρίσκονταν υπό κοινωνικό - εργατικό έλεγχο.

Ο ίδιος συνέχισε λέγοντας: «Εδώ και τώρα αποκομμουνιστικοποίηση της Ελλάδος. Σήμερα δίνεται το σύνθημα. Τους ανεχθήκαμε να κάνουν κουμάντο (...) Νικήσαμε και αυτοί βγήκαν κερδισμένοι κι αυτή ήταν μια μεγάλη ήττα της παράταξής μας, η οποία δεν μπόρεσε να ορθώσει το ανάστημα του φρονήματος και της ιδεολογίας απέναντι σε αυτό που ισοπεδώθηκε σε όλο τον κόσμο. Κι επειδή η εφημερίδα τους, ο "Ριζοσπάστης" μας εγκαλεί (...) λέμε στον "Ριζοσπάστη" ότι θα τον νικήσουμε με ριζοσπαστικές προτάσεις (...) θα τρίβει τα μάτια του ο "Ριζοσπάστης"».

Η λογική Καρατζαφέρη καθόλου δεν απέχει από τις κατάπτυστες δηλώσεις που έκανε ο Λοβέρδος πρόσφατα, ότι όποιος δεν ήταν «αριστερός» στη Μεταπολίτευση, ακόμα και η ζωή του δεν είχε καμιά αξία. Πρόκειται για επικίνδυνες δηλώσεις, που στόχο έχουν το κίνημα και τα όσα κέρδισε με το σπαθί του τις τελευταίες δεκαετίες. Συκοφαντούν το ΚΚΕ και την πρωτοπόρα δράση του, γιατί αυτό φοβούνται και τη στρατηγική του που τους πολεμά, κερδίζοντας συνειδήσεις. Εχουν ταξικό μίσος για το λαό, γι' αυτό επιτίθενται με χυδαία ιδεολογήματα στο ΚΚΕ.

Εξίσου μεγάλος είναι ο φόβος τους και για την απήχηση που έχουν στο λαό τα συνθήματα του ΚΚΕ για οργανωμένη απειθαρχία και ανυπακοή. Κάτω από την πίεση των εξελίξεων και της λαϊκής αγανάκτησης, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ανακοίνωσε τις προάλλες ότι θα βάλει εμπόδια στην είσπραξη του χαρατσιού για τα ακίνητα, γεγονός που σχολιάστηκε ως εξής από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ.: «Δεν είναι δυνατόν νόμους της χώρας, κακούς ή καλούς νόμους, να έρχεται ο αρχισυνδικαλιστής της ΔΕΗ και να λέει ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος. Ποιοι κυβερνάνε επιτέλους αυτόν τον τόπο; Ο λαός με τους εκπροσώπους του ή οι συντεχνίες της κομμουνιστικής νοοτροπίας και πρακτικής;».

Μια χώρα στρατόπεδο συγκέντρωσης

Από την ίδια συνέντευξη, ο Γ. Καρατζαφέρης διαμήνυσε σε εργαζόμενους και ανέργους: «Να ξέρουν, η απάντησή μας είναι "πειθαρχία και δουλειά"». Πιο συγκεκριμένα: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι να γίνουν κρατικοί υπάλληλοι και το κράτος θα τους χρησιμοποιεί όπου έχει ανάγκη. Αυτό να το καταλάβουν (...) να πηγαίνουν σε εργοστάσια (...) σε οποιονδήποτε επενδύει και θέλει χίλια - δυο χιλιάδες άτομα, θα τα δίνει το κράτος (...) Ποιος σας είπε ότι τον καρπό της γης μας θα τον μαζεύουν και θα τον εκμεταλλεύονται οι λαθρομετανάστες; Θα μπορούν να πηγαίνουν δημόσιοι υπάλληλοι».

Παρακάτω: «Ενιαίο μισθολόγιο το οποίο θα εξαρτάται, ενιαίο μισθολόγιο γιατί θα κάνω όλους τους Ελληνες μετόχους της Ελλάδος. Ο ενιαίος αυτός μισθός θα ποικίλλει χρόνο με το χρόνο, αναλόγως του ΑΕΠ. Εάν δουλεύετε και αυξάνουμε το ΑΕΠ, περισσότερα λεφτά, εάν δεν δουλεύουμε και πέφτει το ΑΕΠ, λιγότερα λεφτά σε όλους». Και ακόμα: «Οποιος Ελληνας είναι άνεργος με μια αίτηση στην περιφέρεια εντός 24 ωρών αναλαμβάνει 5ετή θητεία, ένστολος για πέντε χρόνια και θα μοιράσω έτσι τις υπηρεσίες της ΜΟΜΑ σε κάθε περιοχή της Ελλάδας, ιδιαίτερα στις ακριτικές για να δημιουργήσω νέες μονάδες παραγωγής».

Με κυνικό τρόπο, ο Γ. Καρατζαφέρης ομολογεί ότι για το κόμμα του, κάθε εργαζόμενος και άνεργος δεν είναι παρά μέλος ενός εφεδρικού στρατού φτηνής ή τζάμπα εργατικής δύναμης στο κεφάλαιο, όπου μάλιστα θα κατευθύνεται με μέριμνα του κράτους. Στο φιλομονοπωλιακό του παραλήρημα, μάλιστα, ξεκαθάρισε ότι ο μισθός θα είναι στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη, άμεσα συνδεδεμένος με την παραγωγικότητα, σε όφελος των καπιταλιστών και του κράτους τους.

Πίσω από το φαιδρό του παραλήρημα, ελλοχεύει ένας τεράστιος κίνδυνος για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ο λόγος του ΛΑ.Ο.Σ. κατρακυλά ολοένα και πιο βαθιά στη μαύρη αντίδραση. Χαϊδεύει τα ένστικτα των πιο ανώριμων πολιτικά συνειδήσεων, εκμεταλλεύεται την αγανάκτηση του κόσμου και προσπαθεί να τη στρέψει σε δήθεν «εχθρούς», ώστε να μείνει στο απυρόβλητο ο πραγματικός αντίπαλος του λαού και ο υπαίτιος για τη βαρβαρότητα που βιώνει.

Η άρχουσα τάξη, η πλουτοκρατία, τα μονοπώλια, ντόπια και ξένα, και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΛΑ.Ο.Σ., το μόρφωμα της Μπακογιάννη είναι αυτοί προς τους οποίους πρέπει να στρέψει ο λαός τα πυρά της οργανωμένης, αποφασισμένης πάλης του. Δεν είναι οι μετανάστες για τους Ελληνες, δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι για τους ανέργους. Ολους αυτούς, μαζί, τους τσακίζει η πολιτική που ο ΛΑ.Ο.Σ. στηρίζει, για να πατήσει πάνω τους το κεφάλαιο και να ξεφύγει απ' την κρίση του ταχύτερα, με λιγότερο κόστος και απαλλαγμένο από τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με σκληρούς ταξικούς αγώνες.

Τα μισαλλόδοξα κηρύγματα του ΛΑ.Ο.Σ. πρέπει να απομονωθούν απ' τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Να βγάλει συμπεράσματα απ' τις συμφορές που υπέστησαν λαοί που άφησαν αναπάντητες ιδέες σαν αυτές που διακινεί το μόρφωμα του Καρατζαφέρη. Να το στείλει μαζί με τους άλλους που του κάθονται στο σβέρκο και απομυζούν τον ιδρώτα του στα αζήτητα της ιστορίας και να ξεκολλήσει τον τροχό της απ' τα λασπόνερα του καπιταλισμού.

Β. Ζητάει την καταστολή του ταξικού κινήματος

Μνημείο αντιδραστικότητας και επικίνδυνη για το λαό η Επίκαιρη Ερώτηση που κατέθεσε ο Γ. Καρατζαφέρης στον πρωθυπουργό

Στο «γύψο» θέλει να βάλει ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., Γ. Καρατζαφέρης, θιασώτης του «γύψου», το λαό και το κίνημα και καλεί τον πρωθυπουργό, με Επίκαιρη Ερώτησή του, να καταστείλει τον «κίνδυνο ανεξέλεγκτης κοινωνικής αναταραχής». Λειτουργώντας για μια ακόμα φορά σαν λαγός του ΠΑΣΟΚ και των σχεδιασμών της αστικής τάξης, που θέλουν το λαό κυριολεκτικά υποταγμένο για να του επιβάλουν τα μέτρα που τσακίζουν τη ζωή του, ζητάει τη λήψη αυταρχικών και κατασταλτικών μέτρων, σε βάρος του ταξικού κινήματος, σε μια περίοδο που η λαϊκή αγανάκτηση μεγαλώνει.

Ταυτόχρονα, υποδεικνύει στην κυβέρνηση να τσακίσει εν τη γενέσει τους αντιδράσεις εναντίον της πολιτικής της, στοχεύοντας ιδιαίτερα το ΚΚΕ, που με τη μαζική πολιτική του πάλη βρίσκεται στην πρωτοπορία για την οργάνωση των εργατικών - λαϊκών αγώνων, για να εκφραστεί οργανωμένα και μαζικά η λαϊκή ανυπακοή και απειθαρχία στην κυρίαρχη πολιτική. Ο ΛΑ.Ο.Σ. προσπαθεί να φοβίσει το λαό και, με το σιγοντάρισμα για καταστολή των πρωτοπόρων ριζοσπαστικών δυνάμεων στο κίνημα, θέλει να τον στερήσει από το βασικό αποκούμπι του σε συνθήκες κρίσης.

Το πλήρες κείμενο της Ερώτησης έχει ως εξής: «Η κατάσταση της οικονομίας είναι κάτι περισσότερο από τραγική. Οι διαρκείς περικοπές μισθών, η αύξηση της ανεργίας, τα απανωτά "χαράτσια" οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό λαό σε απόγνωση, που μπορεί να μετατραπεί σε κοινωνική αναταραχή, την οποία, μάλιστα, ετοιμάζονται να υποδαυλίσουν οργανωμένοι φορείς της Πολιτείας. Οταν διατυπώνονται δημοσίως, είτε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις ή από την τηλεόραση, προτροπές για μαζική αντίδραση απέναντι στη νομιμότητα, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι τέτοιες δηλώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν για ανεξέλεγκτη "επαναστατική γυμναστική".

Ερωτάσθε:

1. Εχετε υπ' όψιν σας τέτοιες προπαρασκευαστικές ενέργειες;

2. Πώς σκέπτεστε να αντιμετωπίσετε το ενδεχόμενο ενός πιθανού διχασμού της ελληνικής κοινωνίας ή ακόμα και εμφύλιας συρράξεως, δεδομένης της πολιτικής πρακτικής σας που οδηγεί τη μία κοινωνική τάξη απέναντι στην άλλη;».

Ο Γ. Καρατζαφέρης ομολογεί ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια, για την πολιτική που και ο ίδιος στηρίζει, είναι αυτή που οδηγεί το λαό να αντιδράσει. Για λογαριασμό της τάξης που υπηρετεί, στρέφεται ενάντια στις πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις που πρωτοστατούν για να πάρει η λαϊκή δυσαρέσκεια ταξικά, ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, ζητώντας απροκάλυπτα την καταστολή τους.

Δίνει και μ' αυτόν τον τρόπο πάσα στην κυβέρνηση να εντείνει την προπαγάνδα και το οπλοστάσιο ενάντια σε όποιον με όρους οργανωμένης μαζικής πάλης πολεμάει την πολιτική της, δείχνοντας ευθέως το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ, τις άλλες ριζοσπαστικές συσπειρώσεις του κινήματος. Αυτή είναι η «δημοκρατία» για την οποία κόπτεται. Η δημοκρατία που θέλει τα μονοπώλια να «πίνουν το αίμα και τον ιδρώτα του λαού» και το κράτος τους να του βάζει θηλιά στο λαιμό.

Φοβούνται το λαό οργανωμένο

«Ακούω ότι δημιουργούνται "διάφοροι σχηματισμοί" κατά γειτονιές στην πόλη μας. Αυτό μου θυμίζει "Δεκέμβρη του '44"... Θα δημιουργηθεί "πολιτοφυλακή" κατά γειτονιά. Δημιουργείται ένα "κράτος εν κράτει". Οδηγούμαστε σε επικίνδυνα αδιέξοδα».

«Η πλατεία είναι αυθόρμητη. Το οργανωμένο να φοβάστε, όπως αυτό που γίνεται στα λιμάνια και όχι το αυθόρμητο».

«Στην πολιτική υπάρχουμε για να λέμε τα πράγματα όπως τα πιστεύουμε κι ο κόσμος μας κρίνει. Εάν το ΚΚΕ, για να πάμε συγκεκριμένα, εκλάβει τη χτεσινή του επιτυχία, γιατί το ΚΚΕ είχε μια μεγάλη επιτυχία χτες, να μην κοροϊδευόμαστε, ως πολιτική νομιμοποίηση για να κλείνει πάλι τα λιμάνια, για να εμποδίζει να προσεγγίζουν τα κρουαζιερόπλοια, για να κλείνει κάθε μέρα τους δρόμους, δηλαδή για να βλάπτει έτι περαιτέρω την προσπάθεια της χώρας να ξεφύγει από την χρεοκοπία, με συγχωρείτε αυτό είναι δυστυχώς δυστυχέστατο, όχι μόνο δυστυχώς».

«Εχει έρθει η ώρα ο αστικός κόσμος της χώρας, όλοι εμείς που πιστεύουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι στην ΕΕ, ότι πρέπει να έχει αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, ότι τέλος πάντων δεν είμαστε όπως λέει το ΚΚΕ κατά του καπιταλισμού, εμείς που πιστεύουμε στον καπιταλισμό και στην ελεύθερη αγορά, εμείς που μπορούμε να συνεννοηθούμε εν πάση περιπτώσει στα τελείως βασικά, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνεννοηθούμε. Γιατί αν δεν συνεννοηθούμε, το αποτέλεσμα θα είναι σε επόμενες εκλογές να μην είναι το ΚΚΕ στο 14%, αλλά να είναι στο 34 και να μας κυβερνούν οι μπολσεβίκοι».

*** Οι δύο πρώτες δηλώσεις ανήκουν στον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. Γ. Καρατζαφέρη. Η πρώτη έγινε μόλις προχτές και η δεύτερη τον Ιούλη του 2011. Οι δύο επόμενες δηλώσεις είναι του Α. Γεωργιάδη, βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ., το Νοέμβρη του 2010, αμέσως μετά τις εκλογές για την τοπική διοίκηση. Είναι μερικές μόνο από τις επιθέσεις που συχνά - πυκνά εξαπολύει η αγέλη του ΛΑ.Ο.Σ. στο ΚΚΕ, δείχνοντας το μίσος της για το λαό και τα δικαιώματά της. Στην πραγματικότητα, ο ΛΑ.Ο.Σ., σαν κόμμα των αστών και φέρελπις διαχειριστής της εξουσίας τους από αναβαθμισμένο πόστο, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να εκφράζει τους φόβους της αστικής τάξης για τους εργάτες και την πολιτική πρωτοπορία του.

Ξέρουν οι καπιταλιστές ότι από εκεί προκύπτει ο μόνος σοβαρός κίνδυνος για τα συμφέροντα και την εξουσία τους, την οποία προσπαθούν να σταθεροποιήσουν και να θωρακίσουν σε συνθήκες κρίσης. Ξέρουν ότι το ταξικό κίνημα είναι ο βασικός τους αντίπαλος, γιατί βάζει εμπόδια στην πολιτική τους, συσπειρώνει σε γραμμή πάλης ενάντια στη στρατηγική τους. Να βγάλει συμπεράσματα ο λαός. Τη δύναμή του φοβούνται γι' αυτό προσπαθούν με συκοφαντίες, ψέματα και παραινέσεις σε καταστολή να χτυπήσουν το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα. Ανυπακοή και αντεπίθεση για να μη βρίσκουν τόπο να σταθούν.

Π.

Περισσότερα... »

05:00

ΘΟΔΩΡΗΣ ΧΙΩΝΗΣ Ο δικός μας δρόμος είναι αυτός της επαναστατικής ανατροπής

» Ropewalker Kassandra

Ο χαιρετισμός του Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ στο Φεστιβάλ

ΦΡΑΓΚΟΣ

Στη μεγάλη συγκέντρωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ το βράδυ του Σαββάτου στο 37ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» και πριν την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, χαιρετισμό απηύθυνε ο Θοδωρής Χιώνης, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.

Η ομιλία του είχε ως εξής:

«Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι σας καλοσωρίζουμε στην τρίτη μέρα των εκδηλώσεων του 37ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του "Οδηγητή".

Το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ χαιρετίζει όλους τους συντρόφους, τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, τους φίλους που δούλεψαν ακούραστα για την επιτυχία των εκδηλώσεων του 37ου Φεστιβάλ, τους συντρόφους και φίλους που μετέτρεψαν για ακόμα μια χρονιά αυτόν τον πανέμορφο χώρο στη μεγαλύτερη γιορτή της νεολαίας.

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες νέους και νέες που αυτό το τριήμερο και τους προηγούμενους μήνες σε όλη την Ελλάδα έδωσαν με τη συμμετοχή τους ζωντάνια στις πολύμορφες εκδηλώσεις μας.

Ευχαριστούμε όσους μας βοήθησαν και συνεργαστήκαμε.

Το λαϊκό κόσμο των γύρω Δήμων, τον εργατόκοσμο της Δυτικής Αθήνας που για ακόμα μια χρονιά μάς καλοδέχτηκε και μας φιλοξένησε στο χώρο που παίζουν τα παιδιά του, που βρίσκει λίγες ώρες ξεκούρασης.

Το Φεστιβάλ μας από πέρσι έχει και το χαρακτήρα μαχητικής διεκδικητικής προβολής του πάρκου, να γίνεται ευρύτερα γνωστός. Να είναι ανοιχτό στο λαό για οργανωμένη δραστηριότητα. Για λειτουργία με κρατική χρηματοδότηση και μόνιμο προσωπικό. Η απομόνωσή του από τους εργαζόμενους της Αττικής, η υποβάθμισή του δεν είναι τυχαία. Κάτι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που καλλιεργούν οικολογία με κοινοτικά κονδύλια για λίπασμα, δεν έχουν καμία σχέση με την προστασία του, βγάζουν φλύκταινες όταν κόσμος επισκέπτεται το πάρκο. Τονίζουμε ότι υπάρχουν ιδιωτικά συμφέροντα που το θέλουν κλειστό στον κόσμο για να ανοίξουν... μπίζνες.

ΦΡΑΓΚΟΣ

Ιδιαίτερα χαιρετίζουμε και καλωσορίζουμε τις δεκάδες αντιπροσωπείες Κομμουνιστικών Νεολαιών και αντιιμπεριαλιστικών οργανώσεων απ' όλον τον κόσμο που μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους.

Οι εξελίξεις διεθνώς και στην ευρύτερη περιοχή δεν μπορούν να αφήνουν αδιάφορους τους νέους των λαϊκών στρωμάτων και τις οργανώσεις τους. Δυναμώνουν οι εστίες ιμπεριαλιστικών πολέμων και σχεδιασμών. Η ιμπεριαλιστική ειρήνη που επιβάλουν οι οργανισμοί των πολυεθνικών και οι κυβερνήσεις τους διαμορφώνει μια σκληρή πραγματικότητα για τους λαούς. Μεγαλώνουν τα κύματα της μετανάστευσης. Πιστεύουμε ότι αποκτά μεγάλη σημασία να ενισχύεται ο εργατικός λαϊκός διεθνισμός, η αλληλεγγύη, η κοινή δράση, με στόχο να σπάει κρίκο κρίκο η ιμπεριαλιστική αλυσίδα, με εργατική εξουσία σε κάθε χώρα.

Ο κόσμος της δουλειάς παράγει ό,τι βλέπουμε και υπάρχει γύρω μας

Απευθυνόμαστε σε εσάς, νέοι και νέες, που ζείτε στο πετσί σας την ταξική εκμετάλλευση, που βρίσκεστε στις λίστες της ανεργίας, που προσπαθείτε να τελειώσετε το σχολείο, να σπουδάσετε και οι γονείς σας κάνουν αμέτρητες θυσίες.

Ψάξτε, σκεφτείτε, συζητήστε με τους νέους κομμουνιστές.

Υπάρχει ο δικός μας δρόμος. Είσαι εργάτης, υπάλληλος, παιδί εργάτη, παιδί φτωχού αγρότη, βιοπαλαιστή. Αυτό είναι που μας ενώνει. Αυτό είναι η τιμή σου. Ο κόσμος της δουλειάς παράγει ό,τι βλέπουμε και υπάρχει γύρω μας, με τα δικά του χέρια. Ο κόσμος των καπιταλιστών είναι παρασιτικός. Λένε ότι χωρίς αυτούς δεν μπορεί να υπάρχει δουλειά, ενώ η τάξη τους είναι που αρπάζει που ιδιοποιείται ό,τι παράγει και δημιουργεί η εργατική τάξη.

Τα κόμματα των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και οι παραφυάδες τους παρουσιάζουν ως μονόδρομο τη σωτηρία της εθνικής οικονομίας, της καπιταλιστικής οικονομίας, για να αποδεχτούμε τη δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί, χωρίς ωράρια, χωρίς ασφάλιση, τις ταξικές ανισότητες.

Αυτή η οικονομία είναι που δημιουργεί την ανεργία αυξάνοντας τα κέρδη μιας χούφτας ανθρώπων, για να ρίχνουν τα μεροκάματα. Δεν είναι ούτε δικιά σου ευθύνη ούτε του διπλανού σου που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει, που έχει άλλο χρώμα.

Τα μονοπώλια και το κράτος τους, είναι ο εχθρός και αξιοποιούν με εκσυγχρονισμένο τρόπο το διαίρει και βασίλευε για να διασπούν την τεράστια λαϊκή δύναμη. Αυτή φοβούνται. Φτιάχνουν διάφορους μηχανισμούς για να τους αξιοποιήσουν απέναντι στο λαϊκό κίνημα.

Ευκαιρίες ο καπιταλισμός προσφέρει στους λίγους

Δες πιο βαθιά. Δεν βιώνουν όλοι το ίδιο τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Δεν βασανίζονται όλοι. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Προσπαθούν μ' αυτό να κρύψουν ότι η καπιταλιστική ιδιοκτησία και οι πολιτικές δυνάμεις που την υπηρετούν έχουν την ευθύνη για ό,τι περνάς εσύ και η οικογένειά σου. Προσπαθούν μ' αυτό να σε κάνουν συνένοχο στη σφαγή. Να μην αναζητήσεις λύση έξω από το σύστημα της διά βίου εκμετάλλευσης.

Ευκαιρίες ο καπιταλισμός προσφέρει στους λίγους, σ' αυτούς που ήδη "τα 'χουν". Στους υπόλοιπους, τους πολλούς, προσφέρει ανήλικη εργασία, αμορφωσιά, σχολεία χωρίς βιβλία, απλήρωτη δουλειά και περιπλάνηση στις ουρές του ΟΑΕΔ.

Είσαι νέος έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου. Πάλεψε για να τη ζήσεις με αξιοπρέπεια. Δεν έχεις ανάγκη από το δρόμο της μαστούρας που ανοίγει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη ή ανοχή των υπόλοιπων κομμάτων εκτός του ΚΚΕ, από το δρόμο της νομιμοποίησης των ναρκωτικών για να σαπίζουν τα μυαλά των νέων ανθρώπων. Δεν έχει κανένας νέος ανάγκη τα παραμύθια, τους ψεύτικους παραδείσους, τις πλαστές ζωές που μοστράρουν στην TV.

Κρίνε με βάση το συμφέρον της τάξης σου, της οικογένειάς σου που υποφέρει. Εχουμε τις δικές μας ανάγκες. Ολος ο πλούτος παράγεται από την εργατική τάξη. Σ' αυτήν πρέπει να ανήκει. Οι σύγχρονες ανάγκες μας στη μόρφωση, τη δουλειά, τη ζωή είναι ασυμβίβαστες με την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Τσακίζονται από αυτήν. Ενώ η χώρα μας έχει όλες τις δυνατότητες για να τις ικανοποιήσει, με άλλη όμως οργάνωση της οικονομίας, με άλλη εξουσία.

Ούτε βήμα πίσω. Στην επίθεση που δεχόμαστε κανένας φόβος, καμία ταλάντευση. Εμπιστοσύνη στη δύναμη της ταξικής πάλης.

Σε κάθε χώρο δουλειάς, στα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις εργατικές λαϊκές γειτονιές, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ, μπορούμε να επιβάλουμε τη λαϊκή - νεανική δύναμη απόκρουσης των αντεργατικών μέτρων. Με Οργάνωση, πολιτικοποίηση, αλλαγή συσχετισμών παντού. Με στόχο να γίνουν λαϊκή περιουσία. Με εργατική λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την ΕΕ και διαγραφή του χρέους. Αυτή είναι η μοναδική διέξοδος ώστε η νεολαία να γλιτώσει από την εξαθλίωση και την ανεργία.

Σ' αυτό το δρόμο καλούμε κάθε νέο και νέα.

Το δικό σου κόμμα είναι το ΚΚΕ

Σκέψου, κρίνε. Είσαι εργάτης, παιδί εργάτη, φτωχού. Το δικό σου κόμμα είναι το ΚΚΕ.

Προβληματίσου. Ποιοι καλλιεργούν την αντιδραστική λογική "έξω τα κόμματα", τι εννοούν. Το σύστημα της βαρβαρότητας που την οργανώνει, την καμουφλάρει και τη σερβίρει με διάφορους τρόπους σε κάθε χώρο, επιδιώκει να ταυτίζεις τα συμφέροντά σου με αυτά των εκμεταλλευτών. Θέλει ενεργούς υποστηριχτές της αντιλαϊκής πολιτικής. Δεν θέλει μέσα στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, τις σχολές την οργανωμένη πάλη, τη συζήτηση για τις αιτίες, τους υπεύθυνους, τη διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση. Δεν θέλει τη δύναμη που λέει την αλήθεια, που επιβεβαιώθηκε, τη δράση των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών για να 'ρθουν τα πάνω κάτω.

Δείξτε εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ που είναι έμπειρο, δοκιμασμένο, σταθερό. Ισχυροποιήστε, ενισχύστε τις γραμμές της ΚΝΕ για να δυναμώσει η οργάνωση και η πάλη που έχει προοπτική, στους χώρους που εργάζεστε, μορφώνεστε και ζείτε.

Ο δικός μας δρόμος είναι αυτός της ρήξης και της επαναστατικής ανατροπής. Είναι ο δρόμος για το πιο νέο, το πιο ριζοσπαστικό, το πιο προοδευτικό. Της πάλης για τη νέα κοινωνία, το σοσιαλισμό.

Τέρμα πια στις θυσίες για την πλουτοκρατία. Ακούστε χωρίς προκαταλήψεις την πρόταση του ΚΚΕ. Τώρα είναι ανάγκη των καιρών να κάνετε το βήμα».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

02:00

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Η συμπόρευση με το ΚΚΕ είναι όρος για να αρχίζει να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ του λαού

» Ropewalker Kassandra

Ολόκληρη η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, το Σάββατο στο Φεστιβάλ

Κάτω από «βροχή» συνθημάτων και χειροκροτημάτων ανέβηκε στο βήμα του 37ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, σε μια συγκέντρωση, πραγματική λαοθάλασσα που είχε κατακλύσει όλους τους χώρους του πάρκου «Τρίτση».

Η Αλέκα Παπαρήγα ξεκίνησε την ομιλία της με μια αναφορά στις τρέχουσες εξελίξεις του Σαββάτου, κάλεσε το λαό να μην υποκύψει στους εκβιασμούς και τα τρομοκρατικά διλήμματα και ενημέρωσε τον κόσμο για την τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον υπουργό Οικονομίας, Ευ. Βενιζέλο:

«Εν ολίγοις, ο κ. Βενιζέλος μου είπε ότι μπαίνει σε κίνδυνο, όπως λέει ο ίδιος και όπως λέει το ΕΚΟΦΙΝ, να μην υπογραφεί η συμφωνία της 21ης Ιουλίου που έγινε στα πλαίσια της Ευρωζώνης, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα θα απολάμβανε ένα μεγάλο πακέτο εθνικής τάχα σωτηρίας. Η κατάσταση σηματοδοτείται ως πολύ άσχημη σε σχέση με την εξέλιξη της κρίσης στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία.

Μου είπε ότι τα πράγματα είναι αδιέξοδα, γιατί πια δεν είναι ζήτημα μιας δόσης, αλλά είναι ζήτημα ολόκληρου του πακέτου και όταν τον ρώτησα τι ακριβώς ειπώθηκε και ποια ήταν η αφορμή του αναμενόμενου για μας εκβιασμού, μου απάντησε ότι συνειδητοποίησαν στο ΕΚΟΦΙΝ ότι ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να καταβάλει τα τέλη, τα χαράτσια, που μας φέρνει η εφορία και η ΔΕΗ για τα ακίνητα, ότι έχουν πληροφορίες ότι ξεσηκώνεται αντίδραση και γι' αυτό γίνεται ένας τέτοιος εκβιασμός.

Του απάντησα ότι είναι δικό της θέμα της κυβέρνησης αν νιώθει εκβιασμένη ή όχι και τι θα κάνει, αλλά ότι ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να εκβιαστούμε.

Ούτε βήμα πίσω δεν πρέπει να κάνουμε σε ό,τι έχουμε χαράξει και ό,τι έχουμε αποφασίσει και την Τετάρτη στις 21 του μήνα στο Σύνταγμα και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας πρέπει να δοθεί η απάντηση. Δεν είναι πρώτη φορά που ο ελληνικός λαός δέχεται έναν αισχρό εκβιασμό, δεν μας απασχολούν οι εκβιασμοί στην κυβέρνηση. Η κυβέρνηση είναι συγγενολόι της τρόικας, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και δεν μας ενδιαφέρουν οι εκβιασμοί ανάμεσα στα συγγενολόγια. Εμείς όμως, ο λαός, είμαστε στην αντίπερα όχθη, θυμίζουμε στον ελληνικό λαό κάποια από τα παραδοσιακά και πιο γνωστά εκβιαστικά διλήμματα: Θυμάστε το '74 Καραμανλής ή τανκς; Θυμάστε το '81, δίλημμα που επαναλήφθηκε αρκετές φορές, ή ΠΑΣΟΚ ή ανοίγει η Μακρόνησος; Ε, επιτέλους τώρα δεν συγχωρείται να υποκύψουμε στα διλήμματα, γιατί στην πραγματικότητα ο μόνος εκβιαζόμενος είναι ένας, η εργατική τάξη, ο εργαζόμενος λαός.

Η νέα γενιά κομμουνιστών συνειδητά μάχεται για το νέο κόσμο, το σοσιαλισμό

Τρεις μέρες τώρα δεκάδες χιλιάδες νέοι και νέες, νέα ζευγάρια με μωρά και μικρά παιδιά, εργάτες, άνεργοι, μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές, γιορτάζουν το 37ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του "Οδηγητή", εν μέσω της κρίσης που κορυφώνεται, εν μέσω αλλεπάλληλων βάρβαρων μέτρων, τέτοιων που δεν έχουμε ζήσει εδώ και πολλά, πολλά χρόνια.

Κοντά στα νιάτα και εμείς οι μανάδες και πατεράδες τους, οι γιαγιάδες και παππούδες, δύο και τρεις γενιές κομμουνιστών, αγωνιστών. Κοντά στα νιάτα σημαντικοί καλλιτέχνες, πνευματικοί άνθρωποι που με το έργο και την παρουσία τους δίνουν πνοή και ποιότητα στην πολιτική δράση και τον πολιτισμό.

Είναι μια γενιά νέων κομμουνιστών και κομμουνιστριών που αν και βρίσκεται πολύ μακριά από μεγάλους σταθμούς της Ιστορίας του Κόμματος, του εργατικού, του λαϊκού κινήματος της χώρας μας, αν και είναι η γενιά που γεννήθηκε και μεγαλώνει με την αντικομμουνιστική υστερία, με τόνους λάσπης για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε τον 20όαιώνα, παρ' όλα αυτά συνειδητά αγωνίζεται, πιστεύει, ονειρεύεται και μάχεται για το παρόν και το μέλλον που δεν είναι ο καπιταλισμός, αλλά ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός.

Τα παιδιά της ΚΝΕ σήμερα παλεύουν για το σοσιαλισμό χωρίς αμηχανία και κόμπλεξ απέναντι στο δικαιολογημένο ερώτημα "τι συνέβη, γιατί επικράτησε στις χώρες του σοσιαλισμού η αντεπανάσταση". Το 18ο Συνέδριο και αφού προηγήθηκε μια μακρόχρονη επεξεργασία στη βάση και πολύτιμου αρχειακού υλικού, με συλλογική διαδικασία δίνει βασικές και ουσιαστικές απαντήσεις στο βασανιστικό αυτό ερώτημα. Εξοπλίζει με νέα δύναμη να αντιπαλέψουμε τον καπιταλισμό, σύστημα που καθημερινά σαπίζει, γίνεται όλο και πιο βάρβαρο, δε μεταρρυθμίζεται προς όφελος των λαών.

Το επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει πλατιά, το Δοκίμιο της Ιστορίας του Κόμματος που δίνει επίσης γνώσεις, στοιχεία και κυρίως απαντήσεις για την πολυσήμαντη ιστορική περίοδο 1949 - 1968. Είναι και αυτό πολύτιμο όπλο γνώσης και προβληματισμού, όχι μόνο για τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, αλλά και για όλους εκείνους που θέλουν να μάθουν για τη σύγχρονη περίοδο του ελληνικού καπιταλισμού, τις διεθνείς εξελίξεις και πιο ιδιαίτερα στο καθοριστικό πεδίο που είναι αυτό της οικονομίας. ΚΚΕ κόμμα παντός καιρού, με ικανότητα πρόγνωσης, με ικανότητα συσπείρωσης, συνεργασίας και οργάνωσης, στα εργοστάσια και στους τόπους δουλειάς πριν απ' όλα, παντού όπου ο λαός υποφέρει και αναζητεί διέξοδο και λύσεις

Θέλει γερά κότσια σήμερα για να μείνεις σταθερός, αταλάντευτος μαχητής, σε μια περίοδο όπου σε κάθε βήμα σου αντιμετωπίζεις οξυμένα προβλήματα, το δράμα της ανεργίας, τη συστηματική προσπάθεια να κυριαρχήσει ο ατομικός εγωισμός και η εγωπάθεια, η ναρκω-κουλτούρα που καλλιεργεί τώρα επίσημα η κυβέρνηση, το κυνήγι της χίμαιρας των προσωπικών ευκαιριών.

Θέλει γερά κότσια σήμερα να δηλώνεις ανυπακοή και απειθαρχία στο αστικό πολιτικό σύστημα και τους άδικους, εκμεταλλευτικούς νόμους του, να παίρνεις καθαρή στάση απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και να μη σε τυφλώνουν τα προσχήματα για την εξαπόλυσή του.

Αρκετοί μάς ρωτούν γιατί, τώρα που ο λαός έχει χάσει σχεδόν τα πάντα, δεν έχει ακόμα ξεσηκωθεί ώστε να επιβάλει άμεση ανατροπή της σημερινής κατάστασης, ή τουλάχιστον να αποτρέψει τα πιο επώδυνα, βάρβαρα μέτρα.

Βεβαίως, το εργατικό, το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα είναι πίσω από τις ανάγκες. Ομως, ας κάνουμε μια σύγκριση με την κατάσταση του κινήματος στην Ευρώπη, ακόμα και σε πολλές χώρες του κόσμου. Τότε θα δούμε ότι στην Ελλάδα, τα τελευταία 10 - 15 χρόνια έγιναν σημαντικοί αγώνες, που δεν μπορούν να συγκριθούν με όλους τους προηγούμενους. Οι σημερινοί αγώνες, παρά τις αντιφάσεις που έχουν και τα υπαρκτά προβλήματα και αδυναμίες, είναι πολύ πιο μπροστά από τους αγώνες των προηγούμενων δεκαετιών, που συνήθως στρέφονταν σε ορισμένα άμεσα αιτήματα για τη βελτίωση των όρων πώλησης της εργατικής δύναμης.

Σήμερα, δυναμώνει η τάση της γενικότερης ρήξης, της άμεσης σύγκρουσης όχι μόνο με τις κυβερνητικές αποφάσεις και επιλογές, αλλά της σύγκρουσης με το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα, την εξουσία των μονοπωλίων, τις επιλογές της ΕΕ.

Η διαπάλη που αναπτύσσεται μέσα στις γραμμές του εργατικού και λαϊκού κινήματος σήμερα είναι σε πολύ ανώτερο επίπεδο από τη δεκαετία του '70 και του '80.

Επείγει να βελτιωθεί ριζικά, αν είναι δυνατόν, ο συσχετισμός δυνάμεων στο εργατικό κίνημα, στο κίνημα των αυτοαπασχολουμένων, της φτωχής αγροτιάς, στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ. Στο ζήτημα αυτό, πρέπει όλοι μας να συγκεντρώσουμε την κύρια προσοχή μας, είναι το κλειδί για τις εξελίξεις.

Ολα τα κόμματα στη χώρα μας, με τις όποιες διαφορές και ανταγωνισμούς έχουν μεταξύ τους, αναφέρονται στην κρίση αξιοπιστίας και φερεγγυότητας του συστήματος. Δηλαδή, στην πραγματικότητα αναγνωρίζουν ότι το αστικό πολιτικό σύστημα δεν πείθει το λαό όπως στο παρελθόν, για την αναγκαιότητα λόγου χάρη του Μνημονίου, των θυσιών για το χρέος και τη χρεοκοπία. Ξέρουν καλά ότι το ΚΚΕ έχει μεγάλη συμβολή στην κρίση αξιοπιστίας του συστήματος.

Αισθάνονται πανικόβλητοι μπροστά στην επικείμενη κοινωνική έκρηξη που θα θέσει σε αμφισβήτηση την αστική νομιμότητα και τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες.

Εμείς έχουμε υποχρέωση να καταπολεμήσουμε τις γνωστές αδυναμίες και ελλείψεις μας, ώστε η δυσαρέσκεια ενός μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου και δοκιμαζόμενου λαού να μετατραπεί σε θέληση οργανωμένης σχεδιασμένης πάλης, ρήξης και ανατροπής της αστικής εξουσίας προς όφελος της εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Για τη λαϊκή οικονομία που θα μετατρέψει σε κοινωνική ιδιοκτησία τον πλούτο που διαθέτει η χώρα, θα αξιοποιήσει τις υπαρκτές αναπτυξιακές δυνατότητές της υπέρ της κοινωνικής λαϊκής ευημερίας χωρίς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Καλοπροαίρετοι αγωνιστές, απλοί άνθρωποι ίσως να αναρωτηθούν αν είναι επίκαιρη η πολιτική πρόταση του Κόμματος, σε μια περίοδο που ένα πολύ μεγάλο μέρος του λαού αδυνατεί να πληρώσει τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και του νερού ακόμα, τα χαράτσια που μας στέλνουν για το σπίτι μας για τη δήθεν αλληλεγγύη των ανέργων.

Και τα δύο μας ενδιαφέρουν εξίσου, και η ανακούφιση των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και η πάλη για την εξουσία. Οποιος βάζει τεχνητά τείχη ανάμεσά τους, ουσιαστικά καταδικάζει το λαό σε μόνιμη αδυναμία παρέμβασης και υποχώρησης.

Εμείς, λόγου χάρη, διεκδικούμε διαγραφή του χρέους και όχι αναδιαπραγμάτευση, γιατί η αναδιαπραγμάτευση είναι χρεοκοπία που θα την πληρώσει βαριά ο λαός, ανοίγει το δρόμο σε νέο δανεισμό. Δεν υποστηρίζουμε το ευρωομόλογο που όλα τα κόμματα στηρίζουν, γιατί μας οδηγεί σε φαύλο κύκλο.

Ποια κυβέρνηση, ποια εξουσία μπορεί να διαγράψει το χρέος, χωρίς ποινές και αντίποινα; `Η ποια κυβέρνηση, ποια εξουσία είναι σε θέση να αντιπαλέψει τα αντίποινα κινητοποιώντας τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας και τη λαϊκή δράση;

Λαϊκή κυριαρχία και καπιταλιστική ιδιοκτησία είναι ασυμβίβαστα 100% μεταξύ τους

Είναι μόνον η κυβέρνηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας, που θα απαλλάξει τη χώρα από τις δεσμεύεις της ΕΕ, από τα δεσμά του ιμπεριαλισμού, θα απαλλάξει τη χώρα από την καπιταλιστική, τη μονοπωλιακή ιδιοκτησία. Η κοινωνικοποίηση και δίπλα της η συνεταιριστικοποίηση, διαμορφωμένες σε πανεθνικό σχεδιασμό με βασικό πυρήνα τον εργατικό έλεγχο από τα κάτω προς τα πάνω, θα γίνουν η προωθητική δύναμη μιας ανάπτυξης που καταργεί την ανεργία, την άναρχη ανάπτυξη, κατανέμει πλήρως την εργατική δύναμη και τα μέσα παραγωγής στους διάφορους κλάδους παραγωγής. Ενα μέρος του κοινωνικού προϊόντος θα κατανέμεται ανάλογα με την εργασία που μέτρο έχει το χρόνο εργασίας, ενώ ένα άλλο μέρος όπως είναι η παιδεία, η υγεία, η στέγη, τα φάρμακα, το νερό, η θέρμανση διανέμεται ισότιμα με βάση τις ανάγκες.

Οι επενδύσεις δε θα καθορίζονται από το μονοπωλιακό κέρδος αλλά θα έχουν ως κριτήριο την απαλλαγή της χώρας από κάθε μορφή εισαγωγικής εξάρτησης, θα διαμορφώνουν εσωτερική συσσώρευση που θα υπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες και τη συνεχή ανάπτυξη του νέου συστήματος, τις ισότιμες διεθνείς σχέσεις, όσο αυτό γίνεται δυνατό.

Να ποιες είναι οι εγχώριες δυνατότητες της χώρας:

Ο ορυκτός πλούτος Οι σημαντικές εγχώριες ενεργειακές πηγές Η βιομηχανική παραγωγή που μπορεί να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες του κλάδου των κατασκευών, τις ανάγκες διατροφής σε συνδυασμό με τη σημαντική μηχανοποίηση της γεωργίας και την ήδη συγκεντρωμένη κτηνοτροφία. Είναι η Βιομηχανία μετάλλου. Η Ναυτιλία - ο κλάδος ο ναυπηγοεπισκευαστικός.

Οταν η Ελλάδα διαθέτει σημαντικές πηγές ανάπτυξης, όταν ακόμα και σήμερα κατατάσσεται στην 25η χώρα στην κλίμακα των πλουσίων χωρών, είναι δυνατόν σήμερα να ανεχθούμε να μας κόβουν μισθούς και συντάξεις, να κάνει το κράτος στάση πληρωμών, να μας κόβουν φάρμακα και εξετάσεις;

Πού θα βρει πόρους η λαϊκή εξουσία;

Θα εξοικονομήσει σημαντικούς πόρους που σπαταλούνται σήμερα για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της εξουσίας των μονοπωλίων. Θα καταργηθεί η χρηματική αφαίμαξη και ληστεία που επιβάλλει η καπιταλιστική ιδιοκτησία, θα καταργηθούν τα διάφορα πακέτα που αδειάζουν τα κρατικά ταμεία για να στηρίζονται οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Θα διαγραφεί το δημόσιο χρέος. Θα καταργηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες για τα σχέδια του ΝΑΤΟ (π.χ. αποστολές στο Κόσσοβο, στο Αφγανιστάν). Η παραγωγικότητα της εργασίας θα ανέβει με την αξιοποίηση των τεχνολογιών και με τη συμμετοχή του λαού στον εργατικό έλεγχο. Μακριά από το κυνήγι της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας θα επιτυγχάνεται η μείωση των δαπανών εργασίας και υλών με ταυτόχρονη αύξηση παραγόμενου αποτελέσματος. Περί κυβέρνησης αυτοαποκαλούμενων «προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων»

Ας υποθέσουμε ότι πέφτει η κυβέρνηση, πράγμα που και εμείς το θέλουμε, και στη θέση της αναδειχτεί η κυβέρνηση των αυτοαποκαλούμενων "προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων" που φαντασιώνεται ότι θα διαπραγματευθεί τη μείωση του χρέους και θα καταργήσει το Μνημόνιο. Καταργώντας το Μνημόνιο και χωρίς να πειράξει την μονοπωλιακή ιδιοκτησία, το μόνο που θα πετύχει είναι τα μονοπώλια να ανασυνταχθούν και να πάρουν εκδίκηση, ο λαός ανέτοιμος και αποπροσανατολισμένος θα απογοητευθεί. Θα φουντώσει το γνωστό κίνημα της "κατσαρόλας".

Ας μας πουν οι εραστές μιας τέτοιας κυβέρνησης, σε ποια χώρα έγινε μια τέτοια πολιτική εναλλαγή και αν αυτή κατάφερε τελικά να επιβιώσει και να μην έλθουν τα πράγματα ξανά προς τα πίσω.

Ετσι δεν έγινε με την κυβέρνηση της "επανάστασης των γαρυφάλλων στην Πορτογαλία", με την κυβέρνηση των σοσιαλιστών του ηρωικού ιδεαλιστή Αλιέντε, με την κυβέρνησης των "Σαντινίστας" στη Νικαράγουα; Και μάλιστα σε μια περίοδο που ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων ήταν πολύ καλύτερος σε σχέση με το σημερινό και ο εσωτερικός συσχετισμός επίσης περιέκλειε δυναμική, που έμεινε αναξιοποίητη, αφού η εργατική τάξη δεν μπόρεσε ή δεν κλήθηκε να παίξει το ρόλο της.

Αλλά, ας δούμε και σήμερα τι συμβαίνει. Οι λεγόμενες κεντροαριστερές κυβερνήσεις της Ευρώπης, σε ορισμένες περιπτώσεις με τη συμμετοχή και Κομμουνιστικών Κομμάτων δεν ξεχώρισαν σε τίποτε σε σύγκριση με τις φιλελεύθερες και κεντροδεξιές, ακόμα και απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και κατοχή.

Ας δούμε όλες τις αντιφάσεις που διέπουν την μπολιβαριανή διαδικασία στη Βενεζουέλα. Πρόεδρος Τσάβες, με κυβέρνηση και κοινοβούλιο που αποφασίζει διαφορετικά από τις προεδρικές έστω διακηρύξεις. Ο κρατικός έλεγχος σε στρατηγικούς τομείς ή και η κρατικοποίηση ορισμένων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, δεν αλλάζουν ριζικά την κατάσταση. Τα μονοπώλια κάνουν κουμάντο, η αντίδραση ανασυντάσσεται. Η διανομή της γης των καπιταλιστών γαιοκτημόνων σε εργάτες γης, που έγιναν μικροϊδιοκτήτες, αναπαράγει την καπιταλιστική ιδιοκτησία καθώς οι γαιοκτήμονες ξαναγοράζουν τη γη από τους φτωχούς αγρότες.

Δείτε την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο. Πρόεδρος κομμουνιστής, η χώρα δεσμευμένη στην ΕΕ, η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο αποφασίζουν μέτρα λιτότητας, ενώ το σχέδιο ανατροπής του Προέδρου καλά κρατεί.

Δείτε και την άλλη πλευρά όμως, η σοσιαλιστική Κούβα κατάφερε ως σήμερα να σταθεί στα πόδια της, μόνη της και εν μέσω βάρβαρου ιμπεριαλιστικού εμπάργκο και επέμβασης. Η αντοχή δεν είναι ηθικό ζήτημα, είναι δυνατή όταν ο λαός έχει την ιδιοκτησία και την εξουσία.

Αλλο πράγμα είναι να χάσεις την εξουσία ή να μην την πάρεις λόγω συσχετισμού και άλλο πράγμα είναι να παραιτείται η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της από την κατάκτησή της.

Το γεγονός ότι σήμερα φέρνουμε στην επικαιρότητα το πρόβλημα της εξουσίας καθόλου δεν μας αποτραβά από τα ασφυκτικά προβλήματα του λαού, από την καθημερινότητα του ανέργου, του συνταξιούχου, του αυτοαπασχολούμενου. Αντίθετα, εφοδιάζει το λαό με τη δυνατότητα να αντεπιτεθεί, να διεξάγει πιο αποτελεσματικό αγώνα.

Αμεσο και πρακτικό ζήτημα δράσης είναι να αντιπαλέψουμε το κυβερνητικό σχέδιο, το ευρωπαϊκό σχέδιο σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας, όπως υποκριτικά το αποκαλούν

Αυτό το σχέδιο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σχέδιο χρεοκοπίας της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Είναι σχέδιο σωτηρίας της κερδοφορίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, του μεγαλύτερου μέρους των μονοπωλίων, εξαλείφει τα ίχνη των κοινωνικών κατακτήσεων που έμειναν ύστερα από τη λαίλαπα που εξαπολύθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Βρισκόμαστε τώρα - σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ό,τι μπορούσαμε να προβλέψουμε και εμείς - σε μια φάση που συζητείται ένας νέος γύρος ελεγχόμενης χρεοκοπίας, καθώς και η προοπτική της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Δεν είναι κάτι το απίθανο, εάν η κρίση προχωρήσει στην Ιταλία και την Ισπανία, χτυπήσει για τα καλά την πόρτα της Γαλλίας.

Θα έχουμε φυγόκεντρες τάσεις από την ΕΕ, κάποιες χώρες θα αποβληθούν από την Ευρωζώνη. Θα έχουμε ακόμα μεγαλύτερη αστάθεια στο αστικό πολιτικό σύστημα, οπωσδήποτε και στην Ελλάδα και αλλού. Ενδεχομένως θα υπάρχει περίοδος δυσκολίας σχηματισμού μιας αστικής κυβέρνησης, αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες, απότομη πτώση κυβερνήσεων, ανακατατάξεις.

Γι' αυτό το ενδεχόμενο, ο αντίπαλος στην Ελλάδα και στην Ευρώπη προετοιμάζεται παρασκηνιακά κυρίως, αναζητώντας κυβερνήσεις συνεργασίας. Μετακομίζει τη συμπάθεια από το ένα αστικό κόμμα στο άλλο, ψάχνει για το σχηματισμό κεντροδεξιών ή κεντροαριστερών κυβερνήσεων, ενώ προτιμά το λεγόμενο μεγάλο συνασπισμό συνεργασίας ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ετοιμάζεται, επίσης, με σχέδια αντικομμουνιστικής και λαϊκής καταστολής. Αυτό το σχέδιο θα περάσει και μέσω του δημοψηφίσματος που ετοιμάζει το ΠΑΣΟΚ.

Εκτός των άλλων, το δημοψήφισμα έρχεται παραπλανητικά ως υποκατάστατο των εκλογών, τις οποίες και εμείς υποστηρίζουμε.

Η αστική τάξη της χώρας προετοιμάζεται με συμμετοχή σε νέο γύρο ανάφλεξης περιφερειακών εστιών πολέμου. Αλλωστε, όλες οι προϋποθέσεις υπάρχουν, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, για μια τέτοια εξέλιξη.

Η εργατική τάξη, ο λαός δεν πρέπει από τώρα να προετοιμάζεται ιδεολογικοπολιτικά και οργανωτικά για μια τέτοια εξέλιξη;

`Η θα αφήσει τους επάνω να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους και να δώσουν μια νέα μορφή στο πολιτικό σύστημα, στην ουσία πιο βάρβαρη και αυταρχική;

Η χειραφέτηση του λαου είναι άμεσα δεμένη με τον αγώνα για την παρεμπόδιση των μέτρων του πακέτου «σωτηρίας είτε του σοσιαλδημοκρατικού είτε του φιλελεύθερου»

Αμεση αντίδραση με στάση πληρωμών, αυτή είναι η απάντηση στο επιχείρημα της κυβέρνησης ότι θα ζήσουμε δύο κολασμένους μήνες. Εμείς πρέπει να κάνουμε τη ζωή της κυβέρνησης, της τρόικας, κόλαση!

Το ερώτημα, λοιπόν, που εμείς βάζουμε στο λαό:

Ως πότε θα ζεις με έναν τέτοιο εκβιασμό ή πληρώνεις ή αργοπεθαίνεις στη φτώχεια;

Θα αφήσουμε τον οφειλέτη στη ΔΕΗ, στην εφορία να χάσει το σπίτι του, να μπει ακόμα και στη φυλακή;

Στηρίζουμε, ενθαρρύνουμε και βεβαίως συμμετέχουμε σε ένα παλλαϊκό κίνημα, οργανωμένο από τα συνδικάτα, μαζικές οργανώσεις γυναικών και νέων, λαϊκές επιτροπές, άλλες μορφές οργάνωσης, κίνημα που αρνείται να πληρώσει τα χαράτσια, διεκδικεί να πληρώσει το κεφάλαιο, τα μονοπώλια.

Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια να μπει φραγμός στη δημιουργία, από την εργοδοσία, επιχειρησιακών σωματείων, είμαστε στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας για να γίνουν τα κλαδικά σωματεία μαζικά, οργανωτές του ταξικού αγώνα, με μαζική εργατική συμμετοχή στις συνελεύσεις, στις επιτροπές αγώνα, στις σωματειακές επιτροπές.

Είμαστε σταθερά στην πρώτη γραμμή για να αποκτήσει ουσία και πόδια κάτω, στο λαό, η κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους, με τη φτωχή αγροτιά, με τις οργανώσεις των γυναικών, των φοιτητών, σπουδαστών, των μαθητών.

Στηρίζουμε και πρωτοστατούμε στο κίνημα της εργατικής, λαϊκής οικογένειας που θα κληθεί να πληρώνει τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων, καθώς η κυβέρνηση έχει κάνει στάση πληρωμών στις σχολικές επιτροπές των δήμων.

Ούτε ένα ευρώ δεν πρέπει να πληρώσει η εργατική, λαϊκή οικογένεια.

Στηρίζουμε και παλεύουμε να μη στερηθεί ούτε ένας φοιτητής, σπουδαστής δωρεάν στέγη και σίτιση, να μην υπάρξει οικογένεια που δε θα στείλει το παιδί της στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο και στα ΤΕΙ για οικονομικούς λόγους, τα έξοδά του.

Στηρίζουμε, είμαστε στην πρώτη γραμμή για να μην πληρώνουν φάρμακα και εξετάσεις οι λαϊκές οικογένειες, για να ξαναμπούν στη λίστα φάρμακα ευρείας χρήσης. Ούτε ένα ευρώ δεν πρέπει να πληρώσει η λαϊκή οικογένεια για εξετάσεις ή θεραπεία στα νοσοκομεία.

Στηρίζουμε και αναπτύσσουμε δράση για την κατάργηση των διοδίων.

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στη δράση να παρεμποδιστεί η εφαρμογή του νόμου για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ, των κατευθύνσεων για να λειτουργούν τα σχολεία ως ΑΕ.

Αναπτύσσουμε πρωτοβουλίες για την προστασία των ανέργων, ενάντια στη νέα μορφή ανεργίας που αντιπροσωπεύει η εργασιακή εφεδρεία που αφορά το Δημόσιο και φτάνει μέχρι τους εργαζόμενους στα κέντρα και τους οργανισμούς που αφορούν την πρόληψη της ναρκω-εξάρτησης, τη θεραπεία και κοινωνική επανένταξη, την αντιμετώπιση προβλημάτων ψυχικής υγείας. Είμαστε ριζικά αντίθετοι στο νόμο που φέρνει η κυβέρνηση που η φιλοσοφία του είναι η υποστήριξη της χρήσης χασίς, η συντήρηση της εξάρτησης με τη μεθαδόνη.

Συμμετέχουμε και πρωτοστατούμε στις κινητοποιήσεις για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν υγεία και βεβαίως πρόληψη, για ισότιμες δωρεάν παροχές σε όλους ανεξάρτητα που εργάζονται ή δεν εργάζονται, κινητοποιούμαστε για την εξασφάλιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων.

Ολοι για έναν και ένας για όλους!

Νομιμοποιείται σήμερα η μη πληρωμή χαρατσιών, τα χαράτσια μέσα από τη ΔΕΗ, με τα χαρτιά της Εφορίας. Και να μην υπάρχουν ποινές.

Να διεκδικήσουμε δημόσια έργα που υπηρετούν κοινωνικές ανάγκες και εξασφαλίζουν σταθερή εργασία. Πρέπει να γίνουν έργα αποχετευτικά, αντιπλημμυρικά, αντισεισμικής θωράκισης, να κτισθούν χιλιάδες εργατικές, λαϊκές κατοικίες, να στηριχθούν τα νέα ζευγάρια.

Οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, ο λαός θα βρεθεί μπλεγμένος σε ένα νέο γύρο πολέμων σε βάρος λαών αλλά και σε βάρος της χώρας μας, τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί στο άμεσο μέλλον

Δηλώνουμε, για άλλη μια φορά, οι λαοί δεν πρέπει να χύσουν το αίμα τους για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών ανταγωνιστών. Ο πόλεμος για την υπεράσπιση των συνόρων μας είναι στενά δεμένος με την πάλη για την εργατική λαϊκή εξουσία και έτσι πρέπει να αναπτυχθεί.

Αυτή τη στιγμή είναι φανερό ότι οξύνονται και μέσα και έξω απ' την ΕΕ οι ανταγωνισμοί τους επίσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία κ.λπ. Το επίκεντρο του ανταγωνισμού αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική. Αυτή η περίφημη αραβική άνοιξη δεν προήλθε, δυστυχώς, από λαϊκή εξέγερση, και όπου έσκασε μύτη η παρέμβαση του εργατικού κινήματος π.χ. στην Αίγυπτο, υποκαταστάθηκε από θολά σχήματα υπό την καθοδήγηση τμημάτων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών.

Αυτές τις μέρες πρέπει να επαγρυπνούμε, καθώς επίκειται η άντληση πετρελαίου από την Κύπρο σε συνεργασία με το Ισραήλ και τις εταιρείες των ΗΠΑ. Στο φόντο αυτού του γεγονότος γίνεται μια προσπάθεια να περιοριστεί η διείσδυση στην περιοχή από την πλευρά της Ρωσίας και της Κίνας, ενώ η Τουρκία δρομολογεί τις βλέψεις της για το Αιγαίο, αφού η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει σε νέα εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Στηρίζουμε το δικαίωμα του κυπριακού λαού, της Κυπριακής Δημοκρατίας να κάνει την άντληση και να έχει τη δικιά της ΑΟΖ. Δεν το συζητάμε.

Αργά ή γρήγορα βγαίνει στην επιφάνεια το κλασικό πρόβλημα, πώς συνδυάζεται ο αγώνας για τα κυριαρχικά δικαιώματα με την πάλη κατά του ιμπεριαλισμού, με την πάλη για τη λαϊκή εξουσία.

Μεγαλώνουν οι κίνδυνοι, όταν οι λαοί καθοδηγούνται, να περάσουν στο πλευρό του ενός ιμπεριαλιστικού άξονα σε βάρος του άλλου. Να υψώσουμε κατηγορηματικό, μαζικό "Οχι" απέναντι στη λεγόμενη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, απέναντι στον υπαρκτό κίνδυνο να πλασαριστεί ένα νέο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο. Παλεύουμε για την άμεση αναγνώριση του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Τα οξυμένα προβλήματα της περιοχής μας δεν μας οδηγούν να ξεχάσουμε το αμερικανικό και ευρωπαϊκό σχέδιο κατά της Κούβας, την πίεση που ασκείται, τους εκβιασμούς στον ηρωικό αυτό λαό να δεχθεί τις καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις. Δεν ξεχνάμε τους 5 Κουβανούς ήρωες που είναι φυλακισμένοι στις ΗΠΑ, γιατί αποκάλυψαν τα σχέδια κατά της πατρίδας τους.

Ούτε στο πλευρό των ΗΠΑ, ούτε της Γερμανίας, ούτε της Κίνας, ούτε της Ρωσίας, δε γινόμαστε σύμμαχοι κανενός ιμπεριαλιστή. Πατριωτικός διεθνισμός, ενάντια στον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου.

Ο λαός να μην εγκλωβιστεί σε υποκατάστατα ελπίδας

Να μη χάνεται χρόνος σε αυταπάτες.

Τέρμα στα άμαζα συνδικάτα και κλαδικά σωματεία.

Τέρμα στο φαινόμενο στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, στα γραφεία να μην αναπτύσσεται η πολύμορφη ταξική πάλη, να μη ριζώνει αυτή σε ένα ισχυρό ΚΚΕ και δυνατή ΚΝΕ. Παραμερίστε με μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες τους συμβιβασμένους, την εργατική, συνδικαλιστική αριστοκρατία.

Μόνο οι θυσίες του αγώνα πιάνουν τόπο.

Εμείς δε φοβόμαστε, ίσα - ίσα περιμένουμε και εκτιμάμε ότι στη δράση θα μπουν νέες λαϊκές μάζες. Βεβαίως, αυτές οι λαϊκές μάζες δεν έχουν εμπειρία ταξικής πάλης. Αλίμονο, αν το ΚΚΕ σταθεί φοβισμένο απέναντι στις λαϊκές μάζες. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθεί το ΚΚΕ από την προσπάθεια ανοιχτά και καθαρά μέσα σ' αυτό το κίνημα να πει τη γνώμη του, όταν αυτό το κίνημα έχει κουσούρια, αδυναμίες, είναι ευάλωτο στα σχέδια του αντίπαλου. Μέσα στο κίνημα πρέπει να γίνεται διαπάλη.

Ποιο κόμμα, ποιο κίνημα, ποια συμμαχία

Ποιο κόμμα, ποιοι εργαζόμενοι μπορούν να δώσουν πρώτοι το παράδειγμα στη μαζικοποίηση των σωματείων, στη δημοκρατική λειτουργία του κινήματος με όρους μαζών, στην ανάπτυξη της λαϊκής αυτενέργειας και πρωτοβουλίας, στον πολλαπλασιασμό των μελών των σωματείων που έχουν ενεργό ρόλο και συμμετοχή σε όλα;

Είναι το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, είναι οι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, είναι οι ριζοσπάστες μαχητές που, ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες απόψεις τους άφοβα έχουν καταλήξει στη σημασία συνεργασίας και συμπόρευσης με το ΚΚΕ.

Εδώ κρινόμαστε όλοι, όχι από την προσωπική μας δράση και αυτοθυσία αλλά πάνω απ' όλα, αν ως λαϊκοί ηγέτες εμπνέουμε τη διάθεση οργάνωσης και συμμετοχής στους πολλούς, αν εμπιστευόμαστε τις εργατικές λαϊκές μάζες και τη νεολαία, αν αναγνωρίζουμε τον αποφασιστικό τους ρόλο.

Επομένως, οφείλουμε γρήγορα, χωρίς καμία αναβλητικότητα και χρονοτριβή να αποβάλουμε τα φαινόμενα καμπανιακής δουλειάς χωρίς σχέδιο προοπτικής.

Να βάλουμε τέρμα στο φαινόμενο στο όνομα της ευθύνης και του φιλότιμου να παίρνουμε όλο το βάρος της οργάνωσης του αγώνα, χωρίς να δείχνουμε πρώτα το ενδιαφέρον να παρακινούμε και άλλους, να ζητούμε τη γνώμη και τη συμμετοχή τους.

Θα πρωτοστατήσουμε στην ανάπτυξη της ενότητας δράσης της εργατικής τάξης ανεξάρτητα των εργασιακών σχέσεων, στην κοινή δράση με τους μετανάστες, στη συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους που υποφέρουν από τα μονοπώλια, τη φτωχή αγροτιά, στην ανάπτυξη παντού ιδιαίτερης δουλειάς που παίρνει υπόψη την ανισότητα της γυναίκας, τις ιδιαίτερες ανάγκες των νέων.

Η κοινωνικοπολιτική συμμαχία που βασίζεται στην κοινωνική διαστρωμάτωση και όχι σε αφηρημένες έννοιες, είναι η μόνη συμμαχία που μπορεί να μας βγάλει από τα βάσανα.

Η συμπόρευση με το ΚΚΕ, η ισχυροποίηση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ είναι όρος σήμερα για να αρχίζει να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ του λαού».

Να αξιοποιήσει ο λαός τα ρήγματα και τις αντιθέσεις των καπιταλιστών

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη που έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εκπομπή «Κοινωνία ώρα MEGA»

Συνέντευξη στην εκπομπή «Κοινωνία Ωρα MEGA» και στους δημοσιογράφους Δ. Καμπουράκη και Γ. Οικονομέα έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύει ο «Ριζοσπάστης». ***

-- Ολοι με εμάς τώρα τα έχουν όμως. Τι τους έχει πιάσει και μας «την πέφτουν» όλοι;

-- Κοιτάξτε να δείτε. Δεν είναι ανθέλληνες, τώρα ας αφήσουμε αυτά που λέγονται, τα ηθικά και τα συναισθηματικά, να οξυνθούν τα αντανακλαστικά του λαού σε λάθος κατεύθυνση. Υπάρχουν δυο γραμμές που παλεύουν στην ΕΕ και αυτές οι δυο γραμμές δεν είναι από κράτος σε κράτος, είναι και μέσα στα ίδια τα κράτη και στο εσωτερικό και όχι μόνο ανάμεσα στα κόμματα, είναι ανάμεσα στα τμήματα της αστικής τάξης, όπως λέμε εμείς.

Η μία γραμμή λέει το εξής: Να περιοριστεί η ευρωζώνη σε λίγες χώρες και να αναζητηθούν συμμαχίες εκτός ΕΕ. Η Γερμανία σαφώς έχει δρομολογήσει αυτή τη στιγμή μια συμμαχία με τη Ρωσία και την Κίνα, χωρίς όμως προς το παρόν να εγκαταλείπει την ύπαρξη της ευρωζώνης - δεν ξέρω τι θα κάνει αύριο. Η Γαλλία τα φοβάται όλα αυτά, γιατί είναι λιγότερο δυνατή από τη Γερμανία και προτιμάει εντός ευρωζώνης να κυριαρχεί και δεν μπορεί να κάνει ένα τέτοιο διεθνές άνοιγμα.

Υπάρχει, λοιπόν, μια τέτοια διαπάλη και αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείται, αν θέλετε, το ελληνικό πρόβλημα, ως πείραμα και κρίκος, γιατί στις 21 Ιουλίου πήραν ένα πακέτο που ήταν αποκλειστικά για την Ελλάδα, εξαίρεσαν όλες τις άλλες χώρες που είναι σε κρίση, τώρα σκέφτονται ότι μέχρι και η Κύπρος μπορεί να ενταχθεί σε αυτό το πακέτο. Και φάνηκε στις 21 Ιούλη, όταν δε δέχθηκαν να ενισχύσουν αυτό το ευρωπαϊκό ταμείο, εν πάση περιπτώσει, χρηματοδότησης, φάνηκε πάρα πολύ καθαρά ότι είναι προ των πυλών διαφορετικές λύσεις.

-- Χαίρεστε δηλαδή αν διαλυθεί η ΕΕ και πάει η Γερμανία με τους Κινέζους και οι Γάλλοι μόνοι τους; Καλό θα είναι για εμάς αυτό;

-- Να ξεκαθαρίσουμε: Η κρίση, οι εξελίξεις και η διαχείρισή της έχει αντικειμενικό χαρακτήρα και δεν έχει καμία σχέση με το τι θέλει ή τι δε θέλει το ΚΚΕ, και όχι μόνο, ακόμα και η ελληνική κυβέρνηση. Εμείς μιλάμε για αντικειμενικά γεγονότα. Αυτό δε σημαίνει μου αρέσουν, δε μου αρέσουν, είναι αντικειμενικά γεγονότα. Και το ΚΚΕ οφείλει να προειδοποιήσει το λαό ότι πρέπει να βγει μέσα από αυτόν το φαύλο κύκλο.

-- Μα δεν προειδοποιείτε μόνο. Τον καθοδηγείτε κιόλας, του λέτε «μην πληρώσεις».

-- Ναι, είναι κρίκος αυτή τη στιγμή.

-- Δε λέτε απλώς «μην πληρώνεις». Λέτε «μην πληρώνεις και έλα μαζί μου, στο Κόμμα, να ανατρέψουμε την αστική τάξη».

-- Ενα λεπτό. Εμείς το λέμε αυτό καθαρά και δεν το κρύβουμε. Στον αγώνα όμως αυτό μπορούν να έρθουν και αυτοί που μπορεί να μην έχουν επιλέξει το τι λέει το ΚΚΕ. Διότι μάλιστα, αυτή τη στιγμή, το κέντρο οργάνωσης του αγώνα, δεν μπορεί να είναι το ίδιο το Κόμμα και δεν πρέπει, θα έλεγα. Το κέντρο βάρους του αγώνα πρέπει να είναι τα σωματεία, πρέπει να είναι οι οργανώσεις των αυτοαπασχολουμένων, της αγροτιάς, οι γυναικείες οργανώσεις, οι νεολαιίστικες οργανώσεις, πρέπει να είναι ένα πλατύτερο κίνημα.

-- Ωθείτε την κρίση να οξυνθεί, δε θέλετε, δηλαδή, να λυθεί, να ανακουφιστούμε, θέλετε να οξυνθεί.

-- Η κρίση έχει αντικειμενικό χαρακτήρα και έχει να κάνει με τις ίδιες τις αντιφάσεις και αντιθέσεις στο καπιταλιστικό σύστημα. Την κρίση δεν την ήθελε ούτε ο κύριος Παπανδρέου, ούτε ο κύριος Σημίτης, ούτε η κυρία Μέρκελ, ούτε κανένας. Δεν μπορούν να την αποφύγουν. Δεν είναι ζήτημα επιλογής. Εμείς, ακριβώς καταλαβαίνουμε ότι αυτήν τη στιγμή, πριν να είναι αργά, όχι μόνο ο ελληνικός λαός, αλλά και οι άλλοι λαοί είναι άλλο πράγμα αυτό που λέμε ότι πρέπει να αξιοποιήσουν τις δυσκολίες που έχει το σύστημα, δεν τις προκαλεί ο λαός αυτές τις αντιφάσεις, η όξυνση έχει αντικειμενικό χαρακτήρα. Και να σας πω και κάτι άλλο; Αν αυτή τη στιγμή ο ελληνικός λαός χάσει και τα τελευταία ίχνη των κατακτήσεων που είχε, αν πια χάσει «αυγά και πασχάλια», αυτό το ίδιο δε θα γίνει ένας παράγοντας επερχόμενης κρίσης;

-- Να σας πω όμως τι λέει ο άλλος ο κόσμος τώρα. Οτι, ώσπου να γίνουν όλα αυτά...

-- Μα είναι άμεσα. Την Τετάρτη, παραδείγματος χάριν, υπάρχει συλλαλητήριο.

-- Εντάξει, υπάρχει, θα γίνει το συλλαλητήριο. Το πιο άμεσο είναι ότι σήμερα θα γίνει μια τηλεδιάσκεψη και αφού ακούει η τρόικα ότι η Παπαρήγα λέει «μην πληρώνετε», άρα δικαιούται η τρόικα να πει ότι «δε θα τα εισπράξετε αυτά τα 2,5 δισ.» και πάρε άλλα μέτρα, αύξησε τα ποτά...

-- Ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό, χωρίς να σας καταλογίζω...

-- Ο Βενιζέλος τα είπε, χτες το βράδυ, δεν τα λέω εγώ.

-- Το ξέρω, να βάλουμε φίμωτρο, να μη μιλάμε, τώρα όταν μιλάμε θα είμαστε κάτω από τη λογοκρισία της τρόικας. Ακούστε να δείτε. Η κρίση δεν εξαρτάται από το τι θα πείτε εσείς και εγώ. Και αυτά περί της ψυχολογίας είναι, με συγχωρείτε, «τρίχες κατσαρές». Για να ξεκαθαρίσω το εξής πράγμα. Να θυμηθούμε μια άποψη, δε σας τη χρεώνω εσάς, σε καμία περίπτωση, αλλά τηρουμένων των αναλογιών: Οταν το 1941 ξεκίνησε το ΕΑΜ, γιατί μεσολάβησαν κάποιοι μήνες από τα τέλη του '40 μέχρι το '41 να οργανωθεί το ΕΑΜ και να εξαγγείλει τον ένοπλο αγώνα της αντίστασης, οι πρώτες αντιδράσεις των ιθυνόντων στην Ελλάδα, της «κυβέρνησης των Ελλήνων» στην Ελλάδα κλπ., ήταν ότι θα υπάρχουν αντίποινα. Και όντως υπήρχαν αντίποινα. Ενας Γερμανός σκοτωνόταν στις πρώτες μάχες, δέκα Ελληνες τουφεκούσαν οι Γερμανοί.

Θέλω να πω, με αυτήν τη λογική... Ξέρετε, το αδιέξοδο είναι αυτό που λέει ο κύριος Σαμαράς, το αδιέξοδο είναι αυτό που λένε τα άλλα κόμματα, αυτό που λέει ο κύριος Τσίπρας. Τι λένε; Μέσα στους κανόνες του συστήματος, εγώ θα διαπραγματευτώ το χρέος. Ε, αυτό είναι, με συγχωρείτε, ελαφρώς ή βαριά, κουταμάρα. Γιατί, δηλαδή, αν πάει ο κύριος Σαμαράς θα τον φοβηθεί η Μέρκελ ή ο Σαρκοζί ή θα τον φοβηθούν οι πιστωτές; Είναι αστείο. Εμείς λέμε το εξής: Μια λαϊκή εξουσία, η οποία παίρνει στα χέρια της όλα τα κλειδιά. Καταργεί τα μονοπώλια, κοινωνικοποιεί τα μονοπώλια, συνεταιριστικοποιεί τομείς που δεν μπορούν να κοινωνικοποιηθούν.

-- Καλά, μιλάτε τώρα για επανάσταση, για κατάργηση του Συντάγματος, για να ανεβεί το ΚΚΕ στην εξουσία.

-- Οταν ο λαός ανεβαίνει στην εξουσία δεν μπορεί να τηρεί το Σύνταγμα που είναι βασισμένο στο Μάαστριχτ. Μα αυτό είναι το ρεαλιστικό. Να σας πω κάτι, αυτή τη στιγμή πραγματικά ή ο λαός θα δεχθεί ό,τι του λένε, θα πάρει ένα βραβείο ηθικό, από την τρόικα και την ΕΕ και τον κύριο Ομπάμα, ένα ηθικό βραβείο, «τι καλός λαός είναι αυτός», αλλά αυτήν τη στιγμή ο λαός θα έχει ισοπεδωθεί και οι τρεις - τέσσερις γενιές. 'Η θα δοκιμάσει το δρόμο της αντίστασης και του αγώνα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής κατάστασης.

Ενδιάμεση λύση δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν στεγανά ανάμεσα στο να λύσω το πρόβλημα του σήμερα και του αύριο. Και αυτό αποδεικνύεται από το αδιέξοδο της κρίσης. Με συγχωρείτε, αν μπορούσαν, αν οι θυσίες του λαού έδιναν διέξοδο στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία - γιατί η κρίση χτυπάει τώρα ξανά - τότε πραγματικά εμείς θέλουμε να ανακουφιστεί ο λαός.

-- Με αυτά που λέτε, δίνετε επιχειρήματα σε άλλους πολιτικούς, όπως ο κύριος Πάγκαλος ότι ούτε τη νομιμότητα σέβεστε, ούτε το Σύνταγμα σέβεστε και δε σέβεστε τίποτα. Οταν μιλάτε για ανατροπή του καθεστώτος...

-- Τι ανακάλυψε ο κύριος Πάγκαλος;

-- Δεν εννοείτε μόνο με τις εκλογές προφανώς.

-- Εμείς μιλάμε για τη διαμόρφωση μιας λαϊκής πλειοψηφίας, συνειδητής πλειοψηφίας...

-- Με τις εκλογές;

-- Με οποιονδήποτε τρόπο αναδειχθεί αυτή η πλειοψηφία. Δεν κατάλαβα; Ποιο είναι το νόμιμο; Να πουλάνε δρόμους και λιμάνια; Ποιο είναι το νόμιμο; Αυτή τη νομιμότητα δεν τη σεβόμαστε. Αλλά, όμως, δεν εξαρτάται τι λέμε εμείς. Ο λαός δεν πρέπει να τη

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 20.09.2011

23:52

ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ - ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 7μμ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ

» Ropewalker Kassandra

Οργανωμένη άρνηση πληρωμής. Mπορούμε να το επιβάλουμε. Να γίνει αγωνιστική κοσμοπλημμύρα σε όλη τη χώρα, να εμποδίσουμε να νομοθετήσουν το χαράτσι

Η κυβέρνηση εκβιάζει ωμά το λαό με το γνωστό δίλημμα ή πληρώνετε τα χαράτσια ή παίρνω νέα μέτρα, τα οποία ήδη εξαγγέλλει, πτωχεύοντας το λαό. Κάνει ήδη στάση πληρωμών στα σχολεία, στους παιδικούς σταθμούς, στην Πρόνοια, στις νέες συντάξεις και αλλού και θα τη συνεχίσει. ΚΚΕ: Στον ωμό εκβιασμό, στις απειλές και στη νέα πρόκληση στους άνεργους και στους μισθωτούς που εκτόξευσε η κυβέρνηση, ο λαός έχει χρέος να μην υποκύψει. Οργάνωση της πάλης σε κάθε τόπο δουλειάς και κατοικίας για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων. ΠΑΜΕ: Τα χρέη είναι του κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ από τα χαράτσια. Αν δεν πληρωθούν τα χαράτσια δεν κινδυνεύει ο λαός αλλά η πλουτοκρατία και οι πιστωτές. «Σε λίγο δε θα έχουμε ούτε ένα πιάτο φαΐ»

Κραυγή αγωνίας από εργαζόμενους κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων

Να αρνηθούν τη φοροληστεία και τα χαράτσια συλλογικά, μαζικά, οργανωμένα με τα συνδικάτα, ψήφισαν ομόφωνα εργαζόμενοι που συμμετείχαν στη γενική συνέλευση του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων προχτές, Κυριακή. Οι εργαζόμενοι μαζί με τα παιδιά, τους φίλους, το γείτονα, θα συγκεντρωθούν μαζί με το σωματείο τους, την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη στις 7 το απόγευμα στο Σύνταγμα, μέρα που θα συζητείται στη Βουλή η τροπολογία για τα νέα χαράτσια στα ακίνητα. Την Τετάρτη 28 Σεπτέμβρη στις 11 το πρωί θα συγκεντρωθούν στην Ε' ΔΟΥ Καλλιθέας για να επιστρέψουν τα χαράτσια της «αλληλεγγύης». Ακόμα, ψήφισαν για απεργία το πρώτο 10ήμερο του Οκτώβρη.

Στη συνέλευση, μίλησαν πολλοί εργαζόμενοι για το γιατί πρέπει οργανωμένα, συλλογικά να αρνηθούν να πληρώσουν τα χαράτσια.

Εργαζόμενη στο «Πράκτικερ», η Σπυριδούλα, είπε ότι έχουν απολυθεί παλιές ταμίες και έχουν πάρει νέα παιδιά που δουλεύουν 4ωρα, άλλοτε πρωί, άλλοτε μεσημέρι ή απόγευμα. Κάνουν υπερωρίες που δεν τις πληρώνονται και ο μισθός τους είναι 400 ευρώ. Υπάρχει εντατικοποίηση της δουλειάς και πολλά προβλήματα. Παίρνουν 2-3 ρεπό, γίνονται μεταθέσεις σε άλλα καταστήματα και όποιος αντέξει, όποιος δεν αντέχει σηκώνεται να πάει σπίτι του.

«Εγώ, είπε, έχω δύο παιδιά, ένα στο Λύκειο κι ένα στο Πανεπιστήμιο, κόβουν τα συγγράμματα, πρέπει να δώσω σαν αρχή για βιβλία 600 ευρώ. Εγώ που είμαι εργάτρια και ο άντρας μου, δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε και με μειώσεις μισθών. Θα αντισταθούμε στα χαράτσια οργανωμένα. Δεν πληρώνουμε τίποτα. Πρέπει οργανωμένα να παλεύουμε. Σε λίγο δε θα έχουμε νερό να πλύνουμε τα πιάτα, σε λίγο δεν θα έχουμε πιάτα, σε λίγο δεν θα έχουμε φαγητό να βάλουμε στα πιάτα. Εκεί, θέλουν να μας φτάσουν, θέλουν να πεθάνουν την εργατική τάξη...».

Εργαζόμενη στο ΑΤΤΙΚΑ μίλησε για την εντατικοποίηση που υπάρχει εκεί και σε πολλά πολυκαταστήματα, ΖΑRΑ, PUBLIC. Οπως είπε, κόβουν τους μισθούς, δουλεύουν με 400 και κάτι ή με 500 ευρώ το μήνα.

«Πολλές εργαζόμενες - είπε - δουλεύουν και στις πωλήσεις και στην παραλαβή, και στο ταμείο, τα κάνουν όλα. Δεν έχουμε ούτε γιατρό σε περίπτωση λιποθυμίας, φωνάζουμε να μας σώσει αν κάποιος πελάτης είναι γιατρός. Είναι χαρακτηριστικό είπε ότι έχουν πολύ δυνατά το κλιματιστικό που δεν αντέχεις και όταν τους λες να το χαμηλώσουν, σου λένε ότι "το έχουμε έτσι για να μην κάθεστε"! Μαζί με το σωματείο, να μην πληρώσουμε τίποτα. Ηρθε μια γυναίκα στο σωματείο που έλεγε για τα χαράτσια τι θα κάνω έχω δύο παιδιά, το ένα πάει φροντιστήριο, μου έχουν μειώσει το μισθό, έχω ένα σπίτι δεν έχω δυνατότητα να πληρώσω».

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Να πλημμυρίσουμε αύριο το Σύνταγμα

Στις 7 το απόγευμα ο λαός της Αθήνας διαδηλώνει ενάντια στα χαράτσια

Να πλημμυρίσουν αύριο το Σύνταγμα μαζί με τις οικογένειές τους και να διαδηλώσουν την απόφασή τους να μη δεχτούν να πληρώσουν τα χαράτσια καλεί εργαζόμενους, ανέργους, αυτοαπασχολούμενους, τους συνταξιούχους και τη νεολαία της Αττικής το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο. Μαζί με τα ταξικά συνδικάτα και τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις να οργανώσουν παντού την πάλη για να μη χρεοκοπήσει ο λαός και αύριο στις 7 το απόγευμα, που στη Βουλή θα συζητείται η τροπολογία για το φόρο στα ακίνητα, να δώσουν λαϊκή αγωνιστική απάντηση, ξεπερνώντας τους εκβιασμούς και τις απειλές.

Στην ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ σημειώνει:

«Τα χαράτσια, οι κεφαλικοί φόροι έρχονται το ένα πίσω από το άλλο. Η ζωή της εργατικής οικογένειας γίνεται καθημερινά Γολγοθάς. Τα φορομπηχτικά μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση σε συνεργασία με την τρόικα και τα κόμματα της πλουτοκρατίας ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., Μπακογιάννη δεν αφήνουν κανένα στο απυρόβλητο.

Οι εργάτες, οι εργάτριες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες, η νεολαία ένα δρόμο έχουν. Αυτόν της οργάνωσης παντού και της μαζικής άρνησης και ανυπακοής στα χαράτσια. Ούτε ένα ευρώ στα σεντούκια του κεφαλαίου.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ - ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ.

To ΠΑΜΕ καλεί τα συνδικάτα, τις δυνάμεις του να πρωτοστατήσουν στην οργάνωση της πάλης, στην ανάταση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, στις εργατογειτονιές, να εκφραστεί η αντίθεσή τους. Ιδιαίτερο βάρος να δώσουν στους ανέργους, στους απλήρωτους εργάτες, σε όσους δουλεύουν με άθλιες εργασιακές σχέσεις.

Να διεκδικήσουν αιτήματα που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες τους. Συζητάμε, προετοιμαζόμαστε και αποφασίζουμε την πρόταση του ΠΑΜΕ για 24ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ το πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη.

Στηρίζει τις πρωτοβουλίες και τις πολύμορφες δραστηριότητες των συνδικάτων σ' όλη την Ελλάδα που οργανώνουν την απάντηση των εργαζομένων κατά κλάδο και επιχείρηση.

Καλεί τους εργαζόμενους, τους ανέργους. χωρίς φόβο, ξεπερνώντας διλήμματα και ιδεολογήματα να έρθουν σε επαφή με τα συνδικάτα, τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και μαζικά μέσα από αυτά να συγκεντρώσουν, να επιστρέψουν τα χαράτσια σ' αυτούς που πρέπει να πληρώσουν, στην κυβέρνηση, στην πλουτοκρατία. Να συμμετάσχουν οι ίδιοι στην οργάνωση της αντίστασης σ' όλους τους χώρους. Να συζητήσουν σε όλες τις επιχειρήσεις, τα γραφεία, τα γιαπιά, τα καράβια, παντού, με τους συναδέλφους τους και να αποφασίσουν συλλογικά να αρνηθούν να πληρώσουν τα χαράτσια, τα χρέη του κεφαλαίου.

Να ξεπεράσουν τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και να πάρουν στα χέρια τους μαζί με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ την υπεράσπιση της ζωής τους.

Την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη στις 7 μ.μ. είναι χρέος όλων των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας να πλημμυρίσουν το ΣΥΝΤΑΓΜΑ μαζί με τις οικογένειές τους ενάντια στην τροπολογία για την πληρωμή των χαρατσιών μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ».

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ!

Ολοι και όλες την Τετάρτη στις 7 μ.μ. στο Σύνταγμα, ενάντια στην τροπολογία που συζητείται στη Βουλή για τα νέα χαράτσια στα ακίνητα μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Με το κάλεσμα αυτό 35 κλαδικά σωματεία της Αθήνας και άλλα επιχειρησιακά απευθύνονται στους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και τους καλούν να δώσουν το «παρών» στην αυριανή κινητοποίηση, να απαντήσουν συλλογικά στην αντιλαϊκή πρόκληση.

Στο κάλεσμά τους σημειώνουν:

«Εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, άνεργοι,

Ξεσηκωθείτε

Οργανωμένα με τα συνδικάτα, τις επιτροπές - Αντισταθείτε.

Συλλογικά - μαζικά να αρνηθούμε την πρόκληση να ληστέψουν ξανά το λαϊκό εισόδημα με την ειδική εισφορά "αλληλεγγύης" με το ειδικό τέλος στα σπίτια μέσα από το λογαριασμό της ΔΕΗ, για να μην πτωχεύσει η πλουτοκρατία.

Συλλογικά, μαχητικά να σταθούμε απέναντι σε όλους αυτούς που μας οδηγούν στον γκρεμό.

Οι ορντινάντσες της πλουτοκρατίας, τα κόμματα που την υπηρετούν, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., Μπακογιάννη, με τις πολιτικές τους αποφάσεις καταδυναστεύουν σε όλους τους τομείς της ζωής την εργατική, λαϊκή οικογένεια.

Το βαρέλι των αντεργατικών μέτρων δεν έχει πάτο.

Επιβάλλουν στους εργαζόμενους νέο φόρο, "αλληλεγγύης", για να πληρώσουν τα χρέη τους.

Φέρνουν τροπολογία στη Βουλή και απαιτούν από τον εργάτη, που με κόπο μιας ολόκληρης ζωής κατάφερε να κάνει ένα σπίτι, να το ξαναπληρώσει με νέα δυσβάσταχτα χαράτσια μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Είναι αδίστακτοι,

Ενώ οδήγησαν στην ανεργία, απολύοντας χιλιάδες εργαζόμενους, όχι μόνο δεν τους εξαιρούν απ' αυτό το χαράτσι για το σπίτι, αλλά τους φορολογούν με τους ίδιους συντελεστές.

Τα σωματεία των κλάδων μας σας καλούμε όλους και όλες με τα παιδιά σας, με όλη την οικογένεια, οργανωμένα και αγωνιστικά, να απαντήσουμε στους φόρους που μας πνίγουν, στα άγρια μέτρα που μας καταδικάζουν οριστικά στη φτώχεια και στην ανασφάλεια.

Δεν έχουμε - δε θέλουμε - αρνούμαστε να πληρώσουμε τα χαράτσια τους.

Το χρέος είναι της πλουτοκρατίας.

Κανένας φόβος από τις απειλές που εκτοξεύουν καθημερινά κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της.

ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ».

Τα σωματεία που υπογράφουν το κάλεσμα είναι:

Οικοδόμων Αθήνας, Οικοδόμων Πειραιά, Λιθογράφων, Μετάλλου Αθήνας, Μετάλλου Πειραιά, Κλωστοϋφαντουργών, Φαρμάκου, Ενέργειας, Επισιτισμού - Ξενοδοχείων Αθήνας, Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Ιδιωτικών Κλινικών, Τροφίμων - Γάλατος - Ποτών, Λογιστών Αθήνας, Λογιστών Πειραιά, Χαρτεργατών, Πρακτορείων Τύπου, Καθαριστριών Αθήνας, Καθαριστριών Πειραιά, Τηλεπικοινωνιών Αττικής, Χρηματοπιστωτικού Αττικής, Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, Ελλήνων Ηθοποιών, Ελαιουργοσαπουνοποιών, Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, Επισιτισμού Πειραιά, Εμποροϋπαλλήλων - Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελευσίνας, Εμποροϋπαλλήλων - Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λαυρίου, Οικοδόμων Λαυρίου, Εργαζομένων στα ΚΑΡΦΟΥΡ, Πανελλήνια Ενωση Μαγείρων Εμπορικού Ναυτικού, Πανελλήνια Ενωση Πληρωμάτων ρυμουλκών - ναυαγοσωστικών, Πανελλήνια Ενωση Συνταξιούχων ΝΑΤ.

Στη συγκέντρωση των συνδικάτων στο Σύνταγμα καλούν, επίσης, οι συνεργαζόμενες συνταξιουχικές οργανώσεις ΙΚΑ, Δημοσίου, ΟΑΕΕ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΤΑ, ΠΕΣ-ΝΑΤ, το Σωματείο Οδοντοτεχνιτών Αθήνας, ο Σύλλογος Εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση «Ο Βύρων», τα Σωματεία Εργαζομένων «Ευαγγελισμού» και του Νοσοκομείου Αγ. Βαρβάρας, ενώ η παράταξη της Δημοκρατικής Πανεπιστημονικής Κίνησης ΑΕΙ, με το σύνθημα «Δεν πληρώνουμε. Δεν χρωστάμε σε κανέναν - Μας χρωστάνε», καλεί στις αυριανές κινητοποιήσεις που οργανώνουν τα συνδικάτα και τους συλλόγους στα πανεπιστήμια να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενάντια στα χαράτσια. Ακόμα, τα επιχειρησιακά σωματεία ΦΑΓΕ, ΕΒΓΑ, TASTY, Κωσταντακάτου και «Μετροπόλιταν».

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Κάλεσμα στους εργαζόμενους της ΔΕΗ

Να μη διακοπεί το ρεύμα σε όσους δεν πληρώσουν το νέο χαράτσι

Κάλεσμα προς τους εργαζόμενους της ΔΕΗ και τους εργαζόμενους στους εργολάβους της ΔΕΗ για το νέο χαράτσι στις κατοικίες, εξέδωσε το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

Στο κάλεσμά του το ΠΑΜΕ σημειώνει:

«Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα βρίσκονται σε δύσκολη θέση από την ομοβροντία των αντιλαϊκών μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση σε απόλυτη συνεργασία με την τρόικα και τα κόμματα της πλουτοκρατίας - ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα της Μπακογιάννη. Και οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ και των εργολάβων βρίσκονται στην ίδια μοίρα, γιατί ενιαία είναι η επίθεση και δεν εξαιρεί κανέναν.

Η ζωή τους καθημερινά γίνεται κόλαση. Τα βάσανα μεγαλώνουν. Η φοροληστεία χτυπάει την εργατική τάξη, τους ανέργους, τους αυτοαπασχολούμενους, τη φτωχή αγροτιά, τη νεολαία, τις γυναίκες. Η οργή και η αγανάκτηση που νιώθουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα από τα χαράτσια που καθημερινά επιβάλλονται πρέπει να μετατραπεί σε αντίσταση, απειθαρχία και άρνηση πληρωμής.

Η κυβέρνηση αποφάσισε, και ψηφίζει στη Βουλή στις 21-9-2011, την είσπραξη του νέου επαίσχυντου φόρου για τις κατοικίες μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Βάζουν το πιστόλι στον κρόταφο της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, λέγοντας τους ότι αν δεν πληρώσουν τo νέo χαράτσι για τις κατοικίες μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ θα τους κόψουν το ρεύμα.

Το ΠΑΜΕ έχει καλέσει την εργατική τάξη της χώρας μας να αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη της πλουτοκρατίας. Ούτε ένα ΕΥΡΩ στα σεντούκια της, στα ταμεία του κράτους.

Καλούμε τους εργαζόμενους της ΔΕΗ και τους εργαζόμενους στις εργολαβικές εταιρείες στη ΔΕΗ να μη γίνουν ιμάντας υλοποίησης των άγριων αντιλαϊκών μέτρων ενάντια στον εαυτό τους, στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Να μη φοβηθούν, να σηκώσουν κεφάλι, να σταθούν αλληλέγγυοι με όλους τους εργαζόμενους.

Να πάρουν μέτρα οργάνωσης σε κάθε χώρο δουλειάς, με αγωνιστικό τρόπο σε συντονισμό με τα εργατικά σωματεία και τους μαζικούς φορείς, έτσι ώστε να γίνει πράξη η απόφαση για άρνηση διακοπής ρεύματος σε όσους δεν θέλουν και δεν μπορούν από τα λαϊκά στρώματα να πληρώσουν το νέο χαράτσι».

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Ούτε βήμα πίσω στον εκβιασμό της κυβέρνησης

Συνάντηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με αντιπροσωπεία της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ

Από τη χτεσινή συνάντηση με το προεδρείο της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ

Συνάντηση είχε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, με αντιπροσωπεία της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ (Ομοσπονδία Εργαζομένων στη ΔΕΗ) για το ζήτημα των νέων χαρατσιών που η κυβέρνηση θέλει να τα επιβάλει μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Μετά τη συνάντηση, η Αλ. Παπαρήγα έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ούτε βήμα πίσω στον εκβιασμό που κάνει η κυβέρνηση να φορολογεί τα σπίτια 100 και 150 φορές με τα τιμολόγια της ΔΕΗ και ενδεχομένως να προσθέσει και άλλους φόρους στους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Εμείς στηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία που παίρνεται και συμμετέχουμε ενεργητικά, ούτως ώστε: Να μην πληρώσουν και να μην έχουν καμία συνέπεια αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν, αλλά καλούμε και αυτούς που ενδεχομένως, κόβοντας κάτι άλλο, μπορούν να πληρώσουν προσωρινά και αυτοί να μην καταβάλουν το χαράτσι.

Ο καθένας να νιώσει ότι δεν είναι ο μόνος και ότι δεν είναι μόνος του. Οσο πιο μαζικό είναι το κίνημα τόσο πιο αποτελεσματικό θα γίνει. Ερχονται καινούργια μέτρα και η οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών πρέπει να γίνει κρίκος της γενικευμένης παρεμπόδισης της πλήρους χρεοκοπίας του μεγαλύτερου μέρους του λαού. Δεν υπάρχει άλλη λύση, αν σκύψουμε το κεφάλι τώρα αλίμονό μας».

Από τη μεριά της ΓΕΝΟΠ, δήλωση έκανε ο πρόεδρός της, Ν. Φωτόπουλος, ο οποίος είπε:

«Παλαιότερα ένα μέρος του πολιτικού κόσμου της χώρας μας, κατηγορούσε τους κομμουνιστές ως εχθρούς της πατρίδας, χωρίς ποτέ να είναι. Σήμερα, η ίδια κατηγορία προσάπτεται σε όσους αντιστέκονται στη λαίλαπα του μνημονίου. Οπως με τους κομμουνιστές παλαιότερα, έτσι και σήμερα, με όσους αντιστέκονται σε αυτές τις πολιτικές, η ιστορία θα δείξει ότι η στάση τους είναι καθαρά πατριωτική».

Υπενθυμίζουμε ότι σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου που έδωσε η ΓΕΝΟΠ δήλωσε πως δε θα επιτρέψει να εφαρμοστεί η απόφαση είσπραξης του χαρατσιού μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Η αντίδρασή της θα έχει τρεις φάσεις. Πρώτον, θα εμποδίσει την επεξεργασία, έκδοση και αποστολή των λογαριασμών. Δεύτερον, αν οι λογαριασμοί αποσταλούν, θα εμποδίσει την έκδοση των εντολών διακοπής ρεύματος. Τρίτον, συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ θα βρίσκονται παρόντες για να εμποδίσουν επί τόπου τη διακοπή του ρεύματος, όταν οι εργολαβικές επιχειρήσεις (σ.σ.: το σύνολο σχεδόν της διαδικασίας διακοπής ρεύματος έχει περάσει σε εργολάβους) ξεκινήσουν τη διαδικασία διακοπής.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Παλλαϊκό κίνημα άρνησης πληρωμής

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Για τη μαζική λαϊκή άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ με σχόλιο που εξέδωσε το περασμένο Σάββατο ξεκαθαρίζει:

«Το ΚΚΕ καλεί, ενθαρρύνει και πρωτοστατεί στη δημιουργία ενός παλλαϊκού κινήματος, οργανωμένου από τα συνδικάτα, τις μαζικές οργανώσεις, τις λαϊκές επιτροπές στις συνοικίες, που αρνείται να πληρώσει τα χαράτσια και διεκδικεί την κρίση και το χρέος να πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτή πρέπει να είναι η πρώτη απάντηση του λαού στους εκβιασμούς και τις απειλές της κυβέρνησης και της ΕΕ».

ΠΑΣΥ Δεν πληρώνουμε τα χαράτσια

Να μετατρέψουν τους αγροτικούς συλλόγους και τις ομοσπονδίες σε κάστρα αντίστασης κατά της λαίλαπας και να συμμετάσχουν σύσσωμοι, μαζικά και αποφασιστικά, στις κινητοποιήσεις που θα γίνουν στις περισσότερες πόλεις την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη 2011, καλεί τους μικρομεσαίους αγρότες η ΠΑΣΥ και σε ανακοίνωσή της υπογραμμίζει:

«Η νέα χαρατσοεπιδρομή που βρίσκεται σε εξέλιξη δίχως τέλος από την κυβέρνηση, ενάντια στο λαϊκό εισόδημα, χτυπά ανελέητα και τους μικρομεσαίους αγρότες. Δεν έφτανε το πρόσφατο χαράτσι του ΕΛΓΑ που γονάτισε τους μικρούς παραγωγούς (μάλιστα ένα μεγάλο ποσοστό δεν είχε και δεν πλήρωσε), η αύξηση του ΦΠΑ στο 23% που λειτουργεί εκβιαστικά από τους εμπόρους συμπιέζοντας τις τιμές στον παραγωγό, η φοροεισπρακτική επιδρομή με τα σημειώματα, οι εξευτελιστικές τιμές στα προϊόντα, οι αυξήσεις στα καύσιμα, στο νερό άρδευσης και στις εισφορές του ΟΓΑ, η τεράστια αύξηση του κόστους παραγωγής κ.ά. που έχουν οδηγήσει σε απελπισία και απόγνωση τους μικρομεσαίους αγρότες.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει με το νέο χαράτσι, ξαναπληρώνοντας ακόμη μια φορά τέλος ακίνητης περιουσίας, που όμως στους αγρότες θα πιάνει και τις ηλεκτροδοτούμενες αποθήκες που βάζουμε τα εργαλεία και τα προϊόντα μας. Είναι τα μέτρα αυτά εξόντωση για όσους μικρούς και μεσαίους αγρότες έχουν απομείνει.

Απέναντι στις απειλές, εκβιασμούς και την τρομοκρατία της κυβέρνησης, για άμεση και γρήγορη εφαρμογή των σκληρών, αντιλαϊκών της μέτρων, που φτάνουν ακόμα και στις μειώσεις των εξευτελιστικών αγροτικών συντάξεων των 360 ευρώ/μήνα, απαντάμε αποφασιστικά και οργανωμένα, με ανυπακοή σε κάθε αντιλαϊκή επιλογή, με απειθαρχία και ρήξη με την πολιτική που στηρίζει το μεγάλο κεφάλαιο, τις τράπεζες και τους μεγαλέμπορους.

Τα χρέη είναι του κεφαλαίου δεν αφορούν την αγροτιά.

Οι μικροί αγρότες να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ από τα χαράτσια.

Τους καλούμε να μετατρέψουν τους αγροτικούς συλλόγους και τις ομοσπονδίες σε κάστρα αντίστασης της βάρβαρης λαίλαπας. Να γίνουν Γενικές Συνελεύσεις για να αποφασίσουν να μην πληρώσουν τα χρέη της πλουτοκρατίας και μαζικά να συγκεντρώνουν τους λογαριασμούς με τα χαράτσια για να τα καταθέτουν στις κατά τόπους εφορίες και στο υπουργείο Οικονομικών.

Αρνούμαστε να συμμετάσχουμε στην ικανοποίηση των απαιτήσεων των πιστωτών της πλουτοκρατίας, στην προστασία των κερδών των ντόπιων και ξένων πολυεθνικών ομίλων, στη στήριξη των μεγαλεμπόρων που μας κατακλέβουν τον κόπο και ιδρώτα μας.

Εχουμε το χρέος να ανατρέψουμε τις αποφάσεις τους που συνθλίβουν τη ζωή μας και σκοτώνουν το μέλλον των παιδιών μας. Που καταδικάζουν σε εξαθλίωση και σε ξεκλήρισμα τη μεγάλη πλειοψηφία των μικρομεσαίων αγροτών της χώρας μας.

Ο λαϊκός ξεσηκωμός σήμερα είναι χρέος μας. Να αγωνιστούμε μαζί με τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τα άλλα λαϊκά στρώματα να μην εφαρμοστούν στην πράξη οι αποφάσεις τους. Να διεκδικήσουμε ανάπτυξη για το λαό και όχι για τα μονοπώλια, με λαϊκή εξουσία και οικονομία. Ετσι θα επιβάλουμε λύσεις σε όφελος των λαϊκών στρωμάτων».

ΠΑΣΕΒΕ «Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία»

Κάλεσμα από μια σειρά Ομοσπονδίες και σωματεία

Με το ηχηρό μήνυμα «το χρέος δεν είναι δικό μας, την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» καλεί η ΠΑΣΕΒΕ τους αυτοαπασχολούμενους, επαγγελματίες, βιοτέχνες, εμπόρους, αυτοκινητιστές, συνταξιούχους να δώσουν δυναμικό παρόν στις αυριανές κινητοποιήσεις στις 7 το απόγευμα στο υπουργείο Οικονομικών και στο Σύνταγμα.

Οι αυτοαπασχολούμενοι θα κάνουν προσυγκέντρωση στις 6 το απόγευμα στην πλατεία Κάνιγγος.

Η κυβέρνηση, καταγγέλλει η ΠΑΣΕΒΕ, έχει εξαπολύσει άγρια φοροεπιδρομή, συνεχίζει να επιβάλλει νέα χαράτσια με αφορμή την κρίση και στο όνομα της «διάσωσης της πατρίδας». Τα μέτρα, προειδοποιεί, δε θα είναι τα τελευταία. Με τον πιο επίσημο τρόπο ανακοινώνεται ότι «όσο οι αριθμοί δεν ανακάμπτουν νέα μέτρα θα παίρνονται», και η επίθεση ενάντια στη δουλειά, την ασφάλεια, την υγεία δεν έχει τελειωμό. Καταγγέλλει τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που αρκούνται στο ρόλο του παρατηρητή και εξαντλούνται σε ανακοινώσεις που πολύ καλά γνωρίζουν ότι καθόλου δεν ενοχλούν την κυβέρνηση, αντίθετα νομιμοποιούν πολιτικά, ηθικά και κοινωνικά την κυβερνητική πολιτική.

Τώρα πρέπει να αντιδράσουμε, τονίζει η ΠΑΣΕΒΕ, καλώντας τους ΕΒΕ να ενώσουν την φωνή τους με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και τη φτωχή αγροτιά. Καλεί στην αμφισβήτηση της εφαρμοζόμενης φιλομονοπωλιακής πολιτικής. «Μόνος δρόμος για μας είναι αυτός της οργάνωσης της πάλης, ενάντια στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, τους μεγαλεμπόρους και τους εφοπλιστές. Είναι ο δρόμος που θα παίρνει υπ' όψη τις ανάγκες της λαϊκής οικογένειας και θα τις ικανοποιεί», καταλήγει.

Στην αυριανή συγκέντρωση καλούν επίσης οι: Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αθήνας (ΟΒΣΑ), Ομοσπονδία Υποδηματοποιών Ελλάδας, οι Ενώσεις ΕΒΕ Ηλιούπολης, Αγ. Δημητρίου, Καλλιθέας, τα σωματεία Μηχανουργών Αθήνας, Ταπετσέρηδων, Υποδηματοποιών, Οδοντοτεχνιτών, Αλουμονικατασκευαστών, Καθαριστηρίων, Καυστηρατζήδων, Εμποροραπτών, Υδραυλικών, Επιπλοξουλουργών και ο Σύνδεσμος Εργολάβων Ηλεκτρολόγων Εγκαταστατών Αθήνας.

Αγωνιστικός συναγερμός σε όλη τη χώρα Συναγερμό έχουν σημάνει από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα ταξικά συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, Επιτροπές Αγώνα που πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων ενάντια στη φοροεπιδρομή της κυβέρνησης. Σε αυτήν την κατεύθυνση:

Μαζική παρέμβαση στην Ι ΔΟΥ Θεσσαλονίκης, αύριο Τετάρτη, στις 11 το πρωί, το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, η ΟΓΕ και το ΜΑΣ.

Η Λαϊκή Επιτροπή Ευόσμου - Κορδελιού Θεσσαλονίκης διοργανώνει συγκέντρωση, σήμερα στις 8 μ.μ., στην πλατεία Ευόσμου.

Σήμερα, από το Βόλο ξεκινούν στη Θεσσαλία οι συγκεντρώσεις ενάντια στη φοροεπιδρομή της κυβέρνησης. Οι συγκεντρώσεις θα γίνουν: Στο Βόλο, σήμερα, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Πανεπιστημίου. Αύριο, Τετάρτη, συγκεντρώσεις διοργανώνονται: Στα Τρίκαλα, στις 7.30 μ.μ., στην πλατεία Ρήγα Φεραίου. Στην Καρδίτσα στις 7 μ.μ., στην κεντρική πλατεία. Στη Λάρισα, στις 7 μ.μ., στην κεντρική πλατεία.

Σήμερα συλλαλητήρια διοργανώνουν το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ, το ΜΑΣ και η ΟΓΕ, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Αγοράς της Χαλκίδας και την ίδια ώρα στην κεντρική πλατεία της Θήβας.

Κινητοποίηση, αύριο, Τετάρτη, στις 11 το πρωί, στην Α ΔΟΥ Ηρακλείου Κρήτης. Την ίδια μέρα, στις 7 το απόγευμα, σύσκεψη στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου.

Στη Λέσβο, οι τοπικές γραμματείες του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, της ΟΓΕ και του ΜΑΣ καλούν σήμερα, στις 7 μ.μ., σε συγκέντρωση στην πλατεία Σαπφούς.

Στη Ρόδο, συγκέντρωση, στις 7 μ.μ., αύριο Τετάρτη, στην πλατεία Κύπρου διοργανώνουν τα Σωματεία Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Οικοδόμων Αρχαγγέλου, Ιματισμού, Συνταξιούχων ΙΚΑ, Εμφιαλωμένων Ποτών, Εργαζομένων στο Ξενοδοχείο «Mira Mare Wonderland» και ΠΕΤ-ΟΤΕ.

Συμβολική κατάληψη στη ΔΟΥ Καλαμάτας

Συγκεντρώσεις αύριο στις πρωτεύουσες των νομών της Πελοποννήσου

Από τη συμβολική κατάληψη στη ΔΟΥ Καλαμάτας

Χτες, στην Καλαμάτα, δυνάμεις του ΠΑΜΕ προχώρησαν σε συμβολική κατάληψη της ΔΟΥ, από τις 6 το πρωί μέχρι και τις 11 π.μ., διαμαρτυρόμενοι για το σύνολο των φορομπηχτικών μέτρων που έχει πάρει η κυβέρνηση σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Παράλληλα, η Γραμματεία Μεσσηνίας του ΠΑΜΕ καλεί το λαό του νομού να συμμετάσχει μαζικά στη συγκέντρωση που διοργανώνει αύριο στην κεντρική πλατεία Καλαμάτας, στις 7 το βράδυ, όπου με οργανωμένο τρόπο θα παραδοθούν στους εκπροσώπους της κυβέρνησης οι εντολές πληρωμών.

Ηδη, απόφαση συμμετοχής για οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών και συμμετοχή στη συγκέντρωση της Τετάρτης έχουν πάρει τα σωματεία Εργαζομένων στο Νοσοκομείο Καλαμάτας, Υπαλλήλων στον Ιδιωτικό Τομέα Μεσσηνίας, Εργαζομένων στην ΔΕΥΑΚ και Οικοδόμων Μεσσηνίας.

Στην Πάτρα, η τοπική Γραμματεία, διοργανώνει συγκέντρωση στην πλ. Αγ. Σοφίας, την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη, στις 6.30 μ.μ. Στον Πύργο, συγκέντρωση στον πλ. ΟΤΕ, στις 7 μ.μ. Στην Τρίπολη, συγκέντρωση στην πλ. Αγ. Βασιλείου, στις 8 μ.μ. Στη Σπάρτη, συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία, στις 7.30 μ.μ. Στο Αργος, συγκέντρωση στην πλ. Αγίου Πέτρου, στις 7.30 μ.μ. Στην Κόρινθο, συγκέντρωση στα Περιβολάκια, στις 7 μ.μ.

Οι προσυγκεντρώσεις

Οι προσυγκεντρώσεις των συνδικάτων, των εργαζομένων και των μαζικών φορέων για το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα θα γίνουν στις 6.30 μ.μ. στα εξής σημεία:

Ομόνοια: Σωματεία Κατασκευών, Εμπορίου, Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Λογιστών Καθαριστών - στριών, Δημοσίου Τομέα, Δημόσιας και Ιδιωτικής Υγείας, Χρηματοπιστωτικό, Καλλιτέχνες, Επισιτισμού - Ξενοδοχείων, Τροφίμων, Τύπου & Χάρτου, Μετάλλου, Φαρμάκου, Ενέργειας, Ιματισμού, Τηλεπικοινωνίες, Μεταφορών και τα συνδικάτα και οι μαζικοί φορείς του Πειραιά.

Κάνιγγος: Εργαζόμενοι και μαζικοί φορείς Κεντρικού, Δυτικού, Βόρειου Τομέα, Θριασίου, Λαυρεωτικής, ΠΑΣΕΒΕ.

Κλαυθμώνος: Σωματεία και μαζικοί φορείς στους ΟΤΑ, Συνταξιούχοι.

Στύλοι Ολυμπίου Διός: Σωματεία, εργαζόμενοι και μαζικοί φορείς Νότιου Τομέα.

Χαυτεία: ΜΑΣ, Εκπαιδευτικοί.

Η ΟΓΕ

Σε συμμετοχή στο συλλαλητήριο της Τετάρτης καλεί η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας.

«Επιστρέφουμε τα χαράτσια στο υπουργείο Οικονομικών. Δεν πληρώνουμε διότι δεν έχουμε», υπογραμμίζει η ΟΓΕ και καλεί τις γυναίκες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας να δώσουν «οργανωμένη απάντηση με όρους λαϊκού κινήματος στα χαράτσια που παίρνουν την μπουκιά από το στόμα των παιδιών μας».

Η Αγωνιστική Συσπείρωση Δικηγόρων καλεί τους μισθωτούς δικηγόρους και τους αυτοαπασχολούμενους μικρών και μεσαίων εισοδημάτων και τους εργαζόμενους σε οργανωμένη ανυπακοή και απειθαρχία μαζί με το ταξικό εργατικό κίνημα, συμμετέχοντας στη συγκέντρωση που οργανώνουν τα ταξικά συνδικάτα και σωματεία, αύριο, στις 7 μ.μ., στο Σύνταγμα.

Η Αγωνιστική Συσπείρωση τάσσεται αλληλέγγυα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα και συμπαραστέκεται έμπρακτα - με την ιδιότητα ως ριζοσπάστες δικηγόροι - στους εργαζόμενους που αδυνατούν να πληρώσουν.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

04:00

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ- Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ

» Ropewalker Kassandra

01:39

Ο λαός ΜΠΟΡΕΙ! Με οργανωμένη ανυπακοή και αντεπίθεση

» Ropewalker Kassandra

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, στην ΕΕ και παγκόσμια, επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ για το χαρακτήρα, τα αίτια και το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης, τις συνέπειες που έχει για το λαό η προσπάθεια των αστών να τη διαχειριστούν προς όφελός τους. Επαληθεύεται το ΚΚΕ, που έλεγε ότι ανεξάρτητα από τον τρόπο που θα επιλεγεί, για να προχωρήσει ελεγχόμενα η καταστροφή κεφαλαίου, για τα λαϊκά στρώματα η βίαιη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είναι δεδομένη, στο πλαίσιο της στρατηγικής που υπηρετούν ενιαία τα μονοπώλια, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά τους, πάνω και πέρα από τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς.

Αυτή η στρατηγική, στο πλαίσιο των αδιεξόδων που γεννά η κρίση, είναι που επιβάλλει σήμερα το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, μετατρέποντας σε κόλαση τη ζωή της εργατικής λαϊκής οικογένειας. Αν ο λαός δεν διαμορφώσει άμεσα τις εξελίξεις, οι καταστάσεις που θα βιώσουμε θα είναι πρωτόγνωρες, σε ό,τι αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, τη μόρφωση των παιδιών της λαϊκής οικογένειας, την υγεία της, ακόμα και την ίδια την επιβίωσή της. Το σενάριο - εφιάλτης για έναν εργαζόμενο των 500 ευρώ σε κάθε σπιτικό φαίνεται σαν πισωγύρισμα στην κοινωνική εξέλιξη, αλλά στην πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι ο καπιταλισμός έχει σαπίσει προ πολλού. Ο,τι ήταν να δώσει το έδωσε και δεν μπορεί πλέον παρά να γεννά φτώχεια και εξαθλίωση για το λαό.

***

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων; Σήμερα, ολοένα και περισσότεροι πείθονται ότι η αναιμική ανάπτυξη, που θα ακολουθήσει την κρίση, δεν πρόκειται να αποκαταστήσει δικαιώματα και κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αιματηρούς αγώνες, αφαιρέθηκαν όμως βίαια σε μια πορεία ετών και στη διάρκεια της κρίσης. Με άλλα λόγια, συνειδητοποιείται σήμερα σε μεγαλύτερη κλίμακα ότι η κρίση δεν είναι μια μπόρα που θα περάσει, αλλά σηματοδοτεί την ένταση μιας θύελλας για το λαό, η οποία προϋπήρχε και τώρα έρχεται να σαρώσει τα πάντα.

Είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι το αστικό κράτος θα καταργήσει, για παράδειγμα, τις επιχειρησιακές συμβάσεις, θα επιστρέψει τα κλεμμένα στα Ταμεία, θα μειώσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, θα στελεχώσει τις υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας με το πραγματικά αναγκαίο προσωπικό, όταν το κεφάλαιο μπει σε φάση αναζωογόνησης ή ακόμα και σε νέο κύκλο συσσώρευσης.

Οι ανατροπές των τελευταίων μηνών, που στη γλώσσα της πλουτοκρατίας ονομάζονται «διαρθρωτικές», είναι προαποφασισμένες και δεσμευτικές για τις κυβερνήσεις και τα κόμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μεθοδεύτηκαν και προωθήθηκαν με διαφορετικούς ρυθμούς στα κράτη - μέλη τις προηγούμενες δεκαετίες. Επιταχύνθηκαν με την ενιαία αγορά, το Μάαστριχτ και τη στρατηγική της Λισαβόνας. Σε συνθήκες κρίσης, παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου, έντονης αλληλεξάρτησης των καπιταλιστικών οικονομιών και όξυνσης των ανταγωνισμών, σήμερα παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας.

***

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ άμεσα συνδεδεμένες με την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων, ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και την κυριαρχία τους σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Γι' αυτό και θα παραμείνουν ενεργές, όσο υπάρχουν μονοπώλια και ασκούν εξουσία. Κατάργηση του πυρήνα των αντιλαϊκών αντεργατικών νόμων από αστικές κυβερνήσεις και μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, δεν μπορεί να υπάρξει. Ελιγμοί, διαφοροποιήσεις και καθυστερήσεις, μπορεί να επιβληθούν κάτω από την πίεση του λαϊκού παράγοντα, χωρίς όμως να αλλάζει η γενική τάση.

Στην ταξική πάλη, που αντικειμενικά οξύνεται με τους εργαζόμενους και τα σύμμαχα στρώματα, είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι το κεφάλαιο από μόνο του θα παραδώσει τα όπλα. Για παράδειγμα, η οργανωμένη μαζική αντίδραση των εργαζομένων σε ένα εργοστάσιο μπορεί να καθυστερήσει, ακόμα και να ματαιώσει προσωρινά την εφαρμογή της επιχειρησιακής σύμβασης. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο εργοδότης στερείται άλλων εργαλείων, για να συμπιέσει την τιμή στην οποία αγοράζει την εργατική δύναμη, όπως η εκ περιτροπής εργασία, η διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, οι απολύσεις με ελάχιστη αποζημίωση, η απασχόληση φτηνότερων εργατών με προγράμματα του ΟΑΕΔ και πάει λέγοντας. Οπως δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ο εργοδότης να επανέλθει πιο επιθετικά και με όλα τα μέσα, για να επιβάλει το σπάσιμο της κλαδικής σύμβασης, από τη στιγμή που ο αστικός νόμος τον προστατεύει και τον ενθαρρύνει. Προϋπόθεση για να απαλλαγεί ο εργαζόμενος από την αντεργατική νομοθεσία είναι να απαλλαγεί από τους εργοδότες και το κράτος τους.

***

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ ΚΚΕ «Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» είναι αναγκαίο να αποτελέσει σήμερα τον πυρήνα της εργατικής λαϊκής πάλης, να χαρακτηρίσει σαν στόχος πάλης τους αγώνες που ήδη αναπτύσσονται και πρέπει να δυναμώσουν για την απόκρουση των βάρβαρων μέτρων, το δυσκόλεμα στην εφαρμογή τους.

Για την ανάπτυξη ενός τέτοιου αγώνα, με αυτά τα χαρακτηριστικά παλεύουν το ΚΚΕ, το ταξικό εργατικό κίνημα και τα ριζοσπαστικά κινήματα των αυτοαπασχολούμενων, της φτωχής αγροτιάς, των γυναικών και της νεολαίας. Δεν υπάρχει κινητοποίηση, για κάθε μικρό και μεγάλο ζήτημα, σε τόπους δουλειάς και λαϊκές συνοικίες, στην πόλη και στην ύπαιθρο, στα πανεπιστήμια και στα σχολειά, που να μην πρωτοστατούν οι κομμουνιστές, οι συνεργαζόμενοι, οι οπαδοί του Κόμματος, αλλά και χιλιάδες λαϊκοί άνθρωποι που συστρατεύονται μαζί τους στις αγωνιστικές συσπειρώσεις.

Οσο περισσότερες συνειδήσεις κερδίζονται σήμερα με το σύνθημα «Οχι άλλες θυσίες για την κερδοφορία των μεγαλοεπιχειρηματιών, για την ΕΕ και την Ευρωζώνη», τόσο θα δυναμώνει το μέτωπο αντίστασης και παρεμπόδισης των βάρβαρων μέτρων, τόσο θα αποσταθεροποιείται η αστική εξουσία που τα επιβάλλει. Σ' αυτήν την κατεύθυνση, κρίκος για την έκφραση της λαϊκής ανυπακοής στην κυρίαρχη πολιτική, είναι η οργανωμένη άρνηση πληρωμής στα χαράτσια που επιβάλλει η κυβέρνηση με τους συμμάχους της και τα οποία αδυνατούν να πληρώσουν εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά.

***

ΗΔΗ, ΤΑΞΙΚΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ και αντιμονοπωλιακές συσπειρώσεις των μικρομεσαίων παίρνουν πρωτοβουλίες μέσα από συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς, στις συνοικίες, για να εκφραστεί με πρακτικό και οργανωμένο τρόπο αγωνιστικά η λαϊκή απάντηση στους φόρους που πνίγουν το λαό, στα άγρια μέτρα που τον καταδικάζουν οριστικά στη φτώχεια και στην ανασφάλεια. Καλούν τους εργαζόμενους και το λαό να καταθέσουν μαζικά τα «μπιλιέτα» με την έκτακτη εισφορά στα σωματεία και τους άλλους φορείς του λαϊκού κινήματος. Με οργανωμένο τρόπο να υπερασπιστούν εκείνους που με τον πλέον οξυμένο τρόπο θα βιώσουν τις συνέπειες από το νέο χαράτσι, όπως είναι οι άνεργοι, οι υποαπασχολούμενοι, οι άνθρωποι με αναπηρία και άλλοι.

Σ' αυτήν την κατεύθυνση και μ' αυτό το περιεχόμενο πρέπει να γιγαντωθεί το επόμενο διάστημα η λαϊκή πρωτοβουλία και αυτενέργεια. Κάθε αποφασισμένη εργαζόμενη και εργαζόμενος, κάθε νέος και νέα, κάθε αυτοαπασχολούμενος, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει ισχυρή οργανωμένη παρουσία του ΠΑΜΕ, να πάρει την πρωτοβουλία και να μπει μπροστά, ώστε να εκδηλωθεί παντού η λαϊκή αυτενέργεια, η λαϊκή συμμαχία και αγωνιστική δράση, με μαζικές διαδικασίες και αντίστοιχες μορφές πάλης.

Στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, να εκφραστεί έμπρακτα η αλληλεγγύη με όσους βίαια κατρακυλούν στη φτώχεια, να παρθούν πρωτοβουλίες για μαζική υπεράσπισή τους, με μπροστάρηδες τους πρωτοπόρους εργαζόμενους και τους μικρούς ΕΒΕ. Να μη μείνει ούτε ένας άνεργος χωρίς ρεύμα, ούτε μια οικογένεια χωρίς τα στοιχειώδη, τα οποία εκβιάζεται να στερηθεί για να πληρώσει τα αλλεπάλληλα χαράτσια. Να εκφραστεί μαζικό κίνημα αντίστασης και υπεράσπισης της ζωής της εργατικής και λαϊκής οικογένειας από τη λεηλασία.

***

ΜΕΤΩΠΑ ΠΑΛΗΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΓΕΡΑ ΠΟΔΑΡΙΑ σε ένα τέτοιο κίνημα, είναι το οργανωμένο «όχι» στα χαράτσια, το οποίο μπορεί και πρέπει να επεκταθεί σε άλλους τομείς ζωτικής σημασίας για τη λαϊκή οικογένεια. Για παράδειγμα, πρωτοπόροι γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί πρέπει να μπουν μπροστά, ώστε οργανωμένα και έμπρακτα να εκφραστεί η μηδενική ανοχή του λαού στην άθλια κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία. Το ίδιο ισχύει για την τραγική και επικίνδυνη κατάσταση στα νοσοκομεία, στους παιδικούς σταθμούς με τα τροφεία και την έλλειψη φαγητού για τα παιδιά, στα φάρμακα των γερόντων που κόβονται.

Η ταξική αλληλεγγύη και η λαϊκή πρωτοβουλία είναι όροι αναγκαίοι για να αγκαλιάσει ένα τέτοιο κίνημα την πλειοψηφία του λαού, με σημείο αναφορά τα ταξικά συνδικάτα και τις άλλες ριζοσπαστικές συσπειρώσεις, κόντρα και στις δυνάμεις εκείνες που προσπαθούν να φέρουν το αυθόρμητο σε αντιπαράθεση με το οργανωμένο, αναπαράγοντας επικίνδυνα συνθήματα, όπως «έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα». Μέσα από μια τέτοια διαδικασία, ο λαός θα χρησιμοποιεί και θα συνειδητοποιεί τη δύναμή του, θα δυσκολεύει και θα υπονομεύει την κυρίαρχη πολιτική, που επιδιώκει να τον πτωχεύσει για να σώσει το κεφάλαιο.

***

ΜΕ ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ, απεγκλωβισμό από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τα επιμέρους αναχώματα του συστήματος, με οργάνωση παντού και λαϊκή συμμαχία, ο λαός μπορεί και πρέπει το επόμενο διάστημα να γίνει αυτός πρωταγωνιστής των εξελίξεων.

Π.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

00:13

Ολοι στο Σύνταγμα την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη που συζητιέται η τροπολογία για τα χαράτσια στη Βουλή

» Ropewalker Kassandra

Συγκέντρωση στις 7 μ.μ., στο υπουργείο Οικονομικών, από ταξικά συνδικάτα της Αθήνας

Κατατέθηκε στη Βουλή η τροπολογία με την οποία νομοθετούν τα αβάσταχτα χαράτσια στα ακίνητα. Η τροπολογία, για το φόρο στα ακίνητα, μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, θα συζητηθεί στη Βουλή την Τετάρτη. Γι' αυτό ταξικά συνδικάτα και σωματεία της Αθήνας διοργανώνουν την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη, στις 7 μ.μ., συγκέντρωση στο υπουργείο Οικονομικών, στο Σύνταγμα. Τι προβλέπει η τροπολογία

Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να φτάσει μέχρι και στις κατασχέσεις λαϊκών σπιτιών και μικρομάγαζων αν δεν πληρωθεί το χαράτσι.

Τι προβλέπεται στην τροπολογία αν οι μικροϊδιοκτήτες δεν πληρώσουν το λογαριασμό στη ΔΕΗ;

1. Σε πρώτη φάση θα τους κόβουν το ρεύμα μέχρι να πληρωθεί ο λογαριασμός.

2. Αν δεν πληρωθεί ο λογαριασμός, η ΔΕΗ θα παραπέμπει την περίπτωση στο υπουργείο Οικονομικών που θα αναλάβει τη διαδικασία είσπραξης του χαρατσιού, διαδικασία που προβλέπει κατάσχεση του ακινήτου.

Το χαράτσι θα πληρώνουν μέχρι και οι άνεργοι. Σύμφωνα με την τροπολογία, όλοι οι επιδοτούμενοι από τον ΟΑΕΔ μακροχρόνια άνεργοι, αλλά και αυτοί που βρίσκονται λίγους μήνες στην ανεργία βγαίνουν από την κατηγορία «ευπαθείς ομάδες» και θα φορολογηθούν κανονικά με βάση την τιμή ζώνης, το εμβαδόν του ακινήτου και το συντελεστή παλαιότητας. Ενδεικτικό της ληστείας είναι ότι άνεργος, που αναγκάζεται να ζει με επίδομα 454 ευρώ το μήνα, αν μένει σε ακίνητο 100 τ.μ. σε χαμηλή τιμή ζώνης μέχρι 1.500 ευρώ, θα αναγκαστεί να πληρώσει φόρο 625 ευρώ.

Η κυβέρνηση κάνει δήθεν την κοινωνικά ευαίσθητη με τη φορολόγηση των ...ευπαθών ομάδων, με 50 ευρώ, αλλά αυτό είναι στάχτη στα μάτια, όταν μάλιστα από το συγκεκριμένο μέτρο εξαιρεί βιομήχανους και ξενοδόχους.

Στην τροπολογία η κυβέρνηση αναιρεί τις μέχρι τώρα δεσμεύσεις της, ότι οι επιδοτούμενοι από τον ΟΑΕΔ άνεργοι εντάσσονται στις ευπαθείς ομάδες και θα φορολογηθούν με 0,5 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Σύμφωνα με την τροπολογία, στον ειδικό συντελεστή 0,5 ευρώ υπάγονται μόνο οι μακροχρόνια άνεργοι, που είναι εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ και δεν επιδοτούνται από αυτόν!!! Και αυτοί, υπό την προϋπόθεση ότι το προηγούμενο έτος είχαν εισόδημα μικρότερο των 8.000 ευρώ, διαμένουν σε περιοχή με τιμή ζώνης μικρότερη των 3.000 ευρώ και διατηρούν διαμέρισμα μικρότερο των 200 τ.μ.

Ολοι οι υπόλοιποι άνεργοι, οι οποίοι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ανέρχονται σε 600.000, αλλά είναι πολύ περισσότεροι, θα πληρώσουν κανονικά όπως όλοι οι άλλοι φορολογούμενοι!

Η κυβέρνηση με το χαράτσι στην ακίνητη περιουσία προσδοκά έσοδα πάνω από 5,2 δισ. ευρώ τη διετία.

Παράλληλα, επιχειρεί να «δέσει» με κάθε τρόπο τη ΔΕΗ και τις ιδιωτικές εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, ώστε να πάρουν κάθε αναγκαίο μέτρο είσπραξης. Ετσι προβλέπεται να παρακρατούν από τις εισπράξεις ποσοστό ίσο το 0,25%, από ποσό του χαρατσιού. Ταυτόχρονα, αν η ΔΕΗ και οι άλλες εταιρείες δεν προχωρήσουν στη διακοπή του ρεύματος, σε όσους δεν το καταβάλουν, θα επιβάλλεται σ' αυτές πρόστιμο, ίσο με το τέλος που δεν καταβλήθηκε προσαυξημένο κατά 25%!

Καλούν στη συγκέντρωση

Στη συγκέντρωση, μέχρι στιγμής, καλούν: Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας, Συνδικάτο Φαρμάκου Αθήνας, Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής, Συνδικάτο Μετάλλου Αθήνας, Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας, Συνδικάτο Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος Αττικής, Συνδικάτο Καθαριστών - Καθαριστριών Αττικής, το Σωματείο Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική (ΣΕΤΗΠ), Συνδικάτο Χρηματοπιστωτικού Αττικής, καθώς και τα επιχειρησιακά σωματεία: Εργαζομένων Καρφούρ - Μαρινόπουλος - Ντία, Εργαζομένων Αφοί Κωνσταντακάτου, Εργαζομένων στο Μετροπόλιταν, Εργαζομένων ΕΒΓΑ.

Πολύμορφη δράση σε όλη τη χώρα

Λαϊκή αφύπνιση και δράση ενάντια στη φοροληστεία

Η φορολογική χιονοστιβάδα οδηγεί την εργατική λαϊκή οικογένεια στην οικονομική εξάντληση και στην εξαθλίωση. Μπροστά σε αυτή την πρόκληση, η αγανάκτηση και η οργή δεν φτάνουν. Τώρα, απαιτείται μαζική, οργανωμένη παρεμπόδιση όλων των αντιλαϊκών μέτρων. Αρνηση και ανυπακοή στα χαράτσια. Λαϊκή απόρριψη, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, της φοροληστείας.

Σε αυτή την κατεύθυνση οι ταξικές δυνάμεις, το ΠΑΜΕ, ανέλαβαν δράση. Απ' άκρη σ' άκρη της χώρας τα ταξικά συνδικάτα, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα, πρωτοβάθμια σωματεία, επιτροπές αγώνα σηκώθηκαν στο πόδι. Πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης και μέσα στους χώρους δουλειάς συζητούν με όλους τους εργαζόμενους την πρόταση για νέα πανεργατική απεργία το πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη.

Δραστηριότητες συνδικάτων

1. Οι διοικήσεις της Ομοσπονδίας Τύπου και Χάρτου, το Σωματείο Εργαζομένων της SOFTEX, η Πανελλαδική Ενωση Λιθογράφων, το Σωματείo Εργαζομένων Πρακτορείων Τύπου και το Σωματείο Χαρτεργατών Αττικής - Πειραιώς με κοινή ανακοίνωσή τους καλούν τους εργαζόμενους να καταθέσουν όλα τα εντάλματα πληρωμής στα Σωματεία τους και ταυτόχρονα καλούν όλους τους εργαζόμενους του κλάδου στην Αττική σε συγκέντρωση στα γραφεία του Σωματείου Λιθογράφων, Αριστοτέλους 11-15, την Τετάρτη 28 Σεπτέμβρη, στις 6.30 μ.μ., και θα γίνει πορεία στο υπουργείο Οικονομικών όπου θα καταθέσουν τα χαράτσια.

2. Το ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Ηλιούπολης καλεί όλους τους μαζικούς φορείς της Ηλιούπολης να οργανώσουν τη μαζική επιστροφή των ενταλμάτων πληρωμής και διοργανώνει σύσκεψη την Τρίτη 20 Σεπτέμβρη, στις 7.30 μ.μ., στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου.

3. Το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής καλεί στη διευρυμένη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου την ερχόμενη Τρίτη 20 Σεπτέμβρη, στις 5 μ.μ., τα επιχειρησιακά σωματεία και τους εργαζόμενους του κλάδου.

4. Για τους τρόπους οργάνωσης και μαζικής επιστροφής των ενταλμάτων πληρωμής από την εφορία το επιχειρησιακό σωματείο στο ξενοδοχείο «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ» καλεί τους εργαζόμενους σε γενική συνέλευση στις 21 Σεπτέμβρη, στις 3 το μεσημέρι.

5. Συγκέντρωση και πορεία στο υπουργείο Οικονομικών, όπου θα παραδώσουν τα ειδοποιητήρια για το χαράτσι της έκτακτης εισφοράς, προγραμματίζουν οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» την ερχόμενη Πέμπτη 22 Σεπτέμβρη.

6. Ο Σύνδεσμος Συνταξιούχων Επιδοματούχων ΙΚΑ Αθήνας - Περιχώρων πραγματοποιεί σύσκεψη στις 25 Σεπτέμβρη και ώρα 10 π.μ. στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (Γ' Σεπτεμβρίου και Μάρνης, 2ος όροφος) με θέμα τα νέα χαράτσια.

7. Στην ίδια κατεύθυνση ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ανωνύμων Εταιρειών και Γραφείων καλεί σε συμμετοχή στη γενική του συνέλευση στις 5 Οκτώβρη, στις 6 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (2ος όροφος) και τους εργαζόμενους να καταθέτουν καθημερινά στα γραφεία του σωματείου, αλλά και στη γενική συνέλευση τα εντάλματα πληρωμής από την εφορία για τη μαζική επιστροφή τους.

8. Οι Συνεργαζόμενες Συνταξιουχικές Οργανώσεις ΙΚΑ, ΕΛΤΑ, ΔΗΜΟΣΙΟΥ, ΟΣΕ, ΟΑΕΕ, ΠΕΣ-ΝΑΤ και ΟΤΑ καλούν σε μαζική συμμετοχή στη συγκέντρωση που διοργανώνουν την Τετάρτη, 28 Σεπτέμβρη, στις 10 το πρωί στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης και στην πορεία στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας για να επιστρέψουν οργανωμένα και μαζικά τα εντάλματα πληρωμής της έκτακτης εισφοράς.

9. Πρωτοβουλία για την αγωνιστική οργάνωση των ναυτεργατών ενάντια στα νέα φορολογικά χαράτσια αναλαμβάνει η ΠΕΜΕΝ. Τα χαράτσια θα συγκεντρωθούν και με κινητοποίηση που θα οργανωθεί από την ΠΕΜΕΝ, τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, τη Ναυτεργατική Συνδικαλιστική Κίνηση και την Επιτροπή Ανέργων Ναυτεργατών, προς το τέλος του Σεπτέμβρη, οι ναυτεργάτες θα τα παραδώσουν στο Γραφείο Ευρέσεως Ναυτικής Εργασίας.

Σε όλη τη χώρα

ΛΑΡΙΣΑ: Την κήρυξη 24ωρης πανεργατικής απεργίας, με ανοιχτή ημερομηνία, προκειμένου να υπάρξει πανελλαδικός συντονισμός, αποφάσισε, σε συνεδρίασή της, η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Λάρισας. Με μαζικές συγκεντρώσεις και άλλες κινητοποιήσεις και ξεχωριστά του κάθε σωματείου, αλλά και του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, καλεί τους εργατοϋπάλληλους να επιστρέψουν τα ειδοποιητήρια.

ΛΕΣΒΟΣ: Οι τοπικές γραμματείες του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, της ΟΓΕ και του ΜΑΣ καλούν σε συγκέντρωση και διαδήλωση ενάντια στη νέα φοροληστεία, την Τρίτη 21 Σεπτέμβρη, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Σαπφούς.

ΣΑΜΟΣ: Το Εργατικό Κέντρο καλεί όλα τα μέλη των ΔΣ των σωματείων της δύναμής του, αλλά και όλους τους εργαζόμενους σε σύσκεψη θα γίνει αύριο Δευτέρα στις 7 μ.μ. για τη Δυτική Σάμο, στα γραφεία των σωματείων Καρλοβάσου (οδός Γοργύρα) και την Τετάρτη, 21 Σεπτέμβρη, στις 7 μ.μ. για την Ανατολική Σάμο στο Εργατικό Κέντρο.

ΖΑΚΥΝΘΟΣ: Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων και Ξενοδοχοϋπαλλήλων, καθώς η τοπική γραμματεία ΠΑΣΕΒΕ διοργανώνουν σύσκεψη την Τρίτη, 20 Σεπτέμβρη, στις 8 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο. Καλούν το λαό της Ζακύνθου να καταθέσει τα εντάλματα αφαίμαξης της εφορίας στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου κατά τις εργάσιμες μέρες και ώρες.

ΝΑΟΥΣΑ: Συλλαλητήριο αντίστασης στα νέα χαράτσια της κυβέρνησης διοργανώνει το Εργατικό Κέντρο, την Τετάρτη 28 Σεπτέμβρη, στις 11 το πρωί έξω από την εφορία, με στόχο να επιστρέψουν μαζικά οι εργαζόμενοι τα εντάλματα πληρωμής της «εισφοράς αλληλεγγύης».

Στον αγώνα μικροί βιοτέχνες - αυτοαπασχολούμενοι - έμποροι

«Επιστρέφουμε το λογαριασμό στο υπουργείο Οικονομικών. Το χρέος δεν είναι δικό μας!!!», δηλώνουν 10 κεντρικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των αυτοαπασχολούμενων, μικρών επαγγελματιών, βιοτεχνών και εμπόρων, καλώντας σε «Οργανωμένη - Μαζική Αρνηση Πληρωμής», με επιστροφή των χαρατσιών στο υπουργείο Οικονομικών, την Τετάρτη, 28 του Σεπτέμβρη, στις 6.30 το απόγευμα.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

00:06

Αποφασιστικη απαντηση στη φοροεπελαση με οργανωμενη, συλλογικη αρνηση πληρωμων

» Ropewalker Kassandra

Αποφασιστική απάντηση στη φοροεπέλαση

Η νέα φοροεπέλαση που βρίσκεται σε εξέλιξη καθαιμάσσει συνολικά το εργατικό και λαϊκό εισόδημα. Τα φορομπηχτικά μέτρα δεν αφήνουν κανέναν στο απυρόβλητο. Για εκατοντάδες χιλιάδες εργατικές λαϊκές οικογένειες, τα πρόσθετα φορολογικά βάρη δίνουν τη χαριστική βολή στο ήδη καταβαραθρωμένο βιοτικό τους επίπεδο. Η όξυνση των προβλημάτων με αιχμή τη φοροεπιδρομή μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα εξελίξεων, που μπορούν υπό προϋποθέσεις να συμβάλουν στην ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Με βάση τα παραπάνω, απαιτείται να παρέμβουμε με αποφασιστικότητα, με σύνθημα ένα οργανωμένο, λαϊκό «όχι στα χαράτσια», «όχι άλλες θυσίες για την κερδοφορία των μεγαλοεπιχειρηματιών, για την ΕΕ και την Ευρωζώνη». Κατά συνέπεια, επιβάλλεται να υπάρξει απάντηση:

Στην ιδεολογικοπολιτική επίθεση που δέχεται το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα με αφορμή τη νέα φοροεπιδρομή. Στα διλήμματα τα οποία προκύπτουν από το φόβο απέναντι στην ποικιλόμορφη κρατική καταστολή.

Η κυβέρνηση, το κεφάλαιο, η ΕΕ προβάλλουν μια επιχειρηματολογία που βασίζεται στους εξής άξονες: Στην αναγκαιότητα των θυσιών που καλούν τον ελληνικό λαό να κάνει, στο μονόδρομο της λήψης σκληρών μέτρων, στον κίνδυνο παύσης πληρωμών μισθών, συντάξεων και παροχών, ή αποδοχή των μέτρων ή χρεοκοπία.

Τι απαντάμε

Φοροαφαιμάζουν το λαό:

1. Για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των πιστωτών της ελληνικής πλουτοκρατίας.

2. Για να προστατευτούν τα κέρδη ντόπιων και ξένων μονοπωλίων λόγω της οικονομικής κρίσης.

3. Για να δημιουργηθούν ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

4. Ούτε ένα ευρώ από τα φοροεισπρακτικά μέτρα δεν κατευθύνεται για την πληρωμή μισθών, συντάξεων και παροχών. Ολα πάνε στην πλουτοκρατία.

5. Ο λαός έχει ήδη χρεοκοπήσει και έρχονται χειρότερα. Στο βαθμό που ο λαός ανεχτεί τα μέτρα, θα υπάρξουν μεγαλύτερες επιπτώσεις από μια ενδεχόμενη παύση πληρωμών και θα βρεθεί ανέτοιμος να απαντήσει.

Συλλογική άρνηση πληρωμών - Τι σημαίνει για το ταξικό κίνημα

Αψηφούμε το κόστος της σύγκρουσης, που είναι πολύ μικρότερο από τις θυσίες που μας καλούν να κάνουμε για λογαριασμό της πλουτοκρατίας. Δίνουμε μήνυμα ανυπακοής σε κάθε αντιλαϊκή και αντεργατική επιλογή, κόντρα στο κράτος και τη μεγαλοεργοδοσία. Δίνουμε μήνυμα απειθαρχίας και ρήξης με το μεγάλο κεφάλαιο μέσα στους χώρους δουλειάς για να μη μειωθούν οι μισθοί, για να μην καταργηθούν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για να μην επεκταθούν εξοντωτικά ελαστικά ωράρια.

Δεν εξαρτάται μόνο από τους καπιταλιστές, από την κυβέρνηση, την τρόικα και τα κόμματα του κεφαλαίου τι θα γίνει. Το τι θα περάσει και πόσο θα περάσει από αυτά τα μέτρα εξαρτάται καθοριστικά από την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα.

Από τη δική μας απόφαση και αποφασιστικότητα να τους σταματήσουμε, να τους εμποδίσουμε και να αντεπιτεθούμε.

Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να μείνει μόνο στην παρεμπόδιση, μόνο στην άρνηση, αν και η άρνηση να υλοποιηθούν αυτά τα φοροεισπρακτικά μέτρα έχει αποφασιστική σημασία για να ορθοποδήσει το εργατικό και λαϊκό κίνημα σε συνθήκες κρίσης και βάρβαρης επίθεσης.

Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι πρέπει να αναδείξουν τις σύγχρονες ανάγκες τους στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Για το θέμα της νομιμότητας

Ο λαός έχει χρέος να ανατρέψει τη νομιμότητα, που συνθλίβει τη ζωή του, που υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών του, που καταδικάζει στην εξαθλίωση μεγάλες μάζες των ανθρώπων του μόχθου.

Νόμιμο είναι οι καπιταλιστές να έχουν 600 δισ. στην Ελβετία. Νόμιμα οι καπιταλιστές κλέβουν τον πλούτο που μεγεθύνεται. Νόμιμα οι καπιταλιστές πληρώνουν ελάχιστους φόρους ή και καθόλου. Νόμιμα 6.000 επιχειρήσεις χρωστάνε 31 δισ. σε φόρους.

Αυτήν τη νομιμότητα δεν έχουμε μονάχα το δικαίωμα, αλλά και το χρέος να την ανατρέψουμε και να εδραιώσουμε τη νομιμότητα της λαϊκής πλειοψηφίας.

Επιπλέον, οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι πετάνε στον κάλαθο τον αχρήστων τη νομιμότητά τους, όταν αυτή μπαίνει εμπόδιο στα σχέδιά τους. Αυτό κάνανε για τα ΟΧΙ του λαού της Ιρλανδίας, της Γαλλίας, της Δανίας κ.λπ.

Νόμιμο είναι ό,τι συμφέρει το λαό και όχι την πλουτοκρατία.

Γιατί αρνούμαστε να πληρώσουμε

Είναι άρνηση της πολιτικής των μονοπωλίων, άρνηση του χρέους της πλουτοκρατίας που δε δημιούργησαν οι εργατικές λαϊκές οικογένειες.

Δεν πληρώνουμε το χαράτσι, γιατί το υστέρημά μας θα πάει κάβα στο επόμενο χαράτσι που θα ακολουθήσει. Τα χαράτσια δεν έχουν τέλος, το τάισμα της πλουτοκρατίας είναι απαραίτητο για την αναιμική ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας.

Γιατί όλα τα προηγούμενα χρόνια πλήρωσαν οι εργατικές λαϊκές οικογένειες την ανάπτυξη του συστήματος, δε θα πληρώσουν μέχρι να ματώσουν και στην κρίση του.

Γιατί η λεγόμενη εισφορά για τους άνεργους που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα κατευθύνεται στην επιδότηση των μονοπωλίων, για προγράμματα 5μηνης απασχόλησης με μισθούς πείνας, χτυπώντας τις εργασιακές σχέσεις.

Δεν πληρώνουμε, όχι γιατί η φορολογία είναι αντισυνταγματική και παράνομη, αλλά γιατί μας έχουν ξεζουμίσει για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων.

Δεν πληρώνουμε γιατί σε λίγο διάστημα θα εξαντληθούν και οι τελευταίες πενιχρές αποταμιεύσεις. Δεν αντέχουμε. Δεν πάει άλλο.

Δεν πληρώνουμε το τέλος επιτηδεύματος για να κλείσει η μικρή επιχείρηση και να κυριαρχήσουν τα μονοπώλια.

Δεν πληρώνουμε γιατί δεν μπορούμε

Δε θα πληρώσουμε για να μην πτωχεύσει η χώρα. Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά νοικοκυριά έχουν ήδη πτωχεύσει. Να πτωχεύσει η πλουτοκρατία και όχι ο λαός.

Εχει κηρύξει ήδη στάση πληρωμών το κράτος. Κρατάει από τις συντάξεις, κρατάει από το μισθό, δε δίνει το εφάπαξ.

Οι εργάτες έχουν χάσει τον τελευταίο χρόνο 3 μισθούς από την ακρίβεια και το πετσόκομμα.

Το τελευταίο διάστημα ακούγονται όλοι και πιο συχνά κραυγές αγωνίας και αγανάκτησης.

Είμαι άνεργος και το επίδομα ανεργίας είναι 400 ευρώ ή κόπηκε μετά τον 1ο χρόνο. Μου φορολογήθηκε η αποζημίωση απόλυσης και είμαι άνεργος. Μου εξανέμισαν την αποζημίωση. Είμαι νέος και παίρνω 500 ευρώ το μήνα πρώτο μισθό. Είμαι συμβασιούχος και τελειώνει η σύμβασή μου. Είμαι συνταξιούχος και η σύνταξή μου μετατράπηκε σε επίδομα πρόνοιας. Είμαι αυτοαπασχολούμενος και παραμένω έστω και με εισόδημα ανέχειας, γιατί δεν υπάρχει μεροκάματο ούτε για δείγμα. Γιατί, παρακαλάω να μην αρρωστήσω, για να μην πληρώνω την υγεία μου και τα χαράτσια σε εξετάσεις και νοσοκομεία. Γιατί αυξήθηκε ο ΦΠΑ από 13% σε 23% και αυτό σημαίνει πως ο οικογενειακός προϋπολογισμός επιβαρύνθηκε κατά 600-800 ευρώ μόνο για τις άμεσες ανάγκες. Γιατί με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου χάνεται ένας ακόμα μισθός. Κόβουν φάρμακα από τη λίστα συνταγογραφούμενων και ξανά το χέρι πιο βαθιά στην τσέπη για την υγεία. Τα σχολεία δεν έχουν βιβλία και καθηγητές, το πετρέλαιο θέρμανσης το πληρώνουν γονείς. Γιατί το παιδί μου το απέρριψαν από το βρεφονηπιακό σταθμό. Ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε ένα μισθό πείνας ανά οικογένεια. Είμαι απλήρωτος για μήνες. Σε μεγάλες επιχειρήσεις ήδη υπάρχει παύση ή και καθυστέρηση πληρωμών. Γιατί άλλαξε η σύμβασή μου από 8ωρο σε 4ωρο και χτυπήθηκαν επιπλέον οι αποδοχές μου. Ζ. Γ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 18.09.2011

03:00

ΟΧΙ σε ΟΛΑ τα ναρκωτικά - Ζωή ολόκληρη όχι... με «δόσεις»

» Ropewalker Kassandra

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Την πολιτική της ναρκωεξάρτησης που προωθεί η κυβέρνηση με την αποποινικοποίηση και την υποκατάσταση κατήγγειλαν χτες οι βουλευτές του ΚΚΕ στη Βουλή κατά τη συζήτηση Επερώτησης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος για το πρόβλημα των ναρκωτικών. Στη συζήτηση έκανε παρέμβαση και η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλ. Παπαρήγα.

Οι βουλευτές του Κόμματος ανέπτυξαν την ξεκάθαρη θέση του ΚΚΕ που είναι «Οχι σε όλα τα ναρκωτικά, η λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά της πρέπει να διεκδικήσουν ζωή ολόκληρη και όχι... με "δόσεις"».

Απολογούμενος για την κυβερνητική πολιτική ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος υπερασπίστηκε με πάθος την πολιτική της αποποινικοποίησης και της υποκατάστασης μέσω των προγραμμάτων μεθαδόνης από τα νοσοκομεία, θέση η οποία βρήκε τη σύμφωνη γνώμη και των εκπροσώπων της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ. και του ΣΥΡΙΖΑ.

Την Επερώτηση του ΚΚΕ εισηγήθηκε ο βουλευτής του Γιάννης Πρωτούλης

« Το ΚΚΕ έχει έντονη δράση στον αγώνα κατά των ναρκωτικών, έχουμε εμπνεύσει δραστηριότητες και έχουμε εμπνευστεί από τα ίδια τα παιδιά, τη δράση των θεραπευτικών κοινοτήτων και των γονέων», τόνισε ο βουλευτής του ΚΚΕ Γ. Πρωτούλης εισηγούμενος την Επερώτηση.

Το ΚΚΕ, είπε, χτυπάει συναγερμό στις εργατικές λαϊκές οικογένειες γιατί η καπιταλιστική κρίση κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Χτυπούν κόκκινο οι παράγοντες που ευθύνονται για την εξάρτηση (ανεργία, αποκλεισμός κ.ά.) και η κυβέρνηση αντί να ενισχύει την πρόληψη προωθεί την πολιτική της νομιμοποίησης των ναρκωτικών και της υποκατάστασης και παραδίδει σε ιδιώτες τον τομέα της απεξάρτησης από τα ναρκωτικά.

Παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία (μεταξύ 1984 και 2004 διπλασιάστηκε ο αριθμός των ατόμων που ανέφεραν χρήση παράνομων ουσιών έστω και μια φορά, ένας στους οκτώ μαθητές 13-18 ετών έκανε χρήση έστω και μια φορά) τόνισε ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών στη χώρα μας επιδεινώνεται συνεχώς και είπε ότι ενώ θα περίμενε κανείς να επικεντρωθεί η προσπάθεια στην πρόληψη, ελάχιστα είναι τα ποσά ή τα μέσα που διατίθενται, ενώ στα σχολεία η πρόληψη είναι ανύπαρκτη.

Σχολιάζοντας τα όσα είπε ο υπουργός Υγείας Α. Λοβέρδος για τη «λίστα ντροπής» εξαρτημένων που περιμένουν να μπουν σε προγράμματα υποκαταστάτων, ο βουλευτής του ΚΚΕ υπογράμμισε ότι όλα τα άλλα -πλην ΚΚΕ- κόμματα διαφήμιζαν τα υποκατάστατα ως λύση και τώρα μιλάνε για «λίστα ντροπής» όχι στην αναμονή για θεραπεία, αλλά για συντήρηση, αφού αυτό είναι τα υποκατάστατα και όχι θεραπευτικό πρόγραμμα.

Ο Γ. Πρωτούλης είπε ότι το νομοσχέδιο που σκοπεύει να φέρει η κυβέρνηση για τα ναρκωτικά αποτελεί έγκλημα για το λαό και τη νεολαία που πρέπει να το εμποδίσουν, αφού επιχειρείται η νομιμοποίηση και η κοινωνική αποδοχή της χρήσης των ναρκωτικών.

Η τοξικομανία, τόνισε, δεν είναι «χρόνια νόσος» (αυτός ο ορισμός δίνεται στο πόρισμα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ στη Βουλή) και είπε ότι ένας τέτοιος ορισμός σηματοδοτεί ότι στο πρόβλημα δεν χρειάζεται να ανακατευθεί κανένας παρά μόνο ο γιατρός που θα δίνει κάθε πρωί το υποκατάστατο στον χρήση.

Σκοπός όλων των παραπάνω, συνέχισε, είναι να νομιμοποιηθούν οι αιτίες που οδηγούν στα ναρκωτικά, όπως η φτώχεια, η ανεργία κλπ. και υπενθύμισε ότι η διακίνηση των ναρκωτικών σήμερα συνιστά μια γιγάντια οικονομική επιχείρηση στα πλαίσια της καπιταλιστικής οικονομίας που αποφέρει τεράστια κέρδη ύψους 500 δισ. δολαρίων ετησίως.

Εφερε δε το παράδειγμα της Αργεντινής το 2001 όπου με την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης εμφανίστηκε ένα νέο ναρκωτικό το «πάκο» ή «κλέφτης του μυαλού και εξολοθρευτής των φτωχών». Δεν έχουμε, είπε, καμία αμφιβολία ότι έπρεπε στην Αργεντινή να εξολοθρευτεί μια ολόκληρη γενιά που δεν θα είχε δουλειά ή θέση στα πανεπιστήμια και δεν θα έπρεπε να αγωνιστεί ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές.

Καταλήγοντας τόνισε επιγραμματικά ότι η θέση του ΚΚΕ είναι «Οχι σε όλα τα ναρκωτικά - Ζωή ολόκληρη και όχι... με "δόσεις"». Η κυβέρνηση προωθεί τη ... ναρκω-καταστολή

Παρεμβάσεις των βουλευτών του ΚΚΕ στη συζήτηση

Mε τις παρεμβάσεις τους στη συζήτηση της Επερώτησης, οι βουλευτές του ΚΚΕ που πήραν το λόγο αποκάλυψαν τις προωθούμενες πολιτικές της «ναρκω-κουλτούρας» και τη γενική φιλοσοφία της κυβέρνησης, αλλά και των άλλων κομμάτων, που είναι μια λογική πολιτικής συμβιβασμού με τα ναρκωτικά.

Ο Α. Σκυλλάκος αναφέρθηκε στην προωθούμενη από την κυβέρνηση αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών, τονίζοντας ότι για την επιβολή της χρησιμοποιούνται ψεύτικα επιχειρήματα, όπως ότι μπαίνουν σήμερα φυλακή αυτοί που κάνουν χρήση, ότι είναι άρρωστοι και συνεπώς είναι άδικο να μπαίνουν άρρωστοι άνθρωποι στη φυλακή. Αυτό, είπε, είναι πολύ μεγάλο ψέμα, αφού μπορεί στις φυλακές το 40% να είναι χρήστες, αλλά βρίσκονται εκεί γιατί βαρύνονται με άλλα αδικήματα και όχι απλώς για χρήση. Σχεδόν κανένας φυλακισμένος δεν είναι στη φυλακή μόνο για χρήση και οι εκθέσεις των διάφορων ινστιτούτων λένε ότι το 97,5% βγαίνει με απαλλακτική απόφαση και άρα δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα εγκλεισμού αποκλειστικά χρηστών που το μόνο τους παράπτωμα ήταν η χρήση. Το χρησιμοποιείτε όμως, είπε ο βουλευτής, σαν επιχείρημα για να δικαιολογήσετε την πολιτική της αποποινικοποίησης και τόνισε ότι όπως δείχνει η εμπειρία από άλλες χώρες η αποποινικοποίηση οδηγεί στη διεύρυνση της χρήσης των ναρκωτικών.

Ο Ν. Παπακωνσταντίνου, σχολιάζοντας τους κομπασμούς του Α. Λοβέρδου ότι από χτες άρχισε η χορήγηση μεθαδόνης από τα νοσοκομεία, είπε ότι καυχιέται ο υπουργός ότι έφτασε στα κρατικά νοσοκομεία η νέα «θεά», η μεθαδόνη, αλλά παραγνωρίζει το γεγονός ότι η μεθαδόνη είναι ναρκωτικό, υποκατάστατο μεν της ηρωίνης, αλλά πάντα ναρκωτικό.

Τόνισε ότι από το κυβερνητικό λεξιλόγιο απουσιάζουν οι έννοιες και τα κριτήρια της πρόληψης, της απεξάρτησης και της επανένταξης και τόνισε ότι για το ΚΚΕ η πρόληψη, ο αγώνας ενάντια στην εξάπλωση της ναρκω-εξάρτησης και της ναρκω-κουλτούρας στη χώρα μας είναι ζωτική κοινωνική ανάγκη. Το ΚΚΕ, είπε, λέει ΟΧΙ σε όλα τα ναρκωτικά και αρνούμαστε τον παραπλανητικό διαχωρισμό σε σκληρά και μαλακά ναρκωτικά, λέμε ΟΧΙ στην υποκατάσταση και τη νομιμοποίηση. Κατηγόρησε και τον ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει ψηφίσει τέτοια μέτρα, ενώ ξεκαθάρισε: «Διεκδικούμε ζωή ολόκληρη και προτείνουμε το δρόμο της λευτεριάς από την εξάρτηση».

Ο Χ. Χαραλάμπους στην τοποθέτησή του ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο ΟΚΑΝΑ σημαίνει Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών, αλλά οι διοικήσεις του με την κυβερνητική καθοδήγηση τον υποβίβασαν σε οργανισμό χορήγησης υποκατάστατων. Εχετε, είπε, σαν σήμα κατατεθέν τη μείωση της βλάβης μέσα από τα υποκατάστατα, τα οποία όμως δεν θεραπεύουν, αλλά συντηρούν το πρόβλημα και παράλληλα έχουν πολλές παράπλευρες επιπλοκές. Υπενθύμισε δε ότι και η ηρωίνη ξεκίνησε ως θεραπεία υποκατάστασης από όσους ήταν εξαρτημένοι από τη μορφίνη.

Το ερώτημα, τόνισε, είναι αν τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται βοηθούν τη νεολαία να αποφύγει τα ναρκωτικά ή ρίχνουν νερό στο μύλο των ναρκωτικών. Εάν, είπε, αύριο η ανεργία ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο και το 40% αυτών είναι νέοι, πολλοί από αυτούς δεν θα αντέξουν να μείνουν μακριά από τα ναρκωτικά.

Ο Θ. Ιγνατιάδης κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση πλάι στην καταστολή των λαϊκών αγώνων ρίχνει και τη ναρκω-καταστολή για να θολώσει το νου της νέας γενιάς. Οπως, τόνισε, υποκριτικά βαφτίζετε την ολομέτωπη επίθεση κατά των λαϊκών στρωμάτων με τα βάρβαρα οικονομικά μέτρα ως προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας, ενώ είναι για τη σωτηρία του κεφαλαίου, έτσι και τη ναρκω-καταστολή την βαφτίζετε πολιτική αντιμετώπισης του προβλήματος. Το ΚΚΕ, είπε, απέναντι στη ναρκω-κουλτούρα αντιπαραθέτει ένα ΟΧΙ σε όλα τα ναρκωτικά.

Τέλος, η Λ. Κανέλλη τόνισε ότι η υποκατάσταση μέσω της μεθαδόνης είναι η «συστηματικοποιημένη εξάρτηση των ανθρώπων οι οποίοι πρέπει να εκφεύγουν από την πραγματικότητα για να μην αντιδράσουν σε αυτήν». Είπε ότι η κυβέρνηση όπως έκανε στα σχολεία που ως υποκατάστατο των βιβλίων έφερε τις φωτοτυπίες, έτσι και στα ναρκωτικά όταν «δεν έχετε ηρωίνη να δώσετε δίνετε μεθαδόνη».

Φτιάχνετε, τόνισε, μια κοινωνία εξαρτημένων και στους νέους περνάτε ως μοντέλο ζωής το «χαλαρά και ήρεμα» και είπε αναφερόμενη στη στάση της κυβέρνησης απέναντι στους νέους: «Τι τους βάζετε; Το ρίσκο. Μα γιατί να μην πάρει το παιδί το ρίσκο με τα ναρκωτικά; Οταν του λέτε ότι είναι ρίσκο να βρει δουλειά, ρίσκο να τελειώσει το σχολείο, ρίσκο να σκεφθεί και να αντισταθεί, όλο αυτό το πράγμα είναι πάρα πολύ γοητευτικό όταν πηγαίνει στα ναρκωτικά».

Φαινόμενο της ακραίας αποξένωσης στον καπιταλισμού

Διαστρεβλώνοντας την πολιτική του ΚΚΕ προσπάθησε να υπερασπιστεί την κυβερνητική πολιτική ο υπουργός Α. Λοβέρδος

Απολογούμενος για την κυβερνητική πολιτική στο θέμα των ναρκωτικών ο υπουργός Υγείας, Α. Λοβέρδος, υπερασπίστηκε τόσο την προωθούμενη αποποινικοποίηση της χρήσης όσο και τη γιγάντωση των προγραμμάτων υποκατάστασης, τα οποία εμφάνισε ως πανάκεια για την αντιμετώπιση του προβλήματος, και μάλιστα ως τη μόνη «προοδευτική».

Μάλιστα, μετέτρεψε την ομιλία του σε ένα δακρύβρεχτο μελό για το πόσο τον ευγνωμονούν όσοι συμμετέχουν στα προγράμματα μεθαδόνης και για το πόσο συντετριμμένος νιώθει όταν συναντάει στο δρόμο έναν εξαρτημένο από τα ναρκωτικά.

Υπερασπίστηκε με θέρμη την αποποινικοποίηση της χρήσης λέγοντας ότι για την κυβέρνηση ο χρήστης είναι ασθενής «γιατί χρειάζεται τη βοήθεια της ιατρικής επιστήμης για να επανακάμψει και άρα δεν θα πάει φυλακή, αλλά στον φυσικό χώρο των ασθενών, στα νοσοκομεία».

Η θεραπεία, είπε, με υποκατάστατα είναι ένας «διεθνής όρος» και σε ερώτηση της Αλ. Παπαρήγα να πει το ποσοστό των ανθρώπων που γλίτωσαν εντελώς και έπαψαν να παίρνουν και το υποκατάστατο μέσα από αυτά τα προγράμματα, ανέφερε ότι απεξαρτήθηκε το 10%, για να του απαντήσει η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ότι το ποσοστό είναι μόνο 4%.

Για να δικαιολογήσει τα προγράμματα της υποκατάστασης είπε ότι, για παράδειγμα, στη Θεσσαλονίκη το 4% όσων αναμένουν στις λίστες αναμονής πεθαίνουν και το 8% φυλακίζονται για παραβατικότητα. Ανέφερε ότι εάν το πρόγραμμα της χορήγησης μεθαδόνης από τα νοσοκομεία προχωρήσει, τότε το Νοέμβρη δε θα υπάρχει κανένας στη λίστα αναμονής, στην οποία σήμερα υπάρχουν χρήστες που περιμένουν πάνω από επτά χρόνια, ενώ ανακοίνωσε ότι χτες 200 άτομα εξυπηρετήθηκαν από τα κρατικά νοσοκομεία.

Μάλιστα, ισχυρίστηκε ότι με το πρόγραμμα αυτό θα δοθεί χτύπημα στο οργανωμένο έγκλημα γιατί «θα τους πάρουμε την πελατεία και θα αποσυρθούν απελευθερώνοντας ολόκληρους χώρους»!

Πάντως, ομολόγησε ότι οι περικοπές στον τομέα των ναρκωτικών είναι άγριες αφού τα χρήματα για τον ΟΚΑΝΑ είναι κατά 2,5 εκατομμύρια μειωμένα και για το ΚΕΘΕΑ κατά 1,5 εκατομμύριο μειωμένα, αλλά ισχυρίστηκε ότι θα τα βγάλει πέρα και με αυτά τα πετσοκομμένα κονδύλια. Δεν παρέλειψε, δε, να ευχαριστήσει τη ΝΔ, το ΛΑ.Ο.Σ. και το ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι μαζί με το ΠΑΣΟΚ τα τέσσερα αυτά κόμματα τάσσονται υπέρ των προγραμμάτων της μεθαδόνης.

Εισπράξαμε διαστρέβλωση και συκοφαντία

Απάντηση στους ισχυρισμούς του υπουργού έδωσε με την παρέμβασή του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θ. Παφίλης καταθέτοντας καταρχήν στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, από τα οποία προκύπτει ότι το ΚΕΘΕΑ έχει πάρει ήδη 11 εκατομμύρια ευρώ και από εδώ και πέρα κλείνει και γι' αυτό δεν είναι τυχαίες οι κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους στο ΚΕΘΕΑ και στο «18 ΑΝΩ».

Το ΚΚΕ, τόνισε, είναι το μόνο κόμμα εδώ και 25 χρόνια που κάνει οργανωμένη εκστρατεία σε ολόκληρη την Ελλάδα για το πρόβλημα των ναρκωτικών: «Πού είστε εσείς όλοι οι υπόλοιποι; Κάνουμε οργανωμένη δουλειά τόσα χρόνια, χιλιάδες ώρες, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, όλο το ΚΚΕ, η ΚΝΕ, άλλοι άνθρωποι σε συνεργασία με επιστήμονες κατά του προβλήματος των ναρκωτικών».

Ο Θ. Παφίλης σχολιάζοντας την ομιλία του υπουργού είπε ότι «εισπράξαμε μονομέρεια για τη μεθαδόνη και κάποια θεατρική παράσταση ότι όλοι στεναχωριούνται. Εισπράξαμε διαστρέβλωση και συκοφαντία όταν λέτε ότι εμείς θεωρούμε εγκληματίες τα θύματα της δικής σας πολιτικής!».

Ποτέ, τόνισε, δεν τους αντιμετωπίσαμε έτσι και ίσα ίσα έχουμε δώσει μάχες και αγώνες για να αντιμετωπιστούν διαφορετικά τα νέα παιδιά που σέρνονται στο δρόμο των ναρκωτικών. Μας χωρίζει άβυσσος, είπε χαρακτηριστικά, γιατί εσείς υπερασπίζεστε αυτόν τον κόσμο που βγάζει αυτά τα φαινόμενα, αφού είναι ο καπιταλισμός που στέλνει τον κόσμο στη μαστούρα για να μην παλεύει.

Εμείς, είπε ο Θ. Παφίλης, λέμε ότι το φαινόμενο της εξάρτησης από ψυχοδραστικές ουσίες είναι ακραίο φαινόμενο κοινωνικής αποξένωσης με αιτίες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές, ψυχολογικές και ιστορικές. Είναι φαινόμενο του καπιταλισμού και εμφανίστηκε τους τελευταίους δύο αιώνες και είναι γνήσιο τέκνο του, είναι ο «ελεύθερος κόσμος του καπιταλισμού που υπηρετείτε και, μάλιστα, στην πρώτη γραμμή και με αποστολή».

Τα ναρκωτικά, συνέχισε, είναι στα ύψη στις κοινωνίες που οραματίζεστε, όπως οι ΗΠΑ ή οι κοινωνίες της ΕΕ, και άρα οριστική αντιμετώπιση είναι η ανατροπή αυτού του συστήματος που γεννά τα ναρκωτικά και την εξάρτηση.

Σχολιάζοντας την εκτίμηση του υπουργού ότι ένα 10% θεραπεύεται με τα προγράμματα της κυβέρνησης τόνισε ότι το υπόλοιπο 90% πεθαίνει με τη μεθαδόνη και ότι αυτή είναι η διαφορά μας και γι' αυτό εμείς λέμε «στεγνά» προγράμματα.

Εμείς, συνέχισε, λέμε ότι είναι ένα πολυσύνθετο πρόβλημα, εσείς λέτε ότι είναι ιατρικό και γι' αυτό προωθείτε προγράμματα για να κρύβετε τους εξαρτημένους στα νοσοκομεία και προχωράτε όχι στην αποποινικοποίηση αλλά στη νομιμοποίηση, όπως φαίνεται και από τις κατά καιρούς δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου, του τύπου «βάλτε γλάστρες στα μπαλκόνια και καπνίστε χασίς». Το επιχείρημα, είπε, ότι η απελευθέρωση θα εξαλείψει το εμπόριο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, αφού όπου απελευθερώθηκε (π.χ. Αμστερνταμ) έγινε ακόμα πιο μεγάλη και η εγκληματικότητα και η διακίνηση ναρκωτικών. Καταλήγοντας τόνισε ότι γι' αυτό απευθυνόμαστε στα λαϊκά στρώματα και λέμε «συναγερμός» κόκκινος, ξεσηκωμός γιατί όσο πιο γρήγορα ανατραπεί αυτός ο κόσμος, τόσο λιγότεροι θα είναι αυτοί που θα καταστραφούν.

Eκ μέρους της ΝΔ ο Κ. Τσιάρας τάχθηκε υπέρ των προγραμμάτων υποκατάστασης με μεθαδόνη χαιρετίζοντας την προσπάθεια που γίνεται «μέσα από τα προγράμματα μεθαδόνης στα νοσοκομεία» και ζήτησε μάλιστα να εξεταστεί και η δυνατότητα χρήσης και άλλων προγραμμάτων πέραν της μεθαδόνης.

Από το ΛΑ.Ο.Σ. η Ο. Παπανδρέου είπε ότι ο τοξικομανής είναι ασθενής και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπιστεί, ενώ ο Μ. Κριτσιωτάκης, από τον ΣΥΡΙΖΑ, τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ της αποποινικοποίησης γιατί όπως είπε «πιστεύουμε ότι η καταστολή δεν είναι λύση».

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Το νομοσχέδιο εκλαϊκεύει εξωραΐζει και διαδίδει τα ναρκωτικά

Η παρέμβαση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ κατά τη χτεσινή συζήτηση

Παρεμβαίνοντας στη συζήτηση της Επερώτησης, αμέσως μετά την ομιλία του υπουργού Υγείας, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, τόνισε:

«Κύριε υπουργέ, δεν ξέρω αν είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημά μου, πάντως εγώ αδυνατώ να μετατρέψω τη συζήτηση για το ζήτημα που μας απασχολεί σήμερα σε μια δακρύβρεχτη ιστορία μελό. Γιατί αυτό ακούσαμε. Τα 2/3 της ομιλίας σας ήταν μια δακρύβρεχτη ιστορία για το πώς αισθάνονται οι άνθρωποι που δεν έχουν μπει στο πρόγραμμα της μεθαδόνης. Το σχέδιο νόμου που ετοιμάζετε αντανακλά όχι μόνο το κοινωνικό και το πολιτικό, αλλά και το ηθικό μέτρο της κυβέρνησης και το εννοώ 100%. Και το ηθικό σας μέτρο είναι κάτω από το μηδέν! Πιο ανήθικο νομοσχέδιο - και αναφέρομαι στον τομέα της ηθικής - προσωπικά δεν έχω δει. Βεβαίως, η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα, που παρακολουθεί καθημερινά τις δραστηριότητες της Βουλής, μπορεί να μιλήσει και γι' άλλα.

Το εν λόγω, λοιπόν, νομοσχέδιο αντανακλά κυριολεκτικά το ηθικό μέτρο της κυβέρνησης. Αντί ο υπουργός εδώ να αναλύσει την πολιτική πρόληψης και καταπολέμησης της ναρκω-εξάρτησης, ανεξαρτήτως, αν θέλετε, της διαφωνίας που μπορεί να έχει με το ΚΚΕ για τις μεθόδους, για τα "στεγνά", ή τα "μη στεγνά" προγράμματα, για εκείνο, για το άλλο, όλη η ομιλία ήταν στο πνεύμα "θα πάρω τους εξαρτημένους που δέχονται τα υποκατάστατα και θα πάω να τους κρύψω μέσα στα νοσοκομεία, εκεί θα πάρουν τη μεθαδόνη". Και ξαναβάζουμε το ζήτημα ακριβώς επειδή είμαστε και σε συνθήκες κρίσης και κρίση σημαίνει περικοπή μέχρι μηδενισμού των κοινωνικών δαπανών.

Θα τους βάζετε, λοιπόν, εκεί, αλλά πάρα πολλοί έχουν ανάγκη νοσηλείας και δεν είναι βέβαιο ότι έχουν ανάγκη αποκλειστικά ψυχιατρικής νοσηλείας. Αυτοί που θα πάρουν τη μεθαδόνη, μπορεί να χρειάζεται να μείνουν έναν χρόνο μέσα στο νοσοκομείο. Καλά, τώρα ανακαλύψατε το αυγό του Κολόμβου; Δηλαδή, εμείς δεν ξέρουμε ότι οι ναρκω-εξαρτημένοι υποφέρουν από ηπατίτιδα, ότι έχουν νόσους και βεβαίως θέλουν παρακολούθηση και από το νοσοκομείο; Γιατί το αντιπαραθέτετε; Τα στοιχεία με τα μέχρι τώρα δεδομένα δείχνουν το εξής: Μπαίνουν μέσα στο πρόγραμμα της μεθαδόνης και ορισμένοι εγκαταλείπουν.

Eurokinissi

Δε μας τα είπατε αυτά. Το 2009 - δεν έχω στοιχεία για το 2010, για το 2011 ακόμα περισσότερο - τελικά ένα 4% ολοκλήρωσε τη θεραπεία, εάν θεωρήσουμε τη μεθαδόνη ως μέσο θεραπείας. Είναι άλλο πράγμα ως υποκατάστατο και άλλο ως μέσο θεραπείας. Υποθέτω ότι η κυβέρνηση επέλεξε τη χρήση της μεθαδόνης ως μέσο θεραπείας και όχι ως υποκατάστατο. Εκεί να το συζητήσουμε. Εδώ πια έχει λόγο καθαρά η επιστήμη. Εάν κάποιοι άνθρωποι, και μάλιστα προχωρημένης ηλικίας, έχουν σοβαρές βλάβες, μπορείς να χρησιμοποιήσεις - λέω - το Α ή το Β, αλλά ως μέσο θεραπείας. Εσείς το έχετε ως μέσο υποκατάστασης. Επιδιώκετε άμβλυνση συνείδησης απέναντι στην εξάρτηση

Εδώ δεν έχουμε μία διαφορά ανάμεσα στα "στεγνά προγράμματα" που εμείς υποστηρίζουμε, και σε μια άλλη εκδοχή απεξάρτησης, που ενδεχομένως εμείς να τη δεχόμαστε ή να μην τη δεχόμαστε. Δεν είναι αυτή η διαφορά μας. Και όταν λέω ότι η κυβέρνηση εκφράζει το ηθικό της μέτρο, την ηθική της απέναντι σε αυτά τα ζητήματα, πέρα από τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές, το λέω διότι αυτό που ετοιμάζετε είναι ένα νομοσχέδιο διάδοσης και εκλαΐκευσης των ναρκωτικών.

Δεν είναι ζήτημα αποποινικοποίησης, ούτε εμείς είμαστε υπέρ οι χρήστες να μπαίνουν στη φυλακή. Αυτό που κάνετε είναι αθώωση, άμβλυνση συνείδησης και στάσης απέναντι στην εξάρτηση. Εδώ οι γιατροί, οι οποίοι θεραπεύουν ή προσπαθούν να συντηρήσουν σε μία καλή κατάσταση ανθρώπους που έχουν ψυχιατρικά προβλήματα και που δεν έχουν σχέση με τα ναρκωτικά, προσπαθούν, αν θέλετε, να μειώσουν και τη δόση των ψυχιατρικών φαρμάκων, γιατί και αυτά δημιουργούν ένα είδος εξάρτησης για λόγους βεβαίως ιατρικούς, γιατί δε γίνεται διαφορετικά.

Εσείς, λοιπόν, εκλαϊκεύετε, διαδίδετε τα ναρκωτικά, τη μεθαδόνη - και αυτή είναι ένα είδος ναρκωτικού - και τα αθωώνετε. Αυτό, βεβαίως, δε γίνεται για πρώτη φορά. Οντως, εδώ επικαλεστήκατε τον πρωθυπουργό που ως υπουργός - αν δεν κάνω λάθος, Παιδείας ήταν τότε - πέρασε πάνω, απογειώθηκε - εμείς είμαστε όλοι μέτριοι εδώ μέσα - και πήγε, δεν ξέρω εγώ, σε άλλο πλανήτη, όταν τόλμησε κυριολεκτικά, είχε το θράσος - γιατί δεν είναι θέμα θάρρους - να πει: "Γιατί να μην έχουμε μία γλάστρα με χασίς στο σπίτι μας;". Αυτά δεν τα λέω εγώ, τα είπε ο πρωθυπουργός.

Εδώ τώρα γιατί ήρθατε υποκριτικά, κύριε υπουργέ, να μας πείτε με κλάματα σχεδόν για το πώς θα αντιμετωπίσετε αυτούς που θέλουν τη μεθαδόνη; Ξέρουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν τη μεθαδόνη και ξέρουμε ότι εκλιπαρούν για τη μεθαδόνη. Μπήκατε στον πυρήνα της υπόθεσης, όταν σε αυτή την αίθουσα στη δεκαετία του '90 υπήρχαν βουλευτές όλων των κομμάτων, πλην ΚΚΕ, που υιοθέτησαν τη θεωρία της L.I.A., της λεγόμενης αντιαπαγορευτικής L.I.A. και καλλιεργήθηκε η άποψη ότι είναι θέμα επιλογής το να παίρνεις χασίς.

Τώρα μάλιστα επεκτείνεται και στο "κέρασμα". Εάν εγώ, δηλαδή, φωνάξω στο σπίτι μου κάποιους ανθρώπους και έχω για προσωπική χρήση και δεν τους πάρω λεφτά και τους κεράσω, αυτό είναι νόμιμο. Αυτό είναι νόμιμο, αρκεί να μην υπάρχει το εμπόριο και μάλιστα το λαθρεμπόριο, δηλαδή να διαφεύγουν οι προμήθειες και ενδεχομένως να χάνουν τα κρατικά ταμεία κάποια έσοδα από τη διακίνηση με νόμιμο τρόπο αυτών των ναρκωτικών.

Οι χρήστες είναι θύματα, όχι ασθενείς

Εδώ αμβλύνετε το στοιχειώδες, δηλαδή την αντίσταση παιδιών - και μιλάμε για παιδιά 12 και 13 χρόνων - και γονιών απέναντι σε αυτό το φοβερό ζήτημα της εξάρτησης, που ξέρετε ότι είναι και σωματική και ψυχική. Για εμάς δεν έχει σημασία εάν ένα ναρκωτικό έχει λιγότερες σωματικές βλάβες ως ένα σημείο - γιατί επεκτείνεται και στα πιο βαριά - απ' ό,τι μπορεί να έχει ένα άλλο ναρκωτικό, διότι η ψυχική, η πνευματική εξάρτηση είναι πλήρης. Εδώ πέρα κάνουμε ολόκληρη εκστρατεία για να μην καπνίζει ο κόσμος! Δεν είδα να ασχολείστε με τα υποκατάστατα του τσιγάρου. Εδώ το να καπνίζεις θεωρείται πολύ χειρότερο από το να παίρνεις χασίς. Είναι και της μόδας να παίρνεις χασίς.

Κατηγορήθηκε το ΚΚΕ σαν ένα κόμμα παρωχημένο και αντιδραστικό, γιατί είναι εναντίον όλων των ναρκωτικών. Κύριε υπουργέ, πολλές φορές συνειδητά διαστρεβλώσατε τη θέση του ΚΚΕ για την ποινικοποίηση ή αποποινικοποίηση. Εμείς όχι μόνο είμαστε αντίθετοι με το να μπαίνουν οι χρήστες στη φυλακή - άλλωστε δεν μπαίνουν, μετά από ένα σχετικό νόμο του 2009, και καλώς δεν μπαίνουν - αλλά ζητήσαμε να υπάρχει Ειδικό Σώμα της Δικαιοσύνης, όχι τα συνηθισμένα δικαστήρια, όπου να εκπαιδευτούν δικαστές-κοινωνικοί λειτουργοί. Οχι δηλαδή να δικάζουν και να τους στέλνουν στη φυλακή, αλλά να ασχολούνται με αυτά τα παιδιά - να τα πω "οικογενειακά δικαστήρια" - με αυτούς τους νέους ανθρώπους και να τους ωθούν προς την πλήρη αποκατάσταση.

Εχουμε κάνει κινητοποιήσεις, για να μη δικαστούν νέοι άνθρωποι, οι οποίοι ήδη έχουν απεξαρτηθεί, διότι στα δεκαοκτώ χρόνια τους έκαναν και μια ληστεία, και ζητήσαμε να μην υπάρχει έκτιση ποινής, ακόμη και όταν έχουν ποινικό αδίκημα. Επίσης, έχουμε κάνει παρεμβάσεις στη Βουλή, όπως και άλλα κόμματα - βεβαίως, δε λέω ότι μόνο εμείς το κάνουμε - για ανθρώπους που έχουν κάνει ποινικά αδικήματα, όχι μικροαδικήματα, και είπαμε ότι από τη στιγμή που απεξαρτήθηκε, ας μείνει σαν ένα προηγούμενο, αλλά να μην περάσει στο δικαστήριο. Δίνουμε τη μάχη για την κοινωνική επανένταξη.

Επομένως, αφήστε το αν οι θέσεις του ΚΚΕ είναι μοντέρνες ή όχι ή αν είμαστε υπέρ της ποινικοποίησης. Δεν είμαστε. Είμαστε, όμως, κατά της ιδεολογικής και της πολιτικής νομιμοποίησης και της ανοχής στα ναρκωτικά. Αυτό σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε τους χρήστες ως θύματα και όχι ως ασθενείς. Σε λίγο θα πείτε ότι είναι μέσα στο DNA και ότι υπάρχουν και κληρονομικοί παράγοντες. Τι θα πει "ασθενής"; Βεβαίως, έχει ασθένειες. Συκώτια, νεφρά, καρδιές. Να αποκτά και ψυχική ασθένεια από τη μακρόχρονη χρήση; Βεβαίως, να αποκτά. Είναι, όμως, θύμα. Είναι κοινωνικό θύμα.

Η κυβέρνηση προστατεύει την αυτοκαταστροφή

Εν πάση περιπτώσει, ένα δεύτερο στοιχείο - κοινωνικό, πολιτικό και ανήθικο - που υπάρχει είναι το εξής: Αυτή τη στιγμή σε μία κοινωνία που ακόμη περισσότερο σήμερα κατατρέχει κυριολεκτικά και παραβιάζει τα συλλογικά δικαιώματα, αυτά που - υποτίθεται - κατοχυρώνει το Σύνταγμα, ο ΟΗΕ κ.λπ., το μόνο που ενδιαφέρει είναι η κατοχύρωση του ατομικού δικαιώματος της αυτοκαταστροφής. Βεβαίως, όταν η απεργία τσακίζεται, όταν δύο χρόνια είναι επιστρατευμένοι οι ναυτεργάτες, όταν αύριο θα ψηφίσετε το νόμο για τα κόμματα και θα κυνηγάτε κυριολεκτικά τα κόμματα που δε θα σας αρέσουν, το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να ασχοληθείτε με την προστασία της αυτοκαταστροφής.

Ο ναρκομανής δεν αυτοκαταστρέφεται; Βεβαίως, αυτοκαταστρέφεται. Καταστρέφεται μια ολόκληρη οικογένεια, διαβρώνεται κυριολεκτικά ένας περίγυρος και μια ολόκληρη κοινωνία, χωρίς να το κάνει συνειδητά ο ίδιος, χωρίς να είναι αυτή η επιδίωξή του. Με τη μεθαδόνη, λοιπόν, άλλοι χρειάζονται να μείνουν ένα χρόνο. Θα τους δίνετε το χάπι και θα τους στέλνετε ξανά στην ανεργία και στη φτώχειά τους. Είναι και μια διέξοδος γι' αυτούς που δεν μπορούν να δώσουν τώρα ούτε δεκάρα, λόγω της κρίσης, σε αυτούς που παίρνουν το χασίς, που δεν μπορούν να πλησιάσουν το ναρκέμπορο. Θα γίνετε υποκατάστατα του ναρκέμπορου. Θα γίνετε ο κρατικός έμπορος ναρκωτικών!

Πόσο θα μένουν μέσα σε αυτές τις νοσοκομειακές δομές; Μπορούν τα νοσοκομεία να διαμορφώσουν κρεβάτια; Πολλά απ' αυτά τα παιδιά είναι θύματα, αλλά όχι ασθενείς, όπως τους λέτε εσείς, έχουν προβλήματα ψυχολογικά, έχουν διάφορα σύνδρομα. Εδώ τα νοσοκομεία δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τους αυξανόμενους ασθενείς και εδώ κοιτάτε να κάνετε μία εγχείρηση και αν είναι σε δύο μέρες να φύγει ο άλλος και δεν κρατάτε μέσα στα νοσοκομεία ανθρώπους με βαριά και χρόνια νοσήματα που δεν μπορούν οι οικογένειές τους να τους περιποιηθούν!

Βεβαίως, στα νοσοκομεία να πάνε τα θύματα των ναρκωτικών. Οχι στις φυλακές ούτε στα ψυχιατρεία! Ομως, έχετε τέτοιες δομές; Απλώς η λίστα θα μειώνεται και το πρόβλημα θα φουντώνει. Γιατί μειώσατε τα προγράμματα του ΚΕΘΕΑ, τα "στεγνά" προγράμματα; Εχετε και μία άλλη άποψη, ότι μπορεί κάποιοι με τη μεθαδόνη να έχουν λιγότερα προβλήματα. Γιατί δε στηρίζετε όλα τα εναλλακτικά προγράμματα, στο κάτω κάτω; Καθαρά, πού το πάτε; Για να μη ρωτήσω τώρα ποια εταιρεία πουλάει τη μεθαδόνη και όλη αυτή την ιστορία και τι θα κοστίζει στα ασφαλιστικά ταμεία η μεθαδόνη. Πολλοί από αυτούς είναι και ανασφάλιστοι. Ποιος θα χρεώνει; Δεν ξέρω αν είναι και ένα έσοδο για τα κρατικά ταμεία το εμπόριο της μεθαδόνης, το οποίο θα γίνεται βεβαίως νόμιμα από τα νοσοκομεία. Αυτά δεν τα έχετε ξεκαθαρίσει.

Επομένως, για μας υπάρχει αυτό το ζήτημα που είπαν και οι βουλευτές του ΚΚΕ - και τελευταία τόνισε και η κυρία Κανέλλη - ότι είναι η ναρκω-κουλτούρα που καλλιεργείται. Και θα ξαναπώ για άλλη μια φορά: Δεν είναι ζήτημα η διαφορά μας στον τρόπο θεραπείας. Δε θέλετε τη θεραπεία και την απεξάρτηση. Δε σας ενδιαφέρει, για να το πω και αλλιώς. Το κύριο θα έπρεπε να είναι πρόληψη - απεξάρτηση - κοινωνική επανένταξη και από εκεί και πέρα, ας έχουμε διαφωνίες στη μία ή στην άλλη ουσία ή στην ιατρική μέθοδο. Το ΚΚΕ δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες ως προς όλα αυτά τα ζητήματα.

Οταν λέτε ότι ο άλλος είναι ασθενής, εξατομικεύετε το ζήτημα και, μάλιστα, του δίνετε και ατομική λύση, που ούτε θα δώσετε σε όλους. Ενα μέρος θα μπει στα προγράμματα της μεθαδόνης και δε θα υπάρχει πλήρης, ας πούμε, απεξάρτηση από τη μεθαδόνη και ούτε μπορείτε πια εκατοντάδες χιλιάδες - γιατί εκεί πάει το πράγμα - να τους αντιμετωπίζετε με τη χορήγηση του χαπιού. Οταν ο άλλος θεωρείται ασθενής, χαλαρώνει, αν θέλετε, και όλη η εκστρατεία, η διαφώτιση. Δεν είναι εννοούμε το κυνηγητό με την Αστυνομία. Αμβλύνεται όλη η εκστρατεία ενημέρωσης και πρόληψης για τη χρήση των ναρκωτικών της οικογένειας, του ίδιου του παιδιού κ.λπ., αντί να φουντώσει αυτή η εκστρατεία στα σχολεία. Κέντρα Πρόληψης έπρεπε να υπάρχουν πολλά στην Αθήνα, όπως και παντού έπρεπε να υπάρχουν.

Προτιμάτε την αποβλάκωση από τον ξεσηκωμό

Πείτε μου το εξής: Εχετε ζητήσει απ' αυτούς που εργάζονται στα Κέντρα Πρόληψης γραπτές, συλλογικές μελέτες τι συμπεράσματα βγάζουν όλα αυτά τα χρόνια; Αφήστε τώρα τα περί κρίσης. Πριν ξεσπάσει η κρίση, εδώ και χρόνια είναι απλήρωτοι, υπομισθοδοτούμενοι - το τονίζω, πριν την κρίση - γιατί δε δίνετε και εσείς και η ΝΔ σημασία σε αυτό που λέμε "πρόληψη και απεξάρτηση". Πήρατε τώρα μία πλευρά και την ταυτίσατε με την καταπολέμηση, υποτίθεται. Και ούτε λέτε για καταπολέμηση των ναρκωτικών. Τώρα είναι "χορηγούμε μεθαδόνη", μετατρέπεται σε άρρωστο. Αρα, η οικογένεια δεν έχει πρόβλημα. Δεν είναι θέμα της οικογένειας, της κοινωνίας, του κινήματος. Το θέμα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά είναι κατεξοχήν υπόθεση του κινήματος.

Βεβαίως, θαυμάζουμε, όταν στις πλατείες γίνονται διάφορες φιλοσοφικές συζητήσεις! Το τελευταίο διάστημα περνούσες από ορισμένες πλατείες και κρατούσες τη μύτη σου από τη μυρωδιά του χασισιού. Δεν κάνουν εμπόριο. Ωραία ήταν! Σκέφτεσαι καλύτερα! Αμπελοφιλοσοφία, χασισοφιλοσοφία! Εδώ, δηλαδή, μιλάμε για μία πολιτική η οποία θα πολλαπλασιάσει το πρόβλημα.

Με αυτή την έννοια, αυτό το νομοσχέδιο πρέπει να πολεμηθεί, όπως πολεμιέται η ανεργία, οι αποκρατικοποιήσεις. Είναι κρίσιμο ζήτημα και δεν είναι τυχαίο που έρχεται τώρα. Προετοιμάστηκε το έδαφος απ' όλα τα κόμματα, από Επιτροπές της Βουλής, από βουλευτές, από αρχηγούς, από τον Γ. Παπανδρέου προσωπικά, με τη γλάστρα. Προετοιμάστηκε και τώρα το χρησιμοποιείτε ακριβώς, γιατί σε περίοδο κρίσης ξέρετε ότι υπάρχουν δύο δρόμοι: `Η να αποβλακωθεί ο λαός, που αυτό δε θα γίνει, ή να ξεσηκωθεί. Προτιμάτε την αποβλάκωση από τον ξεσηκωμό και αυτό είναι πάρα πολύ καθαρό.

Δεν είναι τυχαίο ότι στη διάδοση των ναρκωτικών στην Ευρώπη η πύλη άνοιξε πλατιά την περίοδο της "Επανάστασης των Γαριφάλων" στην Πορτογαλία. Αυτά είναι επίσημες εκτιμήσεις. Δεν είναι δικές μας. Οταν υπάρχουν στιγμές που οι λαοί βγαίνουν μπροστά και τα ναρκωτικά έχουν μεγαλύτερη διάδοση. Σε συνθήκες κρίσης πολλαπλασιάζονται τα προβλήματα. Μ' αυτήν την έννοια, λοιπόν, λέμε ότι εδώ πια φαίνεται το ηθικό μέτρο της κυβέρνησης. Δάκρυα και λύπες δε χρειάζονται. Οι άνθρωποι οι οποίοι παίρνουν ναρκωτικά πρέπει να τύχουν της πάλης για την απεξάρτησή τους και την κοινωνική τους επανένταξη, την καταπολέμηση προλήψεων που υπάρχουν. Εμείς δεν κλαίμε γι' αυτούς. Πολεμάμε γι' αυτούς».

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Στρατηγική της κυβέρνησης η συντήρηση του προβλήματος

Απάντηση στην προσπάθεια του αρμόδιου υπουργού να διαστρεβλώσει τις θέσεις του ΚΚΕ, έδωσε σε δευτερολογία της η Αλέκα Παπαρήγα

Μετά την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, ζήτησε το λόγο, στην πραγματικότητα για να διαστρεβλώσει ολοκληρωτικά τη θέση του ΚΚΕ, παρουσιάζοντάς τη με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω. Ο Α. Λοβέρδος, κατηγόρησε το ΚΚΕ για «αναλγησία», φτάνοντας σε σημείο να πει ότι «αν παρακολουθούσαμε και τώρα την πολιτική του, θα σήμαινε ότι θα αφήναμε τους ανθρώπους αυτούς που κάνουν πιάτσα στο κέντρο της Αθήνας και του Πειραιά λεία εύκολη στο οργανωμένο έγκλημα (...) όποιος επιμένει στη σημερινή αθλιότητα δεν νομιμοποιείται να κατηγορεί αυτόν που συμπαρίσταται με πολιτικές εμπράγματες. Στο τέλος του Νοεμβρίου η λίστα της ντροπής δεν θα υπάρχει και δεν ξέρω εγώ τι μου λέτε εδώ»...

Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι «προτιμούμε την προσέγγιση ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ασθενείς από το να τους θεωρούμε κακοποιούς και να έχουμε για χρήση με αμφισβητούμενη εμπορία ποινές κάθειρξης είκοσι ετών» και παρουσίασε ως μεγάλη επιτυχία των προγραμμάτων αυτών ότι απεξαρτώνται το 10%. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι «έχουμε 75% σταθεροποιημένους» και πρόσθεσε δημαγωγικά: «Ποιος είναι αντίθετος ένας άνθρωπος σταθεροποιημένος να πηγαίνει με το μηχανάκι του ή το αυτοκίνητό του να πάρει το υποκατάστατό του και να υποστεί εκεί που τη χρειάζεται ο ίδιος τις θεραπευτικές παρεμβάσεις των ψυχιάτρων, των γιατρών, όπως σωστά λέτε, που πολλές φορές χρειάζονται, αλλά και των ψυχολόγων και να φεύγει από εκεί να πηγαίνει στη δουλειά του; Τον προτιμάτε στη δουλειά του ή τον προτιμάτε στην πλατεία της Ομόνοιας ράκος ανθρώπινο να ζητιανεύει;».

Φιλοσοφία ανοχής, διάδοσης και ωραιοποίησης

Παίρνοντας το λόγο και απαντώντας στον υπουργό Υγείας, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα τόνισε:

«Κύριε υπουργέ, δεν μπορώ να σας συναγωνιστώ στη διαστρέβλωση που κάνετε συνειδητά αυτών που εμείς υποστηρίζουμε. Θα σας διαβάσω, λοιπόν, στοιχεία της περιόδου 2000-2009: "Κύριος λόγος εξόδου από τις μονάδες υποκατάστασης μεθαδόνης είναι η πρόωρη χορήγηση εξιτηρίου, 60,3% των αποχωρούντων. Το συγκεκριμένο ποσοστό είναι το ίδιο με το 2008". Ξέρετε τι σημαίνει "πρόωρη έξοδος" και φυσικά για λόγους οικονομικούς; Σημαίνει ότι ελαχιστοποιείται το ποσοστό της θεραπείας. Δεν σας ενδιαφέρει η θεραπεία. Σας ενδιαφέρει να τους βγάζετε έξω και να μπορούν να παίρνουν τη μεθαδόνη εφ' όρου ζωής.

Οσον αφορά τα προγράμματα υποκατάστασης β-πρενορφίνης, η συνολική εικόνα σε σχέση με την ιεράρχηση των λόγων εξόδου από τις δομές δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Το 2009 η πρόωρη χορήγηση εξιτηρίου αποτελεί τη βασικότερη αιτία εξόδου από τη δομή 53,6%. Ενα σημαντικό ποσοστό διακόπτει εθελοντικά την παρακολούθηση του προγράμματος (το 28%), ενώ το 6,8% ολοκληρώνει τη θεραπεία. Τέλος, το 4% των θεραπευομένων παραπέμφθηκε σε άλλη μονάδα ή υπηρεσία.

Δηλαδή, κάνετε ένα πρόγραμμα συντήρησης. Για σας η συντήρηση είναι όραμα. Δεν είναι ένα αναγκαίο κακό. Για σας είναι όραμα. Είναι στρατηγική. Δε σημαίνει ότι απέτυχαν τα προγράμματα θεραπείας και, επομένως, έχουμε κάποιους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, τους οποίους τουλάχιστον συντηρούμε για να μη γίνουν κουφάρια. Αυτά τα προγράμματα το 2008 και το 2009 ήταν μισά. Σήμερα είναι ακόμα περισσότερο μισά και είναι καθαρά τυπικά. Βάλατε αυτό το φιλόδοξο στόχο να απορροφηθεί η λίστα. Ξέρετε τι θα γίνει; Πρώτα πρώτα, οι έμποροι ναρκωτικών θα μεταφερθούν από το κέντρο της Αθήνας γύρω από τα διάφορα νοσοκομεία. Είναι σαν αυτό που έκαναν στα γήπεδα στη Μεγάλη Βρετανία, όπου σταμάτησαν τις συγκρούσεις μέσα στα γήπεδα και πήγαιναν στις φτωχογειτονιές. Θέλετε, δηλαδή, να κρύψετε το πρόβλημα.

Σας ξαναλέω ότι η διαφορά μας δεν είναι στην ιατρική μεθοδολογία αντιμετώπισης των ζητημάτων. Εμείς δεν είμαστε γιατροί, παρά το γεγονός ότι σε αυτά που λέμε στηριζόμαστε και σε γιατρούς. Εδώ πρόκειται για μία ολόκληρη φιλοσοφία ανοχής, διάδοσης και ωραιοποίησης των ναρκωτικών και μάλιστα, η αναγωγή τους σε ατομικό δικαίωμα. Μιλάτε για παιδεία... Εδώ παίρνουν χασίς τα παιδιά των 12 ετών. Αυτά τώρα θα τα γλυτώσετε και θα τα πάτε στη λίστα της μεθαδόνης... Αυτό είναι δολοφονία της νεολαίας.

Γιατί, εν πάση περιπτώσει, συρρικνώνετε τη συζήτηση στο θέμα της μεθαδόνης; Εμείς σας βάζουμε το γενικότερο πρόβλημα κι εσείς μιλάτε για τη μεθαδόνη. Και σταματήστε αυτό που κάνουν τα κρατικά σας Μέσα, να βγάζουν ανθρώπους στο τηλέφωνο, οι οποίοι λένε: "Σώθηκε η ζωή μου, παίρνω τώρα τη μεθαδόνη επιτέλους, ύστερα από τόσα χρόνια". Αυτά τα ακούνε και παιδιά 12, 13 και 15 χρονών. Γιατί τους βγάζετε αυτούς; Δεν βγαίνουν σε οργανωμένα προγράμματα, αλλά στα δελτία ειδήσεων. Και βγαίνει ο άλλος και λέει: "Ευχαριστώ το υπουργείο, παίρνω τη μεθαδόνη". Μπορείτε να μου πείτε τι μήνυμα δίνετε;

Ενδιαφέρεστε, λοιπόν, να αναπτύξετε μία ολόκληρη φιλοσοφία σ' αυτό το ζήτημα και όχι να καταπολεμήσετε, χωρίς μέτρα αυταρχικά, αστυνομικά κλπ. το φαινόμενο. Γιατί τους λυπάστε. Τους δίνετε μία παράταση ζωής. Τους βάζετε στην εντατική για λίγο. Αυτό κάνετε. Και να μην διαστρεβλώνετε τις θέσεις μας. Δεν έχετε το δικαίωμα να τις διαστρεβλώνετε».

Περισσότερα... »

01:30

Να τους χαλάσουμε τα σχέδια

» Ropewalker Kassandra

Αναφερόμενοι στις συνέπειες της κρίσης που πληρώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά, συχνά περιοριζόμαστε να υπολογίσουμε πόσο χάσαμε από τους μισθούς μας, πόσο έπεσαν οι συντάξεις, πόσοι είναι οι καινούργιοι φόροι και τα διάφορα «τέλη» και «εισφορές» που επινοούνται οι κυβερνώντες προκειμένου να ρίξουν τα βάρη της κρίσης που προκάλεσε η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων στα πλατιά λαϊκά στρώματα. Λογικό. Ο καθένας μας βλέπει και μετράει ευκολότερα την άμεση χασούρα, τη φανερή μείωση των εσόδων που έχει ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Μόνο που οι επιπτώσεις τις οποίες προκαλεί η φιλομονοπωλιακή πολιτική της κυβέρνησης, η πραγματική ζημιά για τους εργαζόμενους και τα νοικοκυριά τους είναι πολύ μεγαλύτερη.

Το βέβαιο είναι ότι μαζί με την άμεση μείωση των εργατικών εισοδημάτων, είτε λόγω περικοπής στους μισθούς, είτε λόγω αύξησης των φόρων που αρπάζει η κυβέρνηση, οι εργαζόμενοι βιώνουν σωρεία άλλων συνεπειών, που αφορούν την καθημερινή τους ζωή, το ίδιο το ζήτημα της επιβίωσης. Τα παραδείγματα δεκάδες:

Η κυβέρνηση, στα πλαίσια της μείωσης εργαζομένων στο Δημόσιο αποφάσισε να μειώσει το προσωπικό στον Ηλεκτρικό της Αθήνας και να αφήσει τις προσχολικές μονάδες χωρίς προσωπικό. Το αποτέλεσμα ήταν η απίστευτη ταλαιπωρία των εργαζομένων - επιβατών, που δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετηθούν από τον ΗΣΑΠ, ενώ χιλιάδες οικογένειες αναγκαστικά δεν έστειλαν τα παιδιά τους στα προνήπια.

Η κυβέρνηση, με βάση την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, αποφάσισε να μετατρέψει τα δρομολόγια του ΟΣΕ σε μια κερδοφόρα δραστηριότητα, ώστε ο Οργανισμός να γίνει ελκυστικός για ιδιώτες - μνηστήρες. Το αποτέλεσμα ήταν αλλεπάλληλες ανατιμήσεις στα εισιτήρια του τρένου, που σε λίγο θα στοιχίζουν όσο και οι μετακινήσεις με το αεροπλάνο.

Η κυβέρνηση, στο όνομα της περικοπής των δαπανών, αποφάσισε να περιορίσει τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων και του τομέα της Υγείας συνολικά. Το αποτέλεσμα ήταν τα μεν ασφαλιστικά ταμεία να προχωρήσουν σε σημαντικές περικοπές φαρμάκων και των παροχών Υγείας προς τους ασφαλισμένους, ενώ για να περάσεις το κατώφλι του κρατικού νοσοκομείου πρέπει να πληρώσεις εισιτήριο, χωρίς να μιλάμε για το... κουστούμι που κόβουν αν χρειαστεί κάποιος να νοσηλευτεί.

Το ίδιο γίνεται με τα σχολεία που φέτος τα άφησαν χωρίς βιβλία, δοκιμάζοντας προφανώς σχέδιο συνολικότερης κατάργησης των δωρεάν βιβλίων, με τους παιδικούς σταθμούς που τους αναγκάζουν να σιτίσουν δεκάδες παιδιά με ενάμισι κιλό κρέας και πάει λέγοντας...

Τα πράγματα θα χειροτερεύσουν. Οι αρνητικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης δεν θα σταματήσουν εδώ. Η κυβέρνηση, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα, θα εξακολουθήσει να πορεύεται αγκιστρωμένη από τις σύγχρονες αξιώσεις των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και της οικονομικής ολιγαρχίας. Στόχος τους είναι να αξιοποιήσουν ακόμα και τα δεδομένα που δημιουργεί η κρίση, που προκάλεσε η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, υπέρ του κεφαλαίου. Μιλάμε, δηλαδή, για μια πορεία απόλυτης καταστροφής και χρεοκοπίας του λαού. Στην οποία, οι μόνοι που μπορούν να αντιταχθούν και να ορθώσουν το ανάστημά τους είναι τα ίδια τα θύματα αυτής της πολιτικής. Οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες, οι νέοι και οι νέες, όλοι όσοι γονατίζουν από αυτή την πολιτική μπορούν να γίνουν οι νεκροθάφτες της, αφού με τον ενιαίο και κλιμακούμενο αγώνα τους, μπορούν να βάλουν στόχο και να πετύχουν το στραπατσάρισμα κάθε αντιλαϊκού - αντιδραστικού σχεδίου της άρχουσας τάξης, των κυβερνήσεών της.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

00:29

ΜΩΡΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

» Ropewalker Kassandra

Το σχόλιο του ΛΑ.Ο.Σ. αμέσως μετά τη δήλωση Βενιζέλου για το χαράτσι στα ακίνητα ήταν το εξής:

«(το ΠΑΣΟΚ) όσο και να συναναστρέφεται τις νεοφιλελεύθερες απόψεις της τρόικας, παραμένει βαθιά στο DNA του η κομμουνιστική αντίληψη και θεωρία. Είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που στην ουσία ακόμη κομμουνιστικοκρατείται μέσω των συντεχνιών. Καιρός να απελευθερώσουμε τη χώρα από τις δουλείες που την έφεραν σε αυτή την κατάσταση»!

Δυο μέρες αργότερα, ο Γεώργιος Καρατζαφύρερ, ο και - κατά δήλωσή του - «επόμενος πρωθυπουργός»,

υποσχέθηκε ότι θα ηγηθεί της σταυροφορίας με στόχο την «αποκομμουνιστικοποίηση» της Ελλάδας

(αφού προηγουμένως κατήγγειλε - σε αλλόφρονα κατάσταση - ότι η χώρα «κυβερνάται» υπό... των κομμουνιστών).

***

Μετά από την ανακοίνωση του ΛΑ.Ο.Σ.

- ότι το ΠΑΣΟΚ έχει στο DNA του «κομμουνιστική αντίληψη» και ότι η Ελλάδα «κομμουνιστοκρατείται» -

(σσ: ΛΑ.Ο.Σ. είναι το κόμμα που ψήφισε το μνημόνιο, το κόμμα που παρακαλάει τη μια το «κομμουνιστικό» ΠΑΣΟΚ, την άλλη τη ΝΔ, την παράλλη και τους δυο μαζί να το δεχτούν σε μια κυβέρνηση «συνεργασίας», «εθνικής σωτηρίας» κλπ. κλπ. για να συγκυβερνήσει την Ελλάδα από κοινού με το «κομμουνιστικής αντιλήψεως» ΠΑΣΟΚ),

μετά και τις δηλώσεις του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ.,

μας ήρθε στο μυαλό μια ιστορία:

***

Ηταν ένας σοφός, ο οποίος μεγάλος πια στα χρόνια και έμπειρος απ' όσα είχαν δει τα μάτια του, εξηγούσε στους νεότερους:

«Παιδιά μου η βλακεία είναι ανίκητη. Για δυο λόγους:

Πρώτον, διότι για να αντιμετωπίσεις τον βλάκα πρέπει να πέσεις στο θλιβερό επίπεδό του.

Δεύτερον, γιατί ακόμα κι αν κάνεις το λάθος, για να τον αντιμετωπίσεις, να πέσεις στο επίπεδο του βλάκα, αυτός, ο βλάκας, με την τόση προϋπηρεσία στη βλακεία διαθέτει πολύ μεγαλύτερη εμπειρία από σένα στη βλακεία, που πάλι δε θα βγάλεις άκρη».

***

Τα σοφά αυτά λόγια, εντούτοις, δεν αναιρούν το καθήκον να νικηθεί η βλακεία.

Πώς, λοιπόν, επιτυγχάνεται η νίκη επί της βλακείας;

Και ειδικά επί εκείνου του είδους της επικίνδυνης, της φαιάς και φασίζουσας βλακείας που διά της διαχύσεώς της στην κοινωνία λειτουργεί ως αγωγός με στόχο να αποβλακώσει, να μαγαρίσει την κοινωνία και να την κάνει υποχείριο στα χέρια της τάξης των εκμεταλλευτών - μια τάξη που η «ποιότητά της» φαίνεται και από το γεγονός ότι διαθέτει κάτι τύπους σαν τον Καρατζαφέρη στο πολιτικό της δυναμικό.

***

Το «Μωρίας Εγκώμιον» του Ερασμου δίνει μια καλή συμβουλή:

Με το να μην παραιτείσαι ποτέ από το καθήκον να εξηγείς στον καθένα ξεχωριστά και στην κοινωνία, συνολικά, πόσο απαραίτητο, πόσο επιτακτικό είναι να «μάθει» να αναγνωρίζει τη βλακεία.

Να «μάθει» να την εντοπίζει, να την αντιλαμβάνεται με την πρώτη ματιά. Και, τελικά, γνωρίζοντας περί τίνος πρόκειται, να τοποθετείται απέναντί της όπως αρμόζει στα «μαύρα αυγά» που επωάζονται υπό την σκέπη της.

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 17.09.2011

21:00

Ούτε ένα ευρώ, ούτε μια θυσία για την πλουτοκρατία.

» Ropewalker Kassandra

Οργανωμένα και συλλογικά Η χρεοκοπία για μια μεγάλη μερίδα των λαϊκών νοικοκυριών είναι ήδη μια σκληρή πραγματικότητα. Χιλιάδες ακόμα οικογένειες εργατοϋπαλλήλων, μικρών ΕΒΕ και φτωχών αγροτών βρίσκονται σε οριακό σημείο, εξαιτίας των αλλεπάλληλων αντεργατικών αντιλαϊκών μέτρων. Μόνο τους τελευταίους 20 μήνες, αμέτρητα είναι τα μικρομάγαζα που έβαλαν λουκέτο, οι μεροκαματιάρηδες που απολύθηκαν. Το λαϊκό εισόδημα δέχτηκε πρωτόγνωρη επίθεση, τόσο από την ονομαστική μείωση των μισθών, όσο και από την παραπέρα μείωση του αφορολόγητου στις 8.000, το κόψιμο των δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων και του επιδόματος διακοπών, την επί της ουσίας κατάργηση επιδομάτων που πρόσφεραν μιαν υποτυπώδη ανακούφιση σε οικογένειες με ανάπηρους, την αύξηση του κόστους της Υγείας και του φαρμάκου. Σε όλα αυτά, έρχεται τώρα να προστεθεί η έκτακτη εισφορά με τα εκκαθαριστικά της Εφορίας και το χαράτσι - για πολλοστή φορά - στα ακίνητα. Η εξαίρεση των μεγάλων βιομηχανικών και ξενοδοχειακών μονάδων είναι μια μόνο απόδειξη της ταξικότητας ενός ληστρικού μέτρου, που φορτώνεται στις πλάτες της λαϊκής οικογένειας. Η αγανάκτηση είναι δεδομένη και σ' αυτήν προσπαθούν να παρέμβουν με παραλλαγές οι αστικές δυνάμεις, για να την ελέγξουν, να την εκτονώσουν, πριν ριζοσπαστικοποιηθεί. Για παράδειγμα, από τα κυρίαρχα αστικά μέτρα, το χαράτσι χαρακτηρίζεται μεν «άδικο», αλλά το αποδίδουν στην καθυστέρηση της κυβέρνησης να πάρει άλλα αντιλαϊκά μέτρα, στο όνομα τού να μειωθεί δήθεν το έλλειμμα. Στην πραγματικότητα, λένε στο λαό ότι είναι αναγκαίο να υποστεί και τη νέα αφαίμαξη. Δίπλα σ' αυτούς, στέκονται τα προπαγανδιστικά επιτελεία που λένε πως το χαράτσι είναι αντισυνταγματικό, «παράνομο». Καλούν το λαό να καταφύγει στα δικηγορικά γραφεία και να απαντήσει στο χαράτσωμα με την επίκληση της ίδιας αστικής νομιμότητας που το επέβαλε! Λένε στο λαό να πληρώσει το χαράτσι, υπογράφοντας δήλωση ότι διατηρεί επιφυλάξεις ως προς τη νομιμότητά του και να περιμένει δικαίωση από τα δικαστήρια. Αλλοι πάλι, όπως η ΝΔ, καταγγέλλουν δημαγωγικά τη νέα αφαίμαξη, την αποδίδουν, όμως, στο γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έχει όραμα (!) το οποίο η ίδια ισχυρίζεται πως διαθέτει, για να εγκλωβίσει και να αποπροσανατολίσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο λαός πρέπει να φωνάξει οργανωμένα και συλλογικά ένα μεγάλο «φτάνει πια». Ούτε ένα ευρώ, ούτε μια θυσία για την πλουτοκρατία. Για την πλειοψηφία άλλωστε του λαού, είναι αδύνατο να βρει τα λεφτά να πληρώσει τα απανωτά μπιλιέτα της κυβέρνησης. Τώρα είναι η ώρα να πάρει καθολικό χαρακτήρα η οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, με βασικούς πυρήνες αντίστασης τα ταξικά σωματεία, με συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς για να αποφασίσουν, στις εργατογειτονιές, με τις άλλες ριζοσπαστικές συσπειρώσεις του κινήματος. Δίπλα σ' αυτούς, να ξεδιπλωθεί πολλαπλάσια η λαϊκή πρωτοβουλία και αυτενέργεια, να γνωρίσει ο λαός και να δοκιμάσει τη δύναμή του. Να κάνει κόλαση τον ύπνο και τον ξύπνιο της πλουτοκρατίας και των κομμάτων της, που τον οδηγούν στη φτώχεια και την εξαθλίωση για να σωθεί το κεφάλαιο. Τρέμουν την οργανωμένη ανυπακοή

Γρηγοριάδης Κώστας

Το κάλεσμα του ΚΚΕ για οργανωμένη άρνηση πληρωμής στα χαράτσια και υπεράσπιση της λαϊκής και εργατικής οικογένειας, όπως ήταν αναμενόμενο, έχει προκαλέσει βαθιά ενόχληση σε κυβέρνηση και πλουτοκρατία. Σαφής ένδειξη το χτεσινό πρωτοσέλιδο θέμα της «Καθημερινής» για το νέο χαράτσι, στον υπότιτλο του οποίου επισημαίνεται με έμφαση πως «σε ανυπακοή καλεί το ΚΚΕ». Στο θέμα που ακολουθεί, μεταξύ άλλων, σημειώνεται ότι «πονοκέφαλο για την κυβέρνηση αποτελεί το γεγονός ότι διαμορφώνεται μία ισχυρή τάση υπέρ της μη καταβολής είτε των έκτακτων εισφορών είτε του νέου τέλους, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει και η επίτευξη των στόχων για τη μείωση του ελλείμματος». Και συμπληρώνει: «Ηδη το ΚΚΕ, με ανακοίνωση της Κ.Ε. καλεί τους πολίτες σε οργανωμένη άρνηση πληρωμής των νέων φόρων». Γνωρίζουν πολύ καλά την απήχηση που ασκεί το κάλεσμα του ΚΚΕ στις λαϊκές συνειδήσεις και την πολλαπλασιαστική δύναμη που έχει στους λαϊκούς - ταξικούς αγώνες και γι' αυτό δικαιολογημένα ανησυχούν. Από την άλλη το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλει ο λαός είναι ότι δεν πρέπει να τους φοβάται. Εχει το δίκιο με το μέρος του, πρέπει να πιστέψει ότι δεν έχει την παραμικρή ευθύνη για το χρέος και άρα δεν είναι διατεθειμένος να κάνει καμία θυσία για να διασωθεί η πλουτοκρατία και να βγουν πιο ενισχυμένα από την κρίση τα μονοπώλια. Η οργανωμένη ανυπακοή και η ανυποχώρητη και άφοβη πάλη, που σαλπίζει το ΚΚΕ, με στόχο να σωθεί ο λαός και να ανατραπεί η εξουσία των μονοπωλίων, είναι αυτό που τρέμει η πλουτοκρατία και τα κόμματά της. Σε αυτήν τη ρότα όμως πρέπει να βαδίσει ο λαός.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

20:06

ΤΑΞΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ Πλατιά λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στη φορολεηλασία

» Ropewalker Kassandra

Συγκέντρωση διοργανώνουν ταξικά συνδικάτα και σωματεία την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη στις 7 μ.μ., στο υπουργείο Οικονομικών, στο Σύνταγμα

Εντείνουν τη δράση τους οι ταξικές δυνάμεις για την οργάνωση της πάλης ενάντια στη νέα φορολεηλασία, στα νέα χαράτσια που καλείται να πληρώσει ο λαός, για την προστασία των ανέργων και των χαμηλοσυνταξιούχων, συνολικά ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική. Με πλήθος δραστηριότητες και παρεμβάσεις μπαίνουν μπροστά στη μάχη που στόχο έχει η οργή του λαού να μετατραπεί σε ορμητικό ποτάμι οργανωμένης άρνησης πληρωμής.

Σε αυτό το πλαίσιο, ταξικά συνδικάτα και σωματεία της Αθήνας διοργανώνουν συγκέντρωση την Τετάρτη 21 Σεπτέμβρη, στις 7 μ.μ., στο υπουργείο Οικονομικών, στο Σύνταγμα, ενόψει και της συζήτησης της τροπολογίας στη Βουλή για το φόρο στα ακίνητα. Στη συγκέντρωση, μέχρι στιγμής, καλούν το Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας, το Συνδικάτο Φαρμάκου Αθήνας, το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής, το Συνδικάτο Μετάλλου Αθήνας, ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας, το Συνδικάτο Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος Αττικής, το Συνδικάτο Καθαριστών - Καθαριστριών Αττικής, το Σωματείο Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική (ΣΕΤΗΠ), το Συνδικάτο Χρηματοπιστωτικού Αττικής καθώς και τα εξής επιχειρησιακά σωματεία: Το Σωματείο Εργαζομένων «Καρφούρ» - «Μαρινόπουλος» - «Ντία», το Σωματείο Εργαζομένων «Αφοί Κωνσταντακάτου», το Σωματείο Εργαζομένων στο «Μετροπόλιταν» και το Σωματείο Εργαζομένων ΕΒΓΑ.

Μορφή χιονοστιβάδας παίρνουν οι δραστηριότητες

1. Οι διοικήσεις της Ομοσπονδίας Τύπου και Χάρτου, το Σωματείο Εργαζομένων της SOFTEX, η Πανελλαδική Ενωση Λιθογράφων, το Σωματείο Εργαζομένων Πρακτορείων Τύπου και το Σωματείο Χαρτεργατών Αττικής - Πειραιώς με ανακοίνωσή τους καλούν τους εργαζόμενους να καταθέσουν όλα τα εντάλματα πληρωμής στα Σωματεία τους και ταυτόχρονα καλούν όλους τους εργαζόμενους του κλάδου στην Αττική σε συγκέντρωση στα γραφεία του Σωματείου Λιθογράφων, Αριστοτέλους 11-15, την Τετάρτη 28 Σεπτέμβρη, στις 6.30 μ.μ., και στην πορεία στο υπουργείο Οικονομικών, όπου θα καταθέσουν τα χαράτσια.

2. Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας οργανώνει Γενική Συνέλευση αύριο, Κυριακή, 18 Σεπτέμβρη, στις 10 π.μ., στα γραφεία του. Καλεί τους εργαζόμενους να καταθέσουν στο σωματείο τα εντάλματα πληρωμής που έρχονται από την Εφορία και μαζικά με επικεφαλής το σωματείο τους να τα επιστρέψουν.

3. Το ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Ηλιούπολης, με απόφασή του, καλεί όλους τους μαζικούς φορείς της Ηλιούπολης, τα πολιτιστικά, αθλητικά σωματεία, τους συλλόγους, τα εργατικά σωματεία, τις Επιτροπές Αγώνα των αυτοαπασχολούμενων, τις Λαϊκές Επιτροπές στις συνοικίες να οργανώσουν τη μαζική επιστροφή των ενταλμάτων πληρωμής και διοργανώνει σύσκεψη την Τρίτη 20 Σεπτέμβρη, στις 7.30 μ.μ., στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου.

4. Το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής καλεί στη διευρυμένη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου την ερχόμενη Τρίτη, 20 Σεπτέμβρη, στις 5 μ.μ. τα επιχειρησιακά σωματεία και τους εργαζόμενους του κλάδου.

5. Για τους τρόπους οργάνωσης και μαζικής επιστροφής των ενταλμάτων πληρωμής από την εφορία το επιχειρησιακό σωματείο στο ξενοδοχείο «Μετροπόλιταν» καλεί τους εργαζόμενους σε Γενική Συνέλευση στις 21 Σεπτέμβρη, στις 3 το μεσημέρι.

6. Συγκέντρωση και πορεία στο υπουργείο Οικονομικών, όπου θα παραδώσουν τα ειδοποιητήρια για το χαράτσι της έκτακτης εισφοράς, προγραμματίζουν οι εργαζόμενοι στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» την ερχόμενη Πέμπτη, 22 Σεπτέμβρη. Για το λόγο αυτό το Σωματείο Εργαζομένων του νοσοκομείου προκήρυξε για εκείνη τη μέρα 2ωρη στάση εργασίας, 8 - 10 το πρωί. Στις 8 π.μ. οι εργαζόμενοι θα συγκεντρωθούν στα Επείγοντα του «Ευαγγελισμού» και στη συνέχεια θα κάνουν πορεία προς το υπουργείο Οικονομικών.

7. Ο Σύνδεσμος Συνταξιούχων - Επιδοματούχων ΙΚΑ Αθήνας - Περιχώρων πραγματοποιεί σύσκεψη στις 25 Σεπτέμβρη και ώρα 10 π.μ., στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (3ης Σεπτεμβρίου και Μάρνης, 2ος όροφος) με θέμα τα νέα χαράτσια.

8. Τα Σωματεία Συνταξιούχων ΙΚΑ - ΟΑΕΕ Καισαριανής καλούν σε σύσκεψη όλους τους φορείς της περιοχής στις 26 Σεπτέμβρη στις 6.30 μ.μ., στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης.

9. Στην ίδια κατεύθυνση ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ανωνύμων Εταιρειών και Γραφείων καλεί σε συμμετοχή στη Γενική του Συνέλευση στις 5 Οκτώβρη, στις 6 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (2ος όροφος) και τους εργαζόμενους να καταθέτουν καθημερινά στα γραφεία του σωματείου, αλλά και στη Γενική Συνέλευση τα εντάλματα πληρωμής από την εφορία για τη μαζική επιστροφή τους.

10. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συνταξιούχων ΟΑΕΕ με ανακοίνωσή της και με αφορμή το γεγονός ότι ήδη άρχισαν να καταφθάνουν στους συνταξιούχους τα εντάλματα πληρωμής της έκτακτης εισφοράς δηλώνει ότι «δεν αναγνωρίζουμε κανένα χρέος», και καλεί σε αγώνα για την προστασία των συνταξιούχων που δεν μπορούν να πληρώσουν τα χαράτσια με συλλογική και όχι ατομική παρέμβαση σε κάθε αρμόδια αρχή του τόπου.

11. Η Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος Ελλάδας (ΟΕΚΙΔΕ), με ανακοίνωσή της, καλεί «να παρθούν αποφάσεις καταδίκης και παρεμπόδισης των νέων μέτρων, να οργανώσουν άμεσα την πάλη μέσα από μαζικές - συλλογικές διαδικασίες ώστε οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι του κλάδου να στείλουν από κει που ήρθαν τα εντάλματα πληρωμής».

Σε όλη τη χώρα

Συλλαλητήριο αντίστασης στα νέα χαράτσια της κυβέρνησης διοργανώνει το Εργατικό Κέντρο Νάουσας, την Τετάρτη 28 Σεπτέμβρη, στις 11 το πρωί έξω από την εφορία. Παράλληλα αποφάσισε στάση εργασίας από τις 11 το πρωί μέχρι τις 3 το μεσημέρι. Για την επιτυχία του συλλαλητηρίου και την οργάνωση του αγώνα, προγραμματίζει σύσκεψη σωματείων και συλλόγων, τη Δευτέρα 19 Σεπτέμβρη στις 8 μ.μ., στην αίθουσα του ΕΚΝ.

12. Στη Μυτιλήνη, οι τοπικές Γραμματείες του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, της ΟΓΕ και του ΜΑΣ καλούν τα πλατιά λαϊκά στρώματα σε συγκέντρωση και διαδήλωση ενάντια στη νέα φοροληστεία, την ερχόμενη Τρίτη, 20 Σεπτέμβρη, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Σαπφούς.

13. Το Εργατικό Κέντρο Νομού Σάμου καλεί όλα τα μέλη των ΔΣ των σωματείων της δύναμής του, αλλά και όλους τους εργαζόμενους σε σύσκεψη που θα γίνει τη Δευτέρα, 19 Σεπτέμβρη, στις 7 μ.μ., για τη Δυτική Σάμο, στα γραφεία των Σωματείων Καρλοβάσου (οδός Γοργύρα) και την Τετάρτη, 21 Σεπτέμβρη, στις 7 μ.μ. για την Ανατολική Σάμο στο Εργατικό Κέντρο.

14. Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ζακύνθου, το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων και Ξενοδοχοϋπαλλήλων καθώς η τοπική Γραμματεία της ΠΑΣΕΒΕ διοργανώνουν σύσκεψη την Τρίτη, 20 Σεπτέμβρη, στις 8 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο. Καλούν το λαό της Ζακύνθου να καταθέσει τα εντάλματα αφαίμαξης της εφορίας στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου κατά τις εργάσιμες μέρες και ώρες.

15. Το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας - Βόνιτσας οργανώνει εξορμήσεις και καλεί τους εργαζόμενους να δώσουν μαζικά τα εντάλματα πληρωμής στα σωματεία για να επιστραφούν με απαίτηση να καταργηθούν.

16. Η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στο Νοσοκομείο Πρέβεζας αποφάσισε την οργανωμένη λαϊκή άρνηση πληρωμής της έκτακτης εισφοράς όπως και ο Σύλλογος Εργαζομένων ΟΤΑ Νομού Ιωαννίνων που καλεί τους εργαζόμενους να καταθέσουν στο σωματείο τα εντάλματα πληρωμών για να επιστραφούν στην εφορία με κινητοποίηση το επόμενο διάστημα.

ΧΑΡΑΤΣΙ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ Φορολογούνται και οι άνεργοι! Οχι μόνο συμπεριέλαβαν τους ανέργους στο κανιβαλικό μέτρο της επιβολής «έκτακτου τέλους» στην ακίνητη περιουσία, αλλά με τροπολογία που κατατέθηκε χτες το βράδυ στη Βουλή, όλοι οι επιδοτούμενοι από τον ΟΑΕΔ μακροχρόνια άνεργοι, αλλά και αυτοί που βρίσκονται λίγους μήνες στην ανεργία, βγαίνουν από την κατηγορία «ευπαθείς ομάδες» και θα φορολογηθούν κανονικά με βάση την τιμή ζώνης, το εμβαδόν του ακινήτου και το συντελεστή παλαιότητας. Ενδεικτικό της ληστείας είναι ότι άνεργος, που αναγκάζεται να ζει με επίδομα 454 ευρώ το μήνα, αν μένει σε ακίνητο 100 τ.μ. σε χαμηλή τιμή ζώνης μέχρι 1.500 ευρώ, θα αναγκαστεί να πληρώσει φόρο 625 ευρώ, ενώ αν συμπεριλαμβανόταν στις ...ευπαθείς ομάδες, θα φορολογούνταν με 50 ευρώ.

Η τροπολογία, που κατέθεσε χτες η κυβέρνηση στη Βουλή, αναιρεί τις μέχρι τώρα δεσμεύσεις της, ότι οι επιδοτούμενοι από τον ΟΑΕΔ άνεργοι εντάσσονται στις ευπαθείς ομάδες και θα φορολογηθούν με 0,5 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Σύμφωνα με την τροπολογία, στον ειδικό συντελεστή 0,5 ευρώ υπάγονται μόνο οι μακροχρόνια άνεργοι, που είναι εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ και δεν επιδοτούνται από αυτόν!!! Και αυτοί, υπό την προϋπόθεση ότι το προηγούμενο έτος είχαν εισόδημα μικρότερο των 8.000 ευρώ, διαμένουν σε περιοχή με τιμή ζώνης μικρότερη των 3.000 ευρώ και διατηρούν διαμέρισμα μικρότερο των 200 τ.μ.

Ολοι οι υπόλοιποι άνεργοι, οι οποίοι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ανέρχονται σε 600.000, θα πληρώσουν κανονικά όπως όλοι οι άλλοι φορολογούμενοι!

Κατά τα άλλα η «αρπαχτή» που επιχειρεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το χαράτσι στην ακίνητη περιουσία ξεπερνά τα 5,2 δισ. ευρώ τη διετία, ενώ διογκώνεται καθημερινά η λαϊκή οργή και αγανάκτηση από το φοροεισπρακτικό αμόκ από το οποίο έχουν καταληφθεί οι θιασώτες των μνημονίων και των ευρωμονόδρομων.

Παράλληλα, επιχειρεί να «δέσει» με κάθε τρόπο τη ΔΕΗ και τις ιδιωτικές εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, χρησιμοποιώντας μαστίγιο και καρότο. Από τη μία τις «γλυκαίνει» καθώς προβλέπεται να παρακρατούν από τις εισπράξεις ποσοστό ίσο το 0,25%, από την άλλη τους απειλεί ότι, σε περιπτώσεις άρνησης πληρωμής του τέλους, αν δεν προχωρήσουν στη διακοπή του ρεύματος, σε όσους δεν το καταβάλουν, θα τους επιβάλλεται πρόστιμο, ίσο με το τέλος που δεν καταβλήθηκε προσαυξημένο κατά 25%!

Σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, από το «ντου» που κάνει η κυβέρνηση κατά των λαϊκών στρωμάτων, προβλέπεται λεία ύψους 2,6 δισ. ευρώ το χρόνο. Ητοι για τη διετία 2011-2012 το ποσό αυτό διπλασιάζεται στα 5,2 δισ. ευρώ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 16.09.2011

13:12

Η λαϊκή συμμαχία απάντηση στη συναίνεση των αστών

» Ropewalker Kassandra

Η σύμπραξη ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και των δορυφόρων τους στόχο έχει να τσακίσει το λαό

Κανένας εκβιασμός δεν πρέπει να πιάσει τόπο. Η λαϊκή συμμαχία και το δυνάμωμα του ΚΚΕ είναι εγγύηση για τη νικηφόρα αντεπίθεση του λαού

«Ο πρωτοφανής όγκος των τομών που προωθούμε ως νομοθετικό έργο δεν αρκεί. Μπροστά έχουμε τη μάχη της εφαρμογής». Η συγκεκριμένη φράση του Γ. Παπανδρέου, στην τελευταία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, αποτυπώνει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης για επιτάχυνση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.

Ο πρωθυπουργός απηύθυνε ταυτόχρονα προσκλητήριο συστράτευσης όλων των αστικών κομμάτων και δυνάμεων στην κλιμάκωση του πολέμου ενάντια στα λαϊκά στρώματα. «Η εφαρμογή των διαρθρωτικών αλλαγών του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και των εφαρμοστικών νόμων χρειάζεται ισχυρές συναινέσεις», τονίζουν σε κάθε ευκαιρία τα κυβερνητικά στελέχη.

Μπροστά στο βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης και με δεδομένα τα αδιέξοδα στη διαχείρισή της, η πλουτοκρατία θέλει παραταγμένο σύσσωμο το πολιτικό της προσωπικό, σε ενιαίο μέτωπο, έτοιμο και αποφασισμένο να προωθήσει ακόμα πιο αποτελεσματικά την πολιτική που διασφαλίζει τα συμφέροντά της. Η πιο επιθετική συμπόρευση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. και ΔΗΣΥ, που τουλάχιστον για τους δύο θα φτάνει μέχρι το επίπεδο της συγκυβέρνησης, είναι αυτή που οικοδομείται τώρα.

Στόχος δεν είναι μόνο να εμπεδώσει ο λαός τη συναίνεση στα αντιλαϊκά μέτρα και να γίνει συμμέτοχος στο ξεκλήρισμά του. Επιδίωξη είναι, μέσω της συναίνεσης σε πολιτικό επίπεδο, να καταλαγιάσουν και οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της πλουτοκρατίας, τις οποίες υποδαυλίζουν τα διαφορετικά συμφέροντα που έχει κάθε μερίδα της αστικής τάξης. Αυτές οι αντιθέσεις εκφράζονται οξυμένες σε συνθήκες κρίσης και βάζουν σε κίνδυνο τα γενικά συμφέροντα των αστών ως τάξης.

Με εργοδότες και εργατοπατέρες

Αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση να εμπεδωθεί η συναίνεση μέχρι τη συγκυβέρνηση αποτέλεσε η ψήφιση από το σύνολο των αστικών κομμάτων του νόμου για τα ΑΕΙ - ΤΕΙ. Ακολούθησε η ομοβροντία δηλώσεων υπουργών της κυβέρνησης και στελεχών της ΝΔ (Αν. Λοβέρδος, Δ. Ρέππας, Μ. Παπαϊωάννου, Κ. Χατζηδάκης), που τάχτηκαν ανοιχτά υπέρ της κυβέρνησης συνεργασίας ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, είτε άμεσα είτε μετά από προσφυγή σε πρόωρες εκλογές. «Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι μια ανοιχτή προοπτική, είτε γίνουν εκλογές είτε δεν γίνουν», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Αν. Λοβέρδος.

Το ίδιο κλίμα ήρθε να ενισχύσει η συνάντηση του πρωθυπουργού με τους «κοινωνικούς εταίρους», που εξελίχθηκε σε βήμα διαφήμισης της «ταξικής συνεργασίας και συναίνεσης». Κυβέρνηση, βιομήχανοι, εκπρόσωποι άλλων τμημάτων του κεφαλαίου και εργατοπατέρες - ο καθένας από το πόστο του - υπεραμύνθηκαν της «ανάγκης» για αντιδραστικές ανατροπές. Για προώθηση των «διαρθρωτικών αλλαγών, για να μπορεί να γίνει η οικονομία μας ανταγωνιστική», μίλησε ο πρωθυπουργός.

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος, από την πλευρά του, ζήτησε την «αταλάντευτη υλοποίηση» των μεταρρυθμίσεων και, απαιτώντας συναίνεση από το λαό, υποστήριξε ότι αν δεν εφαρμοστούν «το κόστος για όλους μας θα είναι εφιαλτικά μεγαλύτερο». Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, ζήτησε να στηριχθεί το κεφάλαιο με μέτρα που θα το επαναφέρουν σε τροχιά ανάπτυξης.

Στο ίδιο πνεύμα, ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντ. Σαμαράς, με συνέντευξή του την περασμένη Κυριακή, έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι θα συνεχίσει να ψηφίζει τις αντιδραστικές αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας ότι η επιθετική συναίνεση παραμένει κυρίαρχη επιλογή του. «Αν υπάρξει η ίδια διάθεση από μέρους του ΠΑΣΟΚ και αποδεχθεί κρίσιμες αλλαγές και σε άλλα ζητήματα θα ψηφίσουμε», τόνισε χαρακτηριστικά.

Ενταση της ενιαίας επίθεσης

Μέσα στο επόμενο διάστημα η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της ετοιμάζονται να δρομολογήσουν:

1) Μειώσεις μισθών και ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα. Η κυβέρνηση, στο όνομα της ενίσχυσης της «ανταγωνιστικότητας» της οικονομίας, ετοιμάζεται να προχωρήσει στην κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων και στην καθολική επέκταση των επιχειρηματικών και των ατομικών. Επίσης, προωθεί την επέκταση της «εκ περιτροπής εργασίας» και την υπαγωγή των εργαζομένων σε καθεστώς «διαθεσιμότητας». Υπέρ της κατάργησης των κλαδικών συμβάσεων, της κυριαρχίας των ελαστικών μορφών απασχόλησης, όπως και της απαλλαγής των επιχειρήσεων από τις ασφαλιστικές εισφορές, τάσσεται και η ΝΔ, με τον αρμόδιο τομεάρχη Εργασίας, Ν. Νικολόπουλο, να δηλώνει την προηγούμενη Τρίτη: «Απαιτούνται νέες κοινωνικές συμφωνίες που θα εξασφαλίζουν την αναγκαία βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων». 2) Ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση. Η κυβέρνηση ετοιμάζει νέες μειώσεις στις κύριες και επικουρικές συντάξεις, που μπορεί να φτάσουν μέχρι και 30%. Ακόμα, δραστικές περικοπές στις κατηγορίες των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. 3) Μαζικές απολύσεις εργαζομένων σε Δημόσιο και πρώην ΔΕΚΟ. Την εφαρμογή της «εργασιακής εφεδρείας» - ως «προθάλαμο» για τις μαζικές απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων - σε όλο το δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ, και όχι μόνο στους φορείς που θα συγχωνευθούν ή θα καταργηθούν, εξήγγειλε την Παρασκευή ο υπουργός Οικονομικών. Με το συγκεκριμένο καθεστώς, που αποτελεί κεντρική πρόταση και της ΝΔ, και με πρόσχημα το «πλεονάζον προσωπικό» σε Δημόσιο και πρώην ΔΕΚΟ, οι εργαζόμενοι θα μπαίνουν σε «εφεδρεία» (ουσιαστικά θα απολύονται) για 12 μήνες, με μηνιαία αποζημίωση το 60% των αποδοχών τους και μετά το πέρας του 12μηνου, αν δεν έχουν προσληφθεί σε κάποια δημόσια υπηρεσία μέσω ΑΣΕΠ, θα οδηγούνται στην ανεργία. 4) Νέες δραστικές μειώσεις μισθών σε Δημόσιο και πρώην ΔΕΚΟ. Την εφαρμογή από τον Οκτώβρη του «ενιαίου μισθολογίου» στο στενό και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ετοιμάζει η κυβέρνηση. Οι περικοπές των αποδοχών για τους εργαζόμενους στο στενό δημόσιο τομέα, αλλά και τους 160.000 εργαζόμενους σε πρώην ΔΕΚΟ, Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου και δημοτικές επιχειρήσεις θα φτάσουν μέχρι και το 40% σε βάθος πενταετίας. Υπέρ της περιστολής του «μισθολογικού κόστους» στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τάσσεται και η ΝΔ. 5) Νέο φορολογικό σύστημα. Το «εθνικό φορολογικό σύστημα», που ετοιμάζεται να καταθέσει το υπουργείο Οικονομικών μέσα στον Οκτώβρη, έχει στόχο την παραπέρα μείωση των φορολογικών συντελεστών στα επιχειρηματικά κέρδη στο 15% ή 17% από 20% που είναι σήμερα, στην κατεύθυνση που έχει υποδείξει και η ΝΔ, και η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει πάρει το πράσινο φως και από τα επιτελεία της τρόικας. Στον αντίποδα, η κυβέρνηση σχεδιάζει την περικοπή όλων των φοροεκπτώσεων των λαϊκών νοικοκυριών, για δαπάνες που αφορούν σε νοίκια, υγεία, τόκους στεγαστικών δανείων, δαπάνες για φροντιστήρια παιδιών κ.ά. 6) Πλήρη απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων. Τις επόμενες 45 μέρες, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να «ανοίξει» τα επαγγέλματα των ταξιτζήδων και των φαρμακοποιών. Το ΠΑΣΟΚ, σε στρατηγική σύμπλευση με τη ΝΔ, είναι αποφασισμένο να ανοίξει διάπλατα την πόρτα στα ντόπια και ξένα μονοπώλια για να διεισδύσουν σε όλους τους τομείς της οικονομίας και να εξασφαλίσουν υπερκέρδη, εκτοπίζοντας τους μικρούς και μεσαίους επαγγελματίες. 7) Εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Με τις παροτρύνσεις της ΝΔ, η κυβέρνηση προωθεί άμεσα την ιδιωτικοποίηση μέσα στο 2011 των ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, ΛΑΡΚΟ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ και των ΕΛΠΕ, ΔΕΗ μέσα στο 2012. Επίσης, μέσα στο χρόνο θα προχωρήσουν η σύμβαση παραχώρησης του ΟΠΑΠ καθώς και η είσοδος ιδιωτών στα κρατικά λαχεία (Εθνικό, Λαϊκό). Προ των πυλών είναι η επέκταση της σύμβασης παραχώρησης του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος» στη γερμανική «Χόφτιχ» καθώς και η επέκταση των συμβάσεων παραχώρησης για την Αττική Οδό και την Εγνατία Οδό. ...και έπεται συνέχεια

Η σαρωτική επίθεση εναντίον των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών ΕΒΕ, δεν έχει ημερομηνία λήξης, αν οι ίδιοι με την πάλη και τη συμμαχία τους δεν καθορίσουν τις εξελίξεις προς όφελός τους. Η ανακοίνωση από τον Ε. Βενιζέλο της διακοπής των συνομιλιών με την τρόικα και η κινδυνολογία για τη μη καταβολή της 6ης δόσης σηματοδοτούν την επιβολή πρόσθετων μέτρων μέσα στο 2011. Σύμφωνα με πληροφορίες, κυβέρνηση και τρόικα μελετάνε τη λήψη πρόσθετων μέτρων περίπου 2,2 δισ. ευρώ (1% του ΑΕΠ).

Τα παζάρια, ωστόσο, με την τρόικα μπροστά και στην εφαρμογή της νέας δανειακής σύμβασης, δεν αποκλείεται να δρομολογήσουν και εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό. Γι' αυτή την περίπτωση, το αστικό σύστημα κρατάει όλες τις εφεδρείες του σε ετοιμότητα. Ο Γ. Καρατζαφέρης έσπευσε, μετά τις προχτεσινές ανακοινώσεις Βενιζέλου, να δηλώσει: «Ας καταλάβουν όλοι ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν λύνεται από ένα κόμμα, είτε λέγεται ΠΑΣΟΚ είτε λέγεται ΝΔ. Χρειάζεται μια συλλογική προσπάθεια».

Ωστόσο, στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν κατά καιρούς τονίσει ότι «η πολιτική σταθερότητα» δεν περνάει απαραίτητα μέσα από τις κάλπες. «Γιατί είναι καλύτερη μία αναγκαστική κυβερνητική συνεργασία έπειτα από εκλογές, από μια συνεργασία που προκύπτει εκουσίως ως πολιτική επιλογή;», είχε δηλώσει την προηγούμενη Κυριακή ο Δ. Ρέππας.

Το σίγουρο είναι ότι για την κλιμάκωση του πολέμου και για τα πρόσθετα μέτρα που έρχονται μέχρι τον Οκτώβρη συγκροτείται ένα μαύρο, ταξικό μέτωπο, που έρχεται να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και να ισοπεδώσει τις τελευταίες κατακτήσεις τους. Αυτό το μέτωπο, ο πρωθυπουργός, από το βήμα του υπουργικού συμβουλίου, φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι θα επιτεθεί στους λαϊκούς αγώνες, στο ταξικό κίνημα και στο ΚΚΕ, αμφισβητώντας ευθέως το δικαίωμα το λαού να αντιπαλεύει με όρους κινήματος και με μορφές που ο ίδιος επιλέγει συλλογικά την εφαρμογή των αντιδραστικών νόμων που ψηφίζει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ο λαός καλείται σε αυξημένη επαγρύπνηση. Απέναντι στην αντιλαϊκή συμμαχία των αστών να αντιτάξει τη δική του συμμαχία, ανάμεσα στους εργαζόμενους, τους μικρούς ΕΒΕ, τους φτωχούς αγρότες, τη νεολαία και τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων. Η πάλη για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, με ταξική οργάνωση παντού και ισχυρό ΚΚΕ, μπορεί και πρέπει το επόμενο διάστημα να καθορίσει τις εξελίξεις.

Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

08:30

οργανωμένη παρεμπόδιση και άρνηση πληρωμής των χαρατσιών

» Ropewalker Kassandra

KKE

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου η λαϊκή οργή να εκφραστεί σε οργανωμένη παρεμπόδιση και άρνηση πληρωμής των χαρατσιών είναι καθήκον και πράξη αλληλεγγύης για τη λαϊκή οικογένεια

Γραφείο Τύπου

Η δικαιολογημένη οργή που νιώθουν οι άνεργοι, οι μισθωτοί, οι αυτοαπασχολούμενοι, καθώς φτάνουν στα σπίτια τους τα επαίσχυντα χαράτσια που φορολογούν τη φτώχεια τους και ακολουθεί ο φόρος για τα σπίτια τους, πρέπει να μετατραπεί σε ορμητικό ποτάμι οργανωμένης άρνησης πληρωμής. Κανένας δεν πρέπει να φοβηθεί και να σκύψει το κεφάλι. Η άρνηση πληρωμής είναι νόμιμη πράξη για τις λαϊκές οικογένειες που δεν έχουν να πληρώσουν τα χαράτσια αλλά και χρέος και πράξη αλληλεγγύης για όσες οικογένειες ακόμα αντέχουν. Το ΚΚΕ χαιρετίζει τα ταξικά εργατικά σωματεία, τις αντιμονοπωλιακές συσπειρώσεις των μικρομεσαίων που παίρνουν πρωτοβουλίες με συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς, στις συνοικίες για να εκφραστεί με πρακτικό και οργανωμένο τρόπο αγωνιστικά η λαϊκή απάντηση στους φόρους που πνίγουν το λαό, στα άγρια μέτρα που τον καταδικάζουν οριστικά στη φτώχεια και στην ανασφάλεια. Καλούμε κάθε αποφασισμένη εργαζόμενη και εργαζόμενο, κάθε νέο και νέα, κάθε αυτοαπασχολούμενο ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει ισχυρή οργανωμένη παρουσία του ΠΑΜΕ, να πάρει την πρωτοβουλία και να μπει μπροστά ώστε να εκδηλωθεί παντού η λαϊκή αυτενέργεια, η λαϊκή συμμαχία και αγωνιστική δράση. Οργάνωση, αλληλεγγύη, πάλη τώρα και παντού! Με μαζικές διαδικασίες και αντίστοιχες μορφές πάλης να εκφραστεί μαζικό κίνημα αντίστασης και υπεράσπισης της ζωής της εργατικής και λαϊκής οικογένειας από τη λεηλασία. Το λαϊκό μαζικό ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ μπορεί να ξεκινήσει από το όχι στα χαράτσια, και πρέπει να αγκαλιάσει τις οικογένειες των ανέργων απαιτώντας μέτρα προστασίας τους. Τα σχολεία της αμάθειας και της ταλαιπωρίας για τα παιδιά μας. Τα νοσοκομεία που η κατάσταση είναι τραγική και επικίνδυνη λόγω ελλείψεων. Το κόψιμο βασικών φαρμάκων. Τους παιδικούς σταθμούς με τα τροφεία και την έλλειψη φαγητού για τα παιδιά. Είναι ώρα ο λαός να γνωρίσει τη δύναμή του και να την χρησιμοποιήσει. Να σωθεί ο λαός, όχι ο καπιταλισμός και τα μονοπώλια που οδηγούν στη φτώχεια, την καταστροφή και τους πολέμους. Τέρμα στη μοιρολατρία, στις αυταπάτες. Λαϊκή οργάνωση και συμμαχία ενάντια στον κοινό εχθρό, τα μονοπώλια, την κυβέρνηση και τα κόμματα που τα υπηρετούν. Αυτοί ευθύνονται για την κρίση και το χρέος, αυτοί να πληρώσουν.

ΚΚΕ

Περισσότερα... »

05:00

Το πλαίσιο πάλης του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου

» Ropewalker Kassandra

MotionTeam

Το πλαίσιο πάλης παρουσίασε την περασμένη Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, με τη συμμετοχή εκπροσώπων της ΠΑΣΥ, της ΠΑΣΕΒΕ, του ΜΑΣ και της ΟΓΕ. Το πλαίσιο αυτό είναι όπλο στα χέρια της εργατικής τάξης και των συνδικάτων, των μικρομεσαίων αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, των σπουδαστών, των γυναικών, όπλο διεκδίκησης, συσπείρωσης και οργάνωσης των αγώνων. Μπροστά μάλιστα στην ολομέτωπη αντεργατική επίθεση, που κάθε μέρα οξύνεται και κατακρεουργεί τη ζωή των εργαζομένων, αποκτά επείγοντα χαρακτήρα η διεκδίκηση άμεσων μέτρων για την προστασία της ζωής των ανέργων, των εργατικών και λαϊκών οικογενειών στις πόλεις και τα χωριά. Τα μέτρα αυτά εξειδικεύονται κατά φύλο, ηλικία, κλάδο, περιοχή.

Πρώτα, κατά σειρά στο πλαίσιο των διεκδικήσεων, είναι τα επείγοντα αιτήματα για την προστασία ανέργων, προσωρινά απασχολούμενων, χαμηλόμισθων, συνταξιούχων, μεταναστών, φτωχών αγροτών - κτηνοτρόφων και αυτοαπασχολούμενων που δεν έχουν δουλειά, καθώς και των οικογενειών τους.

Για την προστασία των ανέργων

Απλοποίηση των προϋποθέσεων για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας, επέκτασή του σε μικρούς επαγγελματίες και εμπόρους που έκλεισαν οι επιχειρήσεις τους. Δε θα επιτρέψουμε τη μείωση και αυτών ακόμη των πενιχρών επιδομάτων.

Καμιά μείωση των δικαιούχων του επιδόματος ανεργίας. Επιδότηση ανεργίας για όλους τους ανέργους μέχρι να βρουν δουλειά.

Πλήρης, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, με ανανέωση των βιβλιαρίων του ΙΚΑ και των άλλων Ταμείων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η κάλυψη να είναι από το κράτος με χρηματοδότηση 100%, συμπεριλαμβανομένων και των οικογενειών τους.

Μείωση 30% των τιμολογίων των πρώην ΔΕΚΟ, με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ρεύματος και σταθερού τηλεφώνου.

Χορήγηση δωρεάν κάρτας απεριόριστων διαδρομών στις αστικές συγκοινωνίες.

Ο χρόνος ανεργίας να υπολογίζεται ως συντάξιμος χρόνος ασφάλισης.

Διαγραφή χρεών από τόκους και πάγωμα αποπληρωμής δανείων για όσο καιρό κάποιος είναι άνεργος, για φτωχούς αγρότες, με παράλληλη κατάργηση κατασχέσεων κάθε μορφής ιδιοκτησίας (σπίτι, αγροτική εκμετάλλευση, κ.λπ.).

Επιδότηση ενοικίου στο 100% της αξίας του.

Κρατική αγορά, συγκέντρωση και διάθεση τροφίμων σε άνεργους και χαμηλοσυνταξιούχους.

Δημιουργία κρατικών πρατηρίων για ανάγκες ένδυσης, υπόδησης, ατομικής υγιεινής σε τιμές κόστους.

Δωρεάν παροχή πακέτου απαραίτητων σχολικών ειδών για τα παιδιά των ανέργων.

Πλήρης κάλυψη του κόστους των σπουδών για φοιτητές που οι γονείς τους είναι άνεργοι, ξεκληρισμένοι αγρότες.

Καμία απόλυση συμβασιούχων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Να γίνονται δεκτά όλα τα παιδιά των ανέργων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς. Τα παιδιά των ανέργων να σπουδάζουν στον τόπο κατοικίας τους.

Προσλήψεις στους τομείς Υγείας, Πρόνοιας, Εκπαίδευσης και σε άλλα έργα κοινωνικών υποδομών για μείωση της ανεργίας και κάλυψη των μεγάλων κενών που υπάρχουν.

Στα παραπάνω αιτήματα περιλαμβάνονται και όσοι εργάζονται περιστασιακά, εργαζόμενοι με μερική απασχόληση και όσοι ανήκουν σε αυτό που λέμε εκ περιτροπής εργασία, για το διάστημα που δεν εργάζονται, καθώς και αυτοαπασχολούμενοι και αγρότες που έχουν αποδεδειγμένα καταστραφεί ή το εισόδημά τους βρίσκεται σε εξευτελιστικό επίπεδο.

Προστασία του βιοτικού επιπέδου εργαζομένων, συνταξιούχων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Για τη διασφάλιση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας

Κατάργηση του νόμου 3899 που υπονομεύει τις κλαδικές συμβάσεις με στόχο τη μείωση των μισθών και των δικαιωμάτων.

Κατάργηση ελαστικών εργασιακών σχέσεων.

Κατώτερος μισθός 1.400 ευρώ.

Κατώτερη σύνταξη 1.120 ευρώ.

Επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ για όλο το χρονικό διάστημα της ανεργίας.

Αμεση κατάργηση του Προεδρικού Διατάγματος για εργασιακές σχέσεις, ΣΣΕ, αποζημιώσεις απόλυσης, μαθητεία.

Καμία εξαίρεση από τη λίστα των ΒΑΕ (Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα) και ένταξη νέων επαγγελμάτων.

Για το λαϊκό εισόδημα

Απαγόρευση ανατιμήσεων σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.

Επίδομα θέρμανσης για όσους έχουν ετήσιο οικογενειακό εισόδημα μέχρι 40.000 ευρώ.

Μείωση 10% των ασφαλιστικών εισφορών των ΕΒΕ, με παράλληλη παύση των διώξεων για οφειλές. Ατοκη χρηματοδότηση σε όλη τη διάρκεια της κρίσης. Κατάργηση των εισφορών για Υγεία και περίθαλψη.

Κατάργηση εισφορών των φτωχών αγροτών για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Δωρεάν εισιτήρια για εργαζόμενους, συνταξιούχους, φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους στις αστικές συγκοινωνίες από τις 6 π.μ. μέχρι τις 8 π.μ. Με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα μέχρι 40.000 ευρώ, η κάρτα απεριόριστων διαδρομών να στοιχίζει 15 ευρώ.

Μείωση 50% των εισιτηρίων για τοπικές και υπεραστικές συγκοινωνίες.

Μείωση 50% για τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια.

Κατάργηση διοδίων.

Κατάργηση ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) και συμβάσεων παραχώρησης στην κατασκευή δημόσιων έργων.

Να γίνουν δεκτά στη δύναμη των σταθμών όλα τα παιδιά των οικογενειών που έχουν κάνει αίτηση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Να γίνουν προσλήψεις προσωπικού με σταθερή και μόνιμη δουλειά. Να δημιουργηθούν και νέοι σταθμοί.

Να καταργηθεί κάθε πληρωμή από τους γονείς και να χρηματοδοτηθούν οι βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Κατάργηση της συμμετοχής των συνταξιούχων για τα εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού για τις εκδρομές και τη λουτροθεραπεία.

Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και όλες οι παροχές των Ασφαλιστικών Ταμείων να περάσουν στην αποκλειστική ευθύνη του κράτους, με χρηματοδότηση 100% με παράλληλη κατάργηση του ΕΟΠΥΥ.

Κάλυψη όλων των αναγκαίων ιατρικών και εργαστηριακών εξετάσεων από το κράτος, χωρίς τον παραμικρό περιορισμό.

Οι μονάδες Πρόνοιας που ανήκουν σε ΜΚΟ και άλλου τύπου παρόμοιες οργανώσεις να παρέχουν υπηρεσίες προς όλους με πλήρη και επαρκή χρηματοδότηση από το κράτος και να περάσουν στο κράτος.

Για τη φορολογία

Κατάργηση όλων των επιβαρύνσεων του μεσοπρόθεσμου προγράμματος που αφορούν εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα.

Απαλλαγή από τους φόρους για τη λαϊκή οικογένεια με εισόδημα 40.000 ευρώ το χρόνο και 5.000 για κάθε παιδί.

Να υπολογίζονται στη φορολογία τα έξοδα για δαπάνες σε ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό κ.λπ.

Φορολογία των κερδών του κεφαλαίου με συντελεστή 45%.

Εκποίηση περιουσιακών στοιχείων του μεγάλου κεφαλαίου για φοροδιαφυγή - εισφοροδιαφυγή.

Αμεση φορολογική επιβάρυνση - εισφορά των μονοπωλιακών ομίλων για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών.

Φορολογική ελάφρυνση αυτοαπασχολούμενων με παράλληλη κατάργηση των αντικειμενικών κριτηρίων, κατάργηση των ειδικών δημοτικών φόρων και των χαρατσιών για κλείσιμο χρήσεων.

Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση ΕΦΚ σε πετρέλαιο θέρμανσης.

Κατάργηση ΦΠΑ σε αγροτικά εφόδια, μηχανήματα, πετρέλαιο κίνησης.

Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη διατροφής, εκπαίδευσης και υγείας, στα οικιακά και αγροτικά τιμολόγια της ηλεκτρικής ενέργειας, του φυσικού αερίου, των τηλεπικοινωνιών, της ύδρευσης και αποχέτευσης.

Κατάργηση των φόρων και τελών για Δήμο και ΕΡΤ.

Κατάργηση κρατικών τελών και ΦΠΑ κινητής τηλεφωνίας.

Για τον τραπεζικό δανεισμό

Η ραγδαία αύξηση του τραπεζικού δανεισμού των λαϊκών οικογενειών δεν ήταν τυχαία. Πραγματοποιήθηκε σε περιόδους άνθισης της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι λαϊκές οικογένειες και οι διευρυμένες ανάγκες τους αναδείχτηκαν σε χρυσωρυχείο για το τραπεζικό κεφάλαιο. Στα στοιχεία των τραπεζών αποτυπώνεται με δραματικό τρόπο το οικονομικό αδιέξοδο για χιλιάδες δανειολήπτες που αδυνατούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους από δάνεια.

Χιλιάδες μικροί και φτωχομεσαίοι αγρότες είναι καταχρεωμένοι. Το αγροτικό εισόδημα έχει μειωθεί δραστικά, πολλοί αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις και κινούνται διαδικασίες κατάσχεσης αγροτικών εκμεταλλεύσεων.

Κατάργηση του ανατοκισμού για όλα τα δάνεια.

Απαγόρευση διά νόμου κάθε πλειστηριασμού κύριας και δευτερεύουσας κατοικίας και αγροτικής εκμετάλλευσης με σημερινή αντικειμενική αξία 300.000 ευρώ και μέχρι 150 τ.μ. για τη λαϊκή τετραμελή οικογένεια (αντίστοιχα 200.000 ευρώ και 100 τ.μ. για το ζευγάρι).

Διαγραφή χρεών από τόκους για ανέργους, μικρομεσαίους αγρότες και εργαζόμενους με μισθό κάτω από 1.500 ευρώ μεικτά και αναστολή πληρωμής δανείων για τα επόμενα χρόνια.

Απαγόρευση απόκλισης μεταξύ επιτοκίου καταθέσεων και χορηγήσεων μεγαλύτερη του 1%.

Χορήγηση χαμηλότοκων δανείων με επιτόκιο 1% για χαμηλόμισθους, φτωχούς αγρότες, χαμηλοσυνταξιούχους, με ευθύνη του κράτους.

Εκπόνηση ολοκληρωμένου κατασκευαστικού προγράμματος από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας με ιδίους πόρους για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών της εργατικής οικογένειας. Χορήγηση άτοκων δανείων με κεφάλαια του ΟΕΚ για την απόκτηση κατοικίας στο ύψος της αξίας της.

Δήμευση κατοικιών που έχουν περάσει στην κυριότητα των Τραπεζών από πλειστηριασμούς για την ικανοποίηση λαϊκών στεγαστικών αναγκών. Δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας για λαϊκές ανάγκες σε στέγη ή σε σχολικά κτίρια.

Πάγωμα των χρεών για τους ΕΒΕ προς τις τράπεζες για όσο διαρκεί η κρίση.

Πάγωμα αγροτικών χρεών για τους φτωχούς αγροτοκτηνοτρόφους και τους ψαράδες για όσο διαρκεί η κρίση με παράλληλη παραγραφή των πανωτοκίων.

Στήριξη του συνεταιριστικού χαρακτήρα και της παραγωγής των μεταποιητικών μονάδων (Δωδώνη, Βιομηχανία Ζάχαρης, ΣΕΚΑΠ, ΕΛΒΙΖ).

Για την Παιδεία και τη νεολαία

Καμία τάξη με περισσότερους από 20 μαθητές.

Αμεση πλήρωση όλων των κενών θέσεων εκπαιδευτικών.

Μονιμοποίηση όλων των ωρομίσθιων και αναπληρωτών.

Κανένας νέος κάτω των 18 χρόνων έξω από το δημόσιο σχολείο.

Αμεση αντιμετώπιση με 100% κρατική χρηματοδότηση των κτιριακών αναγκών.

Επιδότηση για κάθε φοιτητή που δεν μπορεί να στεγαστεί και να σιτιστεί από τις φοιτητικές εστίες με 600 ευρώ μηνιαίως στις οικογένειες ανέργων και γενικά για όσους έχουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 40.000 ευρώ.

Για σπουδαστές, μαθητές, φοιτητές, δωρεάν μετακίνηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς για όλο το χρόνο και ελεύθερη πρόσβαση σε μουσεία, θέατρα, αθλητικές εγκαταστάσεις.

Κατάργηση των διδάκτρων στα δημόσια ΙΕΚ.

Οχι στην προσπάθεια αποποινικοποίησης των ναρκωτικών ουσιών.

Οργανωμένα κέντρα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά.

Κατάργηση όλων των βάρβαρων μέτρων και του Προεδρικού Διατάγματος, που νομιμοποιούν την εργασία από τα 15 έτη, ανοίγοντας το δρόμο για ένα σύγχρονο παιδικό δουλεμπόριο.

Για τις ιδιωτικοποιήσεις

Καμία εκχώρηση στο μονοπωλιακό κεφάλαιο στρατηγικών τομέων της οικονομίας, όπως Ενέργεια, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες.

Αμεσα πάλη ενάντια στην επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων των ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΤΕ, ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ.

Αγώνας για κατοχύρωση της ενέργειας, της μεταφοράς, της επικοινωνίας ως κοινωνικών αγαθών, σε αντίθεση με την εμπορευματοποίησή τους.

Αποκλειστικά ενιαίοι κρατικοί φορείς στους τομείς στρατηγικής σημασίας, που ως λαϊκή περιουσία θα υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να νομιμοποιήσουν στη συνείδησή τους το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, που πραγματοποιήθηκε από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ στα πλαίσια της απελευθερωμένης αγοράς της ΕΕ.

Στόχοι πάλης

1. ΕΡΓΑΣΙΑ: Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, που είναι το βασικότερο δικαίωμα του ανθρώπου, με στόχο την εξαφάνιση της ανεργίας. Κατοχύρωση του 35ωρου, 7ωρου, 5ήμερου και διασφάλιση της κυριακάτικης αργίας. Απαγόρευση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης και κάθε μορφής ανασφάλιστης εργασίας. Πρακτική άσκηση των σπουδαστών με πλήρεις αποδοχές και εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Εξι (6) ώρες δουλειάς για τα βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα, για σπουδαστές και φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν. Επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ για όλη τη διάρκεια της ανεργίας, για όλες τις κατηγορίες των ανέργων, με πλήρη και δωρεάν υγειονομική φροντίδα και περίθαλψη χωρίς προϋποθέσεις.

2. ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: Υποχρεωτικά σύνταξη για όλους με 30 χρόνια δουλειάς χωρίς όριο ηλικίας. Γενικά οι άντρες στα 60, οι γυναίκες στα 55 χρόνια. Για όσα επαγγέλματα ανήκουν στην κατηγορία βαρέα και ανθυγιεινά, μείωση 5 χρόνων και επέκταση στους αντίστοιχους κλάδους των βιοτεχνών. Κανένας κλάδος να μη βγει από τα βαρέα και ανθυγιεινά. Να ενταχθούν και νέα επαγγέλματα.

Κατώτατη σύνταξη για τους μισθωτούς στο 80% του βασικού μισθού των 1.400 ευρώ, δηλαδή 1.120 ευρώ το μήνα. Η βασική αυτή σύνταξη να ισχύει για όλα τα Ταμεία.

Ο χρόνος λοχείας για τις γυναίκες και στρατιωτικής θητείας για τους άνδρες να προσμετράται στα συντάξιμα χρόνια και ένσημα που αναλογούν και να καταβάλλονται εξ ολοκλήρου από το κράτος.

Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των μισθωτών, στην κατεύθυνση κατάργησής τους, με αντίστοιχη αναπλήρωσή τους από το κράτος. Για τους αυτοαπασχολούμενους και αγρότες, οι εισφορές να επιβαρύνουν κατά το 1/3 τους ίδιους και κατά τα 2/3 το κράτος. Κατάργηση των εισφορών στον κλάδο Υγείας.

3. ΥΓΕΙΑ - ΠΡΟΝΟΙΑ: Ενιαίο, Καθολικό, αποκλειστικά Δημόσιο και Δωρεάν σύγχρονο σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, Προληπτικής και Επείγουσας Ιατρικής για όλους, που θα χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το κράτος. Το σύστημα Υγείας - Πρόνοιας θα εξειδικεύεται στη νεολαία, στις γυναίκες, στους ηλικιωμένους, στα άτομα με ειδικές ανάγκες, στις ιδιαίτερες ανάγκες νησιωτικών και ορεινών περιοχών, ιδιαίτερα με την ανάπτυξη των Κέντρων Υγείας με κριτήρια πληθυσμιακά, γεωγραφικά, επιδημιολογικά κ.ά. Κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στην Υγεία - Πρόνοια και κοινωνικοποίηση όσων υποδομών πληρούν τις προϋποθέσεις. Το βιβλιάριο Υγείας να εκδίδεται για όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ανεξάρτητα από εργασιακή σχέση, ανεργία, ύψος μισθού, εθνικότητα, θα έχει χαρακτήρα μόνο «υγειονομικής ταυτότητας», χωρίς καμιά πληρωμή ή συμμετοχή στις υγειονομικές, φαρμακευτικές και προνοιακές παροχές. Δημιουργία αποκλειστικά κρατικής Βιομηχανίας Φαρμάκου.

Ουσιαστικά και ολοκληρωμένα μέτρα και προληπτικές παρεμβάσεις για τη δημόσια υγεία (περιβαλλοντική ρύπανση, υγιεινά τρόφιμα κ.λπ.). Ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας στους τόπους εργασίας, με αντίστοιχες υποδομές, κρατικό σώμα γιατρών Εργασίας, τεχνικών Ασφάλειας, νοσηλευτών κ.ά. Ασφάλιση του επαγγελματικού κινδύνου με επάρκεια μέτρων στο πλαίσιο του αποκλειστικά δημόσιου συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης. Να απαγορευτούν οι συμβάσεις των ασφαλιστικών ταμείων με τον ιδιωτικό τομέα.

4. ΠΑΙΔΕΙΑ: Αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης. Δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή. Ενιαίο 12χρονο σχολείο γενικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης για όλους χωρίς ταξικές και φυλετικές διακρίσεις. Επαγγελματική εκπαίδευση, ενταγμένη στο δημόσιο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα μετά το ενιαίο 12χρονο σχολείο. Κατάργηση των ΚΕΚ και ΙΕΚ.

Ενιαία δημόσια δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση που θα διαμορφώνει επιστήμονες με υψηλή ειδίκευση, επαγγελματική επάρκεια και γενικό μορφωτικό επίπεδο. Το πτυχίο να αποτελεί τη μόνη προϋπόθεση για δουλειά για όλους. Καθιέρωση περιοδικής επιμόρφωσης για το σύνολο των εργαζομένων μέσα από το δημόσιο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα. Διεύρυνση του δικτύου δημόσιων δωρεάν βρεφονηπιακών σταθμών για όλα τα παιδιά. Κατάργηση των τροφείων. Δωρεάν κρατικές παιδικές κατασκηνώσεις. Δωρεάν σίτιση και στέγαση για όλους τους φοιτητές και σπουδαστές σε σύγχρονες ασφαλείς εστίες. Να δίνεται επίδομα 600 ευρώ το μήνα εφόσον οι εστίες δεν επαρκούν ή δεν έχει ολοκληρωθεί η κατασκευή τους. Καμιά απόλυση των εργαζομένων στην καθαριότητα των δημόσιων σχολείων. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

5. ΔΙΑΤΡΟΦΗ: Η παραγωγή εγχώριων τροφίμων φτηνών και ποιοτικών για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του λαού μπορεί να γίνει με την κοινωνικοποίηση της αγροτικής παραγωγής με υψηλή συγκέντρωση και συγκεντροποίηση και της βιομηχανίας αγροτικών εφοδίων και μεταποίησης που θα παράγουν όχι για το καπιταλιστικό κέρδος αλλά για τις διατροφικές ανάγκες. Με κεντρικό σχεδιασμό και συνεταιριστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής μειώνεται το κόστος παραγωγής, αξιοποιούνται καλύτερα οι παραγωγικές δυνάμεις, μειώνεται η ανεργία και η φτώχεια, αναπτύσσεται η αγροτική οικονομία και η ύπαιθρος.

6. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ: Αναβάθμιση των κοινωνικών συνθηκών ζωής σε εργατογειτονιές και την ύπαιθρο με δημιουργία και ενίσχυση δημόσιων δωρεάν υπηρεσιών Υγείας, Παιδείας, Αθλητισμού και πολιτιστικών κέντρων.

Πολιτική ανάπτυξης της λαϊκής στέγης με στεγαστικά προγράμματα που θα καλύπτουν τις βασικές λαϊκές ανάγκες, ιδιαίτερη μέριμνα για τα νέα ζευγάρια με ειδικά, πιο ευνοϊκά, προγράμματα. Ολοκληρωμένος σχεδιασμός για την πρόληψη των σεισμικών επιπτώσεων και μέτρα άμεσης αντιμετώπισης καταστάσεων μετά από ένα σεισμό.

Αγώνας και κοινός στόχος να κατοχυρωθούν επικοινωνία - ενέργεια - μεταφορές ως κοινωνικές υπηρεσίες. Κατάργηση όλων των διοδίων. Συνολικά ενιαίους αποκλειστικούς φορείς στους τομείς στρατηγικής σημασίας που θα αποτελούν λαϊκή περιουσία και θα υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες.

Μετατροπή σε δημόσια περιουσία όλων των μεγάλων ιδιωτικών εκτάσεων στα βουνά και τα δάση. Αναδάσωση καμένων εκτάσεων, προστασία και διαχείριση δασικών οικοσυστημάτων, που συμβάλλουν στη συγκράτηση των νερών και τον εμπλουτισμό των υδροφορέων, καθώς και την παραγωγή ξύλου και των προϊόντων του. Μετατροπή σε δημόσια περιουσία των ακτών και ελεύθερων χώρων.

Περιβαλλοντικός σχεδιασμός αντιπλημμυρικών έργων και αποκλειστικά κρατική και ολοκληρωμένη διαχείριση υδάτινων πόρων, που θα αφορά την έρευνα, την προστασία και την αξιοποίησή τους συνολικά στη χώρα και κατά υδατικά διαμερίσματα.

Προστασία ελεύθερων χώρων από την τσιμεντοποίηση, των ποταμών, λιμνών, θαλασσών από τη βιομηχανική ρύπανση και των παραλίων από τα φερτά υλικά. Δίκτυα ομβρίων υδάτων στις πόλεις και συντήρησή τους.

Χωροθέτηση βιοτεχνικών πάρκων.

7. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ - ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ: Εξασφάλιση των μορφωτικών και υλικών προϋποθέσεων για την ανεμπόδιστη πρόσβαση του λαού στην Τέχνη και τον Πολιτισμό, για την ανάπτυξη της καλλιτεχνικής και λαϊκής ερασιτεχνικής δημιουργίας ως αντίδοτο στα αγοραία πρότυπα της μονοπωλιακής πολιτιστικής βιομηχανίας, στα μονοπώλια θεάματος, ακροάματος.

Δημιουργία ενιαίου και αποκλειστικά δημόσιου μηχανισμού παραγωγής και διανομής του πολιτιστικού και του καλλιτεχνικού έργου, αποτελούμενου από κρατικούς φορείς που θα λειτουργούν με προγραμματισμό και κοινωνικό έλεγχο, αποφασιστικό ρόλο των δημιουργών καλλιτεχνών και κρατική χρηματοδότηση, ώστε η Τέχνη, από εμπόρευμα και μονοπώλιο της κυρίαρχης τάξης που είναι σήμερα, να γίνει κτήμα και όπλο του λαού.

Δωρεάν πρόσβαση του λαού στους αρχαιολογικούς χώρους και τα κάθε είδους μουσεία, που πρέπει να αποτελούν αποκλειστικά κρατική ιδιοκτησία. Δωρεάν είσοδος των μαθητών, φοιτητών και σπουδαστών σε θέατρα και κινηματογράφους.

Αποκλειστικά δημόσιες δωρεάν υποδομές και υπηρεσίες για τη Φυσική Αγωγή και τον Αθλητισμό για όλο το λαό, τη νεολαία. Διαμόρφωση ενιαίου συστήματος Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στην εκπαίδευση, βασισμένου σε επιστημονικές έρευνες για τις πραγματικές ανάγκες ανάπτυξης των νέων. Να καταργηθεί η επιχειρηματική δραστηριότητα στη Φυσική Αγωγή και τον Αθλητισμό. Το κράτος οφείλει να παρέχει όλα τα μέσα και να στηρίζει το έργο αθλητικών σωματείων και συλλόγων.

Κανένας συμβιβασμός με τα ναρκωτικά. Δημιουργία αντι-ναρκωτικού μετώπου από τους φορείς του κινήματος. Διεκδίκηση δωρεάν - δημόσιων δομών πρόληψης - θεραπείας - κοινωνικής επανένταξης σε όλη τη χώρα. Καμιά επιχειρηματική δράση στους τομείς αυτούς.

8. ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ:

Αδεια κυήσεως, τοκετού, γαλουχίας και φροντίδας των νεογέννητων, 2 μήνες πριν και 6 μήνες μετά τον τοκετό, με πλήρεις αποδοχές και πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα. Επιπλέον ένα χρόνο γονική άδεια για κάθε παιδί με πλήρεις αποδοχές και ασφαλιστική κάλυψη. Μειωμένα ωράρια μέχρι τα παιδιά να πάνε στην πρώτη τάξη του δημοτικού σχολείου. Να αυξηθούν οι γονικές άδειες σε περιπτώσεις ασθένειας του παιδιού και για την εκπαιδευτική παρακολούθησή του. Ιδια και ίσα δικαιώματα για όλες τις εργαζόμενες στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Αντίστοιχα δικαιώματα και παροχές για τις αυτοαπασχολούμενες και τις αγρότισσες, με τη μορφή επιδόματος από τον κρατικό προϋπολογισμό, για την αντιστάθμιση απώλειας εισοδήματος λόγω απουσίας από την εργασία και για τα έξοδα τοκετού.

Απαγόρευση της νυχτερινής δουλειάς των γυναικών στη βιομηχανία, στη βιοτεχνία και τις υπηρεσίες. Πιο ειδικά, απαγόρευση της νυχτερινής δουλειάς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας. Εφαρμογή του νόμου για την απαγόρευση απόλυσης της εγκύου.

Δωρεάν ιατροφαρμακευτικές παροχές για γυναικολογικές εξετάσεις, θεραπείες, για όλες τις γυναίκες από το δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας.

Κρατικό δίκτυο υποδομών, κοινωνικών εγκαταστάσεων με δωρεάν υπηρεσίες για την οικογένεια, το παιδί, τα άτομα τρίτης ηλικίας, τους ανάπηρους.

Κοινωνικές εγκαταστάσεις για την ανάπτυξη του κοινωνικού λαϊκού τουρισμού, των δωρεάν διακοπών για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη νεολαία, τους ανέργους.

9. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ: Κατάργηση όλων των νόμων, μηχανισμών και πρακτικών ποινικοποίησης των εργατικών και λαϊκών αγώνων και διευκόλυνσης της εργοδοτικής τρομοκρατίας. Ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική δράση στους χώρους δουλειάς.

Κατάργηση του ευρωενωσιακού αντιδημοκρατικού πλαισίου και των τρομοσυμφωνιών με τις ΗΠΑ. Αποκάλυψη και αντεπίθεση στον αυξανόμενο αντικομμουνισμό της ΕΕ.

Κατάργηση του ελληνικού και κοινοτικού νομοθετικού πλαισίου που στερεί από μετανάστες και πρόσφυγες στοιχειώδη δικαιώματα. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα.

10. ΤΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ της Ελλάδας εξασφαλίζονται όταν στηρίζονται στο λαό και τη νεολαία, στα στρατευμένα παιδιά αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, που δεν ανέχονται την εκχώρησή τους σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της πλουτοκρατίας. Κατάργηση του θεσμού των επαγγελματιών οπλιτών.

Αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις. Καμία συμμετοχή στην Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας, του ευρωστρατού, των δυνάμεων ταχείας επέμβασης. Επιστροφή όλων των ελληνικών Σωμάτων, που χρησιμοποιούνται στους ιμπεριαλιστικούς στρατούς. Κατάργηση των ξένων βάσεων στη χώρα μας και όλων των διευκολύνσεων στο ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΗΠΑ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

03:30

Για την πορεία των κινητοποιήσεων στο φοιτητικό - σπουδαστικό κίνημα

» Ropewalker Kassandra

Πολύ μελάνι χύνεται καιρό τώρα για τις αλλαγές που φέρνει ο νέος νόμος - έκτρωμα για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Ο νόμος ψηφίστηκε από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, το κόμμα του Καρατζαφέρη και της Μπακογιάννη. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι πρυτάνεις πήραν σβάρνα δικηγορικά γραφεία και δικαστήρια για να τον βγάλουν παράνομο! Μόνο το ΚΚΕ τον πάλεψε και συνεχίζει, μέσα και έξω από τη Βουλή.

Πολλές σελίδες θα μπορούσαν να γραφτούν για να απαντήσουν στους διάφορους γραφιάδες, καθηγητές ή άλλους «ειδικούς» της εκπαίδευσης. Ολοι με ένα στόμα - μια φωνή προπαγανδίζουν την αναγκαιότητα των μέτρων.

Αλλοι, όπως ο κ. Μανδραβέλης της «Καθημερινής» του συγκροτήματος Αλαφούζου, σε άρθρο του (8-9-2011) χαρακτηρίζουν το νόμο - έκτρωμα «βουβό καθολικό αίτημα της ελληνικής κοινωνίας». Τώρα προτρέπουν «...ομάδες ανένταχτων και οργανωμένων μόνο μέσω διαδικτύου φοιτητών», να φτιάξουν «αντικίνημα» όπως η ίδια η υπουργός Παιδείας είχε δηλώσει στη Βουλή (9-7-2010).

Τα τρομοκρατικά διλήμματα και οι εκβιασμοί προς τους φοιτητές μεγαλώνουν μετά και το χρονοδιάγραμμα του υπουργείου για την υλοποίηση του νόμου.

Μια σειρά μέτρα είναι ήδη εδώ.

Τι όμως κάνει τόσο θρασύτατους τους κονδυλοφόρους της «Κ» και του υπουργείου; Πού ποντάρουν;

Εδώ και χρόνια έχουν δρομολογηθεί οι αντιδραστικές αλλαγές στα Πανεπιστήμια. Ηδη, μια σειρά μέτρα όπως η αξιολόγηση από εταιρείες, οι κύκλοι σπουδών, η ύπαρξη επιχειρήσεων μέσα στα ιδρύματα είναι γεγονός. Χρόνια τώρα προλειαίνεται το έδαφος από αστικά κόμματα, φανερούς και κρυφούς μηχανισμούς για την κατάργηση του ασύλου.

Ταυτόχρονα, η καπιταλιστική κρίση είναι εδώ και οι συνέπειές της επιδρούν στους φοιτητές και τις οικογένειές τους.

Επιταχύνονται οι αλλαγές για το Πανεπιστήμιο που σήμερα συμφέρει τους καπιταλιστές. Τρίχρονα πτυχία, σπουδές φαστ φουντ, μισθός 500 ευρώ. Ταξική επίθεση απέναντι στους εργαζόμενους και στα παιδιά τους που σπουδάζουν, πόλεμος απέναντι στο ΚΚΕ και στο οργανωμένο κίνημα.

Αυτά τα στοιχεία, οι δυνάμεις της ρήξης και της ανατροπής δεν μπορούν να τα υποτιμάνε. Ηδη είναι σε εξέλιξη κινητοποιήσεις, γενικές συνελεύσεις, συλλογικές διαδικασίες.

Δεν είναι κρυφό πως υπάρχει κομμάτι φοιτητών που «σπρώχνεται» από καθηγητές - στελέχη επιχειρήσεων και άλλες δυνάμεις και είναι υπέρ του νόμου και του τερματισμού του αγώνα. Οι πολιτικές νεολαίες και παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, των οπορτουνιστών κρύβονται πίσω από ένα θολό «όχι στο νόμο» για να εξυπηρετήσουν αστικούς σχεδιασμούς, να αθωώσουν το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, να εγκλωβίσουν φοιτητές. Θέλουν να μη βγάλει κανείς συμπεράσματα στο έδαφος της πάλης, να μην πολιτικοποιείται ο αγώνας και γίνει επικίνδυνος για το αστικό πολιτικό σύστημα.

Γι' αυτό οι δυνάμεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ αλλά και οι οπορτουνιστές ΕΑΑΚ - ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη βδομάδα, όλοι μαζί, έσκουζαν: «Εξω τα Κόμματα»! Δεν είχαν πρόβλημα να κατεβάζουν κοινά πλαίσια όπως λάχει κάθε φορά (ΠΑΣΠ - ΔΑΠ ή ΠΑΣΠ - ΕΑΑΚ - ΣΥΡΙΖΑ), να μεταμορφώνονται ως διά μαγείας σε «ανεξάρτητους» που υπερασπίζονται «το καλό του Πανεπιστημίου». Εφταναν μέχρι και σε ακραίες γελοιότητες, όπως σε ένα σύλλογο στα Γιάννενα, που αγκαλιάζονταν και έδιναν χειραψίες επειδή «πέταξαν τις κομματικές τους ταυτότητες»!!!. Διεξάγεται οξύτατη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη.

Τι απαιτείται για να ανοίξει ο δρόμος για το πανεπιστήμιο του λαού

Τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ, οι δυνάμεις του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης των φοιτητικών συλλογών, στη ζωντάνια των καταλήψεων, των μορφών αγώνα, συνολικά των συλλογικών διαδικασιών.

Το ζήτημα που σήμερα πρέπει να απασχολήσει τους φοιτητές είναι: Τι απαιτείται από το κίνημα, όχι για να υπερασπιστεί την άθλια κατάσταση που υπάρχει, αλλά να ανοίξει ο δρόμος για το Πανεπιστήμιο του λαού και της εξουσίας του;

Το βασικό σήμερα είναι κανένας να μη νομιμοποιήσει στη συνείδησή του τα άθλια μέτρα, να μη δεχτεί το μονόδρομο που του πλασάρουν, τον καπιταλιστικό μονόδρομο. Να πιστέψει στη δύναμή του.

Χρειάζεται ένταση της διαπάλης και προσπάθεια οργάνωσης για την υπεράσπιση των φοιτητών που δε τα βγάζουν πέρα. Δεν είναι προοδευτικό σήμερα φοιτητές να παρατάνε τις σπουδές τους επειδή αναγκάζονται να δουλεύουν. Πρέπει να δυναμώσει η πάλη ώστε κανείς να μη δεχτεί να πληρώνει. Κανείς να μη ξεσπιτωθεί, να μην έχει πού να φάει. Ολοι να έχουν σύγχρονα, δωρεάν ποιοτικά βιβλία, να μην πληρώνουν τα χαράτσια της μετακίνησης. Χρόνια τώρα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ έχουν ψηφίσει και πρωτοστατήσει στην παράδοση της μέριμνας σε ιδιώτες, έχουν γίνει διαφημιστές ξενοδοχείων και τραπεζοδανείων.

Οι φοιτητές μαζικά να συμμετέχουν στην πάλη και να αφήσουν πίσω τους ιδεολογήματα για να εμποδιστεί η παρέμβαση των επιχειρήσεων στις σχολές. Καμία επώνυμη έδρα από «χορηγούς». Να εμποδιστεί η διάλυση των επιστημονικών αντικειμένων, οι τρίχρονες σπουδές, τα πτυχία - σούπα. Σε αυτή την κατεύθυνση δράσης ήδη συμβάλλει το ΜΑΣ με δεκάδες καταλήψεις διαρκείας σε διοικητικές και οικονομικές υπηρεσίες (γραφεία διασύνδεσης, επιτροπές ερευνών, πρυτανείες). Αυτή είναι η πραγματική μάχη για διαφάνεια. Σε αυτές τις μπίζνες χρόνια τώρα οι πρυτάνεις πρωτοστατούν. Δεκαετίες αλλά και τώρα, ΠΑΣΠ και ΔΑΠ με γραμμή των εκάστοτε υπουργείων, οργανώνουν σεμινάρια με επιχειρήσεις που μοιράζουν προσόντα και πιστωτικές μονάδες σα στραγάλια, διοργανώνουν εκπαιδευτικές εκδρομές σε γκέτο της εργοδοσίας, είναι χωμένοι αυτοί και οι καθηγητές τους, μέχρι το λαιμό σε έρευνες για μονοπώλια. Δεν τους καίγεται καρφί για το μέλλον και τη μόρφωση του λαού και των παιδιών του, απλά τους χαλάει το μαγαζί που έχουν στήσει για ρουσφέτια και λοιπές «εξυπηρετήσεις» γιατί είναι βουτηγμένοι στη ρεμούλα και τα αλισβερίσια και έχουν το θράσος να μιλάνε για διαφάνεια.

Χρειάζεται αντοχή, διάρκεια, εναλλαγή μορφών πάλης

Να ζωντανέψει το φοιτητικό κίνημα, να μη γίνουν οι σύλλογοι όργανα του κράτους, υπεράσπιση του ασύλου, ούτε ένας φοιτητοπατέρας - γιάπης. Οσοι υπόσχονται λύσεις «μια και έξω» είναι επικίνδυνοι. Ο αγώνας για τη μη εφαρμογή του νόμου δεν μπορεί να είναι φούσκωμα και μετά ξεφούσκωμα. Είναι ψεύτες όσοι λένε πως με «μία - δύο - τρεις βδομάδες κατάληψης» θα ανατραπεί ο νόμος. Είναι υποκριτές όσοι τώρα θυμήθηκαν την ΕΦΕΕ (ΠΑΣΠ - ΔΑΠ). Ολοι μαζί χρόνια τώρα πρωτοστατούν στη διάλυση των οργάνων, στον εκφυλισμό των μορφών πάλης, στη συκοφάντηση των αγώνων και την ταύτισή τους με την καφρίλα. Χρειάζεται αντοχή, διάρκεια, εναλλαγή μορφών πάλης που βοηθάνε τη σύγκρουση, τη συμμετοχή και την οργάνωση φοιτητών, ζωντανούς συλλόγους με δράση. Μόνο έτσι το κίνημα θα αποκτά ικανότητα μπλοκαρίσματος των αντιλαϊκών νόμων. Ολοι οι φοιτητές να συμμετέχουν στις διαδικασίες, να μη δίνουν άλλο το δικαίωμα στον κάθε Μανδραβέλη να τους ταυτίζει με την τάξη και τα αφεντικά του. Εχουν τις ίδιες αγωνίες με μας, όχι με αυτούς.

Ο αγώνας στα ΑΕΙ-ΤΕΙ να συνδεθεί με τον αγώνα του λαού. Με την πάλη στους τόπους δουλειάς για εισόδημα και ΣΣΕ, για σταθερή - μόνιμη δουλειά, για Υγεία, ενάντια στην κατάργηση της λίστας φαρμάκων. Με την πάλη των μικρών μαγαζατόρων για να μην αφανιστούν, ενάντια στο χαράτσι του ΦΠΑ. Με τους μαθητές που πρέπει να παλέψουν από την πρώτη μέρα για βιβλία, καθηγητές, σχολείο να μορφώνει. Με τους πανεπιστημιακούς δασκάλους που δεν είναι μπλεγμένοι με επιχειρηματικά συμφέροντα, που πραγματικά πονάνε το λαό μας και την επιστήμη τους. Να ενοποιείται η πάλη ενάντια στον κοινό αντίπαλο, ενιαία σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική.

Μπορούν σήμερα περισσότεροι φοιτητές να βγάλουν συμπεράσματα για να μα μη χαθεί άλλος χρόνος

Να μη σπαταλάνε άλλες ελπίδες, να μη χαθεί άλλος χρόνος. Δε διορθώνεται το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, το σύστημα που υπερασπίζονται. Οι φοιτητές των λαϊκών οικογενειών πρέπει να σκεφτούν ότι «τραβάει χρόνια αυτή η κολόνια» με το «καλό και κακό ΠΑΣΟΚ». Κανένας φοιτητής να μην εγκλωβίζεται άλλο στην ΠΑΣΠ που σαν «απατημένη σύζυγος» διαφωνεί με την υπουργό για να εγκλωβίσει τη δυσαρέσκεια.

Να μην εγκλωβίζονται σε σενάρια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού με φόντο δημοψηφίσματα ή «πάνω και κάτω πλατείες». Να μην σκορπάνε την αγανάκτηση αλλά να την κάνουν οργανωμένο αγώνα, συμπόρευση με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ παρά τις όποιες επιμέρους διαφωνίες τους.

Ο αγώνας θα δυναμώνει στο βαθμό που διαμορφώνονται αντιστάσεις σε κάθε χώρο, και στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική. Θα δυναμώνει ο αγώνας όσο δυναμώνει η γραμμή να μην πληρώσει την κρίση ο λαός αλλά η πλουτοκρατία και κερδίζει έδαφος η πάλη για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό, εκεί που τα Πανεπιστήμια ως αναπόσπαστο στοιχείο της φιλολαϊκής ανάπτυξης θα παίζουν τον πραγματικό τους ρόλο. Αυτό είναι που τρομάζει την αστική τάξη, τα υπουργεία και τους δημοσιογράφους της στην «Καθημερινή» ή αλλού.

Αυτά που ζούμε σήμερα είναι μικρές σκηνές από τα «προσεχώς». Οι φοιτητές και σπουδαστές να συγκεντρώσουν δυνάμεις και να προετοιμαστούν για τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά.

Του Γιώργου ΣΙΔΕΡΗ* *Ο Γιώργος Σιδέρης είναι μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ

Περισσότερα... »

02:00

Να έρθει στην ημερήσια διάταξη η έφοδος για το γκρέμισμα της εξουσίας του κεφαλαίου

» Ropewalker Kassandra

Η εισηγητική ομιλία της Ελένης Μπέλλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στη συζήτηση για τις οικονομικές - πολιτικές εξελίξεις, την Παρασκευή στις εκδηλώσεις του 37ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ στη Θεσσαλονίκη

Δεν θα ήταν δυνατό να δώσω μια συνοπτική αλλά ουσιαστική επισκόπηση της δράσης του Κόμματος στα τελευταία 20 χρόνια, αλλά θα ήθελα να δώσω τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την ιδεολογική και πολιτική παρέμβαση, τη δράση του Κόμματος.

Τα συμπεράσματα που έχουν σημασία σήμερα για την προοπτική της ταξικής πάλης:

Το πρώτο, το κεφαλαιώδες, δε θα 'λεγα να ανταποκριθείτε εσείς μόνο που βρίσκεστε εδώ, αλλά να δράσετε να πολλαπλασιασθούν οι δυνάμεις που θα ανταποκριθούν στο πολιτικό κάλεσμα του ΚΚΕ:

-- Οργάνωση στον τόπο εργασίας, στον κλάδο, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο ΤΕΙ, στη γειτονιά.

-- Οργάνωση σε γραμμή ρήξης με την καπιταλιστική ιδιοκτησία, τα μονοπώλια, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους, οργάνωση με όρους συγκρουσιακούς για τη λαϊκή συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα, για να ωριμάσουν οι συνθήκες που ο συσχετισμός θα γείρει προς το εργατικό - λαϊκό ποτάμι ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας.

Αυτό είναι το πολιτικό κάλεσμα του Κόμματος, μοναδική πολιτική διέξοδος που συμφέρει το λαό.

Να γίνετε η δύναμη που θα πολλαπλασιάσει την οργανωμένη πρωτοπορία

Το ζητούμενο είναι να ενταθεί η προσπάθεια από κάθε κνίτη και κνίτισσα, κάθε μέλος και φίλο του Κόμματος, κάθε νέο και νέα που δε συμβιβάζεται με την ηττοπάθεια, τη μοιρολατρία.

Πώς θα βοηθηθεί κάθε νέος άνθρωπος για να αντιδράσει οργανωμένα, ταξικά, συνειδητά στο πρόβλημα της ανεργίας, στην απαξίωση του πτυχίου, στη συρρίκνωση του εισοδήματος της οικογένειας.

Πώς θα αντιδράσει χωρίς απελπισία, χωρίς ατομική απομόνωση ή με ατομικό συμβιβασμό, πώς θα αρνηθεί την καταστροφική φυγή στα ναρκωτικά, τις ψεύτικες υποσχέσεις ότι υπάρχουν λύσεις ανάλογα με τις προσωπικές γνωριμίες βουλευτών, δημάρχων, νομαρχιακών ή περιφερειακών συμβούλων, καθηγητών στα πανεπιστήμια κλπ. ή ότι η λύση βρίσκεται στο διαρκές κυνηγητό των ατομικών προσόντων, για να περάσει η επιλογή του ατομικού ανταγωνισμού εξ ου και το νέο δόγμα «ίδια προσόντα, ίδιες αποδοχές» μέσω του οποίου σαρώνονται οι κλαδικές συμβάσεις.

Πλύση εγκεφάλου γίνεται καθημερινά και όχι μόνο. Στήνονται μηχανισμοί παγίδευσης π.χ. από το πώς θα λειτουργεί η πόλη της Θεσσαλονίκης με ένα δήθεν εκσυγχρονισμένο πρότυπο διασκέδασης, νυκτερινής ζωής τύπου Αμστερνταμ ή Βαρκελώνης, με αποδόμηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και νομιμοποίηση εκφυλιστικών φαινομένων.

Κάθε καλοπροαίρετος νέος και νέα μπορεί να ταρακουνηθεί, να αλλάξει σκέψη και στάση ζωής, να πάει συνειδητά στο δρόμο που εξυπηρετεί το ταξικό του συμφέρον, την ικανοποίηση των αναγκών του ως μέρος των κοινωνικών αναγκών.

Το κύριο είναι εσείς εδώ να γίνετε η δύναμη που θα πολλαπλασιάσει την οργανωμένη πρωτοπορία, που θα πάει αυτό το πολιτικό μήνυμα σε δεκαπλάσιες δυνάμεις νέων και μεγαλύτερων.

Ο καθένας άλλους δέκα - συμμαθητές, συμφοιτητές νυν και πρώην, από το στρατό, από το φροντιστήριο, από τη δουλειά, από το οικογενειακό περιβάλλον, από τη γειτονιά.

Κριτήριο της αλήθειας είναι η ίδια η ζωή

Διαφώτιση - οργάνωση πάλης στη γραμμή ρήξης - ανατροπής.

Μπορεί να είναι πιστευτό, αξιόπιστο το πολιτικό μήνυμα του ΚΚΕ; ΝΑΙ. Δεν το λέμε γιατί έχουμε κάποιο ατομικό ή στενά κομματικό συμφέρον.

Εχουμε το δίκιο με το μέρος των ιδεών, των πολιτικών θέσεων, των πράξεών μας στον αγώνα, στη σταθερή, ανυποχώρητη υπεράσπιση και διεκδίκηση των λαϊκών συμφερόντων.

Δεν είναι στενά ζήτημα δικαιοσύνης, αλλά αναγκαιότητα.

Κριτήριο της αλήθειας είναι η ίδια η ζωή στα 20 χρόνια από την κορύφωση και νίκη της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και άλλες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, από την κρίση στο ΚΚΕ.

Οι οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και διεθνώς σε αυτά τα 20 χρόνια επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις και εκτιμήσεις του ΚΚΕ.

Η αντεπανάσταση βρήκε ιδεολογικό και πολιτικό στήριγμα από δυνάμεις, κόμματα που εμφανίζονται με σοσιαλιστικά ή και κομμουνιστικά επίθετα, από δυνάμεις που δήθεν εκπροσωπούσαν την εργατική τάξη, το λαό, αλλά παρουσίασαν την επιστροφή στην καπιταλιστική ιδιοκτησία ως «εκσυγχρονισμό», ως «εκδημοκρατισμό» του σοσιαλισμού και στη συνέχεια έφθασαν, στο αποκορύφωμα της αντεπανάστασης, ως την άρνηση του σοσιαλισμού.

Ποιο ήταν το κύριο ιδεολόγημα το 1991:

Ο καπιταλισμός είχε τη δύναμη να εξανθρωπιστεί, να ενσωματώσει ό,τι προοδευτικό είχε δώσει ακόμη και η ΕΣΣΔ, ενώ ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε γιατί δεν είχε τη δύναμη να αφομοιώσει το νέο, δεν είχε δημοκρατία...

Σας θυμίζω ότι αυτοί που δώσανε αριστερό άλλοθι στην αντεπανάσταση είναι αυτοί που σήμερα μιλάνε δήθεν υπέρ του σοσιαλισμού, αλλά κατηγορούν το ΚΚΕ ότι με τις θέσεις του για το σοσιαλισμό, με την πολιτική του εμποδίζει την αντιμνημονιακή - δημοκρατική συσπείρωση.

Τότε έλεγαν: «Ανοίγει η λεωφόρος της ειρήνης και της φιλίας των λαών». Δηλαδή κάλυψαν τον εκμεταλλευτικό και πολεμικό χαρακτήρα του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού.

Πόσοι πόλεμοι γίνανε, γίνονται, είναι σχεδιασμένοι στα Βαλκάνια, στην Ασία, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή...

Πόλεμοι για την εκμετάλλευση ενεργειακών και άλλων πρώτων υλών, που πάντα γίνονται με το πρόσχημα της «δημοκρατίας» δήθεν ενάντια στη σύγχρονη «απολυταρχία», και «δικτατορία».

Υπάρχει η ζωή, δες τε το Ιράκ, το ίδιο ισχύει για Λιβύη, Συρία κλπ.

Μην ξεγελιέστε από το πώς παρουσιάζονται τα γεγονότα από τα φερέφωνα των ιμπεριαλιστικών κέντρων, π.χ. για δήθεν «Αραβική άνοιξη», όπως προηγούμενα για εκδημοκρατισμό του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας...

Γνωρίστε τις θέσεις του ΚΚΕ απευθείας από το Κόμμα

Ψάξτε πίσω από τη διαστρέβλωση, το ψέμα.

Εμπιστευτείτε το ΚΚΕ με γνώμονα την ίδια την πείρα, την επιβεβαίωση της ζωής.

Γνωρίστε τις θέσεις του ΚΚΕ απευθείας από το Κόμμα, από την καθημερινή εφημερίδα του, τον «Ριζοσπάστη», το ραδιόφωνό του, το site του, τα έντυπα φυλλάδιά του, το δίμηνο περιοδικό του, την ΚΟΜΕΠ, το βιβλίο που εκδίδει η «ΣΕ» και διαδώστε τα.

Μόνο έτσι θα αντικρούσετε το ψέμα, τη διαστρέβλωση του αντιπάλου. Π.χ. ένα ψέμα: «Το καθεστώς του Καντάφι ήταν παρόμοιο με το καθεστώς της ΕΣΣΔ, στηριζόταν κυρίως από την ΕΣΣΔ, με βάση του τον κρατισμό, γι' αυτό και τα δυο κατέρρευσαν»... Πρόκειται για συνειδητό «γκαιμπελισμό». Πολύ καλά γνωρίζουν ότι η εξουσία στη Λιβύη ήταν και είναι καπιταλιστική, ανεξάρτητα από τη μορφή της, τη διάρθρωση του πολιτικού συστήματος, τα πρόσωπα που την υπηρετούσαν κλπ. Συνειδητά διαστρεβλώνουν το διακρατικό χαρακτήρα των σχέσεων της ΕΣΣΔ με τη Λιβύη. Αλλωστε η ΕΣΣΔ είχε σχέσεις και με πολλά άλλα καπιταλιστικά κράτη, και αντίστροφα πολλά καπιταλιστικά κράτη είχαν αναπτυγμένες σχέσεις με τη Λιβύη επί Καντάφι.

Θυμηθείτε, ξεκινώντας τη ΝΑΤΟική επίθεση προσπάθησαν να κρύψουν ότι το καθεστώς Καντάφι ήταν εταίρος των ΗΠΑ και της Βρετανίας, με κοινά σχέδια δράσης μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών τους ενάντια στους λαούς.

Τώρα τα «έσπασαν», οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες κάποια στιγμή σπάνε, γιατί υπεράνω όλων είναι ο ανταγωνισμός, που φέρνει ανισομετρία και ανακατατάξεις.

Μέσα στην 20ετία εκδηλώθηκαν τρεις οικονομικές κρίσεις

Τι έλεγε το ΚΚΕ για την πορεία του καπιταλισμού, την εισοδηματική κατάσταση και τις συνθήκες διαβίωσης για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα;

Τι έγινε στην 20ετία;

Επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψή μας ότι η ανάκαμψη μετά από κάθε εκδήλωση οικονομικής κρίσης, θα ήταν αναιμική, με αμφίβολη πορεία για ένα ουσιαστικό πέρασμα σε φάση ανοδική.

Μέσα στην 20ετία εκδηλώθηκαν 3 οικονομικές κρίσεις με διεθνή εμβέλεια, αλλού περισσότερο αλλού λιγότερο βαθιές, αλλά όλο και πιο βαθιές και γενικευμένες, με όλο και πιο αδύναμη ανάκαμψη, ενώ ήδη κυοφορείται νέα κρίση.

Θυμηθείτε, τι είπαμε πριν 2 χρόνια: Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο η κρίση, δεν είναι πρόβλημα ικανής ή όχι κυβέρνησης, δεν είναι πρόβλημα ύψους του δημοσίου χρέους, ορθολογικής ή όχι διαχείρισης, καλύτερης ή χειρότερης διάρθρωσης μεταξύ των βιομηχανικών κλάδων κλπ.

Σκεφθείτε ότι στη Γαλλία, τον εταίρο της Γερμανίας στον πυρήνα της Ευρωζώνης, ο δείκτης της βιομηχανικής παραγωγής (δηλ. η αποπληθωρισμένη αξία της βιομηχανίας) σήμερα είναι στο 93,2% εκείνου του 2005. Η Μεγάλη Βρετανία στο 89,6%, στα ίδια και παρακάτω η Ιταλία, η Δανία, η Πορτογαλία, ακόμα παρακάτω η Ισπανία (84,3%) και η Ελλάδα στο 75%.

Ακόμα η Ολλανδία και η Φινλανδία, με τις γνωστές ας πούμε απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα, μόλις βρίσκονται στα επίπεδα του 2005.

Μόνο η Γερμανία βρίσκεται πάνω από το επίπεδο του 2005 όχι όμως πάνω από το 2008, που εκδηλώθηκε κρίση και σε αυτήν.

Μην ξεγελιέστε με υποσχέσεις όπως της ΝΔ, ότι δήθεν διαφορά της με το ΠΑΣΟΚ είναι πως έχει σχέδιο δημιουργικής εφαρμογής του Μνημονίου, δηλαδή πως θα πετύχει μείωση του δημοσίου χρέους με αναπτυξιακό πρόγραμμα.

Η ανεργία σαρώνει σε όλη την Ευρώπη, στην Αμερική, στη Γερμανία.

Η νέα επικεφαλής του ΔΝΤ μίλησε για το ενδεχόμενο εκδήλωσης νέας κρίσης στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, ενώ στην Ιαπωνία συνεχίζεται η κρίση.

Οι εργαζόμενοι έχουν το δρόμο της ταξικής αλληλεγγύης και λαϊκής συμμαχίας

Ποια είναι η πολιτική σημασία τέτοιων και άλλων οικονομικών εξελίξεων:

1) Η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη θα έρθουν αντιμέτωποι με νέα επίθεση της καπιταλιστικής εξουσίας στο μισθό, στη σύνταξη, στις πενιχρές κρατικές δαπάνες για Παιδεία, Υγεία, παιδικούς σταθμούς κλπ.

Αρα ένα δρόμο έχουν, την οργανωμένη αντίδραση σε γραμμή ρήξης.

Αυτός ο δρόμος περιλαμβάνει τη συστηματική δράση για την αλλαγή του συσχετισμού σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, στα όργανα του κινήματος, παντού όπου κυριαρχούν συντηρητικές, ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, ο συσχετισμός να αλλάξει υπέρ των κομμουνιστών, των αγωνιζόμενων με μαχητικότητα ενάντια στα μονοπώλια και τους εκφραστές τους.

Αυτός ο δρόμος περιλαμβάνει την ταξική αλληλεγγύη, τη λαϊκή συμμαχία για μαζική υπεράσπιση των εργατοϋπαλλήλων, των ανέργων, των φτωχών χρεωμένων αγροτών, αυτοαπασχολουμένων που δεν μπορούν να πληρώσουν τα νέα φορολογικά χαράτσια, λογαριασμούς της ΔΕΗ, εισιτήρια κλπ.

Σε αυτό το δρόμο ξεπερνιέται ο ατομικός φόβος της απόλυσης, της μη πληρωμής του μισθού ή της σύνταξης, από το κράτος, το ασφαλιστικό ταμείο ή τον καπιταλιστή.

Σε αυτό το δρόμο κλονίζονται οι θεσμοί της εκμεταλλευτικής εξουσίας.

Στην πορεία ανάπτυξης αυτής της πάλης μπορεί συγκυριακά κάτι να παρεμποδιστεί ως νέα επιδείνωση, κάτι να περισωθεί ως στοιχείο αυτοσυντήρησης όχι ως στοιχείο παραχώρησης, κατοχυρωμένης κατάκτησης, από μια καλύτερη κυβέρνηση.

Δεν έχει τέτοια περιθώρια ο σύγχρονος καπιταλισμός.

Η πορεία των ανακάμψεων στις ΗΠΑ στα 30 τελευταία χρόνια συνοδεύτηκε με μείωση του εργατικού εισοδήματος και του εισοδήματος μεσαίων στρωμάτων. Το ίδιο και στη Γερμανία.

Οι εξελίξεις κρίνονται από το επίπεδο οργάνωσης και τον προσανατολισμό της πάλης...

2) Η συνεχιζόμενη βαθιά κρίση στην Ελλάδα σημαίνει επιτάχυνση στις αντιλαϊκές συνέπειες. Π.χ. η λεγόμενη στάση πληρωμών. Αυτό θα φέρει τριγμούς στην άσκηση της αστικής πολιτικής, για παράδειγμα απώλεια της κοινοβουλευτικής της αυτοδυναμίας της κυβέρνησης, αναγκαστική προκήρυξη εκλογών.

Από τι θα εξαρτηθούν οι εξελίξεις για λογαριασμό όχι της σταθεροποίησης αλλά της αποσταθεροποίησης της αστικής πολιτικής και διακυβέρνησης, που συμφέρει τη λαϊκή πλειοψηφία;

Από το επίπεδο οργάνωσής της και τον προσανατολισμό της πάλης της.

Αυτό είναι το θεμελιώδες, επείγον, πρακτικό και πολιτικό ζήτημα.

Η αστική τάξη τρέμει σε αυτή την προοπτική και παλεύει να την αποτρέψει. Γι' αυτό λοιδωρείται, συκοφαντείται, διαστρεβλώνεται το πολιτικό κάλεσμα του ΚΚΕ, γίνεται πολύπλευρη και πολυποίκιλη επίθεση. Χρησιμοποιείται ολόκληρη συγχορδία.

Το μπλοκάρισμα, το ξεγέλασμα των παιδιών της εργατικής και λαϊκής οικογένειας, των μισθωτών, αυτοαπασχολουμένων, αγροτών ΔΕΝ γίνεται μόνο με τόσο καθαρή μορφή υπεράσπισης του καπιταλισμού.

Φανταστείτε ότι ενώ το αστικό κόμμα ΠΑΣΟΚ σήμερα ασκεί ως κυβέρνηση μια από τις πιο βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές, το ΠΑΣΟΚ είχε θέμα περί σοσιαλισμού στη συνδιάσκεψή του, η συμμαχία του με άλλα κόμματα στην ΕΕ και διεθνώς λέγεται σοσιαλδημοκρατική. Δεν είναι τυχαίο, σκοπεύει στην εξαπάτηση αυτή η παραποίηση του κοινωνικο-οικονομικού περιεχομένου του σοσιαλισμού, βολεύει και την αστική ιδεολογία - πολιτική στην πιο απροκάλυπτη μορφή της, π.χ. όπως εμφανίζεται από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» (Μάνος κλπ.) που ισχυρίζεται: «Τι φταίει στην Ελλάδα; Φταίει ο "κρατισμός", η κρατική ιδιοκτησία, φταίει ο "σοσιαλισμός του ΠΑΣΟΚ"»...

Υπάρχουν και άλλες παραλλαγές, άλλοι τόνοι στην αντικομμουνιστική συγχορδία. Είναι πολιτικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ή γύρω απ' αυτόν.

Πώς εκφράζεται ο αντικομμουνισμός, η σε τελευταία ανάλυση σύμπλευσή τους με αστικές δυνάμεις; Λένε: «Να κάνουμε ένα πολιτικό μέτωπο από πολιτικές δυνάμεις, τις αριστερές του ΠΑΣΟΚ και πέρα, και θα είχε πραγματοποιηθεί αυτό το μέτωπο το αντιμνημονιακό αν δεν το εμπόδιζε το ΚΚΕ. Αλλά αφού το εμποδίζει είναι δεκανίκι του συστήματος».

Αλλά τι μπορεί να κάνει για το λαό μια κυβέρνηση αν δεν είναι προϊόν σύγκρουσης και ρήξης - ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου και των μονοπωλίων;

Μπορεί να απαντήσει στην ανεργία, να κατοχυρώσει τη σύνδεση πτυχίου - επαγγέλματος, να δώσει Παιδεία - Υγεία - παιδικούς σταθμούς κλπ., να παράγει μαλακό σιτάρι, κρέας, φάρμακα και όχι να εισάγει -- να η πηγή των ελλειμμάτων -- να φτιάχνει πλοία στην Ελλάδα και όχι στην Κορέα, στην Κίνα;

Μπορεί, δηλαδή μια κυβέρνηση - ακόμα και καλής λαϊκής πρόθεσης - αν δεν έχει ανατρέψει την οικονομική κυριαρχία και εξουσία της καπιταλιστικής τάξης - να παράγει με βάση τις λαϊκές ανάγκες και όχι το καπιταλιστικό κέρδος;

Δεν γίνεται, αυτή είναι η ουσία!

...για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας

Αρα, το πολιτικό ζήτημα είναι η οργάνωση και ο προσανατολισμός της πάλης για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Ο,τιδήποτε άλλο, συνειδητά ή ασυνείδητα, τελικά θα λειτουργήσει αντιδραστικά.

Πού είναι η καπιταλιστική σχέση; Στα εργοστάσια, στα εμπορικά κέντρα, στις τουριστικές επιχειρήσεις, στα ιδιωτικά νοσοκομεία, στις τράπεζες κλπ.

Εκεί πρέπει να οργανωθεί πρώτ' απ' όλα η ταξική πάλη, με μαζικοποίηση του σωματείου, με το όπλο της απεργίας, και μάλιστα της γενικής απεργίας.

Εκεί μπορεί να εκφρασθεί η πραγματική εργατική θέληση, η λαϊκή οργάνωση.

Είναι καθήκον και του κομμουνιστή νέου - μαθητή, φοιτητή, εργαζόμενου και μη, έχει γονείς, αδέλφια, φίλους, πρέπει να επηρεάσει, να προτρέξει, να πείσει.

Πώς θα μπορούσε να ανασταλεί ο νέος νόμος - πλαίσιο στα ΑΕΙ-ΤΕΙ; Με το να πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου και να έλθει μια άλλη του ΠΑΣΟΚ ή ΠΑΣΟΚ - ΝΔ ή τμήματος ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ και ό,τιδήποτε άλλο;

Θα μπορούσε να ανασταλεί, να γίνει παρεμπόδιση, αν συμμετείχε 1 εκατομμύριο σε απεργία.

Σε αυτό το δρόμο καλεί το ΚΚΕ. Απ' αυτό το δρόμο θα ανοίξει η αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων για να έρθει στην ημερήσια διάταξη η έφοδος για το γκρέμισμα της εξουσίας του κεφαλαίου.

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 15.09.2011

14:58

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

» Ropewalker Kassandra

Με οργανωμένη λαϊκή αντεπίθεση μπορούμε να παρεμποδίσουμε τα μέτρα

Η εισηγητική τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα

Από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου

Με την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου, που φέτος δόθηκε στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, και με περιοδείες σε χώρους δουλειάς, ολοκληρώθηκε χτες η διήμερη επίσκεψη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τη ΔΕΘ. Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει την εισηγητική τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα στη συνέντευξη Τύπου, τη συζήτηση με τους δημοσιογράφους που ακολούθησε και ρεπορτάζ από τις περιοδείες της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας απευθύνεται στις κοινωνικές δυνάμεις που υποφέρουν από την ταξική εκμετάλλευση και τις βαριές συνέπειες της κρίσης, σε εκείνους που υποφέρουν από την πίεση και τη δράση των μονοπωλίων, δηλαδή στους εργατοϋπάλληλους, είτε δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα, είτε στο δημόσιο, είτε έχουν κανονική δουλειά, είτε μπαίνουν στη λεγόμενη εργασιακή εφεδρεία, στους αυτοαπασχολούμενους, στη φτωχή αγροτιά και στους συνταξιούχους.

Ιδιαίτερα απευθυνόμαστε στις γυναίκες και στη νεολαία που ανήκουν στα εργατικά, στα λαϊκά στρώματα.

Σ' αυτό το προσκλητήριο προβάλλουμε ένα σύνθημα. Το οποίο βεβαίως έχει ουσία, έχει αμεσότητα και προοπτική: Να καταδικάσουν στη συνείδησή τους το κυβερνητικό σχέδιο, το ευρωπαϊκό σχέδιο σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας, όπως το λένε.

Γιατί αυτό το σχέδιο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σχέδιο χρεοκοπίας της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Είναι ένα σχέδιο σωτηρίας της κερδοφορίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, του μεγαλύτερου μέρους των μονοπωλίων.

Η χρεοκοπία του λαού είναι όρος για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας από την κρίση, για να χάσουν όσο γίνεται λιγότερο οι μεγάλες επιχειρήσεις. Και μ' αυτήν την έννοια λέμε ότι αυτό το σχέδιο πρέπει να χρεοκοπήσει στη συνείδηση του λαού.

Ομως, δε φτάνει αυτό. Αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία σήμερα, στη βάση της πείρας που έχουμε όλοι αποκτήσει τα τελευταία χρόνια, απ' τις αρχές της δεκαετίας του '90, παίρνοντας υπόψη τη σημερινή κατάσταση, το σημερινό συσχετισμό δυνάμεων και κάνοντας τις αναγκαίες αγωνιστικές προσαρμογές, είναι να ξεκινήσουμε μια μαζική συστηματικά οργανωμένη προσπάθεια παρεμπόδισης των μέτρων που έχει αποφασίσει η ΕΕ και με τη συμφωνία, βεβαίως, της κυβέρνησης και με μια ευρύτερη πολιτική συναίνεση, που υπάρχει μέσα στο Κοινοβούλιο. Να τα παρεμποδίσουμε όσο γίνεται περισσότερο εκεί που γίνεται. Αμεσα δεν μπορεί, δυστυχώς, να παρεμποδιστούν όλα, αλλά πολλά απ' αυτά πρέπει να παρεμποδιστούν όχι σε ατομική βάση, αλλά με μία οργανωμένη αντεπίθεση μαζών και εκείνων που μέχρι τώρα δεν έχουν πάρει μέρος σε κανέναν αγώνα.

Να αναδειχθούν οι λαϊκές ανάγκες

Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να μείνει μόνο στην παρεμπόδιση, μόνο στην άρνηση, αν και η άρνηση να υλοποιηθούν αυτά τα μέτρα έχει αποφασιστική σημασία σε συνθήκες κρίσης και βάρβαρης επίθεσης.

Τις σύγχρονες ανάγκες τους σ' αυτήν την Ελλάδα, που κατέχει στο σύνολο των χωρών του κόσμου την 25η θέση, στη σειρά των πλουσιότερων χωρών, σύμφωνα με τις διεθνείς κατατάξεις. Που σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει σοβαρές δυνατότητες ανάπτυξης, έχει εσωτερικές δυνατότητες και πόρους, αλλά αυτά είναι ιδιοκτησία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και βεβαίως με κυβερνήσεις που υπηρετούν αυτήν την πολιτική η Ελλάδα κατατάσσεται στις χώρες της Ευρώπης με έναν πληθυσμό εξαιρετικά φτωχό. Η 25η θέση είναι ένας μέσος όρος, πίσω, όμως, από αυτόν το μέσο όρο κρύβονται και οι δυνατότητες στην Ελλάδα να ζήσει ο λαός πολύ καλύτερα, αλλά διαφαίνεται και η ταξική πόλωση, η ταξική, γενικότερα κοινωνική, διαστρωμάτωση.

Επομένως, ο λαός πρέπει να αναδείξει σήμερα τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, οι οποίες είναι ασυμβίβαστες με την ιδιοκτησία του πλούτου από τους λίγους και ασυμβίβαστες με την ενσωμάτωση της χώρας στην ΕΕ. Να αναδείξει τις σύγχρονες ανάγκες του λαού, τις πραγματικές, όχι τις στρεβλώσεις με βάση τα καταναλωτικά πρότυπα μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, αλλά τις πραγματικές σύγχρονες ανάγκες. Και στη βάση αυτού του αγώνα να συγκεντρωθούν οι μέγιστες δυνατές δυνάμεις από την πλευρά της πλειοψηφίας του λαού σε ένα συνειδητό στόχο: Να ανατραπεί η εξουσία των μονοπωλίων προς όφελος μιας νέας κοινωνίας, της εργατικής λαϊκής εξουσίας, της λαϊκής οικονομίας.

Η γραμμή συσπείρωσης και πάλης του ΚΚΕ είναι προσαρμοσμένη στις σημερινές συνθήκες, δεν μπορούμε να απογειωθούμε απ' αυτές και να βάλουμε εδώ και τώρα εργατική - λαϊκή εξουσία, αλλά δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση, στο όνομα της όξυνσης των προβλημάτων, να μην αναδείξουμε τη σημασία ο καθημερινός αγώνας να υπηρετεί αυτόν το σκοπό. Ο οποίος, αργά ή γρήγορα - ίσως πολύ γρηγορότερα απ' ό,τι και εμείς φανταζόμαστε - θα μπει στην ημερήσια διάταξη. Οχι ως όραμα, αλλά ως έργο του λαού, ως πράξη.

Συζητιέται ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία

Πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα; Δε θα κάνω γενικότερες αναλύσεις, εμείς δε χωρίζουμε την Ελλάδα στην προ μνημονίου εποχή και στη μετά μνημόνιο. Βεβαίως, το μνημόνιο είναι μία τομή, είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά πριν από το μνημόνιο υπάρχει μια ολόκληρη σύγχρονη περίοδος που έχει σχέση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και την καπιταλιστική κρίση, που είναι σύμφυτη με το σύστημα αυτό. Επομένως, το να χωρίζουμε την Ελλάδα στην προ του μνημονίου περίοδο και να ονειρευόμαστε ότι θα γυρίσουμε πίσω είναι ουτοπία. Είναι εξαιρετική ουτοπία. Μπροστά θα πάνε τα πράγματα και θα πάνε ή πολύ χειρότερα ή πολύ καλύτερα. Αυτό θα είναι το μπροστά.

Για να ξεκαθαρίσουμε πού βρισκόμαστε σήμερα. Στις 21 Ιουλίου για την Ελλάδα, μόνο για την Ελλάδα, όχι για τις άλλες χώρες της Ευρώπης που είναι σε πορεία κρίσης ή έχουν μπει στην κρίση, αποφασίστηκε μια ήπιας μορφής χρεοκοπία του 21%. Οταν λέμε ήπιας μορφής χρεοκοπία, εννοούμε ήπια για το κεφάλαιο. Για το λαό, η πορεία χρεοκοπίας είναι αποφασισμένη, είναι δραματική και δεν έχει τέλος. Οι τράπεζες λοιπόν, μέσα εδώ και τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, χάνουν το 21%. Ομως, προσέξτε ό,τι χάνουν το αντισταθμίζουν με τα νέα μέτρα που πάρθηκαν και τα καινούρια που θα παρθούν σε βάρος του λαού, γιατί αυτά τα μέτρα εγγυώνται τη γρήγορη ανάκαμψη της κερδοφορίας τους και τη μείωση, αν θέλετε, και των απωλειών του 21%.

Τότε εμείς είπαμε ότι η συμφωνία αυτή είναι προσωρινή και εύθραυστη. Βλέπαμε ότι η κρίση χτυπάει βαθιά την Ιταλία και την Ισπανία και βρίσκεται προ των πυλών της Γαλλίας. Πήραμε υπόψη ότι οι ΗΠΑ επίσης ταλανίζονται, η λεγόμενη υπερδύναμη, κι αυτή είναι η πιο υπερχρεωμένη χώρα του κόσμου, ότι η Ιαπωνία αντιμετωπίζει προβλήματα. Ετσι όπως είναι διασυνδεδεμένη η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, η κρίση της μίας χώρας ταχύτατα μεταφέρεται και επιδρά στην άλλη.

Βρισκόμαστε τώρα - σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ό,τι μπορούσαμε να προβλέψουμε και εμείς - σε μια φάση που τι συζητείται; `Η ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Επομένως πολύ κοντά μας βρίσκεται μια νέα συμφωνία μεγαλύτερης χρεοκοπίας του λαού και συμπληρωματικής χρεοκοπίας του μεγάλου κεφαλαίου, με αντισταθμίσματα, όμως, την έξοδο - αυτό επιδιώκουν - προς την κερδοφορία.

Παρ' όλα αυτά, φαίνεται πολύ πιθανό, εάν η κρίση προχωρήσει στην Ιταλία και την Ισπανία και πάρει ανεξέλεγκτη μορφή, να προχωρήσουν σε μιαν ανεξέλεγκτη χρεοκοπία όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες. Τι σημαίνει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία; Για το λαό μπορείτε να καταλάβετε εύκολα, δε χρειάζεται να σας κάνω αναλύσεις. Σημαίνει, όμως, ότι θα έχουμε ταχύτατες εξελίξεις προβλεπόμενες, ενδεχομένως και απρόβλεπτες, στο πολιτικό πεδίο και όχι μόνο στο πεδίο της οικονομίας. Θα έχουμε φυγόκεντρες τάσεις από την ΕΕ, κάποιες χώρες θα αποβληθούν από την Ευρωζώνη. Θα έχουμε ακόμα μεγαλύτερη αστάθεια στο αστικό πολιτικό σύστημα, οπωσδήποτε και στην Ελλάδα και αλλού. Ενδεχομένως θα υπάρχει περίοδος δυσκολίας σχηματισμού μιας αστικής κυβέρνησης, αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες, απότομη πτώση κυβερνήσεων, ανακατατάξεις.

Γι' αυτό το ενδεχόμενο ο αντίπαλος στην Ελλάδα και στην Ευρώπη προετοιμάζεται για κυβερνήσεις συνεργασίας, με μετακόμιση της συμπάθειας από το ένα αστικό κόμμα στο άλλο, με κεντροαριστερές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις, αλλά προετοιμάζεται και με μία άνευ προηγουμένου καταστολή. Προετοιμάζεται και με νέο γύρο ανάφλεξης περιοδικών εστιών πολέμου. Αλλωστε όλες οι προϋποθέσεις υπάρχουν, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, για μια τέτοια εξέλιξη.

Τα μέτρα δεν αφορούν το χρέος

Θα ήθελα να πω, για άλλη μια φορά, ότι η χρεοκοπία για το λαό δεν είναι ίδια με τη μερική χρεοκοπία του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο πώς αντιδρά; Με συγχωνεύσεις και συμπράξεις. Παραδείγματος χάριν, κάποιες καπιταλιστικές επιχειρήσεις θα καταστραφούν, βεβαίως εμείς δε λυπόμαστε γι' αυτούς τους καπιταλιστές, γιατί αυτοί είναι μέρος του συστήματος και γιατί αυτοί έχουνε εξασφαλίσει τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Αλλοι θα προλάβουν να συγχωνευτούν με μεγαλύτερα μονοπώλια, έστω και με μικρότερα μερίδια. Είδατε τώρα τη συνένωση της Αλφα Μπανκ με την Γιούρομπανκ. Είναι η αντίδραση του κεφαλαίου μπροστά στον κίνδυνο μιας νέας ελεγχόμενης ή και ανεξέλεγκτης χρεοκοπία.

Πολλές μεσαίες επιχειρήσεις θα κλείσουν, κάποιες ενδεχομένως θα επιβιώσουν στη στεφάνη των μονοπωλίων. Μικρές επιχειρήσεις θα κλείσουν, δε θα μπορούν να σταθούν ούτε καν κάνοντας απολύσεις. Αυτές που έχουν 2, 3 και 10 άτομα κι απολύουν δεν μπορούν να ανακάμψουν, διότι τα μονοπώλια κυριολεκτικά τους καταβροχθίζουνε.

Είναι φανερό και το εξής: Τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση δεν αφορούν το χρέος. Π.χ., οι αποκρατικοποιήσεις. Αυτά θα πουληθούν για ένα κομμάτι ψωμί, εμείς είμαστε αντίθετοι και στην πώλησή τους και με ακριβό τίμημα. Για ένα κομμάτι ψωμί θα αγοραστούν οι μετοχές του ΟΤΕ, της ΔΕΗ και όλων των άλλων επιχειρήσεων που έχουν πέσει στο κατώτατο σημείο. Ελάχιστα πράγματα μπορούν να κάνουν στο χρέος.

Μια σειρά μέτρα παίρνονται για τον εξής λόγο: Για να μεγαλώσει ο αριθμός των ανέργων και ημιανέργων ώστε να μειωθεί στο ελάχιστο δυνατό ο αριθμός των μόνιμα απασχολούμενων. Να δημιουργηθούν, δηλαδή, προϋποθέσεις της μέγιστης κερδοφορίας. Για να έρθουν ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα, για να κάνουν οι Ελληνες καπιταλιστές επενδύσεις, για να 'ρθουν οι εφοπλιστές, για να μεταφέρουν μάλλον δραστηριότητές τους, πρέπει να εξασφαλίσουν το μίνιμουμ γι' αυτούς, ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο για το προσωπικό. Από κει και πέρα έχουνε και τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Σκοτώνονται μεταξύ τους ποιος θα κυριαρχήσει στην αγορά. Θέλουν, λοιπόν, λυμένα τα χέρια τους όσον αφορά τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και λυμένα τα χέρια μπροστά σε ένα ηττημένο, διαλυμένο και κατακερματισμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Σημείο χειραφέτησης η παρεμπόδιση των μέτρων

Το να παρεμποδίσουμε τα μέτρα είναι σημείο χειραφέτησης. Υπάρχουν δυνατότητες να παρεμποδιστούν κάποια μέτρα. Είναι κέρδος αυτό, αλλά δε σου λύνει όλα τα προβλήματα. Ομως, η απειθαρχία σήμερα δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα της μούντζας και των προπηλακισμών των πολιτικών ή το σπάσιμο των βιτρινών. Σήμερα πρέπει να εκφραστεί σε κάθε τόπο δουλειάς, στον κλάδο, στη γειτονιά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στα μικρομάγαζα, στο χωράφι. Υπάρχει δυνατότητα παρεμπόδισης των μέτρων. Αν υπάρχει ένα μαζικό κίνημα αποφασισμένο να καταθέσει και ορισμένες θυσίες στον αγώνα από τις οποίες θα επωφεληθεί.

Είναι δυνατόν, γιατί σήμερα το αστικό πολιτικό σύστημα, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, δεν είναι τόσο ισχυρό όσο φαίνεται. Υπάρχουν αντιθέσεις και ανταγωνισμοί μεταξύ τους και το κυριότερο - γιατί αυτά προϋπήρχαν - είναι ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση, όπως τη διαχειριζόταν 20-30 χρόνια πριν. Εμείς υπολογίζουμε πάρα πολύ σε ένα μαζικά οργανωμένο κίνημα, που θα μπορέσει να φέρει στην επιφάνεια τη λαϊκή αυτενέργεια και πρωτοβουλία. Αυτά δεν αποφασίζονται μέσα στα γραφεία, ούτε του ΚΚΕ, ούτε παρατάξεων, ούτε τίποτα.

Αυτό που λέμε ο λαός σηκώνεται σημαίνει, στη βάση συνειδητής κοινωνικής και πολιτικής δράσης, απελευθερώνεται η λαϊκή αυτενέργεια και πρωτοβουλία, που σήμερα είναι πολύ χαμηλή και περιορισμένη. Παραδείγματος χάρη: Ανοίγουν τα σχολεία. Πρέπει να έχουν εικόνα τα εργατικά σωματεία, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, οι απλοί άνθρωποι της γειτονιάς, οι επαγγελματοβιοτέχνες και έμποροι κι αυτοί έχουν παιδιά, όλοι, κι αυτοί που δεν έχουν παιδιά, να πάνε στο δημοτικό, να ξέρουν πάρα πολύ καλά πόσα χρήματα έχουν δοθεί στις σχολικές επιτροπές, αφού πέρασε η λειτουργία των σχολείων στους δήμους (κάτι που εμείς δε συμφωνούμε, αλλά αφού πέρασαν είναι μια πραγματικότητα). Τέρμα πια οι γονείς να πληρώνουν για τα πετρέλαια, τις κουρτίνες κ.λπ.

Κι εδώ χρειάζεται οι εργαζόμενοι γονείς να δουν τα πράγματα πιο μακριά. Καταλαβαίνουμε, είναι δύσκολα, όταν ξεκινάει η λειτουργία του σχολείου και δεν έχουν βιβλία, με λιγότερους εκπαιδευτικούς, με κτίρια ελλιπή τώρα με τις συγχωνεύσεις, που δεν πάνε λεωφορεία να μεταφέρουν τα παιδιά, ιδιαίτερα παιδιά που έρχονται από την ύπαιθρο. Οταν το σχολείο δεν έχει πετρέλαιο, τρέμει ο γονιός μην πάθει πνευμονία το παιδί του. Ομως, με το να βάζει συνέχεια το χέρι στην τσέπη δε λύνει το ζήτημα. Αφού μας τα παίρνουν όλα, μπορούμε να πληρώνουμε και τη λειτουργία των σχολείων;

Σήμερα κάνουν κινητοποίηση οι κωφοί, τους κατάργησαν τα προγράμματα για τους κωφούς στην τηλεόραση κι αλλού. Τα περιέκοψαν γιατί δεν μπορούν να πληρώνουν. Οταν περικόπτονται οι δαπάνες για τους κωφούς, όταν περικόπτονται οι δαπάνες για τα σχολεία τυφλών - κι έρχεται και δω στη Θεσσαλονίκη - θα καθίσουμε τώρα να σκεφτούμε αν θα υποταχθούμε στο σχέδιο; Είναι σχέδιο εθνικής σωτηρίας του λαού αυτό;

Ολοι για έναν και ένας για όλους

Δεν πρόκειται για μέτρα που θα λειτουργήσουν για δυο - τρία χρόνια. Ο,τι πάρουν πίσω δε θα το ξαναδώσουν. Ερχονται τώρα τα χαράτσια της Εφορίας. Υπάρχει κόσμος που δεν μπορεί να πληρώσει. Αυτός ο κόσμος όμως, για να μην έχει συνέπειες, πρέπει να τον υπερασπιστούν ακόμα κι εκείνοι που κόβοντας από το φαΐ τους μπορούν να πληρώσουν. Αύριο δε θα μπορούν περισσότεροι. Επομένως νομιμοποιείται σήμερα η μη πληρωμή χαρατσιών, τα χαράτσια μέσα από τη ΔΕΗ, με τα χαρτιά της Εφορίας. Και να μην υπάρχουν ποινές.

Εδώ δεν είναι θέμα ατομικό. Δεν είναι θέμα ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας. Αυτά πρέπει να εκφραστούν συγκεκριμένα και, αν θέλετε, οι πλατείες στις γειτονιές πρέπει να γίνουν χώροι συγκέντρωσης τέτοιων καταγγελιών και μαζικής οργάνωσης. Ολοι για έναν κι ένας για όλους. Κόψανε φάρμακα και 'μεις να τους το ξεκαθαρίσουμε. Δεν μας νοιάζει αν κόψανε φάρμακα ακριβά, που λένε. Καταρχήν αν ο απλός άνθρωπος θέλει ένα ακριβό φάρμακο πρέπει να το έχει δωρεάν. Εδώ κόψανε όλα τα αποχρεμπτικά, τα αντιβηχικά, που παίρνουν τα παιδάκια όλο το χρόνο γιατί στους σταθμούς κολλάνε ασθένειες και στα σχολεία κ.λπ. Δε θα πάμε να τσακωθούμε με τον φαρμακοποιό. Θα πάρουμε και τον φαρμακοποιό απ' το χέρι και θα πάμε να τα διεκδικήσουμε από κει που πρέπει. Υπάρχουν φαρμακαποθήκες, υπάρχει το ΙΚΑ.

Να διεκδικήσουμε έργα. Οχι αυτά που παίρνουν ανθρώπους με 500 ευρώ για πέντε μήνες το χρόνο, για να διορθώνουν λέει τα πεζοδρόμια με τα προγράμματα ανεργίας. Πρέπει να γίνουν έργα αποχετευτικά, αντιπλημμυρικά, αντισεισμικής θωράκισης. Ναι, τώρα πρέπει να τα διεκδικήσουμε. Γιατί αυτά τα έργα είναι δημόσιες επενδύσεις, αυτά συνδέονται και με προσλήψεις ανέργων, αλλά και με έργα που χρειάζονται, όχι έργα βιτρίνας για να απασχολήσουμε άλλους πέντε μήνες το χρόνο.

Μέσα στις επιχειρήσεις. Τι θα κάνουν οι εργατοϋπάλληλοι, θα δεχτούν την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων; Το κλειδί σήμερα για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων είναι τα επιχειρησιακά σωματεία που προωθεί η κυβέρνηση. Κατ' αρχήν πρέπει η Βουλή να μην αποφασίζει ούτε για ίδρυση σωματείων, ούτε πώς θα λειτουργεί το συνδικαλιστικό κίνημα. Εμείς, όπως ξέρετε, μιλάμε με τα χειρότερα λόγια για τις ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτά, όμως, θα τα λύσουν οι εργαζόμενοι. Τα επιχειρησιακά σωματεία θα είναι η ταφόπλακα της συλλογικής σύμβασης. Θα είναι τα χερούλια στο χέρι του εργοδότη. Τι θα κάνουν οι εργαζόμενοι; Πρέπει να αντιδράσουν. Και μπορούν να οργανωθούν στον τόπο δουλειάς, ανεξάρτητα και εναντίον της παρέμβασης της εργοδοσίας.

Καθοριστική η στάση του λαού

Αυτές οι ενέργειες για να πετύχουν πρέπει να έχουν οργανωτές και κέντρα πάλης τα συνδικάτα, τις οργανώσεις των επαγγελματοβιοτεχνών και εμπόρων, γενικότερα των αυτοαπασχολούμενων, τις οργανώσεις της αγροτιάς, τις οργανώσεις των γυναικών, τις οργανώσεις της νεολαίας, το φοιτητικό κίνημα, το σπουδαστικό, το μαθητικό κίνημα. Κι εκεί που δεν υπάρχουν προϋποθέσεις να υπάρχουν κέντρα πάλης, γιατί οι ηγεσίες είναι με την πλευρά της κυβέρνησης και με την πολιτική της ΕΕ, είτε είναι συμβιβασμένες και φοβούνται, αυτές οι ηγεσίες με μαζικές διαδικασίες πρέπει να ανατρέπονται.

Δεν μπορεί ένα κίνημα να επιτελέσει ένα τέτοιο έργο με ηγεσίες συμβιβασμένες που με τουφεκιές στον αέρα παρεμβαίνουν στο παραπέντε ή στο και πέντε και που θεωρούν ότι στην Ελλάδα έχουμε κρίση χρέους και όχι κρίση οικονομική καπιταλιστική. Που υποκριτικά λένε ότι πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί ένας τρόπος να συμβάλουν ισότιμα όλοι για το χρέος. Οχι. Το χρέος να το πληρώσει μόνο η πλουτοκρατία, ο λαός ούτε μια δεκάρα. Αυτός ο αγώνας όσο και αν έχει κάποια αποτελέσματα, ο αντίπαλος θα κερδίσει χρόνο να ανασυγκροτηθεί, αν δεν επιδιώξουμε ένα κίνημα που επιβάλλει εργατική λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την ΕΕ και διαγραφή του χρέους.

Η διαγραφή του χρέους τότε είναι δυνατή. Γιατί μια τέτοια εξουσία θα κοινωνικοποιήσει τον πλούτο που υπάρχει μέσα στη γη, στη θάλασσα, κάτω από τη θάλασσα, τα μονοπώλια, εκεί που δεν είναι εφικτό θα κάνει λαϊκούς συνεταιρισμούς, θα προγραμματίσει ανάπτυξη μέσα στην οποία κατανέμεται όλο το εργατικό δυναμικό με τις προϋποθέσεις και τις δυνατότητες που υπάρχουν. Θα επιδιώξει μια αυτοδύναμη, όσο αυτοδύναμη γίνεται, πορεία της Ελλάδας, σ' έναν κόσμο βέβαια που μπορεί και σ' άλλες χώρες να έχουν γίνει αλλαγές, αλλά εν πάση περιπτώσει σ' ένα δύσκολο κόσμο και ακριβώς σε τέτοιες περιπτώσεις η Ελλάδα πρέπει να είναι όσο γίνεται αυτοδύναμη, πλήρως δε θα μπορεί, αλλά αυτό μπορεί να γίνει με την εργατική λαϊκή εξουσία.

Εμάς μας ενδιαφέρει να περιορίσουμε όσο γίνεται τη δραματική κατάσταση για το λαό, αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από τη στάση του ίδιου του λαού.

Οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί

Κι ένα δεύτερο ζήτημα, το οποίο πρέπει να το δούμε σαν πρόβλημα της κρίσης. Δυστυχώς, τα άλλα κόμματα στην Ελλάδα ούτε θεωρητικά δεν το πιάνουν. Καμιά ανακοινωσούλα να βγάλουν και όχι βέβαια πάντα σωστή.

Αυτή τη στιγμή είναι φανερό ότι οξύνονται και μέσα και έξω απ' την ΕΕ οι ανταγωνισμοί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία κ.λπ. Το επίκεντρο του ανταγωνισμού αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική. Ξέρετε, είναι οι δρόμοι του φυσικού αερίου, του πετρελαίου κ.λπ., βεβαίως είναι ένα σχέδιο το οποίο εδώ και πολλά χρόνια το έχουν επεξεργαστεί. Αυτή η περίφημη αραβική άνοιξη δεν είναι οι λαϊκές εξεγέρσεις από τα κάτω, είναι οι μεθοδευμένες, οι καθοδηγημένες εξεγέρσεις, βεβαίως εξέφραζαν και τη θέληση λαϊκών στρωμάτων, που όμως δεν είχαν χειραφετηθεί ώστε να μπουν στην ηγεσία αυτού του κινήματος, για τη δημιουργία ενός νέου πιο σύγχρονου πολιτικού συστήματος, κυρίως είναι μια διαπάλη ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ιδιαίτερα τις ηγετικές της δυνάμεις, τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία.

Εχουμε το πρόβλημα που δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί για την άντληση πετρελαίου από την Κύπρο, το Ισραήλ και τις εταιρείες των ΗΠΑ. Εδώ είναι καθαρό ότι γίνεται μια προσπάθεια να περιοριστεί η διείσδυση στην περιοχή από την πλευρά της Ρωσίας και της Κίνας. Βεβαίως δεχόμαστε το δικαίωμα του κυπριακού λαού, της Κυπριακής Δημοκρατίας να κάνει την άντληση και να έχει τη δικιά της ΑΟΖ. Δεν το συζητάμε. Μιλάμε, όμως, σε ποιο φόντο γίνονται όλα αυτά. Εδώ υπάρχουν άξονες και αντιάξονες. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή εμφανίζεται τάχα ως φιλοπαλαιστίνια δύναμη, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Απλώς θέλει να ηγηθεί στην περιοχή με προμετωπίδα το ήρεμο και το μετριοπαθές μάλλον Ισλάμ.

Αλλάζουν και ξαναλλάζουν οι συμμαχίες. Η Γερμανία σαφώς δείχνει τη διάθεσή της για συμμαχία με την Κίνα και τη Ρωσία, με αντανάκλαση βεβαίως ακόμα και τη διάσπαση της Ευρωζώνης.

Οι ΗΠΑ αυτό δεν το θέλουν. Εδώ πρόκειται για αντιθέσεις ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, για ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και οι λαοί δεν μπορεί να ταχθούν στο πλευρό ούτε του ενός ούτε του άλλου. Ούτε στο πλευρό των ΗΠΑ, ούτε της Γερμανίας, ούτε της Κίνας, ούτε της Ρωσίας, ούτε τίποτα.

Γι' αυτό το ζήτημα της εργατικής λαϊκής εξουσίας είναι καίριο. Γιατί καμιά αστική κυβέρνηση, πατριωτική όπως λένε, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κλοτσοπατινάδα, τις αντιθέσεις, τις αλλαγές συμμαχιών που γίνονται πολύ γρήγορα στο διεθνή περίγυρο. Και δυστυχώς η συμφωνία, η οποία είναι και στρατιωτική συμφωνία, της Ελλάδας με το Ισραήλ, την εμπλέκει ακόμα πιο βαθιά σε επιθετικούς σχεδιασμούς που μπορεί να την μετατρέψουν και σε θύμα, δεν είναι απλά συμφωνία για εισαγωγή φαρμάκων και τέτοια.

Δείτε τη στάση της Ελλάδας απέναντι στη Λιβύη. Εδώ καλούμε τον ελληνικό λαό να μη δει το δέντρο, αλλά το δάσος. Γιατί αν δει το δέντρο και πει δεν με ενδιαφέρει αν ο Καντάφι ανατράπηκε, ούτε κι εμάς μας ενδιαφέρει, θέλαμε να ανατραπεί ο Καντάφι από μια γνήσια λαϊκή εξέγερση και χωρίς τη στήριξη και την καθοδήγηση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αν δει το δέντρο τότε θα δικαιολογήσει την επέμβαση στη Λιβύη. Αν δει το δάσος θα είναι εναντίον της.

Επιτρέψτε μου να σας διαβάσω ένα κομμάτι από την Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ δέκα χρόνια πριν, όταν έγινε η τρομοκρατική επίθεση στους δίδυμους πύργους: «Σημασία έχει να απαντήσουμε στο ερώτημα ποιος είχε το συμφέρον, το κίνητρο, να πράξει κάτι τέτοιο. Αν απαντήσουμε σ' αυτό, θα μπορέσουμε να δούμε την προέλευση της ενέργειας». Και προσθέταμε: «Τέτοιες ενέργειες με βάση την διεθνή πείρα συνιστούν βούτυρο στο ψωμί στους επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Χρησιμοποιούνται και αξιοποιούνται για να ανοίξει μια νέα σελίδα τρομακτικής επίθεσης κατά λαών, χωρών και λαϊκών κινημάτων που αντιστέκονται στη νέα τάξη πραγμάτων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο».

Είμαστε και το μόνο κόμμα που δεν πήγε να υποβάλει τα συλλυπητήριά του στην αμερικάνικη πρεσβεία. Αναμφισβήτητα, τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειες που είχαν τα θύματα, αλλά όχι μέσω αμερικάνικης πρεσβείας. Γιατί τότε είδαμε το δάσος κι όχι το δέντρο.

Οι αποφάσεις παίρνονται στο πεδίο της οικονομίας

Καλούμε τον ελληνικό λαό να μας εμπιστευτεί. Για όσα έχουμε πει μέχρι τώρα και έχουμε επιβεβαιωθεί και για όσα του λέμε από δω και μπρος.

Δεν υπάρχει άλλη διακυβέρνηση της χώρας, πέρα από την εργατική λαϊκή εξουσία, που να μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να ανακουφίσει τον λαό. Ακόμα και τα άλλα κόμματα που λένε κυβέρνηση της ΝΔ, ή προοδευτική αριστερή κυβέρνηση και κάτι τέτοια, ακόμα και αν υπάρχει μια κυβέρνηση με καλή πρόθεση, δεν πρόκειται να κάνει απολύτως τίποτα παίζοντας με τους κανόνες της ΕΕ και της καπιταλιστικής αγοράς.

Λέει ο κ. Σαμαράς «θα διαπραγματευτώ», ο κ. Τσίπρας λέει θα διαπραγματευτώ καλύτερα. Τα ίδια και η κυρία Μπακογιάννη. Γιατί είναι θέμα διαπραγμάτευσης; Γιατί θα πείσει ο κ. Σαμαράς και θα πάει να διαπραγματευτεί την εργασιακή εφεδρεία; Θα πάει να διαπραγματευτεί τις συλλογικές συμβάσεις να επανέλθουν; Και γιατί θα πειστεί η ΕΕ από μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα; Γιατί να πειστεί; Αμα ήτανε, θα είχε πειστεί και από τον Παπανδρέου και από τον Σαμαρά που είναι και καθαρά δικοί τους άνθρωποι.

Μην κοροϊδεύουμε το λαό ότι με την κυριαρχία των μονοπωλίων στην οικονομία μπορεί να υπάρχει μια κυβέρνηση, ένα Κοινοβούλιο, που να αποφασίζει υπέρ του. Οι πραγματικές αποφάσεις παίρνονται στο πεδίο της οικονομίας. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση. Και για αυτό εμείς δεν πρόκειται να σιγοντάρουμε μια τέτοια λύση.

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ Να σπάσει ο φαύλος κύκλος των εκβιασμών

-- Μέσα στις πολλές απειλές που εκτοξεύονται κατά της Ελλάδας για να συναινέσει εν πάση περιπτώσει ο πολιτικός της κόσμος και ο κόσμος ο απλός στην εφαρμογή των μέτρων είναι και αυτή η μη καταβολή των δόσεων. Το ακούσαμε και στην πέμπτη δόση, τώρα έχουμε πάλι απειλές ότι δεν θα καταβληθεί η έκτη δόση ή θα καταβληθεί τμηματικά, το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιεί και η κυβέρνηση λέγοντας ότι έχει λεφτά μέχρι τον Οκτώβριο για μισθούς και συντάξεις. Πώς σχολιάζετε την προβολή αυτού του επιχειρήματος κι από τις δύο πλευρές; Και ένα δεύτερο ερώτημα: Ο κ. Βενιζέλος μίλησε για δύο κολασμένους μήνες. Εσείς τι θα απαντούσατε, τι θα υποσχόσασταν στην κυβέρνηση και στα λαϊκά στρώματα γι' αυτούς τους δύο μήνες;

-- Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Καλλιεργείται ένα πνεύμα σήμερα στην Ελλάδα ανεπίσημα από τα κυβερνητικά στόματα, όχι επισήμως, αλλά κι από τα άλλα κόμματα, ότι ο Σαρκοζί, η Μέρκελ και οι άλλοι είναι ανθέλληνες, άκουγα σήμερα και στην τηλεόραση τα ίδια. Δεν είναι ανθέλληνες. Είναι κεφαλαιοκράτες οι άνθρωποι, να το πω έτσι. Είναι η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου. Αν η Ελλάδα ήταν στη θέση της Γερμανίας, τα ίδια θα έκανε με τη Γερμανία. Ας αφήσουμε ότι είναι ανθέλληνες, δεν είναι αυτό το πράγμα, πάμε δηλαδή να μεταφέρουμε το πεδίο αντιπαράθεσης από το πεδίο της οικονομίας κι από το ταξικό στοιχείο, στο συναισθηματικό.

Κοιτάξτε, μας απασχόλησε, ειλικρινά σας το λέω, και σε συνεδριάσεις της ΚΕ και του ΠΓ, πόσο αυτά είναι εκβιασμοί φραστικοί και πόσο ενδεχομένως απηχούν και την πραγματικότητα. Είναι και τα δύο. Αυτή είναι η εκτίμησή μας. Και γι' αυτό λέμε και για ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Είναι λοιπόν ένας εκβιασμός, ας πούμε συνειδησιακός, για να σκύψει το κεφάλι ο λαός και να συνηθίζει να το σκύβει συνέχεια ενόψει της έκτης, έβδομης, όγδοης, δέκατης πέμπτης δόσης. Και ενόψει γενικά της τιμωρίας. Ενα ζήτημα αυτό. Τέτοιους εκβιασμούς κάνουν και οι Ελληνες επιχειρηματίες και οι ξένοι επενδυτές, «δεν έρχομαι στην Ελλάδα αν δεν αλλάξεις αυτό», «δεν κάνω επένδυση αν δεν πετύχω τούτο».

Επομένως, είναι και το στοιχείο του εκβιασμού. Αλλά εμείς θεωρούμε ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος στάσης πληρωμών, που οφείλεται ακριβώς στο βάθος της κρίσης του καπιταλισμού σε όλη την Ευρωζώνη. Γιατί έκαναν μια συμφωνία τον Ιούνιο που λέει, εμείς κάνουμε ένα ειδικό πακέτο για την Ελλάδα, όντως ήταν ειδικό πακέτο και εξαίρεσαν την Ισπανία, την Ιταλία, τις άλλες χώρες. Με την κατάσταση που υπάρχει μάλλον πρέπει να μπουν κι άλλες χώρες. Εδώ γίνεται συζήτηση για την Κύπρο. Εντάξει, δεν τους βαραίνει η Κύπρος είναι και μια μικρή χώρα, μικρή αγορά.

Γι' αυτό αρχίζει η συζήτηση, «θα τους κρατήσουμε στην Ευρωζώνη ή θα φύγουν, μπορούμε;». Κι εδώ υπάρχει ο άξονας Γερμανία, Αυστρία, Φινλανδία, Ολλανδία, αυτός είναι ο άξονας της Γερμανίας, που καλλιεργούν τον προβληματισμό, δεν λέω ότι έχουν αποφασίσει, της μείωσης των μελών της Ευρωζώνης. Υπάρχει η Γαλλία που είναι εναντίον, αλλά δεν θέλει και να τα χαλάσει με τη Γερμανία. Τώρα όλες οι άλλες χώρες θα στοιχηθούν κάπου.

Αμεση αντίδραση σε στάση πληρωμών

Το ερώτημα λοιπόν που εμείς βάζουμε στο λαό: Ως πότε θα ζεις με έναν τέτοιο εκβιασμό; Είτε, ας το πούμε, ηθικό είτε και πραγματικό. Διότι ξέρετε τι σημαίνει στάση πληρωμών; Να παίρνουμε έναντι κατ' αρχήν στις συντάξεις και τους μισθούς όσοι πληρώνονται από το δημόσιο. Καταλαβαίνετε τι θα γίνει στον ιδιωτικό τομέα που εκεί δεν έχουν δεσμεύσεις. Εδώ λέγεται - βέβαια ο κ. Κουτρουμάνης σήμερα το διέψευσε, αλλά πολύ αναιμικά το διέψευσε - οι καινούριοι συνταξιούχοι στην αίτησή τους να λένε ότι θέλω το 60% της σύνταξης άμεσα, σε δύο - τρεις μήνες, να παίρνουν το 60% και μετά να γίνεται η εκκαθάριση ύστερα από δύο χρόνια.

Στην πραγματικότητα θα πληρώνονται με το 60%, μετά από δύο χρόνια, αν έχει γίνει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα σου πει δεν έχω να σου δώσω τα αναδρομικά όπως γίνεται με το εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων. Δηλαδή δεν είναι μια μπόρα που θα περάσει, αν ήταν μια μπόρα που θα περάσει να το συζητήσουμε. Είναι πολύ πιθανόν να είναι οι επόμενοι μήνες, μπορεί οι επόμενοι μήνες να μην είναι και να πουν ότι τα καταφέραμε και να είναι οι μεθεπόμενοι. Τώρα, αυτές τις λεπτομέρειες και εμείς δεν είμαστε στην κυβέρνηση και στις διαπραγματεύσεις για να τις ξέρουμε, αλλά όντως είναι πραγματικότητα. Μην το πούμε ότι είναι κόλπο μόνο.

Σημασία έχει πώς θα αντιδράσει ο λαός. Γι' αυτό λέμε, γίνεται στάση πληρωμών, εδώ ο λαός πρέπει να εξεγερθεί, καθαρά πράγματα. Τι να κάνει; Αμα μας σταματήσουν τη μισθοδοσία. 'Η θα μας πουν έχεις να διαλέξεις να παίρνεις σύνταξη το 50% ή τίποτα. Θα σε βάλουν να επιλέξεις. Απ' αυτό το φαύλο κύκλο δεν θα βγούμε; Και μάλιστα αν έχουμε μια στάση πληρωμών η αντίδραση πρέπει να είναι άμεση, να φτάσει η φωνή μας μέχρι τις Βρυξέλλες, να τρομοκρατηθούν κι αυτοί. Κι εδώ θέλει συνεργασία με άλλα κινήματα, άλλες χώρες κ.λπ. οπωσδήποτε. Αλλά τώρα τι να πούμε; Στην Ιταλία έγινε δημοψήφισμα και με πρόταση των συνδικάτων ψήφισαν τα 67 χρόνια συνταξιοδότησης, γιατί και τα «κινήματα» τώρα είναι λίγο γενικό κι αφηρημένο.

Η λαϊκή απάντηση να αντιστοιχηθεί στην πρόκληση

-- Μιλήσατε για παρεμπόδιση των μέτρων. Καλείτε, για να το πούμε πιο ξεκάθαρα, τον ελληνικό λαό να μην πληρώσει τα τελευταία χαράτσια που έχουν έρθει, να μην πληρώσει και άλλες υποχρεώσεις ενδεχομένως, γιατί είχαμε παλιότερα και τα κινήματα «δεν πληρώνω», με τα διόδια και άλλες υποχρεώσεις. Πώς να το εκλάβει αυτό, δηλαδή, ο απλός πολίτης;

-- Κοιτάξτε, δε μιλάμε, πώς να σας πω, για στιγμιότυπα του αγώνα. Μιλάμε για γραμμή δράσης. Εχει διαφορά. Γιατί τέτοια στιγμιότυπα υπήρχαν, δε λέω ότι ήταν άσχημα αυτά, αλλά αυτά πρέπει να εδραιώνονται σε μια στρατηγική συνολικής ρήξης και ανατροπής. Και δε μιλάμε για κάποια στιγμιότυπα του αγώνα που βοηθούν, αφυπνίζουν αν θέλετε, και εμείς έχουμε συμμετάσχει σε τέτοια στιγμιότυπα. Αλλά, αυτά δεν φτάνουν.

Καταρχήν υπάρχει μέρος του εργατόκοσμου, του λαού που δεν έχει να πληρώσει. Θα τον αφήσουμε λοιπόν, τι; Να τον κυνηγήσουν; Να του κάνουν κατάσχεση στην περιουσία; Δεν πρέπει να έχουμε επαγρύπνηση; Να ξέρουμε τι γίνεται ο γείτονάς μας; Αλλά αυτό σημαίνει, να το πω καθαρά, ότι υπάρχουν συνδικάτα, μαζικές οργανώσεις, λαϊκές επιτροπές, άλλες μορφές οργάνωσης που συγκεντρώνουν όλα αυτά τα στοιχεία και υψώνουν τείχος. Οταν ο πρωθυπουργός λέει ότι επιδιώκει κάθε ελληνική οικογένεια να έχει έναν εργαζόμενο, δεν έχει δικαίωμα ο εργαζόμενος να αντιδράσει με όλους τους τρόπους;

Αυτό είναι το όραμα της κυβέρνησης. Εδώ, ούτε πριν από 30 χρόνια δε ζούσε οικογένεια με έναν εργαζόμενο. Τι θα κάνει; Μια οικογένεια με έναν εργαζόμενο μπορεί να πληρώνει λογαριασμούς; Μπορεί να πηγαίνει να αγοράζει τα τρόφιμα που χρειάζεται; Εδώ, σήμερα, απ' ό,τι είδα, ο «Ριζοσπάστης» το έχει στην πρώτη σελίδα, γίνονται περικοπές στη διατροφή των παιδικών σταθμών. Στο Δήμο της Αθήνας ένα χρόνο δε δόθηκε κόκκινο κρέας, παρά μόνο κοτόπουλο, στα παιδιά, γιατί χρώσταγαν στην κρεαταγορά... Μπορούμε να πάμε έτσι; Θα εξασφαλίσουν οι γονείς κρέας στους παιδικούς σταθμούς, τελείωσε. Θα εξασφαλίσουν να πάνε τα παιδιά των ανέργων στον παιδικό σταθμό, και για να είναι με άλλα παιδιά, για την κοινωνικοποίηση που λέμε, αλλά και για να φάνε ένα πιάτο φαΐ...

Αυτά πώς θα αντιμετωπιστούν, με συγχωρείτε δηλαδή, με το να βγάλω εγώ λόγο στη Βουλή και να κάνουμε τα «events», που λένε, στη Βουλή μέσα, να βρίζω τον πρωθυπουργό, «δεν έχουμε πρωθυπουργό», «είναι έτσι ο πρωθυπουργός»; Αυτά πρέπει να λύνονται σε κάθε χώρο με το μαχαίρι. Και εννοώ: Θα εξασφαλίσεις κρέας στον παιδικό σταθμό. Δεν μπορεί τα παιδιά των τριών και τεσσάρων χρόνων να μην τρώνε κρέας. Το βράδυ που πάνε στο σπίτι τους, όλες οι οικογένειες μπορούν;

Πήγα προχτές σε ένα δημοτικό σχολείο περιοδεία και μου είπαν οι δάσκαλοι ότι έχουν παιδιά που υποσιτίζονται. Και ακούμε στην τηλεόραση, μας έχουν τρελάνει, «τι να τρώτε για πρωινό», «όλη η οικογένεια να κάθετε στο πρωινό και να τρώτε ένα πλούσιο πρωινό, γιατί το πρωινό σου κόβει την όρεξη το μεσημέρι και καταναλώνεις λιγότερες θερμίδες» και κάτι τέτοια. Και κάθονται τώρα, και δεν ντρέπονται οι τηλεοράσεις να έχουν αυτά. Και δεν κάνουν έναν έλεγχο σε ποια οικογένεια μπορούν να κάτσουν τέσσερα άτομα, όταν 8.000 θεωρείται αφορολόγητο, να τρώμε ένα «πλούσιο πρωινό» το πρωί, και σε ηρεμία, να λέμε και τα αστειάκια μας πριν πάμε στη δουλειά. Ε, μα δεν είναι πρόκληση; Επομένως, η απάντηση του λαού σήμερα πρέπει να είναι ανάλογη με την πρόκληση που δέχεται, πώς θα γίνει δηλαδή; Δεν μπορεί να είναι με τα κλασικά μέσα. Τι να κάνουμε...

Μόνο οι θυσίες του αγώνα πιάνουν τόπο

-- Καλέσατε τους εργαζόμενους να αντισταθούν στις επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας...

-- Και στα επιχειρησιακά σωματεία, ναι...

-- Πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, όταν υπάρχει ο φόβος της απόλυσης, ο φόβος της ανεργίας, η Επιθεώρηση Εργασίας δεν κάνει καλά τη δουλειά της και τα συνδικάτα δεν ασκούν σωστά το ρόλο τους;

-- Αυτό που εμείς θέτουμε, είναι ακριβώς το τι πρέπει να γίνει σε όλους τους τόπους δουλειάς. Βεβαίως, όταν γίνεται μόνο εδώ κι εκεί, μπορεί να πας και άκλαυτος. Αλλά υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά: Υπάρχει αγώνας χωρίς θυσίες; Ολοι αυτοί οι χιλιάδες που απολύθηκαν - μέχρι κι εμείς αναγκαζόμαστε να απολύσουμε - απολύθηκαν γιατί απήργησαν;

Η ανεργία δεν συμπεριλαμβάνει μόνο τους απεργούς. Με τις επιχειρησιακές συμβάσεις, πρώτα πρώτα τώρα οι επιχειρήσεις, ένα σημαντικό μέρος του προσωπικού τους θα το κάνουν ελαστικό. 'Η να το πω κι αλλιώς: Οι νέες τεχνολογίες σήμερα, ως τεχνολογίες τις θαυμάζουμε, αλλά με ιδιοκτήτες τους καπιταλιστές δίνουν τη δυνατότητα με λιγότερο προσωπικό να βγάζεις περισσότερη δουλειά. Και κυρίως δίνουν τη δυνατότητα να έχουν ένα μόνιμο προσωπικό σταθερό, κύρια τα στελέχη της επιχείρησης, και τη μάζα, ας πούμε, κάτω να την εναλλάσσουν για να κρατάνε τα μεροκάματα χαμηλά.

Αυτό πρέπει να δει, λοιπόν, αυτός που φοβάται την απόλυση. Αν δεν απολυθεί σήμερα, θα απολυθεί μεθαύριο, δεν θα πάρει το μισθό του, θα πληρώνει τα φάρμακα, το παιδί του δεν θα έχει πετρέλαιο στο σχολείο ή δεν θα έχει βιβλία. Δηλαδή, πρέπει να δει συνολικά. Καταλαβαίνουμε κι αν θέλετε είναι διαφορετικός ο φόβος μπροστά στην απόλυση από τους ανθρώπους εκείνους που «γλείφουν» - με συγχωρείτε - την εξουσία για να κερδίσουν. Αυτός ο φόβος πρέπει με τη βοήθεια όλων να υπερνικηθεί. Αλλωστε, αν κυριαρχούσε ο φόβος, δεν θα είχαμε ούτε ΙΚΑ μέχρι τώρα, ούτε μια σειρά κατακτήσεις δεν θα είχαν οι λαοί της Γης. Κάποιοι απολύθηκαν κιόλας και κάποιοι έχασαν και τη ζωή τους για να υπάρχουν κατακτήσεις, τι να γίνει; Τους τουφέκισαν στα τρία μέτρα.

Να σας πω ένα παράδειγμα. Ενας σύντροφός μας, με πάρα πολλά χρόνια φυλακή, μπήκε στο νοσοκομείο το τελευταίο διάστημα, μιλάμε τώρα για δέκα μέρες, και είπαν στη γυναίκα του οι γιατροί «ξέρετε, δεν τον παίρνετε στο σπίτι, 2.500 στοιχίζει το κρεβάτι». Τώρα, ήταν υπερβολή, γιατί δεν ήταν κρεβάτι εντατικής. Τους λέει αυτή έχει 580 ευρώ σύνταξη. Μια γυναίκα, παιδιά δεν είχε, δεν μπορούσε να τον κουμαντάρει, γιατί ήταν ένας άνθρωπος κατάκοιτος.

Οταν μετά έμαθαν την ιστορία του, ζήτησαν συγγνώμη και λέει «αυτός ο άνθρωπος μια ζωή έκατσε στη φυλακή, έδωσε τόσα και έφτασα εγώ να πω πάρ' τον στο σπίτι γιατί στοιχίζει 2.500 το κρεβάτι και έχει ο άνθρωπος 580 ευρώ σύνταξη;». Και μέχρι που πέθανε ο άνθρωπος αυτός δεν αναγνωρίστηκε, εγώ δεν λέω να γίνει κανένα ξεχώρισμα για τους κομμουνιστές, αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν μετάνιωσε. Εμείς φτάνουμε σε καταστάσεις τραγικές, κάποιοι πρέπει να μπουν μπροστά και να υποστούν θυσίες

Ο λαός να μην ε

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 14.09.2011

00:15

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Δε χρωστάμε δεκάρα σε κανέναν - Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία

» Ropewalker Kassandra

Ολόκληρη η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή», στην Πάτρα

Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή», στην Πάτρα, όπου χιλιάδες νέοι και νέες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες έδωσαν το «παρών». Το Σάββατο το βράδυ οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με την κεντρική ομιλία από την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Το Φεστιβάλ, που έγινε και φέτος στον όμορφο χώρο του Κάστρου, ήταν πλούσιο σε περιεχόμενο - πολιτικό, πολιτιστικό κ.ά. Τις δύο μέρες του Φεστιβάλ έγιναν συναυλίες, αφιερώματα, εκδηλώσεις, στο χώρο λειτουργούσε βιβλιοπωλείο, στέκι εργαζομένων, στέκι μαθητών, χώρος ΑΕΙ - ΤΕΙ, παιδότοπος κλπ.

Ολόκληρη η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Φεστιβάλ της Πάτρας έχει ως εξής:

«Οφείλουμε να κατανοήσουμε την ιδιαιτερότητα των συνθηκών μέσα στις οποίες καλείται η ΚΝΕ να παίξει πρωτοποριακό ρόλο στους αγώνες, στους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις της νεολαίας. Βεβαίως και η μακρόχρονη ιστορία του Κόμματος, της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ, των δημοκρατικών νεολαιών μέσα στις οποίες έδρασαν οι κομμουνιστές στις συνθήκες της εκτός νόμου δράσης του Κόμματος, είναι πολύτιμη, αναντικατάστατη, είναι εφόδιο. Ομως δε φθάνει να μεταφέρουμε τη δική μας πείρα στους κνίτες και τις κνίτισες, στους νέους και τις νέες που στήνουν αυτί τι λέει το Κόμμα, τι λέει η ΚΝΕ. Η πείρα, η εμπειρία έχει πολύτιμη αξία, όμως σε ορισμένα σημεία μπορεί να είναι ξεπερασμένη σήμερα.

Απευθυνόμαστε στα μέλη του Κόμματος, στους φίλους και τους οπαδούς. Οφείλουμε σήμερα να βρεθούμε πιο ουσιαστικά κοντά στην ΚΝΕ, και αυτό θα το πετύχουμε αν γνωρίζουμε όχι μόνο τα οξυμένα προβλήματα της νεολαίας (αυτά τα ζούμε και τα ξέρουμε) αλλά να γνωρίζουμε πώς σκέφτεται η νεολαία κάτω από την επίδραση ισχυρών ιδεολογικών και πολιτικών παραγόντων, σε συνθήκες που το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε αναντιστοιχία με το ρόλο που καλείται να παίξει στην αναγέννηση ολόκληρου του λαϊκού κινήματος. Κοινωνικό κράτος και ταξική εκμετάλλευση είναι ασυμβίβαστα

Η νεολαία, λόγω ηλικίας, είναι πολύ μακριά από τα χρόνια που το εργατικό, το λαϊκό κίνημα αποσπούσε ορισμένες κατακτήσεις, όπως είναι ο θεσμός της συλλογικής σύμβασης και ο σταθερός χρόνος εργασίας, για αρκετούς η βδομάδα των 5ημερών, το δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα, το επίδομα αδείας, η τριμερής χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος, η σχετικά μειωμένη συμμετοχή σε φάρμακα και εξετάσεις και άλλα. Βεβαίως, εμείς ουδέποτε πέσαμε στην παγίδα να θεωρούμε τις εργατοϋπαλληλικές κατακτήσεις ως παροχή του κράτους και της εργοδοσίας στους εργαζόμενους, πολύ περισσότερο ποτέ δεν ανακηρύξαμε το αστικό κράτος ως κοινωνικό κράτος. Κοινωνικό κράτος και ταξική εκμετάλλευση είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους.

Οι κατακτήσεις των εργαζομένων ήταν αποτέλεσμα σκληρών, αιματηρών ταξικών αγώνων, ήλθαν ως αποτέλεσμα λαϊκής εποποιίας και αμέτρητων θυσιών. Ορισμένες παραχωρήσεις του κράτους, των κυβερνήσεων στους εργαζόμενους είχαν σκοπιμότητα, και πολύ ύπουλη μάλιστα, αποσκοπούσαν στην ενσωμάτωση και σε μια μορφή εξαγοράς των εργαζομένων, χρησιμοποιήθηκαν ως καρώτο και μαστίγιο. Η καθιέρωση ορισμένων επιδομάτων αντί μισθολογικής αύξησης καθησύχασε πολλούς εργαζόμενους, αφού μετρούσαν τι έμπαινε στην τσέπη τους και όχι με ποιον τρόπο και γιατί δεν ενσωματώνονταν στο μισθό. Οι άναρχες προσλήψεις για λόγους κυβερνητικού ελέγχου του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος επίσης και των ΔΕΚΟ, αποπροσανατόλισαν και τους ίδιους και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι ΕΟΚικές επιδοτήσεις στους αγρότες, για να θάβουν τα πολύτιμα για το λαό προϊόντα τους, επίσης αποπροσανατόλισαν, τύφλωσαν κυριολεκτικά, παρέδωσαν ένα μεγάλο μέρος της αγροτιάς στην ΚΑΠ της ΕΕ, στο σημερινό ξεκλήρισμα, στην απαξίωση.

Οταν μικροί αυτοαπασχολούμενοι επιχειρηματίες άκουγαν ότι είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, πανηγύριζαν, ενώ την ίδια ώρα ετοιμαζόταν το έδαφος για τη διείσδυση των μονοπωλίων παντού, με αποτέλεσμα τη χρεοκοπία και τη δυσκολία επιβίωσης.

Δεν υπάρχει πρόβλημα που το βιώνουμε σήμερα, σε συνθήκες κρίσης, που δεν προετοιμάσθηκε η δημιουργία και η όξυνσή του πολλά χρόνια πριν. Ορόσημο αποτελεί στα μέσα της 10ετίας του '80 η πολιτική της "ενιαίας εσωτερικής αγοράς" που το ΠΑΣΟΚ προώθησε... Ολα τα κόμματα, πλην ΚΚΕ, συμμορφώθηκαν. Ετσι ξεκίνησε η ευρωπαϊκά συντονισμένη σύγχρονη αντεπίθεση του κεφαλαίου με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που είναι η μήτρα και των σημερινών μέτρων. Δεν υπάρχει στρατηγική επιλογή που να μην αναγορεύτηκε από όλα τα κόμματα ως η πεμπτουσία του εκσυγχρονισμού και της ανανέωσης.

Για το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας όλα τα παραπάνω είναι άγνωστο θέμα, κυριολεκτικά. Οι νέοι και οι νέες αναπόφευκτα δεν γνωρίζουν τι κατακτήθηκε με αίμα και θυσίες, γιατί και πώς κατακτήθηκε, πώς προετοιμάσθηκε το έδαφος για να μεταβληθούν αυτές οι κατακτήσεις σε προσωρινές.

Προσπαθούν να ελέγξουν το μυαλό για να διασφαλίζουν τα κέρδη

Φθάσαμε στο σημείο οι εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις να βαφτίζονται σήμερα προνόμια και λαμογιά. Την ίδια ώρα τολμά η κυβέρνηση να αθωώνει το ρόλο του χασίς και των άλλων δήθεν μαλακών ναρκωτικών. Περηφανεύεται γιατί δίνει το δικαίωμα να έχει κάποιος - κάποια στην κατοχή του ποσότητα ναρκωτικών για ατομική χρήση ή για κέρασμα. Το σύνθημα του Γιώργου Παπανδρέου "μπορείς και συ να έχεις μια γλάστρα με χασίς στο σπίτι σου" γίνεται πραγματικότητα. Είναι δυνατόν να ανεχθούμε να κρύβονται οι βαθύτερες αιτίες που οδηγούν στην εξάρτηση είτε από μαλακά είτε σκληρά ναρκωτικά; Θα είναι αργά αν, αντί να γενικευθούν τα στεγνά προγράμματα, γενικευθεί η εξάρτηση από τη μεθαδόνη.

Το διαδίκτυο, τα διάφορα σάιτ, τα facebook δίνουν απανωτές πληροφορίες, απίστευτα πολλές και πολυποίκιλες, δεν μεταδίδουν όμως πραγματική πείρα, σκοτώνουν το αντικειμενικό κριτήριο, γεμίζουν το κεφάλι με χρήσιμες και άχρηστες πληροφορίες, σκοτώνουν την αλήθεια, καταργούν κυριολεκτικά την ικανότητα προσανατολισμού. Δεν φταίει βεβαίως η τεχνολογία, δεν φταίει η ταχύτατη ανάπτυξή της, που μας κόβει την ανάσα, είναι οι ιδιοκτήτες της, οι απόλυτοι κυρίαρχοι, τα διεθνικά μονοπώλια, οι κρατικοί μηχανισμοί των ιμπεριαλιστικών κρατών που προσπαθούν να ελέγξουν το μυαλό για να διασφαλίζουν τα κέρδη.

Ο,τι είχε να δώσει ο καπιταλισμός το έδωσε

Ο,τι είχε να δώσει καπιταλισμός το έδωσε. Χρόνο με το χρόνο γίνεται αγριότερος, ρεβανσιστής, βάρβαρος, αντιδραστικότερος. Την κρίση θα τη διαδεχθεί κάποια ανάκαμψη με διαφορετικό ύψος από χώρα σε χώρα. Ανάκαμψη που αφορά την κερδοφορία του συγκεντρωμένου κεφαλαίου, ενώ η ανεργία και η φτώχεια θα είναι μόνιμα φαινόμενα. Δεν πρόκειται ο λαός, οι λαοί να ζήσουν κάποια διαλείμματα σχετικής ή απόλυτης βελτίωσης του βιοτικού τους επιπέδου.

Από αυτό το βήμα ενημερώνουμε με αίσθημα ευθύνης ότι οι αστικές κυβερνήσεις δεν έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν τα διαχειριστικά εργαλεία απέναντι στην καπιταλιστική οικονομική κρίση που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα. Ο ελληνικός λαός, πριν απ' όλα η πρωτοπόρα δύναμή του, η εργατική τάξη, πρέπει να αξιοποιήσει τη δυσκολία αυτή. Την αδυναμία του βάρβαρου συστήματος να την κάνει δική του δύναμη. Τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής να τις συνειδητοποιήσει και να τις εκμεταλλευθεί.

Ενημερώνουμε ότι συνεχίζει να υφίσταται ως ισχυρό ενδεχόμενο πριν την ουσιαστική ανάκαμψη να εκδηλωθεί νέα οικονομική κρίση διεθνούς εμβέλειας. Είναι ισχυρή η πιθανότητα να οξυνθούν εκ νέου και πολύ απότομα οι ανταγωνισμοί μεταξύ καπιταλιστικών κρατών, να οξυνθούν απότομα, να σημειωθούν φυγόκεντρες δυνάμεις, να δυναμώσει η τάση αποχώρησης από το ευρώ. Χωρίς την επιθετική παρέμβαση του λαού, των λαών, οι συνέπειες θα είναι και απρόβλεπτες, καταλυτικές, με νέες βαριές συνέπειες. Γι' αυτό και ο λαός δεν μπορεί να είναι θεατής, μοιρολάτρης, φοβισμένος, αποπροσανατολισμένος.

Δεν είναι υπερβολή, να βρεθούμε μπροστά σε στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων λόγου χάρη στην Ελλάδα. Δεν είναι υπερβολή να εμπλακεί η Ελλάδα ακόμα πιο βαθιά, να απειληθεί ακόμα από τον ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή που με τα όπλα του ΝΑΤΟ και τους κατασταλτικούς, στρατιωτικούς μηχανισμούς της ΕΕ επεμβαίνουν ανοικτά για να κατακτήσουν εκείνες ή τις άλλες αγορές. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος, καθώς η αστική τάξη της χώρας φιλοδοξεί να πάρει μέρος ενεργό στη διαπάλη αυτή, ταξικά αδιάφορη για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Αλλιώς λογίζεται η πατρίδα για το λαό και αλλιώς για τους κεφαλαιοκράτες και τα κόμματά τους.

Για την κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας»

Δεν είναι υπερβολή να προβλέψουμε ότι σε συνθήκες αυξανόμενης ανεργίας και ανερχόμενης φτώχειας και ενώ θα φουντώνει η ταξική πάλη να φθάσουμε σε πτώση της κυβέρνησης, να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για τη λεγόμενη κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» ή και άλλης παραλλαγής, π.χ. κεντροαριστεράς κλπ. Μπορεί να υπάρξει μια γρήγορη εναλλαγή κυβερνήσεων, προσωρινά αδιέξοδα ή και μεγαλύτερα αδιέξοδα στην επίτευξη σταθερότητας στο αστικό πολιτικό σύστημα.

Τι θα κάνει τότε η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της είναι μείζον ζήτημα. Δεν πρέπει ούτε ώρα ο ελληνικός λαός να περιμένει αν θα τα βρουν μεταξύ τους τα κόμματα εξουσίας, τι κομπρεμί θα γίνουν με τα μικρότερα κόμματα που ορέγονται συμμετοχή σε αστική κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ησυχάζουν, το αντίθετο, όταν οι κυβερνήσεις έχουν δύναμη και σταθερότητα είναι ακόμα πιο επικίνδυνες. Είδατε τι έγινε με το νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ που υπερψηφίστηκε από τη Βουλή, είδατε τους πανηγυρισμούς της συναίνεσης...

Σε συνθήκες που το αστικό πολιτικό σύστημα κλονίζεται, ο λαός πρέπει να είναι απολύτως έτοιμος, να ωθήσει τα πράγματα προς τα εμπρός, να διευρύνει τις ρωγμές και τα αδιέξοδα του συστήματος, να περάσει στην αντεπίθεση, να θέσει στόχο του την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

Πρέπει ο λαός να είναι έτοιμος για κάθε πιθανή ή και λιγότερη πιθανή εξέλιξη, γιατί διαφορετικά θα βρεθεί κολλημένος στον τοίχο. Σε τέτοιες καταστάσεις, το Κόμμα μας πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει ευρύτατη εργατική, λαϊκή συμμαχία και διάθεση ανατροπής του συσχετισμού δυνάμεων παντού. Να φύγει η κυβέρνηση είναι δίκαιο και σωστό αίτημα, όμως αυτό από μόνο του δεν γλυτώνει το λαό από το μνημόνιο, ακόμα και αν οι αποκαλούμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση, από τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα εκτός από το ΚΚΕ που επιδιώκει την κατάργηση των μονοπωλίων.

Πρέπει από τώρα να αναλάβουν ευθύνη φίλοι και οπαδοί, ριζοσπαστικές λαϊκές δυνάμεις που έχουν πάρει χαμπάρι τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που δεν θέλουν να πειραματισθούν με κόμματα που πατάνε σε δύο βάρκες, που τόσα χρόνια τον αποπροσανατόλισαν με την «κοσμογονία» της παγκοσμιοποίησης, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ανανέωσης.

Από τώρα ο λαός να επιλέξει πού θα βαδίσει

Είναι ζήτημα τι θα κάνει η πλειοψηφία του λαού, τι μήνυμα και τι δράση θα ξεχειλίσει από τους τόπους δουλειάς, τα εργοστάσια, τα γραφεία, τα πολυκαταστήματα, τα μικρομάγαζα, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, από τα χωράφια. Τώρα, από τώρα πρέπει να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά στη συνείδηση του λαού η μάχη για την εργατική λαϊκή εξουσία, τη λαϊκή οικονομία.

Τώρα, από τώρα πρέπει ο λαός να επιλέξει προς τα πού πρέπει να βαδίσει, ώστε κάθε μέρα, κάθε ώρα να είναι σε θέση να παρεμβαίνει, να εμποδίζει, να κερδίζει έδαφος σε βάρος του αντίπαλου που είναι έμπειρος και γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος όταν συνειδητοποιεί ότι η διαχείριση της κρίσης είναι τελικά αδιέξοδη, ότι θα συνοδεύεται από νικητές και ηττημένους, από συντρίμμια.

Τα άλλα κόμματα, από τη ΝΔ ως τον οπορτουνιστικό χώρο, ακόμα και εκείνοι που κλίνουν την επανάσταση σε όλες τις πτώσεις, μας κατηγορούν ότι τάχα στο όνομα της πάλης για τη λαϊκή εξουσία αφήνουμε ελεύθερο το πεδίο να περνάνε τα κυβερνητικά μετρά, να κάνει ό,τι θέλει η τρόικα γιατί τάχα δεν έχουμε θέσεις για το σήμερα.

Ο λαός όμως ξέρει ότι κάθε μέρα, κάθε ώρα προσπαθούμε να κτισθεί ένα μαχητικό λαϊκό κίνημα, ότι δεν υπάρχει αγώνας που οι κομμουνιστές να μην είναι στην πρώτη γραμμή. Η πείρα του 20ού αιώνα, αλλά και η πρόσφατη πείρα ένα πράγμα δείχνει: όταν δεν ξέρεις ή δεν θέλεις να ξέρεις τι θα γίνει την επόμενη μέρα, όταν δεν θέλεις ή δεν δέχεσαι να προβλέπεις, όταν δεν ξέρεις ή δεν ψάχνεις προς τα πού πρέπει να βαδίσεις τότε οι αγώνες είναι αναποτελεσματικοί ή φέρνουν προσωρινά και αμφίβολα αποτελέσματα.

Οταν δεν ξέρεις ή δεν θέλεις να ξέρεις ποια πρέπει να είναι η έκβαση της πάλης, τότε είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα διαχωρίζεις με τεχνητά τείχη τη μια φάση του αγώνα από την άλλη, θα βάλεις τόσα στάδια στην εξέλιξη που σε κάποια στροφή του αγώνα θα σε τουμπάρουν, και θα σε χτυπήσουν αλύπητα, θα σε αποδιοργανώσουν, θα σε λυγίσουν. Είναι άλλο πράγμα να χάσεις μια μάχη, γιατί ακόμα ο συσχετισμός δυνάμεων είναι σε βάρος σου, και άλλο να χάσεις τον πόλεμο, γιατί ήσουν απροετοίμαστος ή διαβρωμένος βαθιά. Στη μια περίπτωση έχεις μια προσωρινή ήττα, στην άλλη έχεις μια ήττα από την οποία δύσκολα θα μπορέσεις να συνέλθεις έγκαιρα.

Βεβαίως και χρειάζεται γρήγορη προσαρμογή σε κάθε φάση του αγώνα, σε κάθε στιγμή της εξέλιξής του. Τι αντιμετωπίζει σήμερα ο εργατόκοσμος, οι αυτοαπασχολούμενοι ιδιοκτήτες μικρών μαγαζιών, οι μικροϊδιοκτήτες αγρότες, οι φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι, οι γυναίκες, οι νέοι και οι νέες οι έφηβοι που ανήκουν στη λαϊκή πλειοψηφία που υποφέρει; Εχουν παρθεί στις Βρυξέλλες και στην Ελλάδα, στην Ουάσιγκτον, στις διεθνείς ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συναντήσεις μια σειρά συγκεκριμένα αλλεπάλληλα βάρβαρα μέτρα, μακράς πνοής, έχουν πετύχει αποφάσεις κοινοβουλίων, είναι τώρα σε φάση εφαρμογής. Τα μέτρα που πήραν συνοδεύονται από νέα αλλεπάλληλα, χειρότερα που ενδεχομένως ο ανθρώπινος νους ακόμα δεν τα φαντάζεται. Οσο ο καπιταλισμός παραδέρνει στην κρίση, όσο αναμένει νέους κύκλους κρίσης εδώ και εκεί, τόσο θα επιταχύνονται οι αρνητικές εξελίξεις. Οσο χάνεται χρόνος, τόσο περισσότερες θυσίες θα χρειαστούν για να οικοδομηθεί μια νέα κοινωνία χωρίς αφεντικά.

Το τέρμα του κινήματος και ταυτόχρονα η νέα αρχή δεν μπορεί σήμερα να είναι παρά μια Ελλάδα της εργατικής λαϊκής εξουσίας, χωρίς τις δεσμεύσεις και τα δεσμά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Καλούμε τους εργατοϋπαλλήλους, τους αυτοαπασχολούμενους και φτωχούς αγρότες που έχουν εμπειρία αγώνων στο παρελθόν, που εμπιστεύθηκαν το ΠΑΣΟΚ ή τη ΝΔ, που είδαν το ΠΑΣΟΚ ως σκαλοπάτι στην αλλαγή και διαψεύσθηκαν. Καλούμε τους νέους ανθρώπους που μεγάλωσαν με την αντικομουνιστική και αντισοσιαλιστική υστερία, να απογαλακτιστούν από αυτήν, να αποκτήσουν τη δική τους άποψη στο έδαφος του αγώνα. Να γλυτώσουν από προκαταλήψεις που τις υιοθέτησαν γιατί έτσι τις βρήκαν και τις δέχθηκαν από το σχολείο, την οικογένεια, τον κοινωνικό περίγυρο.

Οργάνωση και ανυποχώρητη πάλη

Το πολιτικό σύνθημα δράσης μας είναι: Οργάνωση και ανυποχώρητη πάλη για να παρεμποδίσουμε όσο μπορούμε την εφαρμογή των βάρβαρων νόμων που αποφασίστηκαν, να προλάβουν αυτούς που έρχονται, να αποδείξουν ότι δεν συμφιλιώνονται με την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα του αύριο. Διεκδικούμε με εργατικούς αγώνες και κοινωνική συμμαχία μέτρα που ανακουφίζουν το λαό, που δίνουν έστω και μια ανάσα, που εμπνέουν θέληση για συνέχεια, για διαδοχικές αναμετρήσεις μέχρι τη νίκη. Καλούμε όλους εκείνους που νομίζουν ότι "μπόρα είναι και θα περάσει", να σκεφθούν πιο ρεαλιστικά, στον εργατικό, λαϊκό αγώνα δεν έχει θέση η αντίληψη ότι "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία". Ξεβολευτείτε από τις αυταπάτες σας γιατί θα βρεθείτε χωρίς καλά καλά να το καταλάβετε σε πολύ χειρότερη θέση. Αγωνιζόμαστε με όρους ταξικής σύγκρουσης, ρήξης και ανατροπής, ώστε όσο μπορούμε να κερδίσουμε χρόνο, να αναγκάσουμε τον αντίπαλο, την κυβέρνηση, τη μεγάλη εργοδοσία, τις Βρυξέλλες έστω σε προσωρινή υποχώρηση, ώστε να οργανώσουμε τη μεγάλη αντεπίθεση, με διεθνιστική συμπαράσταση και αλληλεγγύη: για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για την εργατική λαϊκή εξουσία, τη λαϊκή οικονομία που θα κάνει ιδιοκτήτη του πλούτου το λαό, πρωταγωνιστή της αναγέννησης σε όλα τα επίπεδα από την οικονομία και τον εργατικό λαϊκό έλεγχο ως το πολιτικό σύστημα και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Αν σήμερα θεωρήσουμε αναπόφευκτα τα κυβερνητικά μέτρα, όπως αυτά που πάρθηκαν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πριν το μνημόνιο, αν θεωρήσουμε δυσάρεστα αλλά υποχρεωτικά τα μέτρα που ίδιου μνημονίου και των μνημονίων που έρχονται, τότε μας περιμένουν νέες τραγωδίες.

Αν παρεμποδίσουμε τα μέτρα, αν συνειδητοποιηθεί τι σημαίνει εξουσία των μονοπωλίων, καπιταλιστική αγορά, καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, ακόμα και αν δεν καταφέρουμε να ματαιώσουμε πολλά από αυτά, θα πετύχουμε κάτι το σημαντικό, θα αποκτήσουμε τη δύναμη να ανοίξουμε θετικό και ελπιδοφόρο δρόμο. Τέτοιους δρόμους θα ανοίξουν και άλλοι λαοί στην Ευρώπη, όσο περισσότεροι είμαστε τόσο πιο γρήγορα θα αλλάξουν τα πράγματα. Ας λιγοστεύουμε τα εμπόδια, ας τους φοβίσουμε στα σοβαρά, ας μη δεχθούμε τετελεσμένα γεγονότα. Αν αποσπάσουμε κάποια μέτρα ανακούφισης, τότε δίνουμε τη δυνατότητα στα εργατικά, λαϊκά στρώματα να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους, να την πολλαπλασιάσουν στην πορεία.

Μπροστά μας, απέναντί μας, μέσα στο σπίτι μας υψώνονται κρίσιμα προβλήματα, όπως είναι η ανεργία, ο κίνδυνος να μας δίνουν έναντι για τους πετσοκομμένους μισθούς και συντάξεις, να γίνει γενικευμένη στάση πληρωμών. Είναι λίγο πράγμα να ξεκινάνε τα σχολεία χωρίς βιβλία, με φωτοτυπίες που θα τις αγοράσουν τελικά οι γονείς από τα βιβλιοπωλεία, αφού τα σχολεία δεν έχουν φράγκο να τις εκδώσουν;

Ηδη ξέρουμε πολύ καλά ότι αυξάνεται με γρήγορους ρυθμούς ο αριθμός των εργατικών, λαϊκών οικογενειών που αδυνατούν να πληρώσουν την εφορία, το ρεύμα και το νερό, το νοίκι, δε θα έχουν τα πιο στοιχειώδη στη διατροφή. Δε θα αγοράζουν φάρμακα, πετρέλαιο, δε θα κάνουν απαραίτητες θεραπείες. Ποιος οπαδός του ΠΑΣΟΚ φαντάζονταν εδώ και αρκετά χρόνια ότι θα άνοιγαν τα σχολεία χωρίς βιβλία; Και όμως και αυτό γίνεται... Τι θα κάνουμε λοιπόν; Θα περιοριστούμε σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης, σε ατομική βοήθεια στους βασανισμένους και άπορους ή θα δημιουργήσουμε ντε φάκτο καταστάσεις; Θα περιοριστούμε σε εκδηλώσεις αγανάκτησης και διαμαρτυρίας;

Παρεμπόδιση υλοποίησης των μέτρων με οργάνωση και αλλαγή συσχετισμών

Απαντάμε: Θα δυσκολέψουμε τα αποφασισμένα μέτρα να υλοποιηθούν, θα δουλέψουμε ώστε τα μέτρα αυτά να καταδικαστούν όχι μόνο ως βάρβαρα αλλά και ως παράνομα στην εργατική, τη λαϊκή συνείδηση, στη συνείδηση της νεολαίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να υποστούν συνέπειες πάσης φύσεως όσοι αδυνατούν να πληρώσουν, να μην ποινικοποιηθεί η άρνησή τους. Επιδιώκουμε, την ώρα που η κυβέρνηση αφαιρεί, δηλαδή αρπάζει από το λαό, εμείς μαζί με το λαό να αναδείξουμε με μαχητικές μορφές τα δικαιώματά μας στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, να αναδείξουμε τις δυνατότητες που σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα για κοινωνική ευημερία. Επιδιώκουμε εκτεταμένη λαϊκή συμμετοχή και εκτεταμένη λαϊκή αλληλεγγύη. Ολοι για έναν και ένας για όλους!

Να παρεμποδίσουμε λοιπόν τα μέτρα εκεί που μπορούμε, εκεί που είναι δυνατόν πρακτικά, με πνεύμα λαϊκής αυτενέργειας και πρωτοβουλίας. Οργανωτές αυτής της πρωτοβουλίας πρέπει να γίνουν τα πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά σωματεία, τα κλαδικά σωματεία και οι ομοσπονδίες, γι' αυτό εκεί που δεν υπάρχει θέληση δράσης πρέπει να παραμεριστούν με μαζικές διαδικασίες οι συμβιβασμένες ηγεσίες. Οι οργανώσεις των αυτοαπασχολουμένων, των φοιτητών, σπουδαστών, οι γυναικείες οργανώσεις.

Την άμεση δημοκρατία την εγγυάται η ταξική πάλη ριζωμένη στον τόπο δουλειάς. Ολα τα άλλα που ακούμε περί της άμεσης δημοκρατίας στις πλατείες είναι μάταια, αναποτελεσματικά, παραπλανητικά.

Τι σημαίνει στις δοσμένες συνθήκες «παρεμποδίζω» τα μέτρα; Παρεμποδίζω σημαίνει επίσης: και οργανώνομαι, και αλλάζω το συσχετισμό δύναμης στέλνοντας στα σπίτια τους τους εργατοπατέρες και τους συμβιβασμένους. Σημαίνει ότι μέσα στο συλλογικό αγώνα αποβάλλω το φόβητρο της χρεοκοπίας, όπως προβάλλεται για να καμφθεί το ηθικό του λαού, ώστε να δεχθεί τα αλλεπάλληλα μέτρα επίθεσης. Σημαίνει ότι όταν επικαλούνται τη σωτηρία της οικονομίας, εγώ ξέρω ότι μιλάνε για την ανταγωνιστική θέση του κεφαλαίου, πρώτα και κύρια σε βάρος των εργαζομένων.

Σημαίνει ότι είμαι σε θέση να αποκαλύπτω τους πραγματικούς σκοπούς των αποκρατικοποιήσεων, του νέου μισθολογίου στο Δημόσιο, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις πρώην ΔΕΚΟ, δε συμβιβάζομαι και δε θεωρώ τετελεσμένο την ανάδειξη των επιχειρησιακών συμβάσεων ως κυρίαρχων μορφών συλλογικής διαπραγμάτευσης, την "απελευθέρωση" των κλειστών επαγγελμάτων υπέρ των μονοπωλίων, τις νέες βίαιες φορολογικές ανατροπές, την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των τομέων Υγείας - Πρόνοιας και το πογκρόμ δεκάδων χιλιάδων απολύσεων που σχεδιάζουν να εξαπολύσουν εναντίον των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, τις πρώην ΔEKO. Σημαίνει ότι πετάω στο καλάθι των αχρήστων τις θεωρίες της κυβέρνησης και της ΝΔ, αλλά και όλων εκείνων που φλυαρούν και κοροϊδεύουν ότι "έχουμε κρίση χρέους", ότι "όλοι μαζί τα φάγαμε". Οτι δεν υποκύπτω σε παραπλανητικές προτάσεις, όπως αυτά που ακούμε από τα άλλα κόμματα, περί ευρωομολόγου, περί "φόρου Τόμπιν", για κρατικοποίηση τριών τραπεζών, για κατάργηση του μνημονίου - που ως αίτημα είναι σωστό και δίκαιο, όμως από μόνο του ένα πράγμα σημαίνει: Να γυρίσουμε λίγο πίσω για να ξαναβρεθούμε πάλι στα ιδία...

Να μην πιάσουν τόπο οι φοβέρες τους

Η ΝΔ, το κόμμα - λαγός του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ο ΛΑ.Ο.Σ., αλλά και οι ΣΥΡΙΖΑ και ΣΥΝ, όλες οι παραλλαγές του οπορτουνισμού, κονταρομαχούν γύρω από εναλλακτικά σενάρια διαχείρισης της κρίσης. Ούτε ένα από τα σενάρια δεν βρίσκεται έξω από τους προβληματισμούς και τη λογική της τρόικας. Ολα τους τα σενάρια, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι αντιφατικά και ουτοπικά, καθώς έχουν εξαντληθεί τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Ολα τα κόμματα, από τη ΝΔ ως τους Οικολόγους και τις φτερούγες του ΠΑΣΟΚ, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, φωνάζουν για το χρέος, σαν κάτι το παράξενο, σαν κάτι που παρεκκλίνει από το σωστό.

Τους απαντάμε: Φέρτε μας ένα παράδειγμα που η ανάπτυξη του καπιταλισμού να μη συνοδεύεται από ελλείμματα και χρέη. Δεν είναι παρέκκλιση, είναι υποχρεωτική επιλογή το χρέος και το έλλειμμα, αφού τα πάντα είναι υποταγμένα στις ανάγκες του κεφαλαίου. Εχουμε απέναντι μας την καπιταλιστική κρίση και όχι αποσπασματικά το χρέος. Οσο βαθαίνει η κρίση, τόσο θα μεγαλώνει το χρέος. Και αν αυτό μειωθεί, πάλι θα ζητούν λαϊκές θυσίες για να μη μεγαλώσει το χρέος.

Σ' αυτούς που μας φοβερίζουν ότι πρέπει να εφαρμόσουμε το νόμο, δηλαδή να δουλέψουμε για να περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, τους απαντάμε: ο βρεγμένος τη βροχή δεν την φοβάται... Η φοβέρα τους δεν πιάνει τόπο γιατί μας έχουν οδηγήσει σε χρεοκοπία διαρκείας και ακόμα μεγαλύτερο μέρος του λαού και της νεολαίας οδηγείται σε κοινωνική εξαθλίωση. Τι έχει να φοβηθεί ο νέος με το μισθό 570 ευρώ μεικτά για 5 μόνο μήνες; Τι έχει να φοβηθεί ο άνεργος, τι να φοβηθεί αυτός ή αυτή που έχει βάλει λουκέτο στο μαγαζί ή μετράει μέρες για να το βάλει; Τι έχει να φοβηθεί ο συνταξιούχους των 500 και 600 ευρώ;

Δίνουμε το λόγο μας ότι εμείς οι κομμουνιστές θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μην περάσει η τρομοκρατία. Για να υιοθετηθεί σε κάθε σπίτι, η θέση ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΔΕΚΑΡΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ. ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ.

Παλλαϊκή δράση

Παρεμποδίζουμε υπερασπιζόμενοι σαν μια γροθιά όλους εκείνους που δεν μπορούν να πληρώσουν, που δεν πρέπει να πληρώσουν. Επιδιώκουμε παλλαϊκή δράση για τους ανέργους και τους ημιανέργους, γι' αυτούς που κάνουν μερικά μεροκάματα στους εργολάβους, να επιβάλλουμε επιδόματα που τους επιτρέπουν να ζούνε και να μη λιμοκτονούν, δωρεάν περίθαλψη και πάγωμα δανείων, διαγραφή των τόκων, με βοήθεια στην οικογένειά τους, με βοήθεια κρατική για να μορφωθούν και να σπουδάσουν τα παιδιά τους.

Δεν μένουμε εκεί, δουλεύουμε με υπεράνθρωπες ηρωικές προσπάθειες (ποσότητα και ποιότητα δουλειάς απαιτείται) σε κάθε περιοχή, περιφέρεια, δήμο, νομό ώστε να αναδειχθούν σύγχρονες επιτακτικές διεκδικήσεις για δημόσια έργα με νέες θέσεις εργασίας που ανταποκρίνονται σε πιεστικές κοινωνικές ανάγκες, έργα που καθυστερούν χρόνια τώρα και ιεραρχούνται ως "ο τελευταίος τροχός της αμάξης". Αντιπλημμυρικά, αποχετευτικά, διαχείρισης του νερού, έργα αντισεισμικής θωράκισης, φθηνή λαϊκή κατοικία για τα νέα ζευγάρια, αναπλάσεις περιοχών που έχουν υποστεί τεράστια περιβαλλοντική επιβάρυνση και πολλά άλλα. Διεκδικούμε μαζικές προσλήψεις στην Υγεία και την Παιδεία, σε τομείς της κοινωνικής πολιτικής που έχουν κενά.

Υπερασπιζόμαστε τις μαθητικές, φοιτητικές και σπουδαστικές διεκδικήσεις εναντία στο νόμο - πλαίσιο, που καθιερώνει πτυχία διαφορετικών ταχυτήτων, που οδηγεί τους σπουδαστές σε τραπεζικά δάνεια, που παραδίδει την επιστήμη και την έρευνα ακόμα πιο βαθιά και πιο έντονα στους επιχειρηματίες. Που καταργεί το άσυλο, στο όνομα της αντιμετώπισης των γνωστών - αγνώστων.

Υπερασπιζόμαστε παραλίες, ακτές, βουνά, λιμάνια και αεροδρόμια που τα αποκρατικοποιούν.

Υπερασπιζόμαστε τους αυτααπασχολούμενους που με σύνθημα την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων οδηγούνται στη φτώχεια. Απελευθέρωση επαγγελμάτων σημαίνει επικράτηση μεγάλων εταιρειών, ανεργία και φτώχεια, υποαπασχόληση για χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους.

Υπερασπιζόμαστε τους εργατοϋπάλληλους από την εργοδοτική τρομοκρατία, την εργοδοτική πίεση, από τις ανθυγιεινές, βλαπτικές συνθήκες δουλειάς.

Υπερασπιζόμαστε τους φτωχούς αγρότες.

Βασικές προϋποθέσεις για το κίνημα και τους αγώνες του λαού

Πρώτη προϋπόθεση για να ανέβει σήμερα η αποτελεσματικότητα του αγώνα, είναι να ξεμπλοκαριστούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι από το ψεύτικο και επικίνδυνο επιχείρημα ότι ζούμε κρίση χρέους και ότι πρέπει πάση θυσία να πληρώσει ο λαός για τα χρέη και τα ελλείμματα που δημιούργησε το κεφάλαιο. Η οικονομική καπιταλιστική κρίση που έρχεται και επανέρχεσαι συνεχώς, είναι στο DNA του τελευταίου εκμεταλλευτικού συστήματος που σαπίζει συνεχώς.

Δεύτερη προϋπόθεση για να υπάρξει αποτελεσματικότητα στους αγώνες, για να πιάσουν τόπο οι θυσίες που συνοδεύουν τους αγώνες, είναι να κάνει ο λαός μια μεγάλη αποφασιστική επιλογή: να απορρίψει τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, να συγκεντρώσει δυνάμεις για να πάρει στην κατοχή του την καπιταλιστική ιδιοκτησία, να μετατρέψει σε κοινωνική ιδιοκτησία τα μονοπώλια, να αναδείξει ως πολιτικό σύστημα την εργατική λαϊκή εξουσία με χαρακτηριστικό γνώρισμα τον εργατικό λαϊκό έλεγχο από τα κάτω προς τα πάνω με άμεση και έμμεση δημοκρατία, με λαϊκούς αντιπροσώπους που εκλέγονται από τους τόπους δουλειάς, από τα πανεπιστήμια, τους χώρους μόρφωσης, από τους συνταξιούχους, να τους ελέγχει και τους ανακαλεί ανά πάσα στιγμή με άμεση και αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Επείγει να νικήσουμε τη μεγάλη γάγγραινα που δυσκολεύει το κίνημα, αυτήν τη γάγγραινα των άμαζων εργατοϋπαλληλικών σωματείων και μαζικών οργανώσεων, να σταματήσει κάθε φαινόμενο απάθειας ή ανοχής στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, στην εργατική αριστοκρατία και στις σαπουνόφουσκες που εκπέμπουν με κινητοποιήσεις στο "παρά πέντε" ή "και πέντε". Επείγει να αποκαλύψουμε τους υπόγειους άνομους σκοπούς της κυβέρνησης με την εξαγγελία δημοψηφίσματος με ερωτήματα παραπλανητικά και με κύριο στόχο να αρπάξει ένα "ναι" σε ορισμένα επιλεκτικά ζητήματα, για να δείξει ότι ο λαός συμφωνεί σε όλα και παντού.

Στις σημερινές συνθήκες ζητούμε αντί για δημοψήφισμα, εκλογές. Ωστε ο λαός να τις χρησιμοποιήσει για να κάνει ένα ορατό βήμα μπροστά, με το ΚΚΕ. Σήμερα απαιτούνται ανεβασμένες μορφές πάλης, αλλά και ριζοσπαστική αντιμονοπωλιακή, αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Ικανό και άφοβο κίνημα - Συμπόρευση με το ΚΚΕ

Ποια είναι η μήτρα που μπορεί να δώσει ζωή σε ένα αναγεννημένο κίνημα που αποδυναμώνει το αστικό πολιτικό σύστημα, που αξιοποιεί τις δυσκολίες και αδυναμίες του; Είναι το ικανό και άφοβο κίνημα που ξεπηδάει συντονισμένα από τους τόπους δουλειάς, από τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις, τα γραφεία, τις βιομηχανικές ζώνες, το εμπόριο, τις υπηρεσίες και τους χώρους της Παιδείας και Υγείας, παντού αλλού όπου η αναμέτρηση με την καπιταλιστική εργοδοσία, το αστικό κράτος, τη στρατηγική του κεφαλαίου είναι άμεση και χειροπιαστή.

Είναι το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, είναι οι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, είναι οι ριζοσπάστες μαχητές, που ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες απόψεις τους άφοβα έχουν καταλήξει στη σημασία συνεργασίας και συμπόρευσης με το ΚΚΕ. Εδώ κρινόμαστε όλοι, όχι μόνο και ειδικά από την προσωπική μας δράση και αυτοθυσία αλλά πάνω απ' όλα αν ως λαϊκοί ηγέτες εμπνέουμε τη διάθεση οργάνωσης και συμμετοχής στους πολλούς, αν εμπιστευόμαστε τις εργατικές λαϊκές μάζες και τη νεολαία, αν αναγνωρίζουμε τον αποφασιστικό τους ρόλο.

Επομένως, οφείλουμε γρήγορα, χωρίς καμία αναβλητικότητα και χρονοτριβή να αποβάλλουμε τα φαινόμενα καμπανιακής δουλειάς. Να βάλουμε τέρμα στο φαινόμενο, στο όνομα της ευθύνης και του φιλότιμου να σηκώνουμε όλο το βάρος της οργάνωσης του αγώνα, χωρίς να δείχνουμε πρώτα το ενδιαφέρον να παρακινούμε και άλλους, να ζητούμε τη γνώμη και τη συμμετοχή τους. Θα πρωτοστατήσουμε στην ανάπτυξη της ενότητας δράσης της εργατικής τάξης ανεξάρτητα των εργασιακών σχέσεων, στην κοινή δράση με τους μετανάστες, στη συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους που υποφέρουν από τα μονοπώλια, τη φτωχή αγροτιά, στην ανάπτυξη παντού ιδιαίτερης δουλειάς που παίρνει υπόψη την ανισότητα της γυναίκας, τις ιδιαίτερες ανάγκες των νέων.

Πρέπει να μπει ένα τέρμα σε συντεχνιακές και τεχνητές διαιρέσεις ανάμεσα στους δημόσιους και ιδιωτικούς εργάτες και υπαλλήλους. Ανάμεσα στους εργατοϋπαλλήλους και στους μικρούς εμπόρους, επαγγελματίες. Στα μεγάλα παχιά λόγια περί συναίνεσης, συνευθύνης, περί "ενότητας προοδευτικών δυνάμεων", περί "ενότητας της αριστεράς", εμείς απαντάμε με την κοινωνικοπολιτική συμμαχία που βασίζεται στην κοινωνική διαστρωμάτωση και όχι σε αφηρημένες έννοιες. Πρόκειται για τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Είναι η μόνη συμμαχία που μπορεί να μας βγάλει από τα βάσανα. Αυτή η συμμαχία είναι αναγκαία και δυνατή γιατί δεν βασίζεται σε ευκαιριακές συμπτώσεις που αφήνουν απ' έξω το ποιος έχει την εξουσία, αλλά στηρίζεται στην αντικειμενική αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, το λαό και τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις. Η συμπόρευση με το ΚΚΕ, η ισχυροποίηση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ είναι όρος σήμερα για να αρχίζει να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ του λαού».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 13.09.2011

00:30

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΕΕ - ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ Απειλές και μέτρα για να τσακίσουν το λαό

» Ropewalker Kassandra

Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της μπορούν με την πάλη τους και ισχυρό ΚΚΕ να σπάσουν το φαύλο κύκλο των ανατροπών και των εκβιασμών

Αντεπίθεση με οργάνωση στους τόπους δουλειάς, για να σπάσει η αλυσίδα των μέτρων και των εκβιασμών σε βάρος του λαού

Με «σημαία» την παραπέρα μείωση των μισθών στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και τις αποσκευές του γεμάτες από ανατροπές, όπως η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η δέσμευση ότι θα απολύσει χιλιάδες εργαζομένους στο δημόσιο τομέα και θα ελαστικοποιήσει πλήρως τις εργασιακές σχέσεις, ο πρωθυπουργός βρίσκεται από την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη. Χτες, ο Γ. Παπανδρέου μίλησε στο «Βελλίδειο», ενώ σήμερα Κυριακή αναμένεται η καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου στο πλαίσιο της ΔΕΘ.

Το «εθνικό στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης της χώρας», που αναμενόταν να παρουσιάσει ο Γ. Παπανδρέου, αποτελεί τον πυρήνα της φιλομονοπωλιακής επίθεσης της κυβέρνησης σε ό,τι έχει απομείνει από τα μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα. Πρόκειται για ένα «σχέδιο» που μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια είναι προσανατολισμένο στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ντόπιων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων, μέσα από την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και τη διεύρυνση της μονοπώλησης κλάδων της παραγωγής.

Τα μέτρα που ανακοίνωσε την προηγούμενη Δευτέρα ο υπουργός Οικονομικών Ε. Βενιζέλος και θα επαναλάβει ο πρωθυπουργός, είναι «μαγιά» για να «φουσκώσουν» τα κέρδη της πλουτοκρατίας. Οσο και αν η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, επιχειρήσουν να κρύψουν την αλήθεια, με τον ισχυρισμό ότι «δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα», αυτά ήδη «ζυμώνονται» στο υπουργείο Οικονομικών κάτω από τις βολικές συστάσεις της τρόικας για τη λήψη πρόσθετων μέτρων ύψους 1,7 δισ. ευρώ, τις οποίες αξιοποιεί στο έπακρο η κυβέρνηση.

Με δεδομένη τη διόγκωση των λαϊκών αντιδράσεων, ο πρωθυπουργός θα χρησιμοποιήσει για μια ακόμα φορά τους εκβιασμούς, τα τρομοκρατικά διλήμματα, τις κάλπικες υποσχέσεις για έξοδο από την κρίση, δήθεν προς όφελος του λαού. Θα προχωρήσει σε ευθεία επίθεση απέναντι στο οργανωμένο ταξικό κίνημα και δηλώνοντας έτοιμος για σύγκρουση, θα απαιτήσει την υποταγή των εργαζομένων στα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Μέτρα που έρχονται να σπρώξουν ακόμα πιο βαθιά στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση το σύνολο των λαϊκών στρωμάτων.

Ακαριαίες ανατροπές

Σύμφωνα με τις εξαγγελίες του Ευ. Βενιζέλου, η κυβέρνηση προωθεί:

1) Μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα: Προωθούνται άμεσα νομοθετικές ρυθμίσεις, που θα επιταχύνουν τις διαδικασίες συγκρότησης επιχειρησιακών σωματείων (ίδρυση μέσα σε ένα μήνα), με στόχο την καθολική επιβολή των επιχειρηματικών και ατομικών συμβάσεων και την κατάργηση των κλαδικών. Σε συνδυασμό με την ψήφιση το επόμενο διάστημα του νομοσχεδίου για την «κοινωνική εργασία», στόχος είναι να επεκταθούν όλες οι μορφές «ελαστικής απασχόλησης» (εκ περιτροπής εργασία - καθεστώς διαθεσιμότητας) και να συμπιεστεί ακόμα περισσότερο η τιμή της εργατικής δύναμης. Στο ίδιο πεδίο, η κυβέρνηση σχεδιάζει τη δημιουργία «ενιαίου φορέα φόρων και εισφορών», με απώτερο στόχο την παροχή και νέων κινήτρων προς τους εκπροσώπους του κεφαλαίου. 2) Νέο μισθολόγιο στο Δημόσιο: Μειώσεις μισθών μέχρι και 40% μέσω της κατάργησης όλων των επιδομάτων, θα επιφέρει η εφαρμογή από τον Οκτώβρη του «Ενιαίου Μισθολογίου» για όλους τους εργαζόμενους του Δημοσίου. Η κυβέρνηση ανήγγειλε ακόμα ότι αποσύρει το τέχνασμα της «προσωπικής διαφοράς», που χρησιμοποίησε αρχικά για να εξαπατήσει τους εργαζομένους. Οι μειώσεις μισθών των εργαζομένων στο Δημόσιο θα επιφέρουν και μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις των συνταξιούχων του Δημοσίου. 3) Ασφαλιστικό: Εφαρμόζεται άμεσα ο νέος κανονισμός των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. Από τη νέα λίστα, θα κοπούν περισσότεροι από 100.000 εργαζόμενοι. 4) Μαζικές απολύσεις στο δημόσιο τομέα: Με την άμεση επέκταση του καθεστώτος της «εργασιακής εφεδρείας» μέσα στο Σεπτέμβρη η κυβέρνηση ετοιμάζει απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων στο Δημόσιο Τομέα, που δουλεύουν με σχέση εργασίας ιδιωτικού τομέα στις ΔΕΚΟ, τις Δημοτικές Επιχειρήσεις, σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου και το στενό Δημόσιο. Οι 200.000 υπάλληλοι που εργάζονται στους συγκεκριμένους οργανισμούς θα περάσουν από διαδικασία «αξιολόγησης» μέσω ΑΣΕΠ και όσοι κριθούν πλεονάζον προσωπικό θα ενταχθούν σε καθεστώς «εργασιακής εφεδρείας». Οπως ανακοίνωσε την παρασκευή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλ. Μόσιαλος μέσα στο Σεπτέμβρη θα «περάσουν στην εργασιακή εφεδρεία το 10%» από τους 200.000 εργαζόμενους, δηλαδή 20.000 άνθρωποι! Οσοι από αυτούς μπουν στην «εργασιακή εφεδρεία» θα αμείβονται για ένα χρόνο με το 60% των βασικών αποδοχών τους και μετά το τέλος του ενός χρόνου θα απολύονται. Μέχρι να τελειώσει ο χρόνος αυτός πολύ λίγοι θα ενταχθούν στο δημόσιο τομέα με σύμβαση αορίστου χρόνου, σε άλλες θέσεις. Ο αριθμός όσων ενταχθούν θα είναι το 10% των προσλήψεων που θα γίνονται. Ενα κομμάτι από αυτούς, περίπου το 30%, θα προσληφθούν ως συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι που έχουν μπει στην «εργασιακή εφεδρεία», δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία, θα απολυθούν μόλις περάσει το ένα έτος.

Η κυβέρνηση επίσης αποφάσισε την εφαρμογή του θεσμού του «κρατικού υπαλλήλου», που θα επιτρέπει τις «ελεύθερες μετατάξεις» προσωπικού στο στενό δημόσιο τομέα, με πρόσχημα να καλυφθούν οι «υπάρχουσες ελλείψεις», αλλά με στόχο τη μετάταξη υπαλλήλων με υψηλότερα εισοδήματα σε θέσεις μειωμένων αμοιβών.

5) Καταργήσεις και συγχωνεύσεις δημόσιων οργανισμών: Σε πρώτη φάση μπαίνει άμεσα «λουκέτο» σε 11 φορείς του Δημοσίου: ΕΡΤ ΑΕ, Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα, Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Υλικού, Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων, ΔΕΠΑΝΟΜ ΑΕ, ΘΕΜΙΣ Κατασκευαστική ΑΕ, ΕΟΜΜΕΧ, Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας, Εθνικό Ιδρυμα Αγροτικής Ερευνας, Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών. Οι περισσότεροι από τους 7.000 εργαζόμενους στους συγκεκριμένους οργανισμούς θα χαρακτηριστούν «πλεονάζον» προσωπικό και θα απολυθούν άμεσα. Θα ακολουθήσουν το επόμενο διάστημα άλλοι 85 οργανισμοί του Δημοσίου. 6) Ιδιωτικοποιήσεις: Με στόχο την «είσπραξη» 5 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του 2011, η κυβέρνηση προωθεί: Το ξεπούλημα του 35,5% της κρατικής συμμετοχής στα ΕΛΠΕ. Την επέκταση της υπάρχουσας σύμβασης του ΟΠΑΠ και τη διάθεση των νέων αδειών παιχνιδιών του ΟΠΑΠ. Επεκτείνει την άδεια παραχώρησης για το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών στη γερμανική πολυεθνική «Χόχτιφ». Την παραχώρηση των συχνοτήτων της κινητής τηλεφωνίας. Την πώληση του 55% της ΔΕΠΑ. Την πώληση μιας «πρώτης ομάδας ακινήτων που στεγάζουν δημόσιες υπηρεσίες», τα οποία θα πωληθούν και στη συνέχεια θα επανενοικιαστούν από το Δημόσιο! 7) «Κλειστά» επαγγέλματα: Ανοίγουν άμεσα όλα τα «κλειστά επαγγέλματα» και κλείνει κάθε κενό που μπορεί να δημιουργεί οποιοδήποτε εμπόδιο στη σύσταση επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση βάζει ξανά στο τραπέζι το καθεστώς για φαρμακοποιούς, ιδιοκτήτες φορτηγών, δικηγόρους και συμβολαιογράφους και φέρνει το νέο νομοσχέδιο για τα ταξί. 8) Δημόσια Διοίκηση: Η κυβέρνηση μαζί με τη ρήτρα του Μεσοπρόθεσμου για το 1/10 (προσλήψεις/απολύσεις) για το 2011 θα προχωρήσει σε μείωση 14.345 συμβασιούχων, στην εισαγωγή της μερικής απασχόλησης για όσους δημόσιους υπάλληλους το επιθυμούν και στη χορήγηση εθελοντικής άδειας άνευ αποδοχών κλπ. Μέτρα που στοχεύουν στην έξοδο των εργαζομένων από τις υπηρεσίες του Δημοσίου. 9) Δαπάνες Δημοσίου: Η κυβέρνηση θα προχωρήσει στη σύσταση «μητρώου ανάληψης υποχρεώσεων» από τους φορείς της Γενικής Κυβέρνησης. Βάσει αυτού, όποιος φορέας δε δηλώνει τις δαπάνες του στο μητρώο ανάληψης υποχρεώσεων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, θα παύει να χρηματοδοτείται. Πίσω από τους τίτλους «διαφάνειας», κρύβονται οι στόχοι της κυβέρνησης για νέες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. 10) Εθνικό Φορολογικό Σύστημα: Η κυβέρνηση εξήγγειλε την παρουσίαση του νέου Φορολογικού Νομοσχεδίου μέσα στον Οκτώβρη, που δήθεν θα «αποκαταστήσει αδικίες και ανισότητες», καθώς αναμένεται να φέρει νέα φορολογικά βάρη στις πλάτες των εργαζομένων. Στα σκαριά νέα μέτρα

Η κυβέρνηση παράλληλα «αμπαλάρει» τα καινούργια αντιλαϊκά πακέτα για το 2011, με την προώθηση διαρθρωτικών ανατροπών και νέων δημοσιονομικών μέτρων, όπως τα παρακάτω:

-- Οριστική κατάργηση ακόμα και των υπολειμμάτων του 13ου και του 14ου μισθού.

-- Αναπηρικές Συντάξεις: Με βάση τους στόχους της κυβέρνησης, όπως τους παρουσίασε την Πέμπτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Το 2012 το ποσοστό των αναπηρικών συντάξεων στο ΙΚΑ να περιοριστεί από το 11,7% στο 9% του συνόλου των συντάξεων, στον ΟΓΑ να κατέβει από το 16,56% στο 12% και στον ΟΑΕΕ να κατέβει από το 10,6% στο 8%». Τελικός στόχος της κυβέρνησης είναι ακόμα μεγαλύτερες περικοπές των αναπηρικών συντάξεων μέσω της προσέγγισης των μέσων όρων των χωρών της Ευρωζώνης που είναι πολύ χαμηλότεροι.

-- Επικουρικές Συντάξεις: Το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων έχει έτοιμο σχέδιο νόμου για τη μείωση των επικουρικών συντάξεων που θα φτάσει σε ποσοστό μέχρι 30% των συντάξιμων αποδοχών.

Αυτό που πρέπει να γίνει συνείδηση στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, είναι ότι η βάρβαρη πολιτική δεν έχει ημερομηνία λήξης. Καμιά θυσία, από αυτές που τους επιβάλλει η κυβέρνηση, με τη στήριξη των υπόλοιπων κομμάτων της πλουτοκρατίας, δεν πρόκειται να «αλλάξει» προς το καλύτερο τη ζωή τους. Κάθε υποχώρηση μπροστά στους εκβιασμούς προσθέτει έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα μέτρα - απειλές - μέτρα και οδηγεί το λαό πιο βαθιά στη χρεοκοπία για να σωθεί η πλουτοκρατία.

Μόνο η οργάνωση και το στέριωμα της λαϊκής συμμαχίας, η συμπόρευση με το ΚΚΕ για ανατροπή αυτής της πολιτικής, μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να σπάσει ο φαύλος κύκλος σε βάρος του λαού. Να μπει φραγμός στα σχέδια των πολιτικών εκπροσώπων της άρχουσας τάξης, να διαμορφωθούν οι όροι για μια άλλη, λαϊκή εξουσία και οικονομία, που θα έχει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των σύγχρονων και πραγματικών λαϊκών αναγκών.

Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 12.09.2011

23:46

Μπορούμε να εμποδίσουμε τα βάρβαρα μέτρα

» Ropewalker Kassandra

Η κλιμάκωση των εκβιασμών από την κυβέρνηση και τους συμμάχους της, με επίκεντρο την αποδέσμευση της 6ης δόσης του δανείου από την τρόικα, δε σηματοδοτεί μόνο τα αδιέξοδα στην αστική διαχείριση της κρίσης, με ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν η ντόπια αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό να περάσουν τα αναγκαία για το κεφάλαιο μέτρα. Για πρώτη φορά, με τόσο έντονο τρόπο, από τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, αλλά και από κυβερνητικά στελέχη, τίθεται το ενδεχόμενο να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, αν δεν επιταχυνθούν και δε διευρυνθούν οι αντιλαϊκές ανατροπές στη βάση των χρονοδιαγραμμάτων.

Πέρα από τον εκφοβισμό των λαϊκών στρωμάτων, που αντιμετωπίζουν με αβεβαιότητα μια πιθανή έξοδο από το ευρώ, τέτοια σενάρια μαρτυρούν τους ανταγωνισμούς και τις επιδιώξεις μερίδων της αστικής τάξης στην ΕΕ και στην Ελλάδα, που βλέπουν την αποχώρηση από την Ευρωζώνη σαν θετική διέξοδο για τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια εξέλιξη δε θα αφορά στενά την Ελλάδα, αλλά θα σηματοδοτήσει την εγκατάλειψη από την καπιταλιστική ΕΕ της προσπάθειας να διαχειριστεί ελεγχόμενα την καταστροφή κεφαλαίου, υπό το βάρος των ισχυρών ανταγωνισμών για τον επιμερισμό της ζημιάς.

Από αυτήν τη σκοπιά, αν ο λαϊκός παράγοντας δεν παρέμβει με αποφασιστικότητα για να καθορίσει τις εξελίξεις προς όφελός του, τίποτα θετικό δεν έχει να περιμένει από μια καινούρια ενδοϊμπεριαλιστική διευθέτηση στο πλαίσιο της ΕΕ, που θα περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Το βέβαιο είναι ότι οι εξελίξεις επαληθεύουν τις προβλέψεις και τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ για το χαρακτήρα της κρίσης και τα αδιέξοδα στη διαχείρισή της. Ταυτόχρονα, κάνουν ολοένα και πιο διακριτή την ανάγκη να δυναμώσει το μέτωπο που παλεύει για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, για μια Ελλάδα με λαϊκή εξουσία, έξω από την Ευρωζώνη και την ΕΕ.

Ομολογούν την ανησυχία τους

Η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της δεν κρύβουν την ανησυχία τους για τις αντιστάσεις που συναντούν στην προσπάθεια να προσαρμόσουν τη νομοθεσία στις σύγχρονες ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου και μέσα σε ισχυρούς ανταγωνισμούς με παραδοσιακά και αναδυόμενα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Για παράδειγμα, δεν είναι τυχαία η υπόμνηση του Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του EFSF, ο οποίος επαίνεσε την Πορτογαλία και την Ιρλανδία για τις προόδους στην προώθηση των μέτρων που περιλαμβάνονται στα δικά τους μνημόνια, χαρακτήρισε όμως την Ελλάδα «ειδική περίπτωση», όπου το μνημόνιο δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα.

Καθόλου συμπτωματική δεν είναι και η παρατήρηση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε ότι «υπάρχει αντίσταση μεταξύ του ελληνικού πληθυσμού στα μέτρα λιτότητας (...) αλλά τελικά εναπόκειται στην Ελλάδα να εκπληρώσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις συμμετοχής στο κοινό νόμισμα. Δεν μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις». Ο ίδιος εκτιμάει με νόημα ότι «η κατάσταση στην Ελλάδα είναι σοβαρή».

Ολα τα παραπάνω δίνουν «πάτημα» στην κυβέρνηση να οξύνει τους εκβιασμούς και την επίθεση στο λαό, για να επιταχύνει τα προαποφασισμένα μέτρα. Ταυτόχρονα, όμως, δείχνει ότι στην Ελλάδα ο λαϊκός παράγοντας προκαλεί ανησυχία και προβληματισμό στα αστικά επιτελεία. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να θεωρείται προϋπόθεση για να προχωρήσει η ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας το τσάκισμα του ταξικού κινήματος που αναπτύχθηκε ως τώρα και το οποίο, αν και είναι αναντίστοιχο με την βάρβαρη επίθεση, φαίνεται ότι τους δημιουργεί εμπόδια. Η σύγκριση, εξάλλου, με κράτη - μέλη που επίσης έχουν μνημόνιο, όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, δείχνει ότι η αστική τάξη παρακολουθεί από κοντά τη δυναμική του κινήματος σε κάθε χώρα και την επίδρασή της στο χρονοδιάγραμμα των ανατροπών.

Από αυτήν τη σκοπιά, είναι αναμενόμενο να ανησυχούν για το γεγονός ότι στην Ελλάδα, παρά το ότι στο συνδικαλιστικό κίνημα κυριαρχούν οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, όπως και σε όλη την Ευρώπη, έχουν γίνει στα χρόνια της κρίσης δεκάδες γενικές απεργίες, κλαδικές και τοπικές κινητοποιήσεις, κυρίως κάτω από την πίεση του ταξικού κινήματος, πολλαπλάσιες από αυτές που έχουν οργανωθεί σε άλλες χώρες της ΕΕ. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι παραγνωρίζει κανείς τους άλλους ιδιαίτερους παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται ο ρυθμός και το βάθος των ανατροπών σε κάθε χώρα.

Καθοριστική η συμβολή του ΚΚΕ

Η συμβολή του ΚΚΕ στην εκδήλωση λαϊκών αντιστάσεων είναι αδιαμφισβήτητη. Το αντιπάλεμα του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, το σταθερό μέτωπο στον οπορτουνισμό, η έγκαιρη ανάδειξη των αιτιών της κρίσης και η ταύτιση στις λαϊκές συνειδήσεις της ενιαίας στρατηγικής που υπηρετούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ο σταθερός προσανατολισμός στο να ριζώσει το ΠΑΜΕ στους τόπους δουλειάς, βοήθησαν να διασωθούν οι πιο καλές παραδόσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα βρέθηκαν απροετοίμαστα στο ξέσπασμα της κρίσης.

Το γεγονός ότι σήμερα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ απαξιώνονται στις συνειδήσεις των ψηφοφόρων τους από τα λαϊκά στρώματα, έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με το ότι το ΚΚΕ, παρά τις ιδεολογικές και πολιτικές πιέσεις που δέχτηκε διαχρονικά από τον αντίπαλο, δεν υπόστειλε τη σημαία της πολιτικής αντιπαράθεσης με την ενιαία στρατηγική τους. Βοήθησε, έτσι, ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου να αντιληφθεί ότι οι διαφορές τους είναι στα επιμέρους και ότι συμφωνούν στο κύριο, δηλαδή στα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου.

Τα συνθήματα της οργανωμένης λαϊκής ανυπακοής και της απειθαρχίας στις αντιλαϊκές αποφάσεις ακούστηκαν πρώτα από το ΚΚΕ. Εγιναν πράξη μέσα από σκληρές απεργιακές και άλλες μάχες, υιοθετήθηκαν σε κινητοποιήσεις που ξεπήδησαν μέσα από τη λαϊκή πρωτοβουλία. Η πολεμική στην ΕΕ και τη στρατηγική της, την ίδια ώρα που όλα ανεξαίρετα τα κόμματα λιβανίζουν ή εξωραΐζουν την καπιταλιστική συμμαχία, ανάμεσά τους και οι οπορτουνιστές, είχε και έχει καθοριστική συμβολή στο γεγονός ότι σήμερα η ΕΕ ξεθωριάζει, στοχοποιείται η πολιτική της σαν επιζήμια για το λαό, καταρρέει το ιδεολόγημα της «αλληλεγγύης» στο εσωτερικό της λυκοσυμμαχίας.

Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στο να ξεσπάσουν αγώνες απ' την αρχή της κρίσης, να κάνει θαρραλέα βήματα η οργάνωση της εργατικής τάξης στους τόπους δουλειάς, να βαθύνει η συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Αναμετρήθηκε με τα ιδεολογήματα των αστών και των οπορτουνιστών που συγκαλύπτουν το χαρακτήρα της κρίσης και κρύβουν τη διέξοδο. Η πλατιά διαφωτιστική και οργανωτική δουλειά του ΚΚΕ στην εργατική τάξη και το λαό αποτελεί παρακαταθήκη για τους επόμενους αγώνες. Η συμβολή του ΠΑΜΕ στην όξυνση της ταξικής πάλης παραδειγματίζει άλλα κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη.

Ο λαός να δείξει τη δύναμή του

Ο λαός έχει πείρα και όλα τα δεδομένα για να βγάλει συμπεράσματα. Οι αγώνες και η δύναμή του γεννούν ανησυχία στα αστικά επιτελεία, που από τη σκοπιά των μονοπωλιακών συμφερόντων δεν έχουν άλλη επιλογή, από να παίρνουν διαρκώς μέτρα, περισσότερα και χειρότερα από αυτά που έχουν ήδη νομοθετήσει. Δείγμα της ανησυχίας τους για τη λαϊκή δυσαρέσκεια είναι η προσπάθεια να αναμορφωθεί το πολιτικό σύστημα και με πιο επιθετική συναίνεση να χτυπηθεί το κίνημα.

Γι' αυτό μελετούν σενάρια συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, ενδεχόμενα και με τους δορυφόρους τους, θωρακίζοντας ταυτόχρονα το θεσμικό πλαίσιο της καταστολής. Για να επιβάλουν υποταγή στο λαό και, ταυτόχρονα, να συμβιβάσουν πρόσκαιρα τα συγκρουόμενα συμφέροντα μερίδων της αστικής τάξης, που δημιουργούν και αυτά δυσκολίες στην επιτάχυνση των ανατροπών.

Τι είναι αυτό που τους τρομάζει; Οτι στην Ελλάδα υπάρχει ταξικό κίνημα και ΚΚΕ. Οτι οι αγωνιστικές διαθέσεις μεγάλης μερίδας του λαού και η δυσαρέσκεια για την κυρίαρχη πολιτική, αν συναντηθούν με το ριζοσπαστισμό του ταξικού κινήματος και την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, μπορούν να φέρουν τα πάνω - κάτω. Ξέρουν ότι ένας αγώνας με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να βάλει σοβαρά εμπόδια στην εφαρμογή των μέτρων που συναποφασίζουν με την τρόικα, να μεγαλώσει τις καθυστερήσεις στην υλοποίησή τους και μ' αυτόν τον τρόπο να βαθύνει την αστάθεια στο πολιτικό σύστημα.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται το κίνημα να σπάσει το συντεχνιασμό και τα στεγανά, όπου προσπαθούν να το εγκλωβίσουν οι εργατοπατέρες και τα κόμματά του. Να ξεπεραστεί ο συμβιβασμός με το ρεαλισμό του κεφαλαίου στη διαμόρφωση των αιτημάτων, να ενισχυθεί η συζήτηση στα συνδικάτα για τις πραγματικές ανάγκες της εργατικής λαϊκής οικογένειας και τις προϋποθέσεις για την ικανοποίησή τους, να ενισχυθούν τα πολιτικά χαρακτηριστικά της εργατικής λαϊκής πάλης. Να εκφραστεί η δυσαρέσκεια στην κυρίαρχη πολιτική με εγκατάλειψη των κομμάτων του κεφαλαίου και την αλλαγή των συσχετισμών στο κίνημα, σε βάρος του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, του κοινωνικού εταιρισμού.

Ο λαός δεν έχει δείξει ακόμα τη δύναμή του. Τον φοβούνται, γι' αυτό προσπαθούν να ελιχθούν απέναντι στη δυσαρέσκειά του. Τον φοβερίζουν επειδή φοβούνται οι ίδιοι. Ο λαός άφοβος να προετοιμάζεται για κάθε εξέλιξη που αντικειμενικά γεννάει η κρίση και τα αδιέξοδα στη διαχείρισή της από τους αστούς. Αν δικό τους μέλημα είναι το πέρασμα των μέτρων που χρεοκοπούν τη λαϊκή οικογένεια, έγνοια του λαού δεν μπορεί παρά να είναι η αντεπίθεση για το εμπόδισμα και την ανατροπή της πολιτικής τους. Σε ενιαίο μέτωπο και λαϊκή συμμαχία, με ισχυρό ΚΚΕ.

Π.

απο τον Ριζοσπαστη

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 24.06.2011

23:59

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ 28 - 29 ΙΟΥΝΗ. ΔΕ ΓΟΝΑΤΙΖΟΥΜΕ - ΔΕ ΣΚΥΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

» Ropewalker Kassandra

Εργαζόμενες -Εργαζόμενοι -Νέοι και Νέες

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ 28-29 ΙΟΥΝΗ

ΤΡΙΤΗ 28 ΙΟΥΝΗ ΟΜΟΝΟΙΑ 10π.μ.

ΤΡΙΤΗ 28 ΙΟΥΝΗ ΣΤΥΛΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ 7μ.μ

ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΙΟΥΝΗ ΟΜΟΝΟΙΑ 10π.μ.

ΔΕ ΓΟΝΑΤΙΖΟΥΜΕ -ΔΕ ΣΚΥΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Όλοι και όλες στην 48ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία τις ημέρες συζήτησης στη βουλή του νέου αντιλαϊκού μνημονίου.

Να «νεκρώσουμε» εργοστάσια, εργοτάξια, γραφεία, μαγαζιά, λιμάνια, καράβια ,τα πάντα.

-Για να είναι μαζική καθολική η καταδίκη των αντιλαϊκών μέτρων και ισχυρό το μήνυμα μας σε πλουτοκρατία, κυβέρνηση και τρόικα.

-Για να είναι αυτή η απεργία αφετηρία ματαίωσης μέσα από τους αγώνες μας αυτών των βαρβάρων μέτρων ακόμα και αν η κυβερνητική πλειοψηφία μαζί πιθανόν με άλλους πρόθυμους τα ψηφίσουν.

-Να μπούμε ορμητικά στον αγώνα για να φέρουμε πιο κοντά τη μέρα που θα απαλλαγούμε οριστικά από την ταξική εκμετάλλευση και την καταπίεση. Μόνο τότε θα σωθούμε και θα σωθεί ο τόπος οριστικά από χρεοκοπίες, κρίσεις, μνημόνια, δανειστές και την ανεργία.

Συναδέλφισσες -Συνάδελφοι

Οι εξελίξεις και ο χρόνος που γίνεται αυτή η 48ωρη απεργία -η μορφή και τα αιτήματα της - την καθιστούν μια από τις σημαντικότερες κινητοποιήσεις στη χώρα μας τις τελευταίες 10ετίες.

Η επιτυχία της θα είναι ένα δυνατό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση:

-πως είμαστε αποφασισμένοι να μη συμβιβαστούμε με το εφιαλτικό μέλλον που φτιάχνουν για εμάς.

-πως θα έχουν απέναντι τους όχι ένα κίνημα χυλό, κίνημα «πλατείας», παθητικό και άβουλο, γενικά και αφηρημένα κάποιων αγανακτισμένων, αλλά το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα οργανωμένο και δυνατό σε κάθε τόπο δουλειάς, στις γειτονιές και τα χωριά, ικανό να καθορίζει τις εξελίξεις υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Εργαζόμενες -Εργαζόμενοι

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ -ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΧΑΜΕΝΟ

Η κρίση είναι βαθιά και οξύνεται παραπέρα. Δεν είναι αποτέλεσμα κλεφτών και κακών διαχειριστών, δεν είναι κρίση χρέους. Αυτά είναι τα συμπτώματα δεν είναι η ασθένεια.

Είναι κρίση υπέρ-συσσώρευσης κεφαλαίων και υπερπαραγωγής. Είναι κρίση του καπιταλισμού. Είναι κρίση που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά όλες τις χώρες. Για αυτό και η επίθεση στα εργατικά, λαϊκά δικαιώματα δεν έχει τέλος.

Η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής έρχεται όλο και πιο πολύ σε σύγκρουση με τις λαϊκές ανάγκες. Συσσωρεύει τεράστια κεφάλαια που δυσκολεύονται να επενδυθούν και να αποδώσουν, παράγει τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων που δεν μπορούν να πουληθούν παρά το ότι οι λαϊκές ανάγκες δεν καλύπτονται.

Η διέξοδος από αυτήν προς όφελος του κεφαλαίου προϋποθέτει καταστροφή των περισσευμάτων, τσάκισμα των εργατικών καταχτήσεων και δικαιωμάτων, φτήνεμα της εργατικής δύναμης στο κατώτερο δυνατό σημείο, άγρια εκμετάλλευση και μαζική ανεργία.

Άλλη όμως είναι η διέξοδος υπέρ της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Προϋποθέτει αλλαγή συσχετισμών, εργατική εξουσία, λαϊκή οικονομία.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

Είναι η ώρα οι εργαζόμενοι να πετάξουν από τα χεριά τους τις ξένες σημαίες και να απορρίψουν τα πλαστά διλήμματα. Το χρέος δε δημιουργήθηκε από και για την ευημερία του λαού. Το έλλειμμα στα δημοσία ταμεία και στις τσέπες των λαϊκών νοικοκυριών είναι τα τεραστία κέρδη στα θησαυροφυλάκια των καπιταλιστών. Επιδιώκουν να ανακόψουν, να παρεμποδίσουν θετικές διεργασίες που γίνονται στο λαό

Ο ΛΑΟΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕ ΧΡΩΣΤΑ - ΤΟΥ ΧΡΩΣΤΑΝΕ.

-Δεν παζαρεύουμε απλά την απόσυρση του μνημονίου. Παλεύουμε ενάντια στις πολιτικές που γεννούν τα μνημόνια

-Δεν θέλουμε μόνο να φύγει το ΠΑΣΟΚ, να αλλάξει και πάλι ο διαχειριστής. Θέλουμε να τελειώνουμε με το κεφάλαιο και τις πολυεθνικές τα συμφέροντα των οποίων διαχειρίζονται οι διάφοροι διαχειριστές

Όποιοι και να είναι οι διαχειριστές του καπιταλισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη ανθρωπινότερος δε γίνεται ο καπιταλισμός. Θα γίνεται όλο και πιο βάρβαρος απέναντι στα λαϊκά στρώματα.

Να μην πέσουμε στη παγίδα των Δημοψηφισμάτων. Πρόκειται για αποπροσανατολισμό, καρικατούρα δήθεν «άμεσης δημοκρατίας». Στην ουσία επιδιώκουν την αντιδραστικοποίηση του συστήματος και το πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής με τη συμμετοχή του λαού.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Είναι ώρες ευθύνης για όλους μας και κυρίως για όσους με την ψήφο τους και τη στάση τους ενίσχυαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τα κόμματα του ευρομονόδρομου.

ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ σε όλους και όλες που πίστεψαν και έδωσαν δύναμη στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και στους μηχανισμούς τους στο συνδικαλιστικό κίνημα να κάνουν σήμερα το βήμα. Να συνταχθούμε στον κοινό αγώνα να ματαιώσουμε το γονάτισμα του λαού. Να χαράξουμε τη δική μας προοπτική.

-Πρέπει να μαζικοποιήσουμε, να συσπειρωθούμε στα συνδικάτα μας να τα μετατρέψουμε σε μετερίζια αγώνα, σε κάστρα αντίστασης απέναντι σε κάθε εργοδότη και συνολικά στους καπιταλιστές και το αστικό κράτος. Οργάνωση μαζικά όλων των εργαζομένων στα σωματεία. Βασικό μετερίζι οργάνωσης η συνέλευση των εργατοϋπαλλήλων στο εργοστάσιο, στην επιχείρηση, στο σωματείο.

-Ζωντανή καθημερινή δράση των εργατών μέσα από το σωματείο με λόγο και δράση μέσα από την συλλογική διαδικασία της γενικής συνέλευσης.

-Να πετάξουμε έξω από αυτά τους εργοδοτικούς, τους συμβιβασμένους, την εργατική αριστοκρατία που είναι σύμμαχος και δεξί χέρι του κεφαλαίου. Να αναδείξουμε στα συνδικάτα αγωνιστές τίμιους και αφοσιωμένους στα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

-Να αποδυναμώσουμε το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και όλα τα κόμματα διαχειριστές των συμφερόντων του κεφαλαίου και υπερασπιστές των ιμπεριαλιστικών ενώσεων και μηχανισμών, όπως της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Να βελτιώσουμε τους συσχετισμούς υπέρ μας και σε βάρος τους.

-Στη δική τους προσπάθεια να ενωθούν όλοι μαζί για να περάσουν τα μέτρα, για να μας τα πάρουν όλα και για να μας γονατίσουν για 10ετιες, να χτίσουμε το δικό μας λαϊκό μέτωπο.

Το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας δε μπορεί να καθορίζεται από τη θέληση των εκμεταλλευτών μας. Να αποκτήσουμε δύναμη, να επιβάλλουμε τα δίκια μας.

ΜΕ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ΤΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Να δυναμώσουμε το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ), την Πανελλαδική Αντιμονοπωλιακή Συσπείρωση ΕΒΕ (ΠΑΣΕΒΕ), την Παναγροτική Αγωνιστική Συσπείρωση (ΠΑΣΥ), το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) δυναμώνοντας έτσι την κοινή δράση όλων των λαϊκών στρωμάτων. Να δημιουργήσουμε παντού γερές βάσεις της συμμαχίας στον κλάδο, στη γειτονιά, με λαϊκές επιτροπές σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.

Αυτή η ενότητα και αυτή η συμμαχία είναι ωφέλιμη για την εργατική τάξη και το λαό μας και όχι αυτή που προσπαθεί το κεφάλαιο και τα κόμματα του να χτίσουν δήθεν για να σώσει την Ελλάδα

Ένα τέτοιο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και μια τέτοια λαϊκή συμμαχία

-μπορεί να παρεμποδίσει τα αντιλαϊκά μέτρα και να ανατρέψει όλους τους αντεργατικούς, αντιλαϊκούς νόμους και μέτρα .

-Να μην ξεπουληθεί ο δημόσιος πλούτος και να μετατρέψει σε λαϊκή περιουσία όλο τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο που έχει γίνει με τη δουλειά μας και τον λυμαίνονται μια χούφτα παραγωγικά παράσιτα, μια χούφτα μονοπώλια και κεφαλαιοκράτες.

-Να τσακίσει το καταπιεστικό και αντιλαϊκό αστικό κράτος και να φτιάξει το κράτος των εργατών .

Μπορούμε! Γιατί χωρίς εμάς γρανάζι δεν γυρνά.

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 02.05.2011

00:34

Η αποσταθεροποίηση του αστικού συστήματος συμφέρει το λαό

» Ropewalker Kassandra

Τα σενάρια για εκλογές που ανακάμπτουν, συνδυασμένα με τη γενικότερη προσπάθεια για μεταμφίεση του πολιτικού σκηνικού, φανερώνουν την ανησυχία της αστικής τάξης και των κομμάτων της για την κλιμακούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια που τροφοδοτεί η πολιτική τους. Δείχνουν φόβο για τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει στη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος το βάθος και η διάρκεια της κρίσης, τα ολοένα και μεγαλύτερα αδιέξοδα που γεννάει για το λαό η φιλομονοπωλιακή της διαχείριση.

Τα αστικά επιτελεία δε θα είχαν κανένα λόγο να συζητούν το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών ή την περίπτωση να περάσουν από μονοκομματικές κυβερνήσεις σε συνεργατικά σχήματα, αν η σημερινή κυβέρνηση παρέμενε το ίδιο ικανή να προωθήσει τις αντιλαϊκές ανατροπές, όπως το πρώτο διάστημα της εκλογής της. Δε θα έμπαιναν στον κόπο να συζητούν συμμαχικές κυβερνήσεις, αν το σύστημα της δικομματικής εναλλαγής και κατά συνέπεια οι βασικοί πυλώνες του δεν δέχονταν τέτοιους κραδασμούς, κάτω από την πίεση της λαϊκής δυσαρέσκεια για την πολιτική που συνυπηρετούν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι δορυφόροι τους.

Αρα, αυτό που πρέπει να γίνει συνείδηση στο λαό, είναι ότι οι συζητήσεις για αλλαγές στο επίπεδο της διακυβέρνησης, είτε αυτές αφορούν σε ανασχηματισμό της σημερινής κυβέρνησης, είτε σε επικείμενες εκλογές, γίνονται για να ξεπεραστεί ο σκόπελος που γεννά η δική του δυσαρέσκεια απέναντι στην εφαρμογή των μέτρων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.

Με άλλα λόγια, ο αντίπαλος, το αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του δεν ανασύρουν το χαρτί των εκλογών από θέση ισχύος. Αντίθετα, προσπαθούν να ελιχθούν, ανησυχώντας για τη δύναμη που έχει ο λαός και την προοπτική να τη συνειδητοποιήσει και να την αξιοποιήσει εναντίον τους με πολιτικούς όρους.

Από εδώ προκύπτει η ανάγκη οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα να μην κλονιστούν ούτε στιγμή από την εκλογολογία και την προπαγάνδα που τη συνοδεύει, αλλά να αξιοποιήσουν όλα τα όπλα που διαθέτουν ενάντια στα κόμματα και τους φορείς της αντιλαϊκής πολιτικής, μεταξύ αυτών και το όπλο της ψήφου στις εκλογές, όταν αυτές γίνουν.

Πάνω το ΚΚΕ, κάτω το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, καμιά χαμένη ψήφος στα κόμματα - δορυφόρους τους, ήταν και παραμένει το αποτέλεσμα που συμφέρει το λαό. Ιδιαίτερα σήμερα, που η κρίση βοηθάει ώστε να γίνεται καλύτερα κατανοητή η αγεφύρωτη στρατηγική διαφορά που χωρίζει το ΚΚΕ απ' όλα τα άλλα αστικά και οπορτουνίστικα κόμματα.

Σκάβουν το λάκκο στο λαό

Ποιος ανακινεί ζήτημα εκλογών; Τα αστικά ΜΜΕ που βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, τα επιτελεία της κυβέρνησης με διαρροές και τα άλλα αστικά κόμματα, που ανησυχούν για το αστικό πολιτικό σύστημα και διεκδικούν μερίδιο στη διαχείρισή του.

Ολοι τους είναι κόμματα του κεφαλαίου και, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, αναζητούν από κοινού τρόπους για να υπηρετήσουν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα τα συμφέροντά του. Οι εκλογές τούς ενδιαφέρουν στο βαθμό που υπηρετούν το γενικότερο στόχο για αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, με τρόπο ώστε να δημιουργείται η ψευδαίσθηση στο λαό ότι «κάτι αλλάζει» και άρα να ορθώνονται εμπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών συνειδήσεων.

Τι προσδοκούν με την εκλογολογία; Να αποπροσανατολίσουν το λαό ότι η βαρβαρότητα που βιώνει δεν είναι νομοτελειακή συνέπεια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που γεννάει κρίσεις και πρέπει να ανατραπεί συθέμελα, αλλά αποτέλεσμα «λάθους» ή «λειψής» διαχείρισης. Αρα - λένε - τα πράγματα μπορούν να βελτιωθούν, αν μέσα από την κάλπη προκύψει ένας ικανότερος διαχειριστής.

Καλλιεργούν ακόμα την ιδέα ότι ο λαός μπορεί να προσδοκά αλλαγές μόνο μέσα από τις εκλογές, όποτε τις αποφασίσει το αστικό πολιτικό σύστημα, θέλοντας να ακυρώσουν το δικαίωμά του να παλεύει και να αλλάζει τους συσχετισμούς, ανεξάρτητα και πέρα από την κάλπη. Φιλοδοξούν, μέσα από την εκλογική διαδικασία να νομιμοποιήσουν προειλημμένες αντιλαϊκές αποφάσεις, εκβιάζοντας το λαό να τις αποδεχτεί και να γίνει συμμέτοχος στην εφαρμογή τους. Να δέσει, δηλαδή, το βρόχο στο λαιμό του.

Το κυριότερο, θέλουν να αξιοποιήσουν τις εκλογές για να σκάψουν βαθύτερα το λάκκο της ταξικής συναίνεσης και της «εθνικής συνεννόησης», μέσα στον οποίο προσπαθούν να σύρουν τους εργαζόμενους και άλλα λαϊκά στρώματα. Σ' αυτήν τη βάση καλλιεργούν την κινδυνολογία ότι θα είναι καταστροφή για τη χώρα το να μην προκύψει από τις εκλογές μια ισχυρή κυβέρνηση και να δημιουργηθεί έτσι πρόβλημα στις σχέσεις της Ελλάδας με την τρόικα, με κίνδυνο να μην εκταμιευθούν οι επόμενες δόσεις του δανείου.

Στον πυρήνα αυτής της προπαγάνδας βρίσκεται η απειλή ότι αν την επομένη των εκλογών δεν υπάρξει μια ισχυρή αστική κυβέρνηση, μονοκομματική ή συνεργασίας, τότε η χώρα κινδυνεύει με χρεοκοπία και στάση πληρωμών. Αρα, πίεση στο λαό να μην ξεστρατίσει από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. `Η, αν δεν θέλει να τους ψηφίσει, η ψήφος να μην πάει στο ΚΚΕ, που μιλάει για άλλο δρόμο ανάπτυξης, αλλά να διαχυθεί σε κόμματα, που είτε έχουν τη διάθεση να συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ ή και τους δύο, είτε δεν αμφισβητούν το αστικό πολιτικό σύστημα.

Τέτοιο κόμμα είναι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ζητάει να φύγει η σημερινή κυβέρνηση, καλλιεργώντας συνειδητά την αυταπάτη ότι το πολιτικό ζήτημα σήμερα έγκειται στην αλλαγή κυβέρνησης και όχι στην αλλαγή τάξης στην εξουσία. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει το λαό, όταν λέει ότι από τις εκλογές μπορεί να προκύψει μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, η οποία, χωρίς να σπάσει αυγά με την εξουσία των μονοπωλίων, θα καταφέρει να ανακόψει την πορεία εξαθλίωσης του λαού.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι ενάντια στην προοπτική ο λαός με την πάλη του να καταργήσει την εξουσία των αστών και την ιδιοκτησία τους στα μέσα παραγωγής. Σ' αυτή του τη στρατηγική αντίληψη, συμπίπτει με τους διαχειριστές του αστικού πολιτικού συστήματος, που θέλουν να το θωρακίσουν απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων και του λαού.

Αποσταθεροποίηση μέχρι την ανατροπή

Ο «μπαμπούλας» της ακυβερνησίας είναι εφεύρημα που πρέπει να ακυρωθεί στις λαϊκές συνειδήσεις. Πρώτα πρώτα, οι αστοί και τα κόμματά τους, ανάλογα με το αποτέλεσμα των εκλογών, θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη συνέχιση και το βάθεμα των μέτρων που έχει ανάγκη η πλουτοκρατία. Το ιδανικό σενάριο στις σημερινές συνθήκες θα ήταν μια κυβέρνηση συνεργασίας με πυρήνα τη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η αστική τάξη στερείται εναλλακτικών σεναρίων και άλλων κομμάτων πρόθυμων να ταχθούν στην υπηρεσία της από αναβαθμισμένο πόστο.

Ο λαός έχει κάθε συμφέρον να επιδιώκει την αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι ανίκανα να κυβερνήσουν σε βάρος του, είτε με μονοκομματικές, είτε με πολυκομματικές κυβερνήσεις. Ακόμα παραπέρα, είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων με κάθε αφορμή να ανοίγουν ακόμα μεγαλύτερα ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα, στην προοπτική της αποσταθεροποίησης και της ανατροπής του.

Κανένα όφελος δεν έχει ο λαός από κυβερνήσεις που παίρνουν μέτρα εναντίον του και αλλάζουν μεταμφίεση όταν τα πράγματα ζορίζουν σε ό,τι αφορά την προώθηση των μέτρων που έχει ανάγκη η καπιταλιστική κερδοφορία. Αυτό που αντικειμενικά τίθεται σήμερα σαν κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα, δεν είναι ποιο κουστούμι θα φορέσουν οι πολιτικοί δυνάστες του λαού, αλλά η ανατροπή της εξουσίας που υπηρετούν και η αντικατάστασή της από τη λαϊκή εξουσία.

Σ' αυτήν την προοπτική πρέπει να εντάξει ο λαός και τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Να ενισχύσει με την ψήφο του το ΚΚΕ, να αποδυναμώσει τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, να δώσει ώθηση στη λαϊκή συμμαχία για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, που σηματοδοτεί τη μοναδική φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

Π.

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 30.04.2011

19:01

1Η ΜΑΗ 2011 ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ

» Ropewalker Kassandra

11:08

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Για την Εργατική Πρωτομαγιά 2011

» Ropewalker Kassandra

Σύντροφοι εργάτες και εργάτριες, Ελληνες και μετανάστες, νέοι και νέες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας,

Αυτή την κρίσιμη Πρωτομαγιά είναι επιτακτική ανάγκη να βάλουμε τέλος στις αυταπάτες, στο φόβο και στη μοιρολατρία. Η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να αντιστρέψει τη σημερινή κατάσταση. Από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα πρέπει να ακουστεί μυριόστομο: Καμιά θυσία για τους εκμεταλλευτές μας. Ταξική αφύπνιση, ενότητα και οργάνωση παντού. Πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, για την υπεράσπιση της ζωής της εργατικής οικογένειας από τη φτώχεια και την ανεργία. Ολοι στον αγώνα για μια ζωή αντάξια της δουλειάς μας και των αναγκών μας. Για να γίνει η εργατική τάξη δύναμη ανατροπής και εξουσίας. Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά.

Η εργατική τάξη είναι η κοινωνική δύναμη που μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στη δημιουργία και να ηγηθεί της μεγάλης λαϊκής συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, τη φτωχή αγροτιά, για ριζικές ανατροπές, για μια νέα οργάνωση της κοινωνίας, όπου τα μεγάλα εργοστάσια και επιχειρήσεις, ο φυσικός πλούτος, η γη, οι μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις θα ανήκουν σ' όλη την κοινωνία και θα παράγουν σχεδιασμένα με λαϊκό εργατικό έλεγχο, για την ικανοποίηση των διευρυμένων λαϊκών αναγκών.

Ο σοσιαλισμός είναι η μόνη απάντηση στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Ο μόνος δρόμος για να ζήσει καλύτερα η εργατική τάξη, ο λαός, να κατακτήσει τα σύγχρονα δικαιώματά του. Χωρίς φτώχεια, κρίσεις, πολέμους, που αναπόφευκτα γεννά ο γερασμένος και αγιάτρευτος καπιταλισμός, που γίνεται επικίνδυνος, όσο ποτέ άλλοτε, για την εργατική τάξη και τους λαούς όλου του κόσμου. Αυτός είναι ο δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για το βασίλειο της ελευθερίας, τον κομμουνισμό.

Εργάτες, εργάτριες, άνεργοι, ψηλά το κεφάλι!

Εμπιστευτείτε το Κόμμα σας, το ΚΚΕ. Εχει αποδείξει ότι είναι ικανός και άξιος εκφραστής, οργανωτής και καθοδηγητής των συμφερόντων, των αγώνων σας. Ολες οι προβλέψεις του επαληθεύτηκαν. Δε δειλιάζει μπρος στον ταξικό αντίπαλο και το σύστημα. Είναι έμπειρο, έχει διδαχθεί, έχει βγάλει συμπεράσματα από τις κατακτήσεις και τα λάθη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε στην Ευρώπη. Είναι ο αδιάλλακτος υπερασπιστής του δίκιου σας, χωρίς να λυπάται κόπους και θυσίες.

Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, η στρατηγική που υπηρετεί την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των μεγάλων καπιταλιστών έχει αποδειχθεί ότι σας φέρνουν διαρκώς νέα μεγαλύτερα βάσανα. Οσες θυσίες και αν κάνεις θα σου ζητούν ακόμα περισσότερες και όταν έχει κρίση και όταν έχει άνοδο των κερδών. Είναι φαύλος κύκλος που οδηγεί το λαό από το κακό στο χειρότερο.

Είναι απάτη ότι υπάρχει προς όφελος του λαού «άλλο μείγμα πολιτικής», όπως ισχυρίζεται η ΝΔ, «σωστός τρόπος εφαρμογής του μνημονίου» που λέει ο ΛΑ.Ο.Σ., ή «μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους» που προτείνουν τμήμα του ΠΑΣΟΚ, της αστικής τάξης και μαζί τους διάφορες τάσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Είναι παγίδα οι προτάσεις συμμαχίας του λαού με τμήματα της πλουτοκρατίας για να δημιουργηθεί μια «πατριωτική κυβέρνηση», ή αριστερή συμμαχία για κεντροαριστερή κυβέρνηση. Αυτά τα σενάρια δένουν το λαό στο άρμα της πλουτοκρατίας, οδηγούν τους λαϊκούς αγώνες σε αδιέξοδα και το εργατικό κίνημα σε διάλυση. Τώρα είναι επιτακτική ανάγκη να εγκαταλείψεις οριστικά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, την κυρίαρχη πολιτική, τα ιδεολογήματα των κομμάτων που με τον έναν ή άλλον τρόπο υπηρετούν το σύστημα και να συστρατευθείς με το ΚΚΕ. Να γυρίσεις την πλάτη στους συνδικαλιστές που εκφράζουν τα συμφέροντα μιας εργατικής αριστοκρατίας, το συμβιβασμό και τη συνδιαλλαγή. Η αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων παντού, αρχίζοντας από το εργοστάσιο και τον κλάδο, αποτελεί σήμερα το κλειδί για θετικές εξελίξεις υπέρ του λαού.

Λύση για το λαό υπάρχει μόνο με οργανωμένο εργατικό - λαϊκό αγώνα σε σύγκρουση με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους, τους δορυφόρους τους, με λαϊκή συμμαχία και ισχυρό ΚΚΕ.

Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά, τις θυσίες, τους αγώνες της παγκόσμιας εργατικής τάξης στέλνοντας αγωνιστικό μήνυμα αλληλεγγύης στους εργάτες και στις εργάτριες όλου του κόσμου. Δίνοντας υπόσχεση ότι θα συμβάλουμε πιο αποφασιστικά στη χώρα μας να ηττηθεί η εξουσία των μονοπωλίων, να ανατραπεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα, για το σοσιαλισμό.

Διαδηλώνουμε σε όλη τη χώρα, κατά της συμμετοχής της στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις σε βάρος των λαών της Αφρικής και της ευρύτερης περιοχής.

Υψώνουμε αποφασιστικά τη φωνή μας και καλούμε όλους τους εργάτες, τους νέους, τις γυναίκες, τους ριζοσπάστες, τους προοδευτικούς ανθρώπους να συστρατευθούν κατά του αντικομμουνισμού και των τρομοκρατικών μέτρων κατά Κομμουνιστικών Κομμάτων, από την ΕΕ και άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Από το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε η εργατική τάξη, οι λαοί έχουν πολλά να μάθουν και να διδαχτούν, τόσο από τις μεγάλες και πρωτόγνωρες κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα, όσο και από παρεκκλίσεις που έγιναν και οδήγησαν στην προσωρινή ήττα.

Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη!

Ζήτω η επαναστατική κομμουνιστική κοσμοθεωρία, ο μαρξισμός - λενινισμός, η επιστημονική τεκμηρίωση της πάλης για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος σε κάθε χώρα, σε όλο τον κόσμο. Αυτός είναι ο δρόμος για να ζήσουν οι λαοί ειρηνικά, χωρίς τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, χωρίς πολέμους.

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Περισσότερα... »

02:00

Στους μεταγενέστερους - Μπ. ΜΠΡΕΧΤ

» Ropewalker Kassandra

01:18

Ακόμα και η βροχή ... ιδιωτικοποιείται! - Κινηματογραφος κριτικη

» Ropewalker Kassandra

ΙΣΙΑΡ ΜΠΟΛΑΙΝ Ακόμα και η βροχή

Ταινία αυθεντικά πολιτική, με επίχρισμα μελέτης και στοχασμού πάνω στην όλη διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Φιλμ επικών διαστάσεων, με ρυθμό ταινίας δράσης. Με περισσή εξυπνάδα και ευελιξία, ώστε πότε να προτάσσει χαρακτηριστικά «σινεμά του δημιουργού» και πότε να ψυχαγωγεί καυστικά, με τη δύναμη του λαϊκού κινηματογράφου. Επιλογή μας, να σταθούμε σε μία και μόνο ταινία, την πλέον «άξια λόγου» της βδομάδας. Την ισπανόφωνη παραγωγή «Ακόμα και η βροχή» της γεννημένης στη Μαδρίτη το 1967, ηθοποιού, συγγραφέα και κινηματογραφίστριας Ισίαρ Μπολαίν. Εκκωφαντικά πολιτικοποιημένη ταινία με βασική δράση που αντανακλά πολιτικά γεγονότα και συμβάντα του παρελθόντος και του παρόντος. Ουσιαστικά προοδευτική με σαφή θέση και καθόλου μασημένες, γενικόλογες και αποσπασματικά «προοδευτικές» προθέσεις ή θέσεις, ως - και- εάν - πλέον - είθισται! Η ταινία στο μέχρι τώρα διάβα της βρέθηκε αντιμέτωπη με μία και μοναδική κατηγόρια. Χαρακτηρίστηκε εν ολίγοις μυθοπλασία της αριστεράς με λανθάνουσα εκδικητική μονομέρεια, η οποία ακυρώνει τα επιμέρους θετικά. Χαρακτηρίστηκε επίσης μανιχαϊστική, γιατί λέει, η αντίληψη, η θεώρηση για τα πράγματα που τη διέπει, βασίζεται στα αντιθετικά σχήματα καλού και κακού, αγνοώντας ενδιάμεσες καταστάσεις και ιδεολογικές αποχρώσεις. Το κακό εδώ έχει όνομα. Λέγεται πολυεθνική Bechtel, λέγεται εγκάθετο - από τις πολυεθνικές - καθεστώς HugoBanzer, ώστε να παρέχει κοινοβουλευτική νομιμοποίηση των συμφερόντων τους στη Βολιβία. Για να μπορούν να ιδιωτικοποιούν ακόμα και το νερό της βροχής... Καλή ώρα, έρχεται και η σειρά της ΕΥΔΑΠ! Στο παραπάνω δίλημμα, η ταινία παίρνει ξεκάθαρα θέση. Με την πολιτική των πολυεθνικών ή όχι; Τι να κάνουμε... Τα φλέγοντα διλήμματα του σήμερα έχουν ωριμάσει τόσο πολύ που «στέκονται» μόνο σε μορφή μανιχαϊστική κι έτσι γλιτώνουν ίσως τη γελοιοποίηση ... Μετακινηματογράφος = κινηματογράφος μέσα στον κινηματογράφο...

Ορος που αποδίδεται σε μια κινηματογραφική ταινία που θέμα της έχει μια... κινηματογραφική ταινία. Ενα φιλμ που αφηγείται ταυτόχρονα δύο ιστορίες... Η ταινία της Ισίαρ Μπολαίν τοποθετείται χρονικά στο 2000 και αφηγείται την ιστορία ενός ισπανόφωνου κινηματογραφικού συνεργείου που φθάνει στη Βολιβία να γυρίσει μια καυστικά κριτική ταινία για την αποικιοκρατία, μέσα από το γεγονός της άφιξης στην Αμερική του Χριστόφορου Κολόμβου και τις επακόλουθες βιαιοπραγίες και σφαγές των ιθαγενών. Η ταινία θα γυριστεί στα πυκνά δάση της ορεινής περιοχής Chapare, λίγο έξω από την πόλη Κοτσαμπάμπα και θα χρησιμοποιηθούν πολλές χιλιάδες κομπάρσων. Τώρα θα αναρωτηθείτε, και δικαίως, καλά η άφιξη του Κολόμβου τι σχέση έχει με τα υψόμετρα; Η επιλογή του τόπου γυρισμάτων - γιατί ξέρετε ο κινηματογράφος φτιάχνει δική του γεωγραφία - έγινε με γνώμονα το κόστος παραγωγής. Επιλέχθηκε από τον παραγωγό η Βολιβία, ως φτηνότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, εκεί που με μεροκάματο 2 δολάρια τη μέρα, έχεις όσους «πεινασμένους» κομπάρσους θέλεις στη δούλεψή σου, για όσο και όποτε θελήσεις εσύ.

Επικεφαλής του συνεργείου βρίσκεται το πρωταγωνιστικό τρίο: Ο νεαρός Μεξικάνος σκηνοθέτης Σεμπάστιαν (στο ρόλο ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ) που ζει στον κόσμο του και ταυτίζεται με την τέχνη του, ιδεαλιστής και ευαισθητοποιημένος κοινωνικά, ο κυνικός και πρακτικός παραγωγός, Ισπανός, Κόστα (ο χαρισματικός Λούις Τόσαρ) που δε «σπαταλά» παρά για τα απολύτως απαραίτητα και ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα κέρδη του και τη συνέχιση της χρηματοδότησης της ταινίας και ο Ινδιάνος με το ατίθασο βλέμμα και τα χαρακτηριστικά - σα σμιλευμένα στην πέτρα, Βολιβιανός ηθοποιός (τον υποδύεται ο Χουάν Κάρλος Αντουβίρι) σε διπλό ρόλο. Αρχηγός των Ινδιάνων στο φιλμ που γυρίζεται και επικεφαλής των εξεγερμένων στον πόλεμο του νερού. Πολυεθνική και η σύνθεση του συνεργείου της ισπανόφωνης «συμπαραγωγής». Βέβαια, οι χρηματοδότες που δεν τους βλέπουμε ποτέ αλλά τους ακούμε στο τηλέφωνο, ξέρουμε ότι μιλούν αγγλικά. Πρωταγωνιστής στην ταινία του Σεμπάστιαν ο Κολόμβος (στον ρόλο ο Κάρα Ελεχάλδε) που τον υποδύεται ένας φημισμένος ηθοποιός, διανοούμενος και αλκοολικός. Στο φόντο δύο νέοι Ισπανοί επαγγελματίες που υποδύονται τους χριστιανούς ιεραπόστολους Μπαρτολομέ ντε λας Κάσας και Αντόνιο ντε Μοντεσίνος, τους πρώτους που κατήγγειλαν τις σφαγές των ιθαγενών. Ο καθένας τους ζει με ψευδαισθήσεις για το ρόλο του. Τα περιγράμματα σωστά και οι ρόλοι πιστευτοί πέρα ως πέρα. Οι ερμηνείες όλων άψογες.

Το Απρίλη του 2000 ξεσπά στην Κοτσαμπάμπα ένας άκαμπτος αγώνας κατά της ιδιωτικοποίησης του πόσιμου νερού από τις πολυεθνικές. Κατά των παράλογων διατάξεων απαγόρευσης συλλογής έως και του νερού της βροχής. Η έκβαση είναι αιματηρή. Ο αγώνας καταγράφηκε στην Ιστορία ως «Πόλεμος του νερού». Το πρόβλημα αρχικά σκιάζει την ατμόσφαιρα στο πλατό και καταγράφεται στην ταινία σε δεύτερο όμως πλάνο. Στα μετόπισθεν. Σαν κάτι συγκεχυμένο στο σκηνογραφικό φόντο. Γρήγορα όμως εξελίσσεται σε οργανωμένη λαϊκή εξέγερση που όσο περνάει ο χρόνος σφίγγει σαν μέγκενη, εισβάλλει βίαια και μετεξελίσσεται σε αστάθμιστο παράγοντα, καθορίζοντας αυτό, τα γεγονότα που συνδέονται με την ιστορία που διαδραματίζεται στο προσκήνιο.

Σε όλη την πορεία της ταινίας, η σκηνοθέτις τραβά παράλληλες ανάμεσα στη μυθοπλασία για την αποικιοκρατία του Κολόμβου και τη σύγχρονη πραγματικότητα της καθημερινότητας στις φαβέλες, καθόλου μακριά η μια από την άλλη. Η ηχώ μιας περασμένης εποχής αντηχεί στη σύγχρονη, της προσδίδει όμως νέο νόημα και δυναμική. Στην ουσία, πολύ λίγο βελτιώθηκε η ζωή του φτωχού λαού από την εποχή του Κολόμβου, την ίδια στιγμή που η ανάπτυξη και η παραγωγικότητα εκτόξευσαν στα ύψη τα κέρδη των λίγων. Τον 16ο αιώνα η αποικιοκρατία, τον 21ο ο καπιταλισμός. Δύο ιστορικές στιγμές με χρονολογική απόσταση συγχωνεύονται στο μετακινηματογραφικό αυτό δράμα, ενώ παράλληλα αφήνουν χώρο σε ολοκληρωμένα πορτρέτα και προσωπικές ιστορίες.

Θέμα όχι απλά κοινωνικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό, η ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού αγαθού του νερού, απειλή άμεση για την επιβίωση και τη ζωή του λαού, δείχνεται με τρόπο που ξεπερνά την απλή κι επίμονη διαπίστωση. Η έμμονη ιδέα του χρυσού - του κέρδους - το 16ο αιώνα και το κέρδος σήμερα από το δημόσιο κοινωνικό αγαθό, το νερό, συνιστά την κόκκινη γραμμή ενός φιλμ που αιωρείται από το παρελθόν στο παρόν, από την καταγγελία στη συνειδητοποίηση και τη δράση. Η κινηματογραφική ομάδα δε θα αργήσει να εμπλακεί με τον τρόπο της στον πόλεμο του νερού, η αντίσταση των ιθαγενών που στοχεύουν να δείξουν στην ταινία, μετουσιώνεται σε προσωπική τους εμπειρία σε απόκτηση - για κάποιους - συνείδησης.

Χρυσάφι, νερό και αίμα

Ο Πολ Λάβερτι - σεναριογράφος του Κεν Λόουτς και σύζυγος της Ισίαρ Μπολαίν - έστησε σαν γιγαντιαίο παζλ, ένα γερά δομημένο σενάριο, δύσκολο αλλά ξεκάθαρο, πάνω σε ένα δυνατό και ιδιαίτερα επικαιροποιημένο θέμα, που εστιάζει σε δύο σελίδες της Ιστορίας. Αυτήν του παρελθόντος που επέζησε ανά τους αιώνες σαν θρύλος και αυτή του παρόντος, με τεκμηριωμένα ιστορικά γεγονότα. Στη μυθοπλασία του Λάβερτι εκβάλλουν δύο παράλληλες ιστορίες χωρίς σάλτα ή κενά και χάσματα. Σε αντιστοιχία με το σενάριο και η σκηνοθεσία, η οποία παίζει σε δύο επίπεδα αφήγησης, εκείνο της ταινίας που γυρίζεται και της πραγματικότητας του 2000, του πολέμου του νερού: Ρυθμική και ισορροπημένη κατορθώνει να χειριστεί τις ιστορίες αυτές ταυτόχρονα χωρίς να εγκαταλείπει καμιά σε δεύτερο πλάνο. 4.000 οι κομπάρσοι και πολυάριθμοι οι ρόλοι, που σαν συνολικό ανθρώπινο δυναμικό δημιουργούν την Ιστορία. Απαξάπαντες οι κύριοι ρόλοι αναπτύσσονται και εξελίσσονται δραματουργικά. Ενώ τα γυρίσματα του φιλμ για τον Κολόμβο πλησιάζουν στο τέλος τους, η εξέγερση φουντώνει, υποσκελίζει κάθε τι και η ταινία κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα μια που ο βασικός Ινδιάνος πρωταγωνιστής της διώκεται γιατί πρωταγωνιστεί και στον πολιτικό αγώνα για το νερό. Στο σημείο αυτό τίθενται ουσιαστικά διλήμματα φιλοσοφικά και πολιτικά. Τέχνη και Ζωή, Υποδύομαι και Είμαι - εν κατακλείδι - Χρυσός και Νερό. Διλήμματα πασιφανή που συγκλονίζουν την ομάδα, τον καθένα διαφορετικά. Ο λαός της Κοτσαμπάμπα απ' όσο φαίνεται δεν έχει αναστολές πολυτέλειας, αγωνίζεται για την ίδια του τη ζωή. Οι άλλοι παραμένουν θεατές, δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τίποτα. Θα βρεθούν βέβαια αντιμέτωποι με επιλογές ζωής, επίπονες, κατάσταση που κορυφώνεται με έξυπνα επαναληπτική μορφή και τέμνει τους χαρακτήρες σε δύο επίπεδα. Σαν ρόλους, στην καταγγελτική για την αποικιοκρατία ταινία, που υποδύονται αλλά και σαν άνθρωποι, πολίτες, μέλη της κοινωνίας των πολιτών και όλα αυτά τα βαρύγδουπα! Τα γεγονότα τραντάζουν τα θεμέλια των αξιών τους, υποχρεώνουν τον καθένα σε προσωπική αντιπαράθεση με τη συνείδησή του και επιβάλλουν να πάρει κανείς θέση. Από δω ή από κει. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Βέβαια, οι πολλοί θα εγκαταλείψουν τη χώρα, γιατί η «περιπέτεια» έχει όρια κι αυτοί έχουν παιδιά, δουλειά, οικογένεια κάπου αλλού ...

Τα ιστορικά στοιχεία εξασθενούν για να δώσουν τη θέση τους στην υπογράμμιση της διαχρονικής σημασίας της αντίστασης των λαών, (ο «λαός» στο φιλμ δεν παίζει ρόλο κομπάρσου αλλά κινείται σαν σύνολο) σε δυο περιόδους καθ' όλα διαφορετικές, αλλά τόσο κοινές ως προς την ταξική εκμετάλλευση. Αν στους καιρούς του θαλασσοπόρου Γενοβέζου οι αποικιοκράτες έπνιγαν με φόρους τους υπηκόους για το χρυσό και τη χριστιανική πίστη, σήμερα στην Κοτσαμπάμπα πνίγουν τους φτωχούς με δυσβάσταχτους φόρους, ακόμα και για το νερό... ! Η καταναγκαστική - τσάμπα - εργασία των ιθαγενών που άνθισε επί Κολόμβου για να γεμίζει με κέρδη τα σεντούκια των αφεντικών του και σήμερα ζει και βασιλεύει ως Arbeitmacht frei, με τις προσωπικές συμβάσεις εργασίας ...

Η ταινία φθάνει σε στιγμές που αγγίζει βαθιά, που προτρέπει να σκεφτείς πάνω στην πραγματικότητα που περιβάλλει εσένα τον ίδιο. Εγείρει ερωτήματα χωρίς να απαντά σ' αυτά. Σπρώχνει όμως καθοριστικά με τη γραφή της προς μια ξεκάθαρη κατεύθυνση που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση ή διγλωσσία. Χωρίς ούτε στιγμή να γέρνει στο μελό - παρά τη συναισθηματική φόρτιση των σκηνών του τέλους, τη φιλία, την αλληλεγγύη. Η ταινία καταλήγει σε διά ταύτα. Σπέρνει σπόρο αισιοδοξίας, κάτι που η τέχνη καλείται να κάνει. Παρά τη λεπτομέρεια της μετατόπισης του παραγωγού Κόστα, που μοιάζει κάπως τραβηγμένη, λίγο βιαστική και ανεπαίσθητα «κατασκευασμένη. Αυτό δε λογαριάζεται... Αυτό παράλληλα είναι και το μήνυμα της ταινίας. Η παραδοχή ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι ισόβαρο της ζωής. Τίποτα δεν αξίζει όσο η ανθρώπινη ζωή ... Μην τη χάσετε!

Παίζουν: Λουίς Τόσαρ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Χουάν Κάρλος Αντουβίρι, Κάρα Ελεχάλδε, Ραούλ Αρέβαλο, Κάρλος Σάντος, κ.ά.

Παραγωγή: Ισπανία, Γαλλία, Μεξικό (2010).

ΚΡΙΤΙΚΗ: Τζία ΓΙΟΒΑΝΗ

Περισσότερα... »

00:43

Τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού

» Ropewalker Kassandra

Πρόσφατα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εργασίας της Γερμανίας έφεραν στο φως την αθλιότητα που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι στην αναπτυγμένη καπιταλιστικά Γερμανία, τη λεγόμενη ...ατμομηχανή της ΕΕ. Σύμφωνα με αυτά, 7,3 εκατομμύρια αναγκάζονται να φυτοζωούν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα. Στην πλειοψηφία τους, πρόκειται για χρόνια άνεργους που πετάχτηκαν στο περιθώριο και παρακολουθούν «προγράμματα» επανένταξης υποτίθεται στην αγορά εργασίας, δηλαδή έναν ακόμη τρόπο για να εξασφαλίζεται στο κεφάλαιο φτηνή εργατική δύναμη, δηλαδή χαμηλά αμειβόμενοι με κουτσουρεμένη ασφάλιση εργάτες που χρησιμοποιούνται και ως μοχλός πίεσης και για την υπόλοιπη εργατική τάξη. Στη Γερμανία, όπως και σε άλλες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία κ.λπ., διευρύνονται όλο και περισσότερο οι ζώνες φτώχειας, τα φαινόμενα της ανεργίας, της ημιαπασχόλησης, της μισοζωής εξαθλιωμένων μισοεργαζόμενων και μισοάνεργων φουντώνουν. Οι εικόνες των «ανθρώπινων ερειπίων» και αστέγων πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια στις μεγαλουπόλεις των καπιταλιστικών χωρών. Αυτή η κατάσταση δεν έγινε τυχαία, δεν είναι συγκυριακό γεγονός. Είναι το αποτέλεσμα της ίδιας της καπιταλιστικής ανάπτυξης τόσο στην «ευημερούσα» «ανταγωνιστική» και «εξαγωγική» Γερμανία όσο και σε χώρες όπως η Ελλάδα, που βρίσκονται σε υποδεέστερη θέση στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Η άναρχη ανάπτυξη είναι που φέρνει την καπιταλιστική κρίση, δηλαδή την περίοδο που διακόπτεται η δυνατότητα του κεφαλαίου να αναπαράγεται διευρυμένα (γιατί υπάρχει υπερπαραγωγή προϊόντων που δεν μπορούν να πωληθούν και υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια που οι καπιταλιστές δεν μπορούν προς το παρόν να επενδύσουν γιατί δε θα βγάλουν κέρδος, λόγω κρίσης). Η κρίση είναι στο «DNA» της λειτουργίας του εκμεταλλευτικού συστήματος και, αντικειμενικά σημαίνει ότι για να μπορέσει το κεφάλαιο να βγει απ' αυτήν με λιγότερες απώλειες είναι απαραίτητο να υπάρξει καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, μέρους του κεφαλαίου και της εργατικής δύναμης, δηλαδή και ανεργία, και απώλεια παλιότερων κατακτήσεων, και επιδείνωση των συνθηκών ζωής των λαϊκών στρωμάτων. Αυτήν τη διέξοδο, τους πολέμους και τις επεμβάσεις έχουν οι καπιταλιστές για να ορθοποδήσουν οι ίδιοι, γυρίζοντας τους εργάτες σε συνθήκες μεσαίωνα. Το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουν οι εργάτες και στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο, βλέποντας την επιδείνωση της ζωής τους, τους νέους άνεργους και εξαθλιωμένους, είναι ότι η ίδια η κρίση του καπιταλισμού δείχνει τα ιστορικά όρια του συστήματος και βάζει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της ανατροπής του. Πρέπει να γυρίσουν την πλάτη, πέρα από τους νεοφιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες, και στα διάφορα «αριστεροδέξια» δεκανίκια του συστήματος που προτείνουν άλλα «μείγματα πολιτικής» και μορφές διαχείρισης του ίδιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Ξεπερνώντας τη μοιρολατρία και τη δήθεν δυνατότητα για ατομικές λύσεις να δυναμώσουν το συλλογικό ταξικό αγώνα σε ρήξη με το κεφάλαιο για τη λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό. Οπου, με κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, κοινωνικοποιημένα τα βασικά μέσα παραγωγής και εργατικό έλεγχο θα εξαλείψουν τις αιτίες των κρίσεων, της ανεργίας και της υποβάθμισης της ζωής τους, ικανοποιώντας όλες τις σύγχρονες ανάγκες τους, με βάση τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν στη σημερινή εποχή. Δημήτρης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 28.04.2011

22:59

Τι είναι και τι σημαίνει η αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους

» Ropewalker Kassandra

Κρίσιμο ζήτημα το «από ποιον για ποιον», όπως και το περιεχόμενο, αλλά και ο προσανατολισμός της λαϊκής πάλης

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η λέξη «αναδιάρθρωση» έχει μπει στο καθημερινό πολιτικό λεξιλόγιο, αναπαράγεται συνεχώς από τα ΜΜΕ και συνδέεται με την υπόθεση του κρατικού χρέους. Γύρω από την αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους πλέκονται διάφορα σενάρια για την οικονομία και τις συνέπειες που θα έχει σ' αυτήν η αναδιάρθρωση. Είναι δε τόσο συχνή και επαναλαμβανόμενη αυτή η προπαγάνδα που δημιουργεί στις λαϊκές δυνάμεις δέος ή πιο σωστά καλλιεργεί μαζικά την ψυχολογία του φόβου των ανθρώπων μπροστά στο άγνωστο. Και αυτό γιατί η αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους συνδέεται με τη λεγόμενη χρεοκοπία της οικονομίας της χώρας, επομένως και τις άγνωστες αρνητικές, για τη ζωή της λαϊκής οικογένειας, συνέπειες ως συνέχεια των σκληρών αρνητικών συνεπειών που βιώνει ήδη με την πορεία πτώχευσης του λαού. Ορισμένα βασικά ζητήματα

Χρειάζεται εδώ, πριν μπούμε στην εξήγηση του τι σημαίνει αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους, να δώσουμε ορισμένες αναγκαίες διευκρινίσεις σε ζητήματα, τα οποία πρέπει να γνωρίζουν οι λαϊκοί άνθρωποι και τα οποία αποτελούν το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα γίνει η αναδιάρθρωση του χρέους, γιατί έχει βαθύ ταξικό περιεχόμενο, όπως βεβαίως και το ίδιο το κρατικό χρέος.

Οταν η αστική πολιτική και η προπαγάνδα μιλούν για οικονομία, εμείς πρέπει να ξέρουμε ότι η οικονομία δεν είναι ταξικά ουδέτερη. Η οικονομία είναι καπιταλιστική. Είναι οικονομία για τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών και όχι για τα συμφέροντα των εργατών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μπορεί να μιλούν όλοι για τις συνέπειες στην οικονομία γενικά, αλλά εμείς πρέπει να ξέρουμε ότι μιλούν για συνέπειες στην καπιταλιστική οικονομία. Μπορεί ακόμη να φαίνεται ότι συνδέεται και η ζωή των εργαζομένων με την καπιταλιστική οικονομία και έτσι είναι. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι και όταν βρισκόταν σε ανάπτυξη, η ζωή των εργαζομένων συνεχώς χειροτέρευε και τώρα στην κρίση χειροτερεύει πιο γοργά. Γι' αυτό, δεν είναι σωστό οι εργαζόμενοι να σκέφτονται και να δέχονται ως φυσικό φαινόμενο την ιδιοκτησία των επιχειρηματιών, την εξάρτησή τους απ' αυτούς, που αν πάνε καλά οι δουλειές τους θα ζουν καλά και οι εργαζόμενοι. Είναι απάτη. Δεν πρέπει να αποδεχτούν την πολιτική που πασχίζει να σώσει τους επιχειρηματίες από την κρίση, απειλώντας τους εργαζόμενους να δεχτούν τη βαρβαρότητα των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων σε βάρος τους για να σωθεί η χώρα. Αυτό πασχίζει να κάνει η αστική προπαγάνδα. Με την καπιταλιστική οικονομία συνδέονται πρώτα απ' όλα τα συμφέροντα και τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τα οποία βγαίνουν από τη δουλειά των εργαζομένων. Επομένως, με τα αντιλαϊκά μέτρα τους επιχειρηματίες ενισχύουν, αυτούς θέλουν να σώσουν από την κρίση. Ο λαός, καταλαβαίνοντας ότι τον χρεοκοπούν, πρέπει να σκέφτεται και να συνειδητοποιεί ότι μπορεί να υπάρχει οικονομία και χωρίς τους επιχειρηματίες, χωρίς την ιδιοκτησία τους, η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής να ανήκει στο λαό.

Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι όταν ακούν για κρατικό χρέος, για χρέη της χώρας, να μην ταυτίζουν αυτήν την πραγματικότητα με την όποια προσωπική τους εμπειρία για τα δικά τους χρέη, που τα δημιούργησαν επειδή ακριβώς το εισόδημα από τη δουλειά τους στην καπιταλιστική οικονομία δε φτάνει για να ζουν καλά και δανείζονται σε μια δύσκολη στιγμή, είτε για να σπουδάσουν τα παιδιά, είτε γιατί τους έτυχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, ή ακόμη και για να πάρουν ένα σπίτι, προσδοκώντας με ένα μέρος του πενιχρού τους εισοδήματος και ξεπληρώσουν κάποτε το χρέος. Το κρατικό χρέος δημιουργείται, γιατί οι κυβερνήσεις εισπράττουν λιγότερα και ξοδεύουν περισσότερα όχι όμως γιατί η λαϊκή φορολογία είναι χαμηλή και οι κρατικές παροχές στο λαό μεγάλες. Το αντίστροφο ισχύει. Οι φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου είναι τεράστιες, άρα τα έσοδα λίγα, το κράτος δε δίνει τις παροχές σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, Αθλητισμό κ.λπ. που έχει ανάγκη η λαϊκή οικογένεια. Ταυτόχρονα, είναι τεράστιοι οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί για τους πολέμους του ΝΑΤΟ, είναι τεράστια τα ποσά από το κρατικό χρήμα που δίνονται πολύμορφα ως κίνητρα στους μονοπωλιακούς ομίλους, προκειμένου να κάνουν επενδύσεις. Δίνονται, επίσης, ως κεφάλαιο, όπως π.χ. για την κατασκευή υποδομών που βεβαίως τις εκμεταλλεύονται και κερδίζουν (αεροδρόμια, λιμάνια, Αττική Οδός, εθνικές οδοί κ.λπ.). Το κράτος χαρίζει λεφτά στους επιχειρηματίες από τα κρατικά ταμεία. Επομένως, και το κρατικό χρέος έχει ταξικό, υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος του λαού, περιεχόμενο. Να γιατί ο λαός δε χρωστά στο κράτος, αλλά του χρωστά το κράτος. Επομένως, και τα ερωτήματα περί στάσης πληρωμών (π.χ. συντάξεων, μισθών στο Δημόσιο κ.λπ.), πρέπει να απαντηθούν από τους εργαζόμενους, το λαό με συνειδητή πάλη για να πληρώσουν οι επιχειρηματίες που τσέπωσαν το κρατικό χρήμα. Και επειδή η κυβέρνηση, το κράτος δεν πρόκειται να το κάνουν, αυτός ο αγώνας πρέπει να συνδέεται με την πολιτική πάλη για ανατροπή της εξουσίας τους. Τι κρύβεται πίσω από την αναδιάρθρωση

Ας έρθουμε τώρα στην αναδιάρθρωση. Το κράτος δανείζεται από τις τράπεζες, ντόπιες και άλλων κρατών, για να καλύψει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του. Μπορεί να δανείζεται επίσης και από διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως π.χ. το ΔΝΤ.

Ο δανεισμός σημαίνει ότι θα πληρώσει και τόκους, επομένως το κρατικό χρέος μεγαλώνει, η αποπληρωμή του περιλαμβάνει και τους τόκους. Τα κράτη δανείζονται εκδίδοντας ομόλογα, που αγοράζουν οι τράπεζες δίνοντας χρήματα, τα οποία θα πάρουν πίσω από το κράτος, μαζί με τους τόκους, όταν λήγουν τα ομόλογα, δηλαδή, όταν έρθει η ώρα της αποπληρωμής τους.

Αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους σημαίνει αλλαγή του τρόπου αποπληρωμής του από το κράτος που χρωστά, εφόσον βεβαίως συμφωνήσουν οι δανειστές, δηλαδή οι τράπεζες. Αυτή η αλλαγή σημαίνει νέα συμφωνία για τον τρόπο αποπληρωμής. Που κρίνεται αναγκαία, επειδή το κράτος που χρωστά δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώνει με βάση την παλιά συμφωνία, δυσκολεύεται να το κάνει ή δεν μπορεί καθόλου να το κάνει. Επομένως, η συζήτηση περί «αναδιάρθρωσης» είναι συζήτηση για αλλαγή του τρόπου και των όρων αποπληρωμής του κρατικού χρέους από το κράτος που χρωστά. Στον τρόπο και τους όρους αποπληρωμής του χρέους γίνεται η συζήτηση.

Αυτό, όμως, δεν αρκεί, προκειμένου να εξηγήσει όλα όσα λέγονται. Η αποπληρωμή του κρατικού χρέους συνδέεται με την οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Συνδέεται, επίσης, με τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και το γεγονός ότι το κρατικό χρέος της Ελλάδας το διαχειρίζονται και τράπεζες κρατών - μελών της ΕΕ, στα οποία επίσης υπάρχει οικονομική κρίση.

Αρα, όλο το ζήτημα του τρόπου και των όρων αποπληρωμής του κρατικού χρέους της Ελλάδας, πρέπει να το προσεγγίζουμε μέσα στο παραπάνω πλαίσιο. Με πρωταρχικό την οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Γιατί, όμως, με πρωταρχικό την οικονομική κρίση; Γιατί στις συνθήκες κρίσης, οι δανειζόμενοι από τις τράπεζες, που, εκτός από τα κράτη, είναι οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι που δανείζονται επίσης μεγάλα ποσά ως κεφάλαιο, για να διευρύνουν την παραγωγή τους, αδυνατούν να ανταποκριθούν στην αποπληρωμή των δανείων τους. Οπως, επίσης, αδυνατούν να αποπληρώνουν δάνεια και τα λαϊκά νοικοκυριά που αναγκάστηκαν να δανειστούν.

Η αδυναμία αποπληρωμής ιδιωτικών δανείων των μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων, κάποιοι από τους οποίους μπορεί και να καταστραφούν, άρα να μην τα αποπληρώσουν ποτέ, σημαίνει ότι οι τράπεζες χάνουν μέρος του κεφαλαίου τους. Οι τράπεζες, λοιπόν, έχουν δυσκολίες με την κρίση και κινδύνους καταστροφής ενός μέρους του κεφαλαίου τους. Οι ίδιοι κίνδυνοι ισχύουν και με τα κρατικά ομόλογα, όταν ένα κράτος δεν μπορεί να τα αποπληρώσει. Να γιατί η αναδιάρθρωση συνδέεται με την κρίση.

Η υποτίμηση, δηλαδή η καταστροφή μέρους του κεφαλαίου των τραπεζών, σε συνδυασμό με την έξοδο χρημάτων διαφόρων καπιταλιστών από τις τράπεζες στο εξωτερικό, δημιουργεί πρόβλημα στη ρευστότητα των τραπεζών και δυσκολίες στη δανειοδότηση από τις τράπεζες επενδύσεων, επομένως δυσκολίες να ξαναρχίσει η διευρυμένη αναπαραγωγή, (βλέπε άρθρο «Η κρίση και η αναδιάρθρωση», «Ρ» 23/4/2011), δηλαδή να γίνουν επενδύσεις και να αρχίσει η έξοδος από την κρίση. Ταυτόχρονα, οι τράπεζες ανήκουν σε μονοπωλιακούς ομίλους με άλλες δραστηριότητες, βιομηχανικές, εμπορικές κ.λπ. Η αναδιάρθρωση, δηλαδή η απαξίωση ή υποτίμηση ή καταστροφή (όποια ορολογία και αν χρησιμοποιείται το ίδιο σημαίνει) μέρους του κεφαλαίου τους, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις συνολικά στο κεφάλαιο αυτών των ομίλων. Αυτές είναι οι αντιφάσεις τους, αντικειμενικές, που αναδεικνύουν και τις δυσκολίες τους. Οι βιομήχανοι, επίσης, λένε πως ευθύνονται οι τράπεζες που δε δανειοδοτούν για επενδύσεις και η κυβέρνηση που ενισχύει τις τράπεζες, αντί τους βιομήχανους, αν και σε περίοδο κρίσης δεν κάνουν επενδύσεις. Εδώ, επίσης, εκφράζονται αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου. Αλλά οι τράπεζες είναι η καρδιά της καπιταλιστικής οικονομίας, γι' αυτό τις ενισχύουν.

Τι περιλαμβάνει

Η συζήτηση περί αναδιάρθρωσης του χρέους περιλαμβάνει την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, τα νέα επιτόκια. Αλλά η αναδιάρθρωση συνδέεται, επίσης, με την αποφυγή χρεοκοπίας, λόγω αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους. Ετσι, συνδέεται και με τη μείωση του χρέους, δηλαδή το λεγόμενο κούρεμα. Ιδιαίτερα για το τελευταίο, πρέπει να συμφωνήσουν οι τράπεζες που διαχειρίζονται ελληνικά κρατικά ομόλογα, δηλαδή να χάσουν μέρος του κεφαλαίου τους. Να γιατί επίσης αυτή η υπόθεση ενδιαφέρει και την ΕΕ. Τράπεζες κρατών - μελών της θα χάσουν από την αναδιάρθρωση, όπως επίσης και ελληνικές τράπεζες.

Σ' αυτήν τη συζήτηση περιλαμβάνεται και το δίλημμα περί αναδιάρθρωσης εδώ και τώρα, άμεσα δηλαδή, ή αργότερα, το 2013. Οι τραπεζίτες, με επικεφαλής τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας θεωρούν καταστροφή της καπιταλιστικής οικονομίας την αναδιάρθρωση γενικά αλλά και την αναδιάρθρωση εδώ και τώρα. Αλλοι τη θεωρούν αναγκαία, αλλά τη μεταθέτουν για αργότερα, το 2013, όταν θα λειτουργεί ο ευρωενωσιακός μηχανισμός διαχείρισης κρατικών χρεών.

Οσοι μιλούν για αναδιάρθρωση, και μάλιστα εδώ και τώρα, θεωρούν ότι μέρος των κρατικών χρημάτων που τώρα όλα πάνε για την αποπληρωμή του χρέους, επειδή θα επιμηκυνθεί η αποπληρωμή του, θα μένει στα κρατικά ταμεία. Ετσι, θα δίνεται χρήμα από τα κρατικά ταμεία στους καπιταλιστές για επενδύσεις και θα έρθει, λένε, η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας.

Επομένως, αντικειμενικά η συζήτηση περί αναδιάρθρωσης του χρέους συνδέεται και με την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης ή πιο σωστά μέσω της αναδιάρθρωσης θα φροντίσουν για ελεγχόμενη καταστροφή μέρους του κεφαλαίου, η οποία θα εμφανίζεται ως ελεγχόμενη χρεοκοπία, αλλά ουσιαστικά θα είναι πολιτική συμβολής στο ξεπέρασμα της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου, αφού θα γίνει με τη μείωση της αξίας των κρατικών ομολόγων που αντιπροσωπεύουν μέρος του κρατικού χρέους, αλλά αυτό για τις τράπεζες είναι κεφάλαιο, επομένως θα γίνει καταστροφή μέρους του κεφαλαίου. Εδώ υπάρχουν, αντιθέσεις, ανταγωνισμοί, ανάμεσα σε κράτη - μέλη της ΕΕ για το ποιες τράπεζες, ποιου κράτους θα χάσουν λιγότερο ή περισσότερο, τι επίδραση θα ασκήσει στο ευρώ (πόσο θα υποτιμηθεί και ποια η σχέση του με άλλα νομίσματα στη διεθνή αγορά), γεγονός επίσης που οξύνει αντιθέσεις, ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου. Για παράδειγμα, η υποτίμηση του ευρώ διευκολύνει τις εξαγωγές, αλλά αυξάνει τις πληρωμές για εισαγωγές, ενώ συνολικά υποτιμά την αξία των κεφαλαίων, δηλαδή καταστρέφεται μέρος τους.

Ποιος χρεοκοπεί και η διέξοδος

Το μεγαλύτερο μέρος, βεβαίως, της χασούρας του κεφαλαίου φροντίζουν οι κυβερνήσεις να αντισταθμίζεται με την πολιτική που εφαρμόζουν, πολιτική ενίσχυσης του κεφαλαίου συνολικά (π.χ. ενισχύουν τις τράπεζες, εφαρμόζουν αντεργατικές αναδιαρθρώσεις που μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης, άρα αντισταθμίζουν μέρος της χασούρας κερδών λόγω κρίσης, καταστρέφοντας εργατική δύναμη, με την ανεργία, τη δραστική μείωση μισθών, την πληρωμή των εργοδοτικών εισφορών, κ.λπ.), με τις ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων και γης κρατικής ιδιοκτησίας, για να βρουν διέξοδο να επενδύσουν τα αδιάθετα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια. Ετσι, συμβάλλουν ώστε η καταστροφή ενός τμήματός του λόγω κρίσης να είναι η μικρότερη δυνατή, δηλαδή ενισχύουν το κεφάλαιο, συμβάλλοντας στις λιγότερες δυνατές απώλειες από την αναγκαστική, αντικειμενική καταστροφή του, αφού το ξεπέρασμα της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου προϋποθέτει καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων.

Η συζήτηση για αναδιάρθρωση ή όχι του κρατικού χρέους, αν πρέπει να γίνει τώρα ή το 2013, είναι εντελώς ξένη και αντίθετη με τα λαϊκά συμφέροντα. Αποκαλύπτει ότι τα περιθώρια του καπιταλισμού να πετύχει μια σχετικά ελεγχόμενη και ανώδυνη - για το σύστημα - διέξοδο από την κρίση είναι πολύ πιο στενά σε σύγκριση με το παρελθόν. Με την ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου (ελεγχόμενη χρεοκοπία τη λένε), ελπίζουν οι συνέπειες για τους καπιταλιστές να είναι όσο γίνεται λιγότερες. Αν δεν το κάνουν ελεγχόμενα, η καταστροφή κεφαλαίου ίσως έχει απρόβλεπτες συνέπειες σε βάρος του κεφαλαίου συνολικά, της εξουσίας του. Αλλά και αν ακόμα συμφωνηθεί μια παρέμβαση στον κύκλο της κρίσης στην Ευρωζώνη, οι αντιθέσεις μεταξύ τους θα γίνονται όλο και πιο μεγάλες, άρα και πιο επικίνδυνες για τους λαούς.

Το ΚΚΕ έχει καλέσει το λαό να γυρίσει την πλάτη σ' αυτό το κάλπικο, για τον ίδιο και τα συμφέροντά του, ενδοαστικό δίλημμα, αφού χρεοκοπεί ο ίδιος, είτε γίνει αναδιάρθρωση είτε όχι.

Για όλ' αυτά, οι εργαζόμενοι, ο λαός, όχι μόνο δεν πρέπει να δίνει δεκάρα, αλλά διεκδικώντας την ικανοποίηση όλων των αναγκών του με ανάλογους στόχους πάλης ενάντια στο κεφάλαιο συνολικά, να μην αναγνωρίσει το κρατικό χρέος, να μη δεχτεί να γίνει ο ίδιος θύμα της αποπληρωμής του, να ανεβάζει τον αγώνα του στο επίπεδο της πολιτικής πάλης για διέξοδο από την κρίση σε όφελός του. Να οξύνει, δηλαδή, με τον αγώνα του την κρίση, να τσακίσει κάθε σενάριο μασκαρέματος του αστικού πολιτικού συστήματος, να το δυσκολέψει τόσο, ώστε να το ανατρέψει, ανατρέποντας την εξουσία του κεφαλαίου, κοινωνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής, αφαιρώντας την ιδιοκτησία τους από τους καπιταλιστές, για να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική κοινωνία και οικονομία, που η ανάπτυξη θα γίνεται σε όφελός του και χωρίς οικονομικές κρίσεις. Ζήτημα που επίσης συνδέεται με την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Στέφανος ΚΡΗΤΙΚΟΣ Η κρίση και η αναδιάρθρωση

Τι είναι οικονομική κρίση του καπιταλισμού; Αν και οι ορισμοί δεν μπορούν πάντα να δώσουν με σαφήνεια τόσο την περιγραφή όσο και την ουσία ενός φαινομένου, μπορούμε να πούμε το εξής: Κρίση είναι η διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου δεν είναι μόνιμη, αδιάκοπη, αλλά διακόπτεται περιοδικά και η άνοδος εναλλάσσεται με την πτώση. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «κυκλική οικονομική κρίση».

Τι είναι η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου; Η παραγωγή στον καπιταλισμό γίνεται για το κέρδος. Οι καπιταλιστές παράγουν για να βγάζουν ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη, γεγονός που τους ωθεί να επενδύουν τα κέρδη για να αυξάνουν την παραγωγή τους, δηλαδή τα κέρδη μετατρέπονται σε κεφάλαιο που μεγεθύνεται. Ετσι, συσσωρεύεται κεφάλαιο για να διευρύνεται η παραγωγή. Και διευρύνεται η παραγωγή όσο αυξάνεται το κέρδος. Αυτή είναι η διευρυμένη αναπαραγωγή.

Η παραγωγή στον καπιταλισμό είναι διαρθρωμένη σε χιλιάδες ξεχωριστές επιχειρήσεις και ομίλους, ιδιοκτησίας διαφορετικών καπιταλιστών, που αποτελούν τους κρίκους της συνολικής παραγωγής στην κοινωνία. Στον καπιταλισμό, η παραγωγή γίνεται με τη συλλογική εργασία πολλών μαζί εργατών και σε διαφορετικές επιχειρήσεις προκειμένου να παραχθεί ένα τελικό προϊόν για να πουληθεί στην αγορά, δηλαδή ως εμπόρευμα. Αρα η παραγωγή είναι κοινωνική. Δηλαδή, οι διάφορες καπιταλιστικές επιχειρήσεις δεν παράγουν οι ίδιες ολόκληρο το τελικό προϊόν που το πουλάνε στην αγορά ως εμπόρευμα. Αλλες επιχειρήσεις παράγουν πρώτες ύλες, άλλες ενέργεια, άλλες εξαρτήματα ενός τελικού προϊόντος.

Ακριβώς η μεγάλη καπιταλιστική παραγωγή προϋποθέτει τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας σε ολοένα και μεγαλύτερη ανάπτυξη. Γεγονός που σημαίνει την ολοένα και πιο στενή και αμοιβαία σχέση ανάμεσα σε ξεχωριστές επιχειρήσεις και κλάδους.

Ας πάρουμε τον κλάδο μετάλλου. Το μέταλλο εξορύσσεται από τη γη, επομένως υπάρχουν επιχειρήσεις, μονοπώλια εξόρυξής του. Για να χρησιμοποιηθεί χρειάζεται επεξεργασία. Επομένως, υπάρχουν άλλες επιχειρήσεις για την επεξεργασία του. Ταυτόχρονα, έχει μια σειρά εφαρμογές. Οικοδομή, αυτοκινητοβιομηχανία, ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, είδη πλατιάς κατανάλωσης (είδη νοικοκυριού, σωλήνες για διάφορες χρήσεις, άλλα μεταλλικά αντικείμενα, ακόμη και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές υπάρχει μέταλλο). Δηλαδή, εφαρμογές και για την παραγωγή μέσων παραγωγής και για την παραγωγή αντικειμένων κατανάλωσης. Παράγουν τα μεταλλωρυχεία και οι χαλυβουργίες για όλους αυτούς τους κλάδους, αλλά με την προσδοκία να υπάρχει κατανάλωση όλης της παραγωγής των εμπορευμάτων τους, την οποία συνεχώς διευρύνουν, απ' όλους αυτούς τους κλάδους. Το ίδιο, βεβαίως, κάνουν και οι άλλες επιχειρήσεις που παράγουν τα διάφορα άλλα εμπορεύματα που έχουν σχέση με το μέταλλο.

Αναρχία και δυσαναλογίες

Κοινωνική παραγωγή διαρθρωμένη σε πολλές ξεχωριστές επιχειρήσεις, ιδιοκτησίας διαφορετικών καπιταλιστών, σημαίνει οι καπιταλιστές παράγουν καθένας για τον εαυτό του με τάση την όσο το δυνατό μεγαλύτερη παραγωγή, για να αποκομίσουν περισσότερα κέρδη. Την ίδια ώρα, για την παραγωγή ενός τελικού προϊόντος απαιτείται συγκεκριμένη ποσότητα πρώτης ύλης, ενέργειας, άλλων ενδιάμεσων προϊόντων που συναποτελούν το τελικό προϊόν.

Ας το δούμε, π.χ., στο αυτοκίνητο. Παράγεται από διαφορετικές επιχειρήσεις του ίδιου κλάδου, αφού ο κινητήρας του παράγεται σε άλλη επιχείρηση, άλλα εξαρτήματα (π.χ. το πλαίσιό του, οι τροχοί, τα λάστιχα κλπ.) σε άλλες επιχειρήσεις και η συναρμολόγησή του γίνεται σε άλλη επιχείρηση. Για να παραχθεί υπάρχει μια αναλογία στην παραγωγή των διαφορετικών μερών του. Δηλαδή, το αυτοκίνητο θέλει έναν κινητήρα, ένα πλαίσιο, τέσσερις τροχούς. Ομως, αυτά τα μέρη παράγονται σε ξεχωριστές επιχειρήσεις. Επειδή όμως κάθε καπιταλιστική επιχείρηση, ιδιοκτησία διαφορετικού καπιταλιστή, παράγει για το κέρδος και διευρύνει την παραγωγή της για ακόμη μεγαλύτερο κέρδος, σημαίνει ότι οι καπιταλιστές παράγουν με τάση την όσο το δυνατό μεγαλύτερη παραγωγή για μεγαλύτερα κέρδη, για αύξηση του κεφαλαίου τους. Αλλά έτσι ο καπιταλιστής που παράγει την πρώτη ύλη για το αυτοκίνητο μπορεί να παράγει περισσότερο απ' ό,τι χρειάζεται. Το ίδιο και αυτός που παράγει κινητήρες, αυτός που παράγει λάστιχα κλπ. Η παραγωγή επομένως είναι άναρχη. Και η αναρχία στην παραγωγή οδηγεί και στις δυσαναλογίες ανάμεσα στους διαφόρους κλάδους παραγωγής (π.χ., παραγωγή πρώτης ύλης, παραγωγή τελικού προϊόντος) και στη δυσαναλογία μεταξύ επιχειρήσεων που παράγουν για τον ίδιο κλάδο (π.χ., αυτοκινητοβιομηχανία). Το ίδιο ισχύει για όλους τους κλάδους, για όλες τις επιχειρήσεις, στον καπιταλισμό.

Αυτή η κατάσταση σημαίνει ότι έρχεται στιγμή, λόγω της αναρχίας στην παραγωγή και των δυσαναλογιών, που κάποιες επιχειρήσεις και κάποιοι κλάδοι παράγουν αλλά το εμπόρευμά τους παραμένει απούλητο. Σαν να είναι αχρείαστο. Οι καπιταλιστές μπορεί να παράγουν συνεχώς περισσότερο, ελπίζοντας να πουλήσουν στην αγορά, αλλά στην καπιταλιστική παραγωγή δεν μπορεί να υπάρχει πάντα αντιστοιχία ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και στη δυνατότητα να πουληθεί όλη η παραγωγή στην αγορά. Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, τα μονοπώλια, μπορεί ακόμη και να σχεδιάζουν η καθεμιά την παραγωγή της, αλλά μόνο κατά προσέγγιση ως προς τις δυνατότητες να πουληθούν τα εμπορεύματα στην αγορά, τις οποίες δυνατότητες δεν τις ξέρουν εκ των προτέρων, αλλά κυρίως τους ωθεί να υπερπαράγουν η απληστία για το κέρδος. Είναι νομοτέλεια στον καπιταλισμό. Αυτό μόνο μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία μπορεί να το πετύχει, αλλά προϋποθέτει ότι η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής θα είναι κοινωνική και όχι ατομική για το κέρδος. Οταν είναι κοινωνική, δηλαδή παραγωγή σε όφελος ολόκληρης της κοινωνίας και όχι του κάθε καπιταλιστή για το κέρδος, παράγει όχι άναρχα, επομένως και χωρίς δυσαναλογίες.

Η μη δυνατότητα να πουληθεί όλη η παραγωγή (μέσων παραγωγής και αντικειμένων κατανάλωσης) στην αγορά, ωθεί στη διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής. Δηλαδή, έχει οικονομική κρίση ο καπιταλισμός.

Στην κρίση υπάρχει υπερπαραγωγή εμπορευμάτων που παραμένουν απούλητα. Και το εμπόρευμα είναι μια μορφή κεφαλαίου. Οταν τα εμπορεύματα δεν μπορούν να πουληθούν σημαίνει ότι κάποιες επιχειρήσεις θα κλείσουν. Ετσι έχουμε μαζικές απολύσεις, άρα καταστροφή εργατικής δύναμης, αλλά και καταστροφή κεφαλαίου, δηλαδή κλείσιμο επιχειρήσεων. Η κρίση καταστρέφει δηλαδή παραγωγικές δυνάμεις, και εργατική δύναμη και κεφάλαιο. Αλλες επιχειρήσεις που έχουν κεφάλαιο με μεγάλες διαστάσεις επιβιώνουν σε βάρος αυτών που καταστρέφονται. Δε διευρύνουν την παραγωγή τους, συνεχίζουν να παράγουν, άρα και να αναπαράγουν το κεφάλαιό τους αλλά όχι διευρυμένα (είπαμε ότι κρίση σημαίνει η διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου). Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν συσσωρευμένα κεφάλαια από την περίοδο πριν την κρίση. Που οι καπιταλιστές λόγω κρίσης δεν τα επενδύουν. Η κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης. Περιμένουν μέσω της καταστροφής εργατικής δύναμης και κεφαλαίου να ξεπεραστούν οι δυσαναλογίες, να επανέλθει η παραγωγή στις αναλογίες και να ξαναρχίσουν η αναζωογόνηση και η άνοδος, η ανάπτυξη μετά την κρίση, που λένε οι καπιταλιστές.

Επομένως, το ξεπέρασμα της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου απαιτεί καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό το ξέρουν και οι καπιταλιστές. Για παράδειγμα, οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις ενός κλάδου που μπορούν να επιβιώσουν στην κρίση περιμένουν, έχοντας συσσωρευμένα κεφάλαια, να καταστραφούν μικρότερες του ίδιου κλάδου, που ή θα τις αγοράσουν σχεδόν τζάμπα επενδύοντας με τα συσσωρευμένα κεφάλαια που έχουν, ή θα διευρύνουν μετά την κρίση τη δική τους παραγωγή, πάλι επενδύοντας, αφού θα πάρουν το μερίδιο στην αγορά των κατεστραμμένων επιχειρήσεων. Ετσι γίνεται συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και ξαναρχίζει η διευρυμένη αναπαραγωγή. Ταυτόχρονα με την καταστροφή εργατικής δύναμης (αύξηση της ανεργίας, δραστική μείωση μισθών, διευθέτηση χρόνου εργασίας, δηλαδή μέτρα που αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης), δημιουργείται πεδίο γρήγορης και μεγάλης κερδοφορίας.

Η αναδιάρθρωση και η σχέση της με την κρίση

Ολα τα παραπάνω είναι αντικειμενικές διαδικασίες, νομοτέλειες στον καπιταλισμό. Αλλά απαιτούν εφαρμογή πολιτικής από τις αστικές κυβερνήσεις με την οποία να έχει το κεφάλαιο τις λιγότερες δυνατές απώλειες, τη μικρότερη δυνατή καταστροφή. Οι δυσκολίες να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση, στη σημερινή φάση της κρίσης, αυτά τα προβλήματα οφείλονται στην τεράστια ένταση της διεθνοποίησης της καπιταλιστικής αγοράς, στο γεγονός ότι για την Ελλάδα αυτό εκφράζεται και με τη συγκεκριμένη μορφή της καπιταλιστικής ενοποίησης με την ένταξη στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, με το κοινό νόμισμα, το ευρώ, στη συχρονισμένη οικονομική κρίση στην Ευρωζώνη και στο γεγονός ότι το κρατικό χρέος, που προκλήθηκε από τη χρηματοδότηση των μονοπωλιακών ομίλων για επενδύσεις και κερδοφορία, οξύνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα εξόδου από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου, ακριβώς γιατί για να υπάρξει καπιταλιστική ανάπτυξη, όπως είπαμε παραπάνω, πρέπει εκτός από εργατική δύναμη να καταστραφεί μέρος του κεφαλαίου, αυτό όπως σχετίζεται με την κρίση και στην Ευρωζώνη. Επομένως, το ποια κεφάλαια, ποιων τομέων και ποιων κρατών θα καταστραφούν οξύνει τις αντιθέσεις. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει κρατικό χρήμα για να ενισχυθούν τα μονοπώλια και να κάνουν επενδύσεις. Αυτό το πρόβλημα πάνε να αντιμετωπίσουν με τη λεγόμενη αναδιάρθρωση του χρέους σε όφελος του κεφαλαίου.

Με την αναδιάρθρωση θα γίνει καταστροφή μέρους του κεφαλαίου. Και είναι αναπόφευκτη για να ξαναξεκινήσει η διευρυμένη αναπαραγωγή κεφαλαίου. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης εκφράζουν εσωτερικές αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου και αναζήτηση διαφορετικών πολιτικών διαχείρισης της κρίσης, πάντα σε όφελος του κεφαλαίου. Αναδεικνύουν και τις αξεπέραστες εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού. Οσοι μιλούν για αναδιάρθρωση, και μάλιστα εδώ και τώρα, θεωρούν ότι μέρος των κρατικών χρημάτων αποπληρωμής του χρέους θα μένει στα κρατικά ταμεία και θα δίνεται στους καπιταλιστές για επενδύσεις. Ετσι, λένε, θα έρθει ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας. Η αναδιάρθρωση όμως κάνει ζημιά σε τράπεζες που διαχειρίζονται ομόλογα, γι' αυτό δεν τη θέλουν οι τραπεζίτες, αφού αναδιάρθρωση σημαίνει υποτίμηση της αξίας των ομολόγων. Ηδη στην αγορά πουλιούνται υποτιμημένα τουλάχιστον κατά 30%. Δηλαδή, καταστροφή μέρους του τραπεζικού κεφαλαίου. Η υποτίμηση, σε συνδυασμό με την έξοδο χρημάτων διαφόρων καπιταλιστών από τις τράπεζες στο εξωτερικό, προκαλεί πρόβλημα στη ρευστότητα των τραπεζών και δυσκολίες στη δανειοδότηση από τις τράπεζες επενδύσεων, επομένως δυσκολίες να ξαναρχίσει η διευρυμένη αναπαραγωγή, δηλαδή να γίνουν επενδύσεις και να αρχίσει η έξοδος από την κρίση. Ταυτόχρονα, οι τράπεζες ανήκουν σε μονοπωλιακούς ομίλους με άλλες δραστηριότητες, βιομηχανικές, εμπορικές κ.λπ. Η αναδιάρθρωση, δηλαδή η απαξίωση ή υποτίμηση ή καταστροφή (όποια ορολογία και αν χρησιμοποιείται το ίδιο σημαίνει) μέρους του κεφαλαίου τους θα έχει αρνητικές επιπτώσεις συνολικά στο κεφάλαιο αυτών των ομίλων. Αυτές είναι οι αντιφάσεις τους, αντικειμενικές, που αναδεικνύουν και τις δυσκολίες τους. Οι βιομήχανοι, επίσης, λένε πως ευθύνονται οι τράπεζες που δε δανειοδοτούν για επενδύσεις και η κυβέρνηση που ενισχύει τις τράπεζες, αντί τους βιομήχανους, αν και σε περίοδο κρίσης δεν κάνουν επενδύσεις. Εδώ, επίσης, εκφράζονται αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου. Αλλά οι τράπεζες είναι η καρδιά της καπιταλιστικής οικονομίας γι' αυτό τις ενισχύουν.

Η συζήτηση για αναδιάρθρωση ή όχι του κρατικού χρέους, αν πρέπει να γίνει τώρα ή το 2013, είναι εντελώς ξένη και αντίθετη με τα λαϊκά συμφέροντα. Αποκαλύπτει ότι τα περιθώρια του καπιταλισμού να πετύχει μια σχετικά ελεγχόμενη και ανώδυνη - για το σύστημα - διέξοδο από την κρίση είναι πολύ πιο στενά σε σύγκριση με το παρελθόν. Με την ελεγχόμενη απαξίωση ελπίζουν οι συνέπειες για τους καπιταλιστές να είναι όσο γίνεται λιγότερες. Αν δεν το κάνουν ελεγχόμενα, η καταστροφή κεφαλαίου ίσως έχει απρόβλεπτες συνέπειες σε βάρος του κεφαλαίου συνολικά, της εξουσίας του. Αλλά και αν ακόμα συμφωνηθεί μια παρέμβαση στον κύκλο της κρίσης στην Ευρωζώνη, οι αντιθέσεις μεταξύ τους θα γίνονται όλο και πιο μεγάλες, άρα και πιο επικίνδυνες για τους λαούς. Το ΚΚΕ έχει καλέσει το λαό να γυρίσει την πλάτη σ' αυτό το κάλπικο, για τον ίδιο και τα συμφέροντά του, ενδοαστικό δίλημμα, αφού καταστρέφεται είτε γίνει αναδιάρθρωση είτε όχι. Να αντεπιτεθεί, διεκδικώντας κάλυψη των αναγκών του, σε ρότα ρήξης, ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου που προκαλεί την κρίση και την πληρώνει ο λαός.

Στέφανος ΚΡΗΤΙΚΟΣ Οι συζητήσεις για την αναδιάρθρωση

Εντείνεται η συζήτηση περί αναδιάρθρωσης του χρέους. Οι τραπεζίτες, με επικεφαλής το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας θεωρούν καταστροφή της καπιταλιστικής οικονομίας την αναδιάρθρωση. Αλλοι τη θεωρούν αναγκαία, μεταθέτοντας τη συζήτηση αν πρέπει να γίνει τώρα ή το 2013, όταν θα λειτουργεί ο ευρωενωσιακός μηχανισμός διαχείρισης κρατικών χρεών. Οι συζητήσεις αυτές έχουν άμεση σχέση με την αντιμετώπιση της κρίσης με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το κεφάλαιο. Η οικονομική κρίση του καπιταλισμού είναι αντικειμενικό γεγονός, νομοτέλεια. Οφείλεται στο γεγονός ότι η παραγωγή στον καπιταλισμό γίνεται για το κέρδος, γεγονός που ωθεί στην ολοένα και πιο διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Τα κέρδη επενδύονται για αύξηση της παραγωγής, δηλαδή μετατρέπονται σε κεφάλαιο που μεγεθύνεται. Ετσι, συσσωρεύεται κεφάλαιο για να διευρύνεται η παραγωγή. Και διευρύνεται η παραγωγή όσο αυξάνεται το κέρδος.

Στον καπιταλισμό, η παραγωγή γίνεται με τη συλλογική εργασία πολλών μαζί εργατών, είναι κοινωνική. Η κοινωνική παραγωγή διαρθρωμένη σε πολλές ξεχωριστές επιχειρήσεις, ιδιοκτησίας διαφορετικών καπιταλιστών, σημαίνει οι καπιταλιστές παράγουν καθένας για τον εαυτό του με τάση την όσο το δυνατό μεγαλύτερη παραγωγή, για να αποκομίσουν περισσότερα κέρδη. Η παραγωγή γίνεται έτσι άναρχη. Οι καπιταλιστές παράγουν συνεχώς περισσότερο, ελπίζοντας να πουλήσουν αλλά στην καπιταλιστική παραγωγή δεν μπορεί να υπάρχει πάντα αντιστοιχία ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και στη δυνατότητα να πουληθεί όλη η παραγωγή στην αγορά γιατί λόγω αναρχίας εμφανίζονται δυσαναλογίες στην παραγωγή ανάμεσα στους διαφόρους κλάδους, πχ περισσότερες πρώτες ύλες, λιγότερα τελικά προϊόντα. Η μη δυνατότητα πραγματοποίησης όλης της παραγωγής (μέσων παραγωγής και αντικειμένων κατανάλωσης), στην αγορά, ωθεί στη διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής, (κρίση). Ταυτόχρονα, τα όποια υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια, οι καπιταλιστές εφόσον δεν μπορούν να διευρύνουν την παραγωγή δεν τα επενδύουν. Αυτή είναι αντίθεση του καπιταλισμού που οφείλεται στη βασική του αντίθεση, από τη μια να είναι κοινωνική η εργασία, από την άλλη, το προϊόν της να το καρπώνονται οι λίγοι καπιταλιστές.

***

Για να ξεπεράσει την κρίση του ο καπιταλισμός καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις, δηλαδή εργατική δύναμη, (ανεργία, δραστική μείωση μισθών κ.λπ.), αλλά και κεφάλαιο. «Αναδιάρθρωση» σημαίνει καταστροφή μέρους του κεφαλαίου. Και είναι αναπόφευκτη για να ξαναξεκινήσει η διευρυμένη αναπαραγωγή κεφαλαίου. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης εκφράζουν εσωτερικές αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου και αναζήτηση διαφορετικών πολιτικών διαχείρισης της κρίσης, πάντα σε όφελος του κεφαλαίου. Αναδεικνύουν και τις αξεπέραστες εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού. Οσοι μιλούν για αναδιάρθρωση, και μάλιστα εδώ και τώρα, θεωρούν ότι μέρος των κρατικών χρημάτων αποπληρωμής του χρέους θα μένει στα κρατικά ταμεία και θα δίνεται στους καπιταλιστές για επενδύσεις. Ετσι, λένε, θα έρθει ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας. Η αναδιάρθρωση όμως κάνει ζημιά σε τράπεζες που διαχειρίζονται ομόλογα, γι' αυτό δεν τη θέλουν οι τραπεζίτες, αφού αναδιάρθρωση σημαίνει υποτίμηση της αξίας των ομολόγων. Ηδη στην αγορά πουλιούνται υποτιμημένα τουλάχιστον κατά 30%. Δηλαδή, καταστροφή μέρους του τραπεζικού κεφαλαίου. Η υποτίμηση, σε συνδυασμό με την έξοδο χρημάτων διαφόρων καπιταλιστών από τις τράπεζες στο εξωτερικό, δημιουργεί πρόβλημα στη ρευστότητα των τραπεζών και δυσκολίες στη δανειοδότηση από τις τράπεζες επενδύσεων, επομένως δυσκολίες να ξαναρχίσει η διευρυμένη αναπαραγωγή, δηλαδή να γίνουν επενδύσεις και να αρχίσει η έξοδος από την κρίση. Ταυτόχρονα, οι τράπεζες ανήκουν σε μονοπωλιακούς ομίλους με άλλες δραστηριότητες, βιομηχανικές, εμπορικές κ.λπ. Η αναδιάρθρωση, δηλαδή η απαξίωση ή υποτίμηση ή καταστροφή (όποια ορολογία και αν χρησιμοποιείται το ίδιο σημαίνει) μέρους του κεφαλαίου τους, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις συνολικά στο κεφάλαιο αυτών των ομίλων. Αυτές είναι οι αντιφάσεις τους, αντικειμενικές, που αναδεικνύουν και τις δυσκολίες τους. Οι βιομήχανοι, επίσης, λένε πως ευθύνονται οι τράπεζες που δε δανειοδοτούν για επενδύσεις και η κυβέρνηση που ενισχύει τις τράπεζες, αντί τους βιομήχανους, αν και σε περίοδο κρίσης δεν κάνουν επενδύσεις. Εδώ, επίσης, εκφράζονται αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου. Αλλά οι τράπεζες είναι η καρδιά της καπιταλιστικής οικονομίας γι' αυτό τις ενισχύουν.

***

Οι συζητήσεις για την αναδιάρθρωση αποκαλύπτουν ότι τα περιθώρια του καπιταλισμού να πετύχει μια σχετικά ελεγχόμενη και ανώδυνη - για το σύστημα - διέξοδο από την κρίση, είναι πολύ πιο στενά σε σύγκριση με το παρελθόν. Με την ελεγχόμενη απαξίωση, ελπίζουν οι συνέπειες για τους καπιταλιστές να είναι όσο γίνεται λιγότερες. Αν δεν το κάνουν ελεγχόμενα, η καταστροφή κεφαλαίου ίσως έχει απρόβλεπτες συνέπειες σε βάρος του κεφαλαίου συνολικά, της εξουσίας του. Αλλά και αν ακόμα συμφωνηθεί μια παρέμβαση στον κύκλο της κρίσης στην ευρωζώνη, οι αντιθέσεις μεταξύ τους θα γίνονται όλο και πιο μεγάλες, άρα και πιο επικίνδυνες για τους λαούς. Για το λαό, ό,τι και αν γίνει είναι το ίδιο καταστροφικό. Οργάνωση, αντεπίθεση!

Περισσότερα... »

20:54

ΤΑΞΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ - ΑΘΗΝΑ 10πμ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ

» Ropewalker Kassandra

ΑΘΗΝΑ στις 10 π.μ. στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΠΕΙΡΑΙΑΣ στις 11 π.μ. στην πλατεία ΚΟΡΑΗ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ στις 10 π.μ. στο Αγαλμα ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ. Πολύμορφη δράση με το μήνυμα του πανεργατικού ξεσηκωμού

Συνεχίζονται καθημερινά και πολύμορφα οι εκδηλώσεις και προετοιμασίες για την Εργατική Πρωτομαγιά

Συγκεντρώσεις σε 75 πόλεις όλης της χώρας ετοιμάζουν οι ταξικές δυνάμεις

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ

Εντείνεται η δραστηριότητα των ταξικών δυνάμεων, με στόχο την επιτυχία των συγκεντρώσεων της Πρωτομαγιάς σε όλη τη χώρα, ώστε να δώσουν ώθηση στην οργάνωση των εργαζομένων για την υπεράσπιση των κατακτήσεων και των σύγχρονων αναγκών τους, την ενίσχυση της αντίστασης στην ολομέτωπη αντιλαϊκή λαίλαπα κυβέρνησης - κεφαλαίου, τη σφυρηλάτηση της συμμαχίας των λαϊκών στρωμάτων σε σύγκρουση με τα μονοπώλια και τους συνδικαλιστικούς και πολιτικούς τους υπηρέτες. Σ' αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, κρίσιμη σημασία αποκτά και η πανεργατική απεργία της 11ης Μάη. Οπως τόνισε σε χτεσινή συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος του ΕΚ Λάρισας, Τ. Τσιαπλές, με την πρωτομαγιάτικη απεργιακή κινητοποίηση και στη συνέχεια με την απεργία στις 11 Μάη, πρέπει να πάρουν απάντηση οι άρπαγες του κοινωνικού πλούτου, που παράγει η εργατική τάξη, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, τα κόμματα και τα στηρίγματά τους στο συνδικαλιστικό κίνημα που τους υπηρετούν. Και υπογράμμισε: «Καμία συναίνεση, καμία υποταγή. Απειθαρχία και ανυπακοή στην αντιλαϊκή λαίλαπα. Ενιαίος ταξικός αγώνας παντού. Οργάνωση, αλληλεγγύη. Εχουμε τη δύναμη να αποκρούσουμε τα χειρότερα που έρχονται, φτάνει να οργανώσουμε τις δυνάμεις μας σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο. Με το ΠΑΜΕ μπροστά, μπορούμε ν' ανατρέψουμε τα αντιλαϊκά μέτρα και τις πολιτικές και ν' ανοίξουμε το δρόμο για άλλη πολιτική, άλλο δρόμο ανάπτυξης, που να υπηρετεί τις ανάγκες του λαού». Κανείς δεν πρέπει να λείψει απ' τις συγκεντρώσεις της Κυριακής

Σήμερα, σε απεργιακή σύσκεψη προχωρούν οι ναυτεργάτες, στις 11 π.μ., στα γραφεία της ΠΕΜΕΝ, με πρωτοβουλία των διοικήσεων ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», Πανελλήνιας Ενωσης Ρυμουλκών - Ναυαγοσωστικών και ΠΕΣ/ΝΑΤ. Θυμίζουμε ότι με απόφαση των ΠΕΜΕΝ «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», Πανελλήνιας Ενωσης Ρυμουλκών Ναυαγοσωστικών οι ναυτεργάτες θα δώσουν τη μάχη της 24ωρης απεργίας την ώρα που η πλειοψηφία της ΠΝΟ αποφάσισε να «τιμήσει» την Πρωτομαγιά με ... 4ωρη στάση εργασίας. Η απεργιακή προσυγκέντρωση των ναυτεργατών θα γίνει στις 5.30 π.μ. στην πλατεία Καραϊσκάκη. Η προσυγκέντρωση των σωματείων του Πειραιά θα γίνει στις 9 π.μ. στο λιμάνι, στο χώρο που αναχωρούν τα πλοία του Αργοσαρωνικού (πλατεία Καραϊσκάκη).

Εντατικά συνεχίζονται οι προετοιμασίες και στη Θεσσαλονίκη, όπου σήμερα οι ταξικές δυνάμεις πραγματοποιούν πικετοφορίες στις 6.30 μ.μ. σε Καλαμαριά, Χαριλάου, Συκιές, Πολίχνη και Εύοσμο. Ακόμα, το Σάββατο στις 11 το πρωί από την είσοδο της Ευκαρπίας θα ξεκινήσει αυτοκινητοπομπή με μεγαφωνική που θα διασχίσει τις βορειοδυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, μεταφέροντας το κάλεσμα ξεσηκωμού στον εργαζόμενο λαό της περιοχής.

Πλούσια δραστηριότητα

Την ίδια στιγμή, συνεχίζεται και εντείνεται η πλούσια δραστηριότητα που αναπτύσσουν οι ταξικές δυνάμεις, μέσα σε χώρους δουλειάς. Συγκεκριμένα:

Σήμερα, Πέμπτη, 28 Απρίλη:

Το Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας, το Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά, το Συνδικάτο Μετάλλου Ελευσίνας «Η ΜΑΣΙΝΑ» και η Ενωση Ηλεκτροτεχνιτών Αθήνας έχουν προκηρύξει 2ωρη στάση εργασίας στο εργοτάξιο των έργων επέκτασης των ΕΛΠΕ στην Ελευσίνα (ΠΕΤΡΟΛΑ), από τις 10 π.μ. μέχρι τις 12 μ., με θέμα την Πρωτομαγιά και το γενικότερο πλαίσιο πάλης. Το Συνδικάτο Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών νομού Αττικής, το Σωματείο Εργαζομένων στη ΦΑΓΕ, ο Σύλλογος Γυναικών Μεταμόρφωσης (ΟΓΕ), το Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Ν. Φιλαδέλφειας - Μεταμόρφωσης, οι ΕΒΕ Μεταμόρφωσης και το Παράρτημα του Συνδικάτου Οικοδόμων Ν. Ιωνίας - Ν. Φιλαδέλφειας - Ηρακλείου - Μεταμόρφωσης, πραγματοποιούν κοινή εκδήλωση για την Πρωτομαγιά. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο Μεταμόρφωσης (Γκινοσάτη 86), στις 6 μ.μ. Στο Εργατικό Κέντρο Λάρισας πραγματοποιείται σήμερα, στις 8 μ.μ., εκδήλωση - συζήτηση για τα νέα ζευγάρια. Επίσης, το Σωματείο Εργαζομένων στις επιχειρήσεις Καρφούρ - Μαρινόπουλος - Ντία, διοργανώνει εκδήλωση, με θέμα «Αφιέρωμα στο εργατικό - λαϊκό τραγούδι», στις 10 μ.μ., στον πολιτιστικό πολυχώρο «Χορίαμβο». Το σωματείο Ελαιουργοσαπουνοποιών κήρυξε δίωρη στάση εργασίας σήμερα Πέμπτη και αύριο Παρασκευή και τη διοργάνωση εκδηλώσεων (έκθεση φωτογραφίας, προβολή βίντεο κ.ά.) στους χώρους δουλειάς. Η Επιτροπή Αγώνα του ΠΑΜΕ στο δήμο Μαλεβιζίου (νομός Ηρακλείου) και η Ομάδα Γυναικών του δήμου, στην αίθουσα του ΚΑΠΗ Γαζίου, στις 7 μ.μ.. Η Ομοσπονδία Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος Ελλάδας, σε ΦΕΙΔΑ και ΕΛΙΤ. Το Συνδικάτο Χρηματοπιστωτικού Αττικής στην Τράπεζα Πειραιώς.

Παρασκευή, 29 Απρίλη:

Στις 11 το πρωί στο εργοστάσιο κουφωμάτων «ΠΛΑΙΣΙΟ» στη βιομηχανική περιοχή της Σίνδου. Οι εργαζόμενοι της επιχείρησης βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας και περιφρουρούν το εργοστάσιο από το πλιάτσικο που επιχειρούν οι ίδιοι οι εργοδότες. Η τοπική Γραμματεία του ΠΑΜΕ Κεφαλονιάς - Ιθάκης, στα πλαίσια της πολιτιστικής λέσχης, πραγματοποιεί στα γραφεία του ΕΚ προβολή της ταινίας «Το αλάτι της γης», στις 8.30 μ.μ.. Τέλος, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ζακύνθου προκηρύσσει 2ωρη στάση εργασίας από τις 12 το μεσημέρι έως τις 2 μ.μ., στα πλαίσια της προετοιμασίας για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς. Τα σωματεία της ΜΙΝΕΡΒΑ και της ΚΟΛΓΚΕΪΤ στον Πειραιά πραγματοποιούν εκδήλωση για την Πρωτομαγιά. Επιπλέον, αντίστοιχες εκδηλώσεις πραγματοποιούν: το Συνδικάτο Φαρμάκου Αττικής στο συνεταιρισμό ΠΡΟΣΥΦΑΠΕ, το Συνδικάτο Τηλεπικοινωνιών Αττικής στο κτίριο ΝΥΜΑ, το ΠΑΜΕ Υγείας στον Ευαγγελισμό και το Συνδικάτο Χρηματοπιστωτικού Αττικής στις τράπεζες ΑΤΕ Μαρούσι, ΕΤΕ Γέρακα και First Data.

Σάββατο, 30 Απρίλη:

Στην Κω, το Σάββατο 30 Απρίλη, στις 7.30 μ.μ., στο Πολύκεντρο Θαλασσινού, το Εργατικό Κέντρου Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου, εκδήλωση με μουσικό αφιέρωμα στο εργατικό τραγούδι και ιστορική αναδρομή της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Πολυήμερες δράσεις σε Λάρισα και Χίο

Ξεκίνησαν χτες οι εκδηλώσεις για τον ταξικό γιορτασμό της 1ης Μάη, οι οποίες διοργανώνονται στα πλαίσια της Εβδομάδας Εργατικής Πρωτομαγιάς, που αποφάσισε το Εργατικό Κέντρο Λάρισας (ΕΚΛ) και θα ολοκληρωθούν την Τρίτη 3 Μάη. Κορυφαίο γεγονός θα είναι η μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση του ΠΑΜΕ, την Κυριακή, στις 10 π.μ., στην κεντρική πλατεία.

Χτες το απόγευμα, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολούθησαν, πολλοί εργαζόμενοι την ταινία για την καπιταλιστική κρίση, που προβλήθηκε στην αίθουσα του ΕΚΛ. Ακολουθούν σήμερα και αύριο εκδηλώσεις σε εργασιακούς χώρους όπου έχει κηρυχτεί μιας ώρας στάση εργασίας. Αύριο Παρασκευή θα γίνει συναυλία αφιερωμένη στο εργατικό τραγούδι, στις 8.30 μ.μ., στην κεντρική πλατεία και το Σάββατο, στις 10.30 π.μ., αγώνας εργατικού δρόμου, με αφετηρία το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Λάρισας και τερματισμό την κεντρική πλατεία. Σε όλες τις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις θα έχει έκθεση βιβλίου.

Στη Χίο, η τοπική Γραμματεία του ΠΑΜΕ προχωρά σε τετραήμερο εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Σήμερα, Πέμπτη, πραγματοποιεί στις 8 μ.μ., κινητοποίηση στο λιμάνι ενάντια στις αυξήσεις στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Την Παρασκευή 29/4, στις 8 π.μ., προχωρά σε αποκλεισμό του ταμείου του Νοσοκομείου και στις 8.30 μ.μ., προβολή της ταινίας «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» στο καφενείο της Πλατείας. Στις 10.30 π.μ. έως 1 μ.μ., έκθεση πολιτικού Bιβλίου - Τραγουδιού αφιερωμένη στον ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο (είσοδος Απλωταριάς).

ΠΑΝΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ Προσκλητήριο αγώνα για τις ανάγκες του λαού

Παλεύουμε για μια άλλη αγροτική ανάπτυξη, που δε θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων, αλλά θα υπηρετεί τις ανάγκες του λαού. Τα παραπάνω τονίζει σε ανακοίνωσή της με αφορμή την Πρωτομαγιά η Πανελλαδική Γραμματεία της Παναγροτικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (ΠΑΣΥ), καλώντας τους μικρομεσαίους αγρότες να πάρουν μαζικά μέρος στις πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Στην ανακοίνωση τονίζεται:

«Αγρότες - αγρότισσες,

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ, μαζικά και δυναμικά, στις πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Μαζί με τους εργατοϋπαλλήλους, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους, τους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών αγωνιζόμαστε ενάντια στη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας που συντρίβει τα λαϊκά δικαιώματα κι οδηγεί ευρύτατες λαϊκές μάζες στην ανεργία, στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.

ΒΑΖΟΥΜΕ το δικό μας λιθαράκι στο χτίσιμο ενός πανίσχυρου Κοινού Λαϊκού Μετώπου Αντίστασης και Αντεπίθεσης, που θα μπορεί ν' ανατρέψει αυτή την αντιλαϊκή πολιτική και, παραμερίζοντας τους κάθε λογής και είδους διαχειριστές και υποστηρικτές της, ν' ανοίξει το δρόμο για ριζικές αλλαγές στον τόπο μας, με την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την ανάδειξη της λαϊκής εξουσίας.

Αγρότες - αγρότισσες,

ΤΩΡΑ το ξέρουμε καλά: Η ΚΑΠ και, γενικότερα, η αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι η "πηγή" των προβλημάτων μας. Συρρικνώνει το εισόδημα των μικρομεσαίων γεωργών και κτηνοτρόφων, διογκώνει τα χρέη, τους σπρώχνει, βίαια, στον Καιάδα του ξεκληρίσματος.

ΤΩΡΑ το βλέπουμε καλύτερα: Αυτή η πολιτική συγκεντρώνει τη γη και την παραγωγή στα χέρια λίγων μεγαλοαγροτών και αγροτοβιομηχάνων, προσφέρει κέρδη στους εμποροβιομήχανους και τα μονοπώλια που δραστηριοποιούνται στον αγροτικό τομέα και κερδοσκοπούν σε βάρος και των παραγωγών και των καταναλωτών αγροτικών προϊόντων.

Αγρότες - αγρότισσες,

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για την επιβίωσή μας. Για να κρατήσουμε τη γη μας και να παραμείνουμε στον τόπο μας. Μόνο εμείς μπορούμε να ξαναδώσουμε πνοή ζωής στα χωριά που ερημώνουν, στην ύπαιθρο που νεκρώνει. Κι αυτό δεν αφορά και δεν ενδιαφέρει μόνο εμάς. Αφορά κι ενδιαφέρει όλα τα λαϊκά στρώματα, καθώς από μας εξαρτάται η διατροφή του λαού μας με φτηνά και υγιεινά τρόφιμα.

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ για μια άλλη αγροτική ανάπτυξη, που δε θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων, αλλά θα υπηρετεί τις ανάγκες του λαού. Μια αγροτική ανάπτυξη που θα υλοποιείται στο πλαίσιο του κεντρικού σχεδιασμού της παραγωγής και της οικονομίας, με τη συνεταιριστικοποίηση της διάσπαρτης αγροτικής γης και παραγωγής και τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς και θα προωθεί κοινές καλλιεργητικές εργασίες, με κρατική στήριξη, για την παραγωγή φτηνών κι ασφαλών τροφίμων για τη διατροφή του λαού και των αναγκαίων πρώτων υλών για τη μεταποιητική βιομηχανία.

ΟΛΟΙ στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ!».

ΚΚΕ - ΚΝΕ Εκδηλώσεις για την 1η Μάη Τριήμερες εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς διοργανώνει η Αχτιδική Επιτροπή Κοκκινιάς - Κορυδαλλού - Ρέντη του ΚΚΕ. Οι εκδηλώσεις ξεκινούν το Σάββατο 30 Απρίλη στο «Village» (Θηβών και Π. Ράλλη), στις 7 μ.μ. με εκδήλωση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Πειραιά της ΚΝΕ για την εργατική νεολαία. Την Κυριακή 1η Μάη καλεί σε μαζική συμμετοχή στην περιφρούρηση της απεργίας στο λιμάνι του Πειραιά, στις 5.30 π.μ. στην πλατεία Καραϊσκάκη και στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στις 11 π.μ. στην πλατεία Κοραή στον Πειραιά.

Τη Δευτέρα 2 Μάη διοργανώνει εκδήλωση - παρουσίαση του βιβλίου του Αναστάση Γκίκα «Ρήξη και ενσωμάτωση». Η εκδήλωση θα γίνει στο Πνευματικό Κέντρο Κορυδαλλού «Πλειάδες»(Γρ. Λαμπράκη και Καρυταίνης), στις 7 μ.μ.

Στο πλαίσιο του αγωνιστικού εορτασμού της 1ης Μάη, εκδήλωση στο μνημείο Λαϊκών Αγωνιστών στις 11 π.μ. διοργανώνει το Σάββατο 30 Απρίλη η Κομματική Οργάνωση Μανταμάδου του ΚΚΕ. Οι Οργανώσεις Κοζάνης της ΚΝΕ πραγματοποιούν περιοδείες, εξορμήσεις και εκδηλώσεις: Αύριο Παρασκευή 29 Απρίλη, στελέχη της ΚΝΕ θα περιοδεύσουν στο ορυχείο του Νότιου Πεδίου της ΔΕΗ. Την ίδια μέρα, στις 8 το βράδυ, στο Εργατικό Κέντρο Κοζάνης, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση και προβολή της ταινίας των Στιούαρτ Μπερντ - Ντέμπορα Σάφερ «The Wobblies», που αναφέρεται στους «Βιομηχανικούς Εργάτες του Κόσμου» («ΒΕΚ» - «IWW»), του πρώτου ταξικού εργατικού κινήματος στις ΗΠΑ. ΠΑΣΕΒΕ Μαζικά την Πρωτομαγιά

Καλεί σε προσυγκέντρωση στην πλ. Κάνιγγος στις 9 το πρωί και στο Σύνταγμα στις 10 το πρωί

Σε μαζική συμμετοχή στις πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις, για να τιμηθούν οι αγώνες που έγιναν και να προετοιμαστούν οι νέοι, μεγαλύτεροι αγώνες που θα έρθουν, καλεί τους αυτοαπασχολούμενους, επαγγελματίες, βιοτέχνες, μικρούς εμπόρους και αυτοκινητιστές, η Γραμματεία της Πανελλαδικής Αντιμονοπωλιακής Συσπείρωσης ΕΒΕ (ΠΑΣΕΒΕ). Στην Αθήνα, η ΠΑΣΕΒΕ καλεί σε προσυγκέντρωση στις 9 το πρωί στην πλ. Κάνιγγος και στη συγκέντρωση στις 10 το πρωί στο Σύνταγμα.

Στην αγωνιστική της πρόσκληση, η ΠΑΣΕΒΕ τονίζει: «Ενώνουμε τη φωνή μας στον εορτασμό της Πρωτομαγιάς, με την εργατική τάξη και το ΠΑΜΕ, τη φτωχομεσαία αγροτιά και την ΠΑΣΥ.

Οι κοινοί μας αγώνες με τους συμμάχους μας είναι μονόδρομος.

Ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που την συναποφάσισε με την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά και των άλλων κομμάτων που υπηρετούν με συνέπεια την ίδια στην ουσία πολιτική για τη γιγάντωση των μονοπωλίων. Ενάντια στη συμμετοχή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Β. Αφρική, στα Βαλκάνια, σε Αφγανιστάν, Ιράκ και αλλού, διεκδικώντας για τα ντόπια μεγαλοσυμφέροντα ένα κομμάτι από τη λεία, ποτισμένο από το αίμα των λαών.

Η ανάγκη για μαζικοποίηση των Συλλόγων και Σωματείων είναι επιτακτική.

Η ενίσχυση του αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού του συνδικαλιστικού κινήματος των ΕΒΕ, ενάντια στην πλειοψηφία των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών ΓΣΕΒΕΕ - ΕΣΕΕ, που αποτελούν στήριγμα των μονοπωλίων, είναι αδήριτη ανάγκη».

Πρωτοβουλίες μαζικών φορέων

Πλούσιες σε περιεχόμενο εκδηλώσεις πραγματοποιούν και μια σειρά από μαζικούς φορείς μπροστά στην Πρωτομαγιά. Αναλυτικά:

Εκδήλωση - παρουσίαση του βιβλίου «Κείμενα για την οικονομία και την πολιτική» του Φρ. Εγκελς, διοργανώνει το Στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας Πατησίων - Κυψέλης, σήμερα Πέμπτη 28 Απρίλη, στις 7.30 μ.μ. Την παρουσίαση θα κάνει ο Φάνης Παρρής, μέλος της ΕΠ της ΚΟΑ του ΚΚΕ. Η Λαϊκή Επιτροπή Περιστερίου διοργανώνει εκδήλωση σήμερα Πέμπτη 28 Απρίλη με θέμα την Εργατική Πρωτομαγιά στις 8 μ.μ., στην 1η Παιδική Χαρά Περιστερίου (οδός Παναγή Τσαλδάρη). Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει ομιλίες, προβολή dvd και μουσικό πρόγραμμα. Φορείς και εργαζόμενοι του Νοτίου Τομέα Αθήνας διοργανώνουν εκδήλωση στην πλατεία Τρύφωνα, σήμερα Πέμπτη 28 Απρίλη. Εκδήλωση για την Εργατική Πρωτομαγιά διοργανώνει το Στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας Πατησίων - Κυψέλης, αύριο Παρασκευή 29 Απρίλη, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Αμερικής. Θα μιλήσει ο Γιάννης Τασιούλας, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας. Εκδήλωση για την Εργατική Πρωτομαγιά διοργανώνει το Συντονιστικό φορέων Ιλίου αύριο Παρασκευή 29 Απρίλη στις 7 μ.μ. στην κεντρική πλατεία Ιλίου. Φορείς και εργαζόμενοι στο Λαύριο πραγματοποιούν εκδήλωση αύριο 29 Απρίλη στο Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης. Φορείς και εργαζόμενοι του Κεντρικού Τομέα Αθήνας διοργανώνουν εκδήλωση για την Πρωτομαγιά αύριο 29 Απρίλη. Επίσης, στις 30 Απρίλη θα διοργανώσουν αντίστοιχη εκδήλωση στο Στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας Κολωνού. Εκδήλωση για την Εργατική Πρωτομαγιά διοργανώνει το Στέκι Εργαζομένων Κολωνού, το Σάββατο 30 Απρίλη, στις 7 μ.μ. Θα μιλήσει ο Βασίλης Σταμούλης, πρόεδρος του Συνδικάτου Κλωστοϋφαντουργών Ιματισμού - Δέρματος και στέλεχος του ΠΑΜΕ. ΟΒΣΑ Αγωνιστικά την 1η του Μάη

Αγωνιστικό κάλεσμα απευθύνει η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αθήνας (ΟΒΣΑ) στα σωματεία μέλη της, στις ενώσεις - τους μικρούς και αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ και αυτοκινητιστές, για μαζική συμμετοχή στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα στις 10 το πρωί, με προσυγκέντρωση στην Πλ. Κάνιγγος στις 9 το πρωί.

Η ΟΒΣΑ σημειώνει ότι με τη μαζική συμμετοχή διατρανώνεται η θέληση «να προβάλλουμε τα αιτήματά μας που άμεσα θα μας ανακουφίσουν από την κρίση. Να καταγγείλουμε τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΒΕΕ - ΕΣΕΕ οι οποίες στηρίζουν την ασκούμενη αντιλαϊκή πολιτική». Και καταλήγει: «Δυναμώνουμε τα Σωματεία και τις Ενώσεις. Δυναμώνουμε την ΠΑΣΕΒΕ. Δείχνουμε την ετοιμότητά μας μέσα από αντιμονοπωλιακούς αγώνες να οικοδομήσουμε την κοινωνική συμμαχία με την εργατική τάξη και το ΠΑΜΕ, τη μικρομεσαία αγροτιά και την ΠΑΣΥ, το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών, την Ομοσπονδία Γυναικών».

Οι προσυγκεντρώσεις της Αθήνας

Στις 9 π.μ. έχουν οριστεί οι προσυγκεντρώσεις της Αθήνας που θα γίνουν κατά κλάδους και στα εξής σημεία:

Τρόφιμα: Γ' Σεπτεμβρίου (ΕΚΑ). Μέταλλο: Γ' Σεπτεμβρίου (ΕΚΑ). Φάρμακο: πλατεία Βάθης. Λιθογράφοι, Χαρτί, Πρακτορεία: Αριστοτέλους. Κλωστοϋφαντουργοί: Στα γραφεία της ΟΕΚΙΔΕ (Χαλκοκονδύλη). Οικοδόμοι: Πλατεία Κάνιγγος. Τηλεπικοινωνίες: Αθηνάς. Μεταφορές: Ομόνοια. ΟΤΑ - Δημόσιο: Στύλοι Ολυμπίου Διός Υγεία (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας): Σταθμός «Ευαγγελισμού». Επισιτισμός - Τουρισμός - Ξενοδοχεία: Στα γραφεία του Συνδικάτου (Γλάδστωνος, στοά Φέξη, Ομόνοια). Εμπόριο - Υπηρεσίες: Ομόνοια (ΧΟΝΤΟΣ). Χρηματοπιστωτικό: Εθνική Τράπεζα Ομόνοιας. Συνταξιούχοι: πλατεία Κολοκοτρώνη. Εκπαιδευτικοί, Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών: Χαυτεία. Καλλιτέχνες, Μουσικοί, Ηθοποιοί: Ομόνοια. Μεταφορές: Ομόνοια. Ενέργεια: Αριστοτέλους. ΣΕΑΑΝ: πεζόδρομος Κοραή (απέναντι από πλ. Κλαυθμώνος). Μαζικοί φορείς Δυτικών Συνοικιών: Ομόνοια. Μαζικοί φορείς Κεντρικού Τομέα (1ο, 3ο, 4ο, 5ο, 6ο Διαμέρισμα): Πλατεία Κάνιγγος. Μαζικοί φορείς Κεντρικού Τομέα (2ο Διαμέρισμα, Δάφνη, Υμηττός, Ηλιούπολη): Στύλοι Ολυμπίου Διός. Μαζικοί φορείς Κεντρικού Τομέα (7ο Διαμέρισμα, Βύρωνας, Ζωγράφου, Καισαριανή): «Ευαγγελισμός». Μαζικοί φορείς Βόρειου Τομέα (Χαλάνδρι, Χολαργός, Αγ. Παρασκευή, Ψυχικό, Βριλήσσια): «Ευαγγελισμός». Μαζικοί φορείς Βόρειου Τομέα (Ν. Ιωνία, Μεταμόρφωση, Φιλαδέλφεια, Μαρούσι, Ηράκλειο, Πεύκη, Μελίσσια, Αγ. Στέφανος): Ομόνοια. Μαζικοί φορείς Νότιου Τομέα: Στύλοι Ολυμπίου Διός.

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 19.04.2011

23:31

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

» Ropewalker Kassandra

Εφαλτήριο για πλατιά εξόρμηση με την πρόταση διεξόδου του Κόμματος

Για το κέρδισμα νέων εργατικών, λαϊκών συνειδήσεων, σε κατεύθυνση ρήξης με την εξουσία του κεφαλαίου, για το κέρδισμα της λαϊκής εξουσίας

Πανοραμικό στιγμιότυπο της συγκέντρωσης

Χιλιάδες εργατοϋπάλληλοι, ΕΒΕ, νέοι, χιλιάδες άνθρωποι του μόχθου από όλες τις γωνιές του Λεκανοπεδίου αντάμωσαν χτες βράδυ στην πλατεία Συντάγματος, στη μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση που διοργάνωσε το ΚΚΕ, κλιμακώνοντας την πολιτική δράση και παρέμβαση του Κόμματος για το κέρδισμα νέων εργατικών, λαϊκών συνειδήσεων, στην κατεύθυνση της ρήξης με την εξουσία του κεφαλαίου, για την ανατροπή της, για το κέρδισμα της λαϊκής εξουσίας, την οικοδόμηση της λαϊκής οικονομίας.

Απ' το βήμα της χτεσινής συγκέντρωσης, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα κατέθεσε την πολιτική πρόταση του Κόμματος για διέξοδο απ' την κρίση υπέρ των εργαζομένων και των συμμάχων τους, «κηρύσσοντας» την έναρξη μιας πλατιάς πανελλαδικής πολιτικής εξόρμησης στο λαό, στο επίκεντρο της οποίας θα βρεθεί ακριβώς αυτή η πρόταση. Η αναγκαιότητά της αναδεικνύεται απ' τις αφόρητες για τα φτωχά λαϊκά στρώματα συνθήκες που διαμορφώνει η καπιταλιστική κρίση, που συγχρόνως δίνουν την ευκαιρία στο λαό να «μετρήσει το μπόι του», να αντεπιτεθεί, να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων.

Η ανταπόκριση στο κάλεσμα του ΚΚΕ που όλες τις προηγούμενες μέρες ήχησε πλατιά σε χώρους δουλειάς, στις εργατογειτονιές της Αττικής, σε σχολεία και σχολές, παντού όπου ζουν, εργάζονται, μορφώνονται οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους, έμοιαζε με αυτονόητο καθήκον για όσους βρέθηκαν χτες βράδυ στο Σύνταγμα, προσδίδοντας στη συγκέντρωση μαζικότητα και δυναμισμό, μετατρέποντάς την σε παρακαταθήκη για τους σκληρούς ταξικούς αγώνες που έρχονται.

Καθήκον να «δηλώσουν» και με την παρουσία τους την απόφαση να κάνουν ό,τι περνά απ' το χέρι τους για να συνειδητοποιείται πλατιά απ' το λαό η αιτία της κρίσης, ενάντια στην αποπροσανατολιστική ρητορεία άλλων πολιτικών δυνάμεων. Να πείθονται ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι για την ανάγκη ανάπτυξης της πάλης, που θα χτυπά στην καρδιά του ένα σύστημα που είτε σε περίοδο ανάπτυξης, είτε σε περίοδο κρίσης, το μόνο που μπορεί να τους εγγυηθεί είναι τον «εφιάλτη» της ανεργίας, της ανέχειας. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες αναδεικνύονται τα αδιέξοδα και τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού, αλλά και η ανάγκη για συστράτευση με το ΚΚΕ, για πόλεμο στον πόλεμο της πλουτοκρατίας. Πολύ πριν τις 7.30 μ.μ., καθορισμένη ώρα έναρξης της συγκέντρωσης, μέλη και φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, αγωνιστές που συμπορεύονται μαζί τους, άρχισαν να συρρέουν στο Σύνταγμα. Ανδρες και γυναίκες, πολλοί μαζί με τα παιδιά τους, υποδέχτηκαν λίγο μετά τις 7 μ.μ. τις προσυγκεντρώσεις που απ' τις Στήλες του Ολυμπίου Διός, την πλατεία Κλαυθμώνος, το Μοναστηράκι, τα Χαυτεία, την Ομόνοια συνέκλιναν στο Σύνταγμα, γεμίζοντας ασφυκτικά τη Φιλελλήνων και το χώρο της πλατείας. «Βροχή» τα συνθήματα: «Νέα - νέε, σου κλέβουν τη ζωή, σου κήρυξαν τον πόλεμο, πολέμα τους κι εσύ» - «Να μην πτωχεύσει ο λαός, αυτό είναι πατριωτισμός» - «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς τα αφεντικά» - «Τον πλούτο που παράγεις τον κλέβουν οι αστοί - Μ' αγώνα και με ψήφο ανυπακοή» - «Νόμος είναι το δίκιο του λαού - Οχι τα συμφέροντα του καπιταλισμού».

Τα πανό, αναρτημένα περιμετρικά του χώρου της συγκέντρωσης, συνέβαλαν στο να δοθεί καθαρό το μήνυμα της συγκέντρωσης: «Ανυπακοή - Αντεπίθεση, υπάρχει λύση, με ΚΚΕ ισχυρό - οργανωμένο λαό» - «Στη δράση με το ΚΚΕ για να νικήσει ο λαός» - «Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία, εμπρός λαέ για την εξουσία» - «Ανυπακοή ο δρόμος του λαού, το τέλος για να έρθει του καπιταλισμού» - «Εργάτες - αγρότες - ΕΒΕ, τώρα μαζί με το ΚΚΕ».

Αφετηρία το Σύνταγμα χτες βράδυ, για έναν αγώνα αντοχής. Χιλιάδες πεισμωμένοι, με μεγαλύτερη ικανότητα και αυταπάρνηση να διαδώσουν την πολιτική πρόταση του Κόμματος μέσα στο λαό, να τη συζητήσουν μαζί του, να αποτελέσει αυτή τον «καταλύτη» που θα ενεργοποιήσει την πανίσχυρη δύναμή του. Την ακλόνητη απόφασή του να πάρει τη ζωή στα χέρια του. Να γίνει πρωταγωνιστής στη διάνοιξη ενός νέου δρόμου ανάπτυξης, που θα υπηρετεί αυτόν και μόνο, τις δικές του αποκλειστικά ανάγκες.

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 18.04.2011

23:50

Σχέδιο αντιλαϊκής λεηλασίας 76 δισ. ευρώ για ενίσχυση της πλουτοκρατίας

» Ropewalker Kassandra

«ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 2012 - 2015» Σχέδιο αντιλαϊκής λεηλασίας 76 δισ. ευρώ για ενίσχυση της πλουτοκρατίας Παραδίνουν στο κεφάλαιο τα τελευταία κομμάτια της κρατικής περιουσίας, τις υποδομές και τη δημόσια γη Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να περιμένουν τις αναλυτικές ανακοινώσεις των κυβερνώντων

Τα όσα ανακοινώθηκαν το πρωί της Παρασκευής για το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 - 2015» αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της βάρβαρης επίθεσης, που έχει σχεδιάσει να εξαπολύσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το επόμενο διάστημα, σε μια ακόμα γενικευμένη της προσπάθεια να στηρίξει τους τραπεζικούς ομίλους και άλλες ομάδες της οικονομικής ολιγαρχίας από τις συνέπειες της κρίσης. Ο στόχος και μόνο που θέτουν οι κυβερνώντες, οι συνομιλητές τους στην ΕΕ και το ΔΝΤ, τα λέει όλα: Σκοπεύουν να αφαιμάξουν ακόμα 76 δισεκατομμύρια από το λαό και τον κοινωνικό πλούτο, για να τα καταθέσουν, μαζί με τα τόσα και τόσα δισεκατομμύρια που έχουν προσφέρει μέχρι σήμερα, στους τραπεζίτες και άλλους άρπαγες του μόχθου του λαού.

Αυτός είναι ο ...«οδικός χάρτης» του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου, που δε χάνει ευκαιρία να υιοθετεί κλισέ του συρμού, για να συσκοτίσει την ανείπωτη τραγωδία που προκαλούν τα μέτρα και οι επιλογές της κυβέρνησής του στο λαό. Ενας δρόμος, που καθημερινά γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, η λύτρωση των οποίων μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την αγωνιστική αντίδραση του ταξικού κινήματος και την οριστική ανατροπή των δυνάμεων που γονατίζουν το λαό, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.

Η λεηλασία των 76 δισ.

Τα 76 αυτά δισεκατομμύρια, σύμφωνα με το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε, θα προέλθουν από:

Επιπρόσθετα μέτρα ύψους 3 δισ. ευρώ, το 2011, για να καλυφθούν οι ...«αστοχίες» που ήδη σημειώνονται στο πρόγραμμα δήθεν εξόδου από την κρίση που είχε εκπονήσει η κυβέρνηση με την τρόικα. Ακόμα 23 δισ. ευρώ για το διάστημα 2012-2015, που θα εξασφαλιστούν με μείωση των δαπανών κατά 14 δισ. ευρώ και αύξηση των εσόδων κατά 9 δισ. ευρώ. Η ...ανάγκη που έχει η πλουτοκρατία από αυτά τα 23 δισεκατομμύρια, προέκυψε τον προηγούμενο Δεκέμβρη, όταν κυβέρνηση και τρόικα έκαναν ένα πρώτο ...«ταμείο» για την πορεία υλοποίησης του μνημονίου. Από 50 δισ. ευρώ, που θα εξασφαλιστούν από ιδιωτικοποιήσεις, ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων και παραχώρηση εκτάσεων σε επιχειρηματικούς ομίλους, όπως προβλέπεται στο αναθεωρημένο μνημόνιο του Φλεβάρη, εκείνο που ο Γ. Παπανδρέου διέψευδε ότι έχει συνυπογράψει.

Να σημειώσουμε ότι στη δέσμη των μέτρων που ανακοινώθηκαν την Παρασκευή δεν περιλαμβάνονται τα μέτρα που ήδη έχουν ανακοινωθεί με το μνημόνιο κυβέρνησης - τρόικας, αφού θεωρείται ότι ήδη βρίσκονται σε φάση υλοποίησης. Ετσι, για παράδειγμα, δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην επικείμενη εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου των δημοσίων υπαλλήλων, στη σχεδιαζόμενη μετάταξη εκατοντάδων ειδών πρώτης ανάγκης από το μεσαίο στον υψηλό συντελεστή του ΦΠΑ, στην επιβολή ειδικών φόρων στα μη αλκοολούχα ποτά, στην κατάργηση της ειδικής φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης κλπ. Ολα αυτά είναι άλλα, θανάσιμα χτυπήματα για το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, που θα τα υποστούν πριν καν ξεκινήσει να τρέχει το πρόγραμμα των 76 δισ. ευρώ.

Το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 - 2015», πέρα από τις γενικόλογες, αλλά πολλές φορές ανεκδοτολογικού τύπου αναφορές στα μεγαλεπήβολα σχέδια που έχει η κυβέρνηση προκειμένου να ...αναδιαρθρώσει την Ελλάδα, στην ουσία χωρίζεται σε δύο κεντρικά κεφάλαια. Το ένα αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις, το δεύτερο στις νέες αντιλαϊκές ρυθμίσεις στο χώρο της δημοσιονομικής πολιτικής.

Οι ιδιωτικοποιήσεις

Το κεφάλαιο «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας» προβλέπει την παραχώρηση σε ιδιώτες και επιχειρηματικά συμφέροντα κάθε περιουσιακού στοιχείου που ανήκει στο δημόσιο (και κατ' επέκταση στο λαό), το οποίο μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ενδιαφέροντος ή πόλο έλξης για την κερδοφορία ιδιωτικών κεφαλαίων. Στην πραγματικότητα μιλάμε για την προσπάθεια ξεπουλήματος των κομματιών εκείνων της δημόσιας περιουσίας που έχουν διασωθεί από την πολιτική - λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων που έκανε την προηγούμενη δεκαετία το ΠΑΣΟΚ και συμπληρωματικά η ΝΔ.

Τα ποσά που θα συγκεντρωθούν από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, σύμφωνα με τη συμφωνία κυβέρνησης - τρόικας, προορίζονται για την πληρωμή μέρους του κρατικού χρέους. Με δυο λόγια, ό,τι συγκεντρωθεί θα καταβληθεί απευθείας στις τράπεζες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα, επειδή τόσα χρόνια χρηματοδοτούσαν με δάνεια την πολιτική στήριξης του κεφαλαίου. Τα έσοδα που υπολογίζονται είναι:

15 δισ. ευρώ μέχρι το 2013 50 δισ. ευρώ συνολικά μέχρι το 2015

Το πλαίσιο των ιδιωτικοποιήσεων, σύμφωνα με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, προβλέπει ...«ευέλικτες μεθόδους και διαφανείς διαδικασίες», που με δυο λόγια σημαίνουν παραχωρήσεις - πωλήσεις με συνοπτικές διαδικασίες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα στο στόχαστρο μπαίνουν περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου σε κλάδους και επιχειρήσεις, όπως:

Υποδομές: αεροδρόμια, λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι Ενέργεια: ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ Τηλεπικοινωνίες: OTE, Φάσμα Συχνοτήτων Παίγνια: ΟΠΑΠ, καζίνο, ΟΔΙΕ, Λαχεία, e-gaming Συμμετοχές: ΛΑΡΚΟ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΑΣ, ΕΑΒ, ΕΛΒΟ Τράπεζες: ΑΤΕ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, συμμετοχές σε ιδιωτικές τράπεζες

Ειδικότερα και για κάθε επιμέρους τομέα προβλέπεται:

-- Πώληση νέου ποσοστού της συμμετοχής του δημοσίου στη ΔΕΗ από το 51% έως το 34%, μέσα στο 2012.

-- Πώληση νέου ποσοστού της συμμετοχής του δημοσίου στη ΔΕΠΑ στο 34%, το 2011.

-- Πλήρης πώληση της ΛΑΡΚΟ το 2011.

-- Παραχώρηση μετοχικών πακέτων της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ σε ιδιωτικά επιχειρηματικά σχήματα.

-- Πώληση νέου ποσοστού της συμμετοχής του δημοσίου στον ΟΤΕ, το 2011.

-- Πώληση νέου ποσοστού της συμμετοχής του δημοσίου στην ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ.

-- Ιδιωτικοποίηση, το 2012, του εμπορικού τμήματος του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.

-- Παραπέρα ιδιωτικοποίηση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

-- Παράδοση, το 2012, των Ελληνικών Ταχυδρομείων σε ...«στρατηγικό επενδυτή».

-- Ιδιωτικοποίηση, μέσα στο 2011, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

-- Ξεπούλημα της ακίνητης περιουσίας της ΓΑΙAΟΣΕ.

-- Πλήρης ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ, το 2012.

-- Ιδιωτικοποίηση των κρατικών λαχείων το 2011.

-- Ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού Διαχείρισης Ιπποδρομιών.

-- Πλήρης πώληση των καζίνο, το 2011.

Ακόμα σχεδιάζουν:

Επέκταση, μέσα στο 2011, της σύμβασης με τη «Χόχτιφ» για αύξηση της περιόδου εκμετάλλευσης του αεροδρομίου των Σπάτων, με ταυτόχρονη παραχώρηση στους Γερμανούς ή σε νέους επενδυτές ποσοστών του αεροδρομίου που ανήκουν στο δημόσιο. Αλλαγή, μέσα στο χρόνο, των νόμων και του κανονιστικού πλαισίου λειτουργίας 29 περιφερειακών αεροδρομίων, ώστε να παραχωρηθούν, το 2012, σε πολυμετοχικά σχήματα ιδιωτών. Παραδίδονται με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ από το 2012 τα περιφερειακά λιμάνια της χώρας, σχηματίζοντας περιφερειακά λιμενικά συστήματα. Παραδίνονται σε ιδιωτικά κεφάλαια οι μαρίνες που υπάρχουν στη χώρα. Παραχωρούν την «Εγνατία Οδό» και τους «Ελληνικούς Αυτοκινητόδρομους» (Αιγαίου, Ιόνια οδός, Μωρέας, Ολυμπία Οδός) σε ιδιωτικά επενδυτικά σχήματα. Επιδιώκουν την αύξηση των κρατικών εσόδων με την εξάπλωση και τη μαζική παράδοση σε επιχειρηματίες των τυχερών παιγνιδιών του ηλεκτρονικού τζόγου.

Για τη λεγόμενη αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, η κυβέρνηση σχεδιάζει την άμεση πώληση - παραχώρηση των ακινήτων που κατέχουν η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ) και η Εταιρεία Τουριστικών Ακινήτων (ΕΤΑ).

Παράλληλα, ετοιμάζονται να προσλάβουν κάποια ιδιωτική εταιρεία για την καταγραφή και αξιολόγηση των αξιοποιήσιμων ακινήτων του δημοσίου, ενώ παράλληλα θα δημιουργηθεί «Εθνικό Χαρτοφυλάκιο Δημόσιας Γης», που θα αναλάβει τις πωλήσεις δημόσιων ακινήτων και γης.

Δημοσιονομική ...διαστροφή

Το κεφάλαιο με τις αναγκαίες ...προσαρμογές της δημοσιονομικής πολιτικής δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα ασκήσεων επίλυσης εξισώσεων επί χάρτου, που έκαναν οι κυβερνώντες για να τους βγουν οι αριθμοί. Και μπορούμε ευθέως να χαρακτηρίζουμε με αυτόν τον τρόπο τις επιλογές που ανακοινώθηκαν, επειδή είναι ολοφάνερο ότι αυτοί που αποφάσισαν την προώθηση τέτοιων μέτρων λειτούργησαν ως εντολοδόχοι λογιστές συγκεκριμένων συμφερόντων, οι οποίοι την ώρα που διοχετεύουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια προς την πλουτοκρατία, «ψαλιδίζουν» και τα τελευταία κρατικά κονδύλια, τα ελάχιστα ψίχουλα που απέμειναν και δικαιούνται οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Μόνο που, εδώ που τα λέμε, σε συνθήκες κοινωνικής εκμετάλλευσης και καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, το να κόβεις ακόμα 2,5 δισ. ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων ή να μειώνεις ακόμα κατά 2,7 δισ. τις δαπάνες για τον τομέα της δημόσιας Υγείας μπορεί να φαίνεται πως είναι επιλογή νοσηρών και διεστραμμένων εγκεφάλων, μόνο που η διαστροφή δεν αφορά απλά αυτούς τους ίδιους, αλλά το σύστημα που υπηρετούν και χάριν του οποίου παίρνονται παρόμοιες αποφάσεις. Για να σταθούν όρθιοι οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης και οι επιχειρήσεις τους, είναι ανάγκη να γονατίζουν και για όσο ακόμα αντέχουν οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι γυναίκες και οι νέοι, οι φτωχοί αγρότες. Μόνο έτσι βγαίνουν οι λογαριασμοί τους κι έτσι θα συνεχίσουν να τους κάνουν, όσο τους αφήνουμε να κυριαρχούν στην κοινωνία.

Τα μέτρα που σχεδιάζει να πάρει η κυβέρνηση για τα δημοσιονομικά περιλαμβάνουν αντιλαϊκές παρεμβάσεις σε 13 επίπεδα, κοινός παρονομαστής των οποίων είναι η εξασφάλιση των 23 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με το «Πλαίσιο» προβλέπονται οι παρακάτω ...οικονομίες:

1. Εξορθολογισμός μισθολογικής δαπάνης 2 δισ. ευρώ.

2. Μειώσεις λειτουργικών δαπανών 2,5 δισ. ευρώ.

3. Καταργήσεις/συγχωνεύσεις φορέων 1,1 δισ. ευρώ.

4. Αναδιοργάνωση ΔΕΚΟ 2,3 δισ. ευρώ.

5. Μείωση αμυντικών δαπανών 1,2 δισ. ευρώ.

6. Εξορθολογισμός δαπανών Υγείας 1,2 δισ. ευρώ.

7. Εξορθολογισμός ιατροφαρμακευτικής δαπάνης 1,5 δισ. ευρώ.

8. Μείωση δαπανών Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ) 2,5 δισ. ευρώ.

9. Ενίσχυση της φορολογικής συμμόρφωσης 3,5 δισ. ευρώ.

10. Μείωση φοροαπαλλαγών 2 δισ. ευρώ.

11. Βελτίωση εσόδων ΟΚΑ - καταπολέμηση εισφοροδιαφυγής 3,5 δισ. ευρώ.

12. Αύξηση εσόδων ΟΤΑ 0,6 δισ. ευρώ.

Κόβουν τα τελευταία ψίχουλα

Αυτοί οι γενικοί άξονες έχουν και μια σειρά από πιο συγκεκριμένα μέτρα και παρεμβάσεις που υποτίθεται πως πρέπει να γίνουν. Ετσι:

Για τη μισθολογική δαπάνη και την αναδιοργάνωση των ΔΕΚΟ προβλέπεται:

Μείωση αμειβόμενων επιτροπών Μείωση υπερωριών Εφαρμογή του κανόνα 1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις Μείωση των συμβασιούχων τουλάχιστον 10% το χρόνο Αύξηση του ωραρίου από 37,5 σε 40 ώρες τη βδομάδα Καθιέρωση δυνατότητας μερικής απασχόλησης στο δημόσιο Δυνατότητα άδειας άνευ αποδοχών για εργασία εκτός δημοσίου Εξορθολογισμός τιμολογίων

Το σύνολο των μέτρων κινείται στην κατεύθυνση της παραπέρα μείωσης των αποδοχών των εργαζομένων για εργασίες που προσφέρουν στις υπηρεσίες - επιχειρήσεις όπου εργάζονται, ενώ εμφανής είναι η προσπάθεια για την εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας και μέσα από την αύξηση των ωρών απασχόλησης και με την εκτέλεση του ίδιου έργου από λιγότερους υπαλλήλους, μια και δε θα αναπληρώνονται οι εργαζόμενοι που θα αποχωρούν. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση προσπαθεί, πέρα από τη μερική απασχόληση, να εξασφαλίσει και την προσωρινή έστω αποχώρηση κάποιου αριθμού εργαζομένων που ευκαιριακά- πρόσκαιρα θα βρουν κάποια θέση απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα.

Ο καθένας καταλαβαίνει ότι ...εξορθολογισμός των τιμολογίων σημαίνει νέες ανατιμήσεις στα τιμολόγια των υπηρεσιών που προσφέρουν οι πρώην ΔΕΚΟ. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής οι εργαζόμενοι τα γεύονται εδώ και χρόνια. Το ρεύμα, το νερό, τα εισιτήρια, οι επικοινωνίες καταβροχθίζουν ήδη ένα σημαντικό μέρος από το λαϊκό εισόδημα, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα κέρδη που αξιώνουν οι εμπλεκόμενοι ιδιώτες σε αυτούς τους τομείς.

Για τη μείωση δαπανών Υγείας και ιατροφαρμακευτικής δαπάνης προβλέπονται:

Μείωση κόστους ανά περιστατικό Επανατιμολόγηση ιατρικών πράξεων Ηλεκτρονική συνταγογράφηση Καλύτερος έλεγχος φαρμακευτικής δαπάνης ασφαλιστικών ταμείων Επέκταση της χρήσης γενόσημων φαρμάκων

Από τη στιγμή και μόνο που οι δαπάνες για την Υγεία θεωρούνται «κόστος» και τα ζητήματα της προστασίας της υγείας των εργαζομένων λύνονται υπό το πρίσμα της μείωσης του κόστους, ο καθένας καταλαβαίνει τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η μείωση πάντως της δαπάνης στα ποσά που σχεδιάζει η κυβέρνηση δεν οδηγεί απλά στην απόλυτη εμπορευματοποίηση της Υγείας, αλλά και σε νέα αφαίμαξη των εργαζομένων που θα βρεθούν σε κατάσταση ανάγκης.

Για τις δαπάνες των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης προβλέπονται:

Μείωση ελλειμμάτων επικουρικών ταμείων και διασφάλιση της βιωσιμότητάς τους Εξορθολογισμός κοινωνικών επιδομάτων και εισαγωγή εισοδηματικών κριτηρίων Δίκαιες και αποτελεσματικές ρυθμίσεις στις ασφαλιστικές εισφορές Μείωση δραστικά του ποσοστού ανασφάλιστης εργασίας από το 26% στο 12%

Εδώ η ταξικότητα της ασκούμενης πολιτικής είναι τόσο εμφανής που σπάει κόκαλα. Σε μια περίοδο που χαρίζουν τις ασφαλιστικές εισφορές στους εργοδότες και η φιλολογία περί επικείμενης αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής μόνο ως μαύρο χιούμορ μπορεί να εκληφθεί, η κυβέρνηση σχεδιάζει ταυτόχρονα δύο πράγματα. Αφενός, το παραπέρα ψαλίδισμα των επικουρικών συντάξεων, στο όνομα της βιωσιμότητας των Ταμείων και, από την άλλη, ...«δίκαιες», λέει, ρυθμίσεις για τις εισφορές, δηλαδή, τη μείωση των εισφορών σε εργοδότες που επικαλούνται (ή και που έχουν ) προβλήματα.

Για τις φοροαπαλλαγές προβλέπονται:

Κατάργηση φορολογικών εκπτώσεων χωρίς κοινωνικό ή αναπτυξιακό όφελος Επαναξιολόγηση όλων των απαλλαγών σε έμμεσους και άμεσους φόρους Εφαρμογή κοινωνικών κριτηρίων στο ύψος των απαλλαγών και εκπτώσεων

Να το ξεκαθαρίσουμε: Εδώ δε μιλάμε για τις φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου. Ούτε για τους εφοπλιστές, ούτε για τους πετρελαιάδες. Εδώ η κυβέρνηση στοχεύει στις φοροαπαλλαγές του κοσμάκη. Σχεδιάζει να αρπάξει τα 30 ευρώ φόρο που «κερδίζει» κάποιος που νοικιάζει σπίτι, αλλά έτυχε να έχει σταθερό μεροκάματο. Θέλει να καταργήσει τα 20 ευρώ φοροαπαλλαγής για όσους πληρώνουν φροντιστήριο για τα παιδιά αλλά δε λιμοκτονούν. Επιδιώκει να μειώσει το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ για όσους ξεφεύγουν από τα όρια της φτώχειας κι άλλα παρόμοια, ώστε να μπορεί να διατηρεί και να διευρύνει τις φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο.

Για τις υπόλοιπες κατηγορίες (λειτουργικές δαπάνες, συγχωνεύσεις φορέων κλπ.) τα μέτρα που υπάρχουν στο «πλαίσιο» κινούνται στη γραμμή των γενικών κυβερνητικών εξαγγελιών για οικονομίες και περικοπές δαπανών, που τις πιο πολλές φορές μένουν στα λόγια, όχι τόσο επειδή το κράτος είναι ή δεν είναι ...σπάταλο, αλλά περισσότερο επειδή οι κρατικές δαπάνες έχουν μειωθεί πλέον τόσο πολύ που δεν υπάρχουν περιθώρια παραπέρα περικοπών.

Τις επόμενες μέρες αναμένονται οι εξειδικευμένες ανακοινώσεις των κυβερνώντων. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τον παραμικρό λόγο να τις περιμένουν. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιληφθούν τώρα και όσο γίνεται πιο μαζικά ότι η κυβέρνηση γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη για τα συμφέροντά τους, για το ίδιο το μέλλον τους. Να συνειδητοποιήσουν ότι απαιτείται αφύπνιση και αγωνιστική απόκρουση της επίθεσης που δέχονται στην κατεύθυνση της ανατροπής της πολιτικής που στηρίζει το κεφάλαιο και τους κεφαλαιοκράτες.

Κ.

Περισσότερα... »

19:00

Η καπιταλιστική κρίση και η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ

» Ropewalker Kassandra

Πλατιά και πολύμορφη πολιτική εξόρμηση από τις Κομματικές Οργανώσεις σε όλη τη χώρα

Πανελλαδική πολιτική εξόρμηση διοργανώνει το ΚΚΕ, συζητώντας πλατιά με το λαό την πολιτική πρόταση διεξόδου από την κρίση που απαντά στα πραγματικά του συμφέροντα. Δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα αυτής της δραστηριότητας, την περασμένη Τετάρτη, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, παραχώρησε συνέντευξη Τύπου. Αναλύοντας τις θέσεις του ΚΚΕ για την κρίση, στάθηκε με έμφαση στις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, οι οποίες μπορούν να ικανοποιήσουν τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες μόνο αν τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής τεθούν κάτω από εργατικό κοινωνικό έλεγχο, με λαϊκή εξουσία και οικονομία. Η πολιτική εξόρμηση σχεδιάζεται και υλοποιείται ήδη από τις κατά κλάδους και τόπους Κομματικές και ΚΝίτικες Οργανώσεις, δεμένη με την οργάνωση της καθημερινής πάλης, με εξορμήσεις σε εργασιακούς χώρους, με συσκέψεις σε τόπους δουλειάς και εργατογειτονιές, με περιοδείες σε σχολές και στέκια νεολαίας. Ο «Ρ» παρουσιάζει σήμερα ολόκληρο το κείμενο που παρουσίασε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συνέντευξη Τύπου. **** Απευθυνόμαστε στους εργατοϋπάλληλους, στους συνταξιούχους, στους αυτοαπασχολούμενους, στη φτωχή αγροτιά, στη νεολαία και τις γυναίκες που ανήκουν στα εργατικά, λαϊκά στρώματα.

Δώστε βάση στις εκτιμήσεις και τις προβλέψεις μας για την εξέλιξη της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, με βάση και την εμπειρία, ανεξάρτητα αν συνεχίζετε να διατηρείτε και επιφυλάξεις και δισταγμούς να συμφωνήσετε στο σύνολο των θέσεων μαζί μας.

Ξέρετε καλά ότι εδώ και χρόνια προβλέψαμε και προειδοποιήσαμε ότι θα ερχόταν οικονομική κρίση, η οποία στην Ελλάδα θα ήταν πολύ πιο βαθιά. Σήμερα που η κρίση είναι σε εξέλιξη ακόμα, που βαθαίνει και οξύνεται και θα κρατήσει πολύ περισσότερο απ' ό,τι λεγόταν από τα κυβερνητικά στόματα, το ΚΚΕ προειδοποιεί ότι όταν επέλθει η ανάκαμψη, αυτή θα είναι αδύνατη, θα συνοδεύεται από εκτεταμένη ανεργία, πληθωρισμό, φτώχεια. Τα αντιλαϊκά μέτρα που πάρθηκαν στο όνομα της κρίσης θα παραμείνουν, θα προστίθενται και νέα με το ψεύτικο επιχείρημα ότι έτσι η χώρα δε θα ξαναζήσει κρίση. Η νέα κρίση που θα έρθει, θα είναι ακόμα πιο οξυμένη από τη σημερινή, ενώ κρίση θα ξεσπάσει και σε άλλες χώρες της ΕΕ.

Γνωρίζοντας σε βάθος πώς λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα δεν αιφνιδιαστήκαμε, είχαμε επεξεργασμένες θέσεις αποκάλυψης και διεκδικητικούς στόχους υπέρ του λαού, με συγκεκριμένη και καθαρή πολιτική γραμμή, χωρίς ταλάντευση. Είχαμε άμεση αντίδραση με λαϊκές κινητοποιήσεις που σίγουρα δυσκόλεψαν την ακόμα πιο γρήγορη λήψη μέτρων, προβληματίσαμε νέες εργατικές, λαϊκές δυνάμεις. Είχαμε άμεση παρέμβαση υπέρ εργαζομένων και οικογενειών που δεν μπορούσαν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, καλλιεργήσαμε κλίμα αλληλεγγύης, εμπνεύσαμε πνεύμα αγώνα, αντίστασης σε νέες λαϊκές δυνάμεις, σε νέους και νέες. Αν το ΚΚΕ και η ΚΝΕ κρατούσαμε στάση υποχώρησης, συμμόρφωσης και υποταγής είναι βέβαιο ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα σήμερα, και κυρίως δεν θα υπήρχε ελπίδα για το αύριο.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και κατά την προεκλογική περίοδο του 2009 και λίγες μέρες μετά τις εθνικές εκλογές καλέσαμε το λαό να ετοιμάσει το δικό του πόλεμο ως απάντηση στον πόλεμο που ήταν πανέτοιμη η κυβέρνηση να εξαπολύσει, με αποκορύφωμα την αναγγελία του βάρβαρου Μνημονίου και μάλιστα με φόντο το Καστελόριζο. Ο λαός να βάλει σκοπό να κατακτήσει τη δική του εξουσία

Σήμερα ο λαός έχει πολύ περισσότερους λόγους να εμπιστευθεί τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ για το πού τραβάει η κατάσταση, για τη διέξοδο από την κρίση που συμφέρει το λαό. Να στηριχθεί με εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ, να συμπαραταχθεί μαζί του στα άμεσα μέτωπα πάλης για την ανάπτυξη ενός ισχυρού εργατικού, λαϊκού και νεανικού κινήματος που δίνει ελπίδα ότι θα παρεμποδίσουμε τα χειρότερα, θα δυσκολέψουμε να περάσουν νέα βάρβαρα μέτρα, θα ανατρέψουμε τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης που επικρατεί στο κοινοβούλιο, στα ηγετικά όργανα του κινήματος, ώστε ο λαός να ελπίσει ότι θα έλθουν καλύτερες μέρες. Οι καλύτερες μέρες δεν μπορούν να έλθουν, αν ο λαός με εμπιστοσύνη στο δίκιο του, στην οργανωμένη δύναμη και παρέμβασή του, δεν βάλει ως σκοπό του να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων, να κατακτήσει την δική του εξουσία. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αρκεί ο λαός να αποφασίσει. Αρκεί ο λαός να μη διασπείρει την επιλογή του σε κόμματα που έχουν ευθύνη για τα λαϊκά βάσανα, που με τις επιλογές τους αποπροσανατολίζουν, εμποδίζουν τη χειραφέτηση από παραπλανητικά διλήμματα και εκβιασμούς.

Το ΚΚΕ απορρίπτει τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς, τις προκλητικές θέσεις των καπιταλιστών ότι ευθύνη για την οικονομική κρίση, το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος έχουν όλοι μαζί, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, αστικά κόμματα, οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος, αγωνιστικά σωματεία, όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα. Το ΚΚΕ καταγγέλλει στον ελληνικό λαό ότι ο καυγάς ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όπου ο ένας ρίχνει την ευθύνη στον άλλο, είναι αποπροσανατολιστικός. Είναι επικίνδυνος ανταγωνισμός για το ποιο κόμμα θα έχει στα χέρια του το κυβερνητικό πηδάλιο. Και τα δύο κόμματα είναι δοκιμασμένα σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης, δεν πρόκειται να αλλάξουν πολιτική γραμμή και πρόγραμμα, χειρότερα θα γίνονται, καλύτερα ποτέ.

Το ΚΚΕ συνειδητοποιεί την ευθύνη του, την υποχρέωσή του να περάσει σε πιο αποφασιστική δράση και αντεπίθεση σε συνθήκες κρίσης. Να υπερασπιστεί τα λαϊκά δικαιώματα, να αποκαλύψει τα πραγματικά αίτια της κρίσης, να δώσει ώθηση σε θετικές διεργασίες που γίνονται στη συνείδηση του λαού. Να ξεκαθαρίσει στο λαό ανοικτά και καθαρά γιατί οι διάφορες προτάσεις περί «αγωνιστικής» αναδιαπραγμάτευσης και ευρωομολόγου, περί διαχωρισμού του χρέους σε νόμιμο και μη, περί αντικατοχικού αγώνα, όχι μόνο δεν δίνουν διέξοδο, αντίθετα παραπλανούν, εγκλωβίζουν, χτυπούν το «σαμάρι», χωρίς αποτέλεσμα, χάνεται πολύτιμος χρόνος.

Το ΚΚΕ αντιλαμβάνεται ότι έχει την υποχρέωση να κατακτήσει μεγαλύτερη πειστικότητα και ικανότητα, να συμβάλει ώστε όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος του λαού που υποφέρει, να παραμερίσει κάθε φόβο, αίσθημα ανασφάλειας, δισταγμούς, πριν περάσουν ακόμα χειρότερα μέτρα και επιλογές. Να κατανοήσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά η αντεπίθεση, η ρήξη και η ανατροπή. Η ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης είναι λαϊκός μονόδρομος.

Το ΚΚΕ αισθάνεται την ευθύνη του να αποτελέσει την προωθητική ανυποχώρητη, ανθεκτική στις δυσκολίες δύναμη για την ανάκαμψη του εργατικού λαϊκού κινήματος και της λαϊκής συμμαχίας, με στόχο να μπει φραγμός στα χειρότερα, να συγκεντρωθούν δυνάμεις στην πάλη για ριζική αλλαγή, για την κοινωνική λαϊκή ευημερία, για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Σ' αυτό το πεδίο κρινόμαστε καθημερινά, σ' αυτό το πεδίο λογοδοτούμε, ακούμε τις παρατηρήσεις, τις γνώμες των εργαζομένων.

Αποτέλεσμα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης η κρίση

Η σημερινή οικονομική κρίση στην Ελλάδα ήταν αναπόφευκτη, είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, της στρατηγικής υπηρέτησης της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Οσο το κεφάλαιο παραμένει ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει ο λαός και διαθέτει η χώρα και καθορίζει τι και πώς θα αναπτυχθεί, η κρίση θα χτυπά κατά διαστήματα. Κάθε κύμα της θα φέρνει νέα βάσανα στο λαό.

Λένε ψέματα, κοροϊδεύουν το λαό όταν αναγορεύουν ως αιτία της κρίσης την κακή νεοφιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική διαχείριση. Λένε ψέματα όταν αναγορεύουν ως αιτία της κρίσης τις μίζες, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια, τη διόγκωση του κρατικού επιχειρηματικού τομέα και των δημοσίων υπαλλήλων, τις καθυστερήσεις στις ιδιωτικοποιήσεις, τα ρουσφέτια.

Λένε ψέματα ότι η αιτία της κρίσης βρίσκεται στην ανικανότητα του ενός ή του άλλου κόμματος που κυβέρνησε ή ότι οφείλεται στα χρέη και τον υπερβολικό δανεισμό, στην υπερκατανάλωση, όταν μάλιστα τέτοιες εκτιμήσεις αφορούν στις λαϊκές ανάγκες. Κάποια από τα παραπάνω προβλήματα είναι υπαρκτά, όμως αυτά είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, των επιλογών που συνειδητά εφαρμόσθηκαν στην Ελλάδα ως κράτος - μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, και όχι αιτία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα ότι ο λαός κατανάλωνε περισσότερα από ό,τι μπορούσε. Τα στεγαστικά, τα καταναλωτικά, τα αγροτικά και τα δάνεια άλλων αυτοαπασχολούμενων είναι μια μορφή ομηρίας του λαού στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Η ενοχοποίηση του λαού ένα σκοπό υπηρετεί: Να κάμψει το ηθικό του, να δεχθεί χωρίς αντίσταση και διαμαρτυρία τα βάρβαρα μέτρα. Η σήψη και ο παρασιτισμός, η αύξηση του πλασματικού κεφαλαίου, είναι προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο μονοπωλιακό της στάδιο.

Είναι ψέμα:

Οτι δήθεν η διέξοδος από την κρίση είναι ενιαία για το λαό και το κεφάλαιο, επομένως η λύση είναι κοινή και εθνική, άρα είναι προϊόν εθνικής συνεννόησης και συναίνεσης, ότι όλοι (καπιταλιστές και εργαζόμενοι) πρέπει να υποστούν θυσίες. Οτι η διέξοδος είναι εφικτή και αποτελεσματική για το λαό με την επέκταση της κρατικής παρέμβασης και διαχείρισης με περισσότερες δημόσιες επενδύσεις, με κρατικά πακέτα στήριξης, με δημιουργία κρατικού πυλώνα τραπεζικού ομίλου και ενέργειας κ.λπ. Και αυτή η διαχείριση εξυπηρετεί τα ιδιωτικά μονοπώλια, αυξάνει την υπερχρέωση, οδηγεί σε νέα αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος, δεν μπορεί να λύσει τις αντιφάσεις όπως φάνηκε και στην περίπτωση των ΗΠΑ. Οτι αν η Ελλάδα δεν είχε ενσωματωθεί στην ΕΕ, στην ευρωζώνη, η κρίση θα ήταν χειρότερη, η χρεοκοπία αναπόφευκτη, η στάση πληρωμών σε μισθούς, συντάξεις σίγουρη.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και τα άλλα κόμματα, που υποστηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ισχυρίζονται ότι η κρίση είναι η μεγάλη ιστορική ευκαιρία για να παρθούν μέτρα που είχαν καθυστερήσει, δηλαδή αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα, που τα βαφτίζουν εκσυγχρονισμό και εκμοντερνισμό.

Εμείς, το ΚΚΕ, διακηρύσσουμε ότι η οικονομική καπιταλιστική κρίση αποτελεί τη δραματική ευκαιρία για το λαό να αξιοποιήσει την πείρα του και να προχωρήσει στην αντεπίθεση, στην ανατροπή.

Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι ο βασικός αντίπαλος της εργατικής τάξης, τα μονοπώλια που κυριαρχούν στο καπιταλιστικό σύστημα είναι ο αντίπαλος των αυτοαπασχολούμενων μικρών επαγγελματιών, βιοτεχνών και εμπόρων, της φτωχής αγροτιάς, των νέων και των γυναικών που ανήκουν στα εργατικά, λαϊκά στρώματα. Επομένως, αντίπαλοί τους είναι τα αυθεντικά φιλοκαπιταλιστικά και φιλομονοπωλιακά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, αλλά και τα μικρότερα κόμματα που έχουν επίσημα τον ίδιο προσανατολισμό, όπως ο ΛΑ.Ο.Σ. και η Δημοκρατική Συμμαχία. Δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στο λαό, αντίθετα αποτελούν εμπόδιο και ανάχωμα κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ, που καλλιεργούν αυταπάτες ότι υπάρχει φιλολαϊκή εναλλακτική λύση στο υπάρχον σύστημα, ή δυνάμεις που έχουν ανοικτή συγγένεια με το ΠΑΣΟΚ, όπως η Δημοκρατική Αριστερά και οι Οικολόγοι. Στην πολιτική δεν είσαι ό,τι δηλώσεις, αλλά ό,τι πράττεις και υποστηρίζεις.

Η πηγή της κρίσης βρίσκεται πρωταρχικά στην παραγωγή και εκφράζεται και στην κυκλοφορία του κεφαλαίου.

Η πηγή της κρίσης βρίσκεται πρωταρχικά στην παραγωγή. Γιατί ο μεγάλος ένοχος είναι το καπιταλιστικό σύστημα, τα μονοπώλια που είναι το βασικό χαρακτηριστικό του.

Σκοπός της παραγωγής στον καπιταλισμό είναι το κέρδος, είναι η εξυπηρέτηση της συσσώρευσης του κεφαλαίου συνολικά. Αυτός ο σκοπός πετυχαίνεται με την απρόσκοπτη, μεγαλύτερη καπιταλιστική παραγωγή. Είναι όμως το κίνητρο του κέρδους που της βάζει φρένο. Είναι η ίδια της η φύση που, ενώ δημιουργεί ακόμα περισσότερα μέσα και δυνατότητες για το λαό σε υλικά, πνευματικά και πολιτιστικά αγαθά, αυτά δεν γίνονται κτήμα του λαού. Αυτή είναι η κρίση υπερπαραγωγής. Οποια μορφή και να πάρει η εμφάνιση της κρίσης ως χρέη και ελλείμματα, ως κρίση του τραπεζικού συστήματος, ως φούσκες ακόμα και ως φαινόμενα σήψης και διαφθοράς κ.λπ. είναι κρίση σύμφυτη με την παραγωγική διαδικασία, με την καπιταλιστική ιδιοκτησία που εκμεταλλεύεται ξένη εργατική δύναμη.

Καπιταλιστική οικονομία σημαίνει ότι τα τεράστια καπιταλιστικά κέρδη, που δημιουργούνται στην παραγωγική διαδικασία με όρους ταξικής εκμετάλλευσης, επενδύονται σε διάφορες μορφές κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και εταιρείες διαχείρισης χρήματος, με τη μορφή αμοιβαίων κεφαλαίων, μετοχών, δανείων, εγγυήσεων δανείων, ομολόγων όλων των ειδών «τοξικών και μη», ώστε να φέρουν ή να μοιράσουν κέρδος μεταξύ διαφορετικών καπιταλιστών, εισοδηματιών, να ξαναγίνουν νέα κεφάλαια που μπαίνουν στην παραγωγική διαδικασία, για να αποσπάσουν νέα υπεραξία, δηλαδή την αξία της απλήρωτης δουλειάς της εργατικής τάξης. Η πηγή της κρίσης βρίσκεται στη σφαίρα της καπιταλιστικής παραγωγής και όχι πρωταρχικά στη σφαίρα της κυκλοφορίας, όπως υποστηρίζουν διάφορες συντηρητικές και αριστεροφανείς απόψεις. Στη σφαίρα της κυκλοφορίας του χρήματος εκδηλώνονται οι αντιφάσεις και αντινομίες, οι δυσλειτουργίες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Στον πυρήνα των παραπάνω είναι η πιο οξυμένη κοινωνική αντίθεση: Η συγκέντρωση της παραγωγής και ο κοινωνικός χαρακτήρας της εργασίας, από τη μια, και η ατομική ιδιοκτησία των προϊόντων της, από την άλλη. Από εδώ προκύπτει η μεγάλη αλήθεια ότι η εργατική τάξη, το εργατικό κίνημα είναι η πιο πρωτοπόρα και ανατρεπτική δύναμη της κοινωνίας, η δύναμη εκείνη που μπορεί να συνενώσει σε μια δυναμική μαζική συμμαχία και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Οι ταξικοί στόχοι του Μνημονίου έχουν πετύχει

Το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του είτε σοσιαλδημοκρατικές, είτε φιλελεύθερες, είτε συνεργασίας μεταξύ τους ή με μικρότερες πολιτικές δυνάμεις συγγενικές και συμβιβαστικές μπορούν να επιλέξουν μια μόνο διέξοδο από την κρίση: Αντεργατική αντιλαϊκή.

Η καπιταλιστική κρίση, για να αντιμετωπισθεί, ώστε να επανέλθει η φάση νέας παραγωγικής αναζωογόνησης και αύξησης της κερδοφορίας, συνοδεύεται από μέτρα που οδηγούν στην αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, στη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

Λένε ψέματα και παραπλανούν όλοι εκείνοι που χειροκρότησαν το Μνημόνιο και σήμερα ισχυρίζονται ότι αυτό απέτυχε, ότι οι αριθμοί και οι λογαριασμοί δε βγαίνουν.

Το Μνημόνιο με τις διαδοχικές του προσαρμογές, το νέο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, που το ονόμασαν Σύμφωνο για το Ευρώ και το οποίο ψηφίστηκε και με την ελληνική ψήφο στη Σύνοδο της ΕΕ υπηρετούν πάνω απ' όλα τη θωράκιση και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας σε βάρος της εργατικής δύναμης. Γι' αυτό μια επιτυχία μπορεί να έχουν: Τα αλύπητα, απανωτά και συνδυασμένα μέτρα κατά των λαών.

Ολες οι παραπάνω αποφάσεις έχουν στόχους πολύ παραπάνω από το στόχο της διαχείρισης του χρέους. Αυτό αποδείχνεται και από το γεγονός ότι τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα που αναφέρονται στο Μνημόνιο και στο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας παίρνονται σε όλα τα κράτη - μέλη και όχι μόνο στις υπερχρεωμένες χώρες και προϋπήρχαν στις αποφάσεις της ΕΕ, πριν ξεσπάσει η κρίση.

Οι ταξικοί στόχοι του Μνημονίου έχουν πετύχει, αφού έχουν δρομολογηθεί και δρομολογούνται όλα τα μέτρα και οι αναδιαρθρώσεις που προβλέπει, υπηρετούνται οι στόχοι του.

Ταυτόχρονα, εμφανίζονται οι αντιφάσεις του Μνημονίου, που δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάδειξη στην επιφάνεια των αξεπέραστων αντιφάσεων που έχει το καπιταλιστικό σύστημα και η διαχείριση της κρίσης του από μια αστική κυβέρνηση, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Κανένα Μνημόνιο δεν μπορεί να παρακάμψει και να καταργήσει τις αντιφάσεις, τις αντινομίες, τους νεοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς.

Βασικό αποτέλεσμα η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων

Το βασικό αποτέλεσμα της κρίσης είναι η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, πρώτα απ' όλα της εργατικής δύναμης με τη μορφή της μαζικής ανεργίας ή της υποαπασχόλησης, η απαξίωση με τη μορφή της μείωσης μισθών και συντάξεων καθώς και της απώλειας κοινωνικών παροχών και υπηρεσιών που είναι χρήσιμες στην αναπαραγωγή της.

Οι προβληματισμοί και οι ενέργειες που γίνονται για επιμήκυνση του δανείου της τρόικας, η αναδιαπραγμάτευση για το ύψος του επιτοκίου και η μερική διαγραφή του χρέους, για το αν η Ελλάδα θα μπορεί να δανείζεται απευθείας από την αγορά χρηματικού κεφαλαίου, και μια σειρά άλλα που μπορεί να μπουν στο τραπέζι ένα στόχο έχουν: Να μην κλονιστεί το τραπεζικό σύστημα, που είναι συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Επιδιώκουν να χάσουν όσο δυνατόν λιγότερα οι τράπεζες - πιστωτές από την απαξίωση δανείων που έδωσαν, αγοράζοντας κρατικά ομόλογα με κέρδος, να ισομεριστεί η όποια απώλεια μεταξύ των τραπεζών, κυβερνήσεων, ρίχνοντας ήδη σημαντικό μέρος της απώλειας στα ασφαλιστικά ταμεία, στη λειτουργία των δημόσιων μονάδων Υγείας - Πρόνοιας, Παιδείας, κ.α. Ο,τι αφορά στα κέρδη των τραπεζών, των μηχανισμών δανεισμού (ΔΝΤ, Τρόικα κ.λπ.) είναι μορφές ελεγχόμενης πτώχευσης. Ενώ ό,τι αφορά το λαό είναι ανεξέλεγκτη χρεοκοπία που προαναγγέλλεται ως απειλή και φόβητρο, για να κάμψουν κάθε λαϊκή αντίσταση, για να αποτρέψουν πολιτική αποσταθεροποίηση.

Ηδη, με βάση το επικαιροποιημένο Μνημόνιο τρέχουν μέτρα ιδιωτικοποίησης - εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, που δεν αφορούν μόνο κτίρια, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά και γη, και οπωσδήποτε επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας όπως η ΔΕΠΑ, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η ΛΑΡΚΟ, τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, οι υπόλοιπες αμυντικές βιομηχανίες, τα λιγνιτωρυχεία, οι υδάτινοι πόροι, αεροδρόμια, οδικοί άξονες, το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, μεγάλες παραλιακές εκτάσεις, πρώην στρατόπεδα και ολόκληρα νησιά. Τρέχουν μέτρα για τη μείωση των επικουρικών συντάξεων και του εφάπαξ, νέα μείωση μισθών και επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και ταυτόχρονα νέα κρατικά πακέτα στήριξης των τραπεζικών ομίλων.

Παίρνονται μέτρα που οδηγούν στην ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης, η εργατική δύναμη γίνεται όλο και πιο φθηνή. Κρίση σημαίνει απαξίωση - καταστροφή ενός μέρους του κεφαλαίου, χρηματικού ή εμπράγματου. Ομως το αστικό κράτος, η εξουσία του κεφαλαίου παίρνει μέτρα ώστε αυτή η απαξίωση να είναι όσο το δυνατό μικρότερη σε μείωση όγκου των κερδών ή να επέλθει η γρηγορότερη δυνατόν αναπλήρωσή τους.

Η καταστροφή μέρους του κεφαλαίου σε συνθήκες κρίσης στην ευρωζώνη επιμερίζεται μέσα από σκληρές διαμάχες που διεξάγονται ανοικτά, αλλά και στο παρασκήνιο, ανάμεσα στις αστικές τάξεις των καπιταλιστικών κρατών, στις τράπεζες, στους επιχειρηματικούς ομίλους σε κλαδικό και ενδοκλαδικό επίπεδο, ποιος θα κερδίσει περισσότερα και θα χάσει λιγότερα σε περίοδο ύφεσης, έρχεται ως αποτέλεσμα του μεταξύ τους συσχετισμού.

Η εργατική τάξη, οι λαοί δεν έχουν κανένα συμφέρον να μπουν ανάμεσα στον ανταγωνισμό καπιταλιστικών κρατών, ενώσεων και επιχειρήσεων, να στηρίξουν την αστική τάξη της χώρας τους στον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό που γίνεται και θα γίνεται όλο και πιο άγριος με όλες τις μορφές, καθώς δίπλα στα γνωστά, παλαιότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα έχουν εμφανισθεί και νέα που κατακτούν μεγαλύτερα μερίδια, φέρνουν αλλαγές στην οικονομική δύναμη από την κορυφή έως και τις κατώτερες βαθμίδες της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας.

Βεβαίως και επιδρά η πορεία της ταξικής πάλης θετικά ή αρνητικά, όμως στις σημερινές συνθήκες είναι ουτοπία να πιστεύει ο λαός ότι από ενδεχόμενη ανάκαμψη θα ωφεληθεί, όπως έγινε σε ορισμένες περιπτώσεις στο παρελθόν και στην Ελλάδα τα χρόνια 1981-1984. Οι όροι με τους οποίους διεξάγεται ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός δεν επιτρέπουν καμία επιστροφή στο παρελθόν. Χαρακτηριστική απόδειξη είναι ότι από την ανάκαμψη δεν επωφελήθηκαν οι λαοί των ΗΠΑ και της Γερμανίας.

Το ΚΚΕ καλεί το λαό να παλέψει για την αποτυχία του Μνημονίου και κάθε συμφωνίας στα πλαίσια της ΕΕ. Πρέπει να αποτύχουν οι στόχοι των επιχειρηματικών μεγαθηρίων, των μονοπωλίων, των κυβερνήσεων που δουλεύουν εντατικά για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Αυτό είναι ανάγκη να βάλει ως στόχο του ο εργαζόμενος λαός.

Κυοφορούνται νέες εστίες πολέμου

Η αστική διαχείριση θα συνοδεύεται και από την πολιτική αστάθεια, τις τοπικές στρατιωτικές συγκρούσεις και επεμβάσεις πίσω από τις οποίες εκδηλώνεται η σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Ο σημερινός πόλεμος κατά της Λιβύης, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία, στη Συρία, στο Μπαχρέιν, στην Υεμένη είναι συνέχεια των προηγούμενων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Σομαλία, στο Σουδάν. Στόχο έχουν να ελέγχουν ακόμα πιο αποφασιστικά το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τον ορυκτό πλούτο, να παρεμποδίσουν λαϊκές εξεγέρσεις και ιδιαίτερα την αφύπνιση της εργατικής τάξης, να αλλάξουν κυβερνήσεις και να επιβάλουν πιο φιλικές στον ένα ή τον άλλο ιμπεριαλιστή.

Ο πόλεμος κατά της Λιβύης έφερε ακόμα πιο καθαρά στην επιφάνεια τις αντιθέσεις, τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις ισχυρές καπιταλιστικές χώρες για το ποια από αυτές θα έχει τον πρώτο λόγο στη διεξαγωγή και διεύθυνση των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ποιος λογικός άνθρωπος, εργαζόμενος, θύμα του Μνημονίου μπορεί να δώσει βάση στο πρόσχημα του βρώμικου αυτού πολέμου, στον οποίο για μια ακόμη φορά συμμετέχει ενεργά και η Ελλάδα, ότι ο σκοπός είναι ανθρωπιστικός, να σωθεί ο λαός της Λιβύης από τα εγκλήματα του Καντάφι;

Νέες εστίες πολέμων θα ανάψουν στην περιοχή με την Ελλάδα σε εμπλοκή επίθεσης, πράγμα που θα θέσει αργά ή γρήγορα σε μεγάλους κινδύνους και τον ίδιο τον ελληνικό λαό, καθώς η συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς θα πολλαπλασιάσει κινδύνους να δεχθεί και η ίδια κάθε λογής χτυπήματα, οικονομικά ή και στρατιωτικά. Κανένας εφησυχασμός δεν επιτρέπεται, όσο η Ελλάδα, με ευθύνη της κυβέρνησης και της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ., της Δημοκρατικής Συμμαχίας, συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις για να εξασφαλίσουν οι επιχειρηματίες συμμετοχή στα κέρδη. Αν δεν επέλθει ριζική πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα, η κατάσταση στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο οδηγεί σε νέες παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων με πολύπλευρες συνέπειες οικονομικές, πολιτικές και στην άμυνα της χώρας.

Η αλήθεια για το χρέος

Στην πραγματικότητα, σε όλη την περίοδο από το 1994 και μέχρι την υιοθέτηση του Μνημονίου, διατηρήθηκε η αυξητική τάση του δημόσιου χρέους, αν και με την ένταξη στο ευρώ μειώθηκε το επιτόκιο δανεισμού μέχρι και την απότομη άνοδό του το 2010. Η αύξηση του επιτοκίου δανεισμού και η μείωση των κρατικών εσόδων, λόγω της παραγωγικής συρρίκνωσης, παρά τη μεγάλη αύξηση κυρίως της έμμεσης φορολογίας, οδηγούν σε όξυνση του φαύλου κύκλου μεταξύ δημόσιου χρέους και ύφεσης. Με την υπογραφή του Μνημονίου αυξάνονται οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους από 6,5% το 2009 σε 9,55% του ΑΕΠ το 2014, λόγω των δυσμενέστερων όρων δανεισμού και της μείωσης του ΑΕΠ λόγω κρίσης μετά το 2009.

Το χρέος και το έλλειμμα δε συνιστούν ελληνική ιδιομορφία. Πηγή τους είναι οι παροχές στο μεγάλο κεφάλαιο, όλα δηλαδή τα μέτρα που αποβλέπουν στη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων με φοροελαφρύνσεις, κίνητρα αναπτυξιακών νόμων. Οφείλονται επίσης στις ΝΑΤΟικές δαπάνες, σε άλλες αντιπαραγωγικές δαπάνες, όπως τα ολυμπιακά έργα. Οξύνεται το πρόβλημα του χρέους και των ελλειμμάτων από τις συνέπειες που έφερε η ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας στην ΕΕ, γενικότερα στη βαλκανική και ανατολικο-ευρωπαϊκή αγορά.

Είναι ουτοπία να πιστεύουν οι λαϊκές δυνάμεις ότι το κεφάλαιο επενδύει με κίνητρα ορθολογισμού ανάμεσα στους κλάδους της παραγωγής, με στόχο την εγχώρια παραγωγή που αποτελεί βάση για μια πιο ισορροπημένη δημοσιονομική διαχείριση. Επιπρόσθετα, η ένταξη στην ΕΕ επέδρασε καταστροφικά για σημαντικό μέρος της αγροτικής και ένα μέρος της μεταποιητικής παραγωγής. Ετσι, η ενδεχόμενη ανάκαμψη από την κρίση γίνεται πιο αμφίβολη, αναιμική και αδύναμη να περιορίσει σημαντικά την ανεργία. Οι υποσχόμενες καινοτομίες που προβάλλονται για νέες επενδύσεις, όπως είναι η πράσινη ανάπτυξη, η επέκταση και εμβάθυνση του τεχνολογικού εκσυγχρονισμού δεν μπορούν να εξασφαλίσουν θέσεις εργασίας που αντισταθμίζουν την αύξηση της ανεργίας, ούτε γενικά δυναμική καπιταλιστική ανάπτυξη. Αλλωστε, οι βιομηχανικοί κλάδοι της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών ή και κάποιων κλάδων της μεταποίησης έχουν μικρό μερίδιο στο ΑΕΠ, για να μπορέσουν να αντισταθμίσουν τη μακρόχρονη συρρίκνωση άλλων κλάδων της μεταποίησης και συνολικά της μεταποίησης.

Για να πραγματοποιηθούν νέες επενδύσεις προαπαιτούμενο είναι να αποσπάσουν οι επιχειρηματίες νέα μείωση ασφαλιστικών εισφορών, νέες κρατικές επιδοτήσεις, πρόσθετες φοροαπαλλαγές που μεταφράζονται σε νέα επιδείνωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος.

Είναι μια ευκαιρία, μια σοβαρή δυνατότητα να κατανοηθούν τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος, η αναρχία της παραγωγής, η ανισομετρία, η μεγάλη μείωση της σχέσης μεταξύ των ίδιων βιομηχανικών κεφαλαίων προς τα τραπεζικά, η έκταση και η ταχύτητα αγοραπωλησίας τίτλων ιδιοκτησίας και της κυκλοφορίας του χρηματικού κεφαλαίου. Να αξιοποιηθεί η πολιτική αστάθεια που αντικειμενικά θα εμφανιστεί από τη σκοπιά και προς όφελος του κινήματος. Να μην αξιοποιηθεί για να περάσουν σενάρια κυβερνητικής συνεργασίας που θα δυναμώσουν με διάφορα αριστερά, ανανεωτικά ή κεντρώα τάχα άλλοθι την επίθεση σε βάρος του λαού.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ανασυνταχθεί με σαφή αντιιμπεριαλιστικό - αντιμονοπωλιακό, στην ουσία αντικαπιταλιστικό, προσανατολισμό. Να αξιοποιήσει σε κάθε χώρα κάθε ρωγμή, κάθε τριγμό της αστικής διακυβέρνησης, με ανάλογο ιδεολογικό - πολιτικό προσανατολισμό και οργανωτική ετοιμότητα.

Μονόδρομος η ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ

Η ρήξη και η αποδέσμευση από την ΕΕ και η πάλη για την Ελλάδα της εργατικής λαϊκής εξουσίας είναι μονόδρομος για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και σήμερα στην ΕΕ, η όλη συμμετοχή της σ' αυτήν έγινε συνειδητά, ως στρατηγική επιλογή συμμετοχής της ελληνικής αστικής τάξης στην ευρωπαϊκή αγορά και κερδοφορία. Γιατί, όπως η κάθε αστική τάξη, έτσι και η ελληνική, δεν περιορίζεται στην απόσπαση της υπεραξίας μόνο στο πλαίσιο της εσωτερικής εθνικής αγοράς. Ταυτόχρονα, έχει πλήρη συνείδηση της αξίας που έχει η προστασία με κάθε τρόπο, πολιτικό και κατασταλτικό, την οποία της προσφέρει η διακρατική περιφερειακή ιμπεριαλιστική ένωση απέναντι στο λαϊκό κίνημα της χώρας, στην προοπτική διεκδίκησης της εξουσίας.

Η αστική τάξη της χώρας, καθώς και τα αστικά κόμματα εξουσίας είχαν και έχουν πλήρη συνείδηση ότι η συμμετοχή, η απόσπαση μεριδίου των κερδών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο καθορίζεται από τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς, ότι τη σφραγίδα βάζει κάθε φορά και σε κάθε φάση ο συσχετισμός δυνάμεων.

Δεν έχει καμία βάση, αντίθετα είναι ανιστόρητη και αποπροσανατολιστική, η άποψη που καλλιεργείται ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι μια εθελόδουλη κυβέρνηση που έφερε την Ελλάδα στη θέση της κατεχόμενης χώρας από την τρόικα και τη γερμανική κυβέρνηση.

Η αστική τάξη της χώρας και τα δύο ανταγωνιζόμενα αστικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, διεκδικούν και υποχωρούν έως εκεί που τους επιτρέπει ο συσχετισμός δυνάμεων, προσφέροντας ανταλλάγματα είτε θέσεις στα ευρωπαϊκά και άλλα μονοπώλια στην Ελλάδα, είτε κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, με στόχο πάλι τον πλουτισμό των μεγάλων επιχειρήσεων. Τον ίδιο στόχο έχουν και όταν προσφέρουν την ίδια τη χώρα ως εφαλτήριο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, είτε ως διαμετακομιστικό κέντρο στα διάφορα ενεργειακά και τηλεπικοινωνιακά δίκτυα.

Η διαμάχη ανάμεσα στις αστικές τάξεις και τις κυβερνήσεις της ΕΕ διαπλέκεται με τους ανταγωνισμούς στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη, περικλείει ανακατατάξεις μεταξύ τους, του ενός κέντρου ή κράτους σε βάρος του άλλου. Παντού οι λαοί ζουν και θα ζουν την επιδείνωση της θέσης τους και των δικαιωμάτων τους, όσο ο συσχετισμός δεν αλλάζει, δεν ανατρέπεται σε εθνικό επίπεδο, σε όσο γίνεται περισσότερες χώρες μαζί ή διαδοχικά.

Η ανισομετρία, η δυσαναλογία, τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αστικής τάξης και των μονοπωλίων της κάθε χώρας εκφράζονται στους βασικούς δείκτες της παραγωγής και της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της διάρθρωσης των κλάδων, στη σχέση εισαγωγών και εξαγωγών εμπορευμάτων, στους ρυθμούς αύξησης και στον όγκο και του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, αλλά και στη δημοσιονομική πολιτική, στο βιοτικό επίπεδο και στην ονομαστική αξία των μισθών, στην κοινωνική πολιτική. Αρα και στους όρους δανεισμού, στο ύψος των ελλειμμάτων και του χρέους, είτε υπάρχει ανάπτυξη είτε ύφεση - κρίση.

Ενιαία η βάρβαρη πολιτική κατά της εργατικής τάξης

Οι διαφωνίες και αντιθέσεις εκφράζουν τις διαφορετικές απαιτήσεις και ανάγκες ανάμεσα στα κράτη - μέλη, οι αποφάσεις αντανακλούν έναν μικρότερο ή μεγαλύτερο συμβιβασμό ανάμεσά τους, με στίγμα την υπεροχή των πιο ισχυρών καπιταλιστικών κρατών. Η διαφάνεια στις διαβουλεύσεις τους, η ενίσχυση ή όχι των διακρατικών μηχανισμών της ΕΕ ούτε στο ελάχιστο αφορούν την βελτίωση του εργατικού λαϊκού εισοδήματος, όπως υποστηρίζουν τα άλλα κόμματα.

Η θέση που αναπτύσσουν ορισμένες αυτοαποκαλούμενες αριστερές ριζοσπαστικές ανανεωτικές πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή ένα οπορτουνιστικό συνονθύλευμα, και ιδιαίτερα κάποια τμήματά του, για έξοδο από την ευρωζώνη, για επανίδρυση της ΕΕ, ή για εξέλιξη της ΕΕ σε καθαρή ομοσπονδία με ευρωπαϊκή κυβέρνηση και ευρωπαϊκά όργανα δεν περιέχει ούτε ίχνος προοδευτικής ελπίδας για το λαό. Ολες αυτές οι θέσεις επιχειρούν να κρύψουν τη μόνη ρεαλιστική προοπτική προς όφελος του λαού που είναι ο αγώνας για αποδέσμευση της Ελλάδας, για την Ελλάδα της εργατικής λαϊκής εξουσίας, που συνδέεται με την ανατροπή της αστικής πολιτικής εξουσίας, την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Αυτή θα είναι η συμβολή μας για την Ευρώπη του σοσιαλισμού.

Οποια μορφή και αν πάρει η ΕΕ, σε ένα μόνο πεδίο θα υπάρξει ενιαία πολιτική, χωρίς να έχουν μεταξύ τους αντιθέσεις και διαφωνίες: Στη βάρβαρη στρατηγική κατά της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού όλων των κρατών - μελών, στη συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην «ιμπεριαλιστική ειρήνη». Αυτήν την πολιτική κατά των λαών θα την εξυπηρετεί οποιασδήποτε μορφής ευρωενωσιακός μηχανισμός με οποιαδήποτε κοινή πολιτική και αν έχει. Αυτό είναι το ταξικό περιεχόμενο της ευρωπαϊκής ομοσπονδοποίησης, ενώ δεν πρόκειται να παραμεριστεί και να σβήσει το έθνος - κράτος ως όργανο που εξασφαλίζει τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, σε σκληρό ανταγωνισμό ανάμεσα στα κράτη - μέλη.

Οι λαοί πρέπει να δώσουν τη μάχη από τη δική τους όχθη σε αντιπαράθεση με την άλλη όχθη των αστικών κρατών, των μονοπωλίων, σε εθνικό επίπεδο, και σε ευρωπαϊκό, και διεθνές επίπεδο. Δεν έχουν καμιά δυνατότητα να «διορθώσουν» τις αποφάσεις της ΕΕ, μπορούν να βάλουν κάποιο φρένο προσωρινά μόνο με μια επιθετική πολιτική ρήξης. Τελικά η αποδέσμευση κάθε χώρας και με την ανατροπή της αστικής εξουσίας ανοίγει το δρόμο για την Ευρώπη του σοσιαλισμού, της ισότιμης συνεργασίας υπέρ των λαών.

Η πρόταση του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ διαθέτει συγκεκριμένες και λεπτομερειακές προτάσεις, συνεκτικό πλαίσιο κατεύθυνσης για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργατοϋπαλλήλων, των αυτοαπασχολούμενων, της φτωχής αγροτιάς, των γυναικών και των νέων που ανήκουν στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα.

Εχει αναδείξει, τόσο μέσα στη Βουλή όσο και στους αγώνες αιτήματα που ανακουφίζουν άμεσα τη ζωή του λαού, που ανοίγουν το δρόμο για την κοινωνική λαϊκή ευημερία. Για να αποκρούσουμε τα χειρότερα που έρχονται, για να διεκδικήσουμε τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα ένα πράγμα σήμερα απαιτείται: Να κατανοήσει ο λαός το χαρακτήρα της κρίσης, να οργανωθεί, να αντεπιτεθεί, να μην αφήνει ούτε μια μέρα που να μη γίνονται προσπάθειες για να διαφοροποιηθεί, να ανατραπεί ριζικά ο σημερινός αρνητικός συσχετισμός δύναμης, στο κίνημα, στο κοινοβούλιο, γενικότερα στο πολιτικό επίπεδο. Επομένως, η πρότασή μας πέρα από την παρουσίαση και ανάλυση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας περιλαμβάνει τη δημιουργία άμεσα, όσο γίνεται πιο γρήγορα, των κοινωνικών και πολιτικών προϋποθέσεων για να υπάρξει αποτελεσματικότητα στον εργατικό λαϊκό αγώνα. Δε φθάνει να διεκδικείς καλύτερη ζωή, πρέπει να πάρεις την υπόθεση στα χέρια σου για να την κατακτήσεις.

Η κινητήρια δύναμη αντεπίθεσης και ανατροπής

Είναι το εργατικό κίνημα, η ταξική πάλη καθώς και η συμμαχία του εργατικού κινήματος με το ριζοσπαστικό κίνημα των αυτοαπασχολουμένων, της φτωχής αγροτιάς, το ριζοσπαστικό κίνημα της νεολαίας και των γυναικών με γραμμή πάλης που η τελική της έκβαση στοχεύει στη λαϊκή εξουσία - οικονομία. Για να αποκτήσει αυτή τη δυνατότητα πριν απ' όλα το εργατικό κίνημα, και γενικότερα το λαϊκό, απαιτείται ανασύνταξη δυνάμεων, δηλαδή μαζικοποίηση - οργανωτικότητα - πολιτικοποίηση με βάση το σωματείο, τον κλάδο. Ριζική αλλαγή σε όλα τα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος, παραμερισμός και κοινωνική απομόνωση της εργατικής αριστοκρατίας, να καταδικαστεί στην πράξη ο κυβερνητικός - εργοδοτικός συνδικαλισμός, να δυναμώσει ο εργατικός, λαϊκός διεθνισμός. Αυτή η ανασύνταξη δε γίνεται αυθόρμητα παρά με τη συνειδητή δράση των μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ στην κοινωνία και στο πολιτικό επίπεδο αποτελεί προϋπόθεση για να διαμορφωθεί ισχυρή συμμαχία, με στόχο τη λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Ο αγώνας πρέπει να είναι οργανωμένος, καλά σχεδιασμένος σε κάθε φάση και καμπή του, περιφρουρημένος από τις διάφορες προβοκάτσιες και μηχανισμούς που ενδιαφέρονται να τον φθείρουν και να τον υποσκάψουν από τα μέσα.

Η αντεπίθεση, η ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης απαιτούν μαζικές διαδικασίες από τα κάτω προς τα πάνω και αντίστροφα. Επιβάλλουν οι εργαζόμενοι να μετέχουν ενεργά στην επιλογή μορφών πάλης, στην οργάνωσή τους. Απαιτούν επεξεργασμένα επιχειρήματα, μελετημένα μέτωπα συσπείρωσης, προσαρμοσμένα και εξειδικευμένα κατά χώρο και ταυτόχρονα να εξασφαλίζεται η ενιαιοποίηση της κατεύθυνσης σε πανελλαδικό επίπεδο. Η συμμετοχή σε όλη τη διαδικασία και διεξαγωγή του αγώνα με μαζικές διαδικασίες, με πνεύμα συλλογικότητας και πρωτοβουλίας, εξασφαλίζει αποτελεσματικότητα, υπερνίκηση κάθε πνεύματος αυτοσχεδιασμού και τυφλής αγανάκτησης. Τα βήματα που πρέπει να πραγματοποιεί το εργατικό κίνημα, η κοινωνική συμμαχία πρέπει να είναι μελετημένα, αποφασιστικά, να αξιοποιούν τη λαϊκή πρωτοβουλία, την επικαιρότητα, τις καμπές του αγώνα, να είναι με σαφήνεια και σταθερότητα ενταγμένα στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας - οικονομίας.

Οι δυνατότητες της λαϊκής εξουσίας για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών

Σήμερα, στη χώρα μας υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια ριζικά διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, η οποία μπορεί να διασφαλίσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που συνεχώς διευρύνονται. Βασικό χαρακτηριστικό της λαϊκής οικονομίας είναι η μετατροπή της ιδιοκτησίας του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνική κρατική ιδιοκτησία. Σε αυτήν τη γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, πρέπει να ανασυνταχθεί και να βαδίσει το λαϊκό κίνημα, για να βάλει τη σφραγίδα του την κατάλληλη στιγμή.

Το ΚΚΕ καλεί το λαό να αγωνιστεί, για να γίνουν λαϊκή περιουσία τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στους κλάδους της μεταποίησης και γενικότερα της βιομηχανίας και του συγκεντρωμένου εμπορίου. Να δημιουργηθούν ενιαίοι αποκλειστικά κρατικοί φορείς στους κλάδους στρατηγικής σημασίας όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των κατασκευών, των μεταφορών, της εξόρυξης. Να κοινωνικοποιηθούν η γη, οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις στον αγροτικό τομέα, να δημιουργηθούν συνεταιρισμοί φτωχών και μεσαίων αγροτών, ώστε να ξεπερα

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 14.04.2011

00:14

Δευτέρα 18 Απρίλη, στις 7.30 μ.μ ολοι στο Σύνταγμα στη συγκέντρωση του ΚΚΕ

» Ropewalker Kassandra

Μεγάλη συγκέντρωση συμπόρευσης με το ΚΚΕ

Στο Σύνταγμα, τη Δευτέρα 18 Απρίλη, στις 7.30 μ.μ. Θα μιλήσει η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα

Τη Δευτέρα 18 Απρίλη, στις 7.30 μ.μ., το ΚΚΕ διοργανώνει μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Αλέκα Παπαρήγα. Το ΚΚΕ απευθύνει στο λαό κάλεσμα συμπόρευσης, οργάνωσης και αντεπίθεσης, για την απόκρουση και την ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής, που οδηγεί το λαό στην πτώχευση για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Η μεγάλη συγκέντρωση αποτελεί ένα προσκλητήριο αγώνα προς όλους τους εργατοϋπάλληλους, τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, τους συνταξιούχους, τους ανέργους, τους νέους, τις γυναίκες και τους μετανάστες, τους μικρούς αγρότες της Αττικής. Είναι ένα προσκλητήριο πάλης προς όλους εκείνους που μπορεί να μη συμφωνούν σε όλα με το ΚΚΕ, αντιλαμβάνονται όμως ότι μπροστά στο λαό ανοίγονται δύο δρόμοι: Εκείνος της πτώχευσης των λαϊκών νοικοκυριών, του συμβιβασμού με τη βαρβαρότητα που γεννάει εξαθλίωση για τις εργατικές οικογένειες και νέα κέρδη για την πλουτοκρατία. Και εκείνος της οργανωμένης αντίστασης και αντεπίθεσης, προκειμένου να μπουν εμπόδια στα χειρότερα που έρχονται και να ανοίξει ο δρόμος για πραγματικές αλλαγές προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα αν ψήφισαν το ΚΚΕ και αν συμφωνούν σε όλα μαζί του, αν έχουν τους δικούς τους προβληματισμούς, σχετικά με τη σοσιαλιστική προοπτική, ξέχωρα από το αν συμμετείχαν μέχρι σήμερα στις κινητοποιήσεις του εργατικού και λαϊκού κινήματος, έχουν τώρα πολλούς λόγους να συμπορευτούν με το Κόμμα, να ενώσουν τη γροθιά τους με τους κομμουνιστές, στη μεγάλη συγκέντρωση, στις 18 Απρίλη. Για να δώσουν ηχηρή αγωνιστική απάντηση στην κλιμάκωση των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων και να διατρανώσουν: Καμία ανοχή, καμία υποταγή στην πορεία πτώχευσης του λαού, στην οποία οδηγούν κυβέρνηση - ΕΕ - ΔΝΤ για να προστατευθούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Η συμμετοχή τους στη συγκέντρωση είναι η καλύτερη απάντηση σε όλους εκείνους που προκλητικά χρεώνουν στο λαό συμφωνία με τα βάρβαρα μέτρα και τώρα ετοιμάζουν το επόμενο πακέτο, με το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και την ελεγχόμενη χρεοκοπία.

Τα λαϊκά στρώματα γνωρίζουν ότι μπορούν να εμπιστευτούν το ΚΚΕ, γιατί λέει την αλήθεια στο λαό και οι προβλέψεις του επαληθεύονται. Τώρα έχουν την πείρα να δουν ότι όλες οι μορφές διαχείρισης του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος και της κρίσης του, που προτείνουν τα κόμματα της πλουτοκρατίας και του ευρωμονόδρομου, φέρνουν το ίδιο βάρβαρο αποτέλεσμα για το λαό: Το τσάκισμα των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τα «λουκέτα» στα μικρομάγαζα, τη γιγάντωση των μονοπωλίων, την ακρίβεια σε είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, την παραπέρα ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της Υγείας, της Πρόνοιας, της Παιδείας.

Μόνος δρόμος για να μην πτωχεύσει ο λαός, να μην πληρώσει την κρίση και το χρέος που δημιούργησε η πλουτοκρατία, είναι η οργανωμένη ανυπακοή και αντεπίθεση. Η λαϊκή συμμαχία που θα διεκδικεί τα σύγχρονα δικαιώματα, θα ανοίγει το δρόμο με την πάλη της για ριζικές αλλαγές, για λαϊκή εξουσία και οικονομία. Κάθε εργατοϋπάλληλος που στενάζει από το βάρος της αντιλαϊκής επέλασης, έχει τη θέση του στον αγώνα με το ΚΚΕ, στη μεγάλη συγκέντρωση στις 18 Απρίλη στο Σύνταγμα.

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 09.04.2011

08:30

ΠΑΙΔΕΙΑ Στάχτη στα μάτια το «χτύπημα της παπαγαλίας»

» Ropewalker Kassandra

Αναθεματίζουν την «παπαγαλία», όλα τα «παπαγαλάκια» της «νέας» παιδαγωγικής. Ομως τα μέτρα που παίρνουν ενισχύουν και την παπαγαλία και τους ταξικούς φραγμούς. Αλλά η ουσία ξεχωρίζει από κάποιες πλευρές των δηλώσεών τους: «...θα έχουν λιγότερα μαθήματα, λιγότερη ύλη ... φεύγουμε απ' το Λύκειο της επαχθούς ύλης»¹... Μάλιστα, κάποιοι «γκουρού» της «παιδαγωγικής» της «νέας τάξης» ομολογούν: «Η απομνημόνευση είναι χάσιμο χρόνου, αφού η Google είναι μόνο ένα κλικ μακριά σας... η μάθηση με απομνημόνευση πλησιάζει στο τέλος της... οι μαθητές πρέπει να διδάσκονται να διαχειριστούν καλύτερα τις πληροφορίες που είναι διαθέσιμες online... Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι πλέον πηγή γνώσης... Το διαδίκτυο είναι»².

Ετσι «προχωρούν» κι εδώ. Λιγοστεύουν κι υποβαθμίζουν τη ύλη. Ταυτίζουν έντεχνα την «παπαγαλία» με κάθε είδους «απομνημόνευση», χτυπώντας έτσι μια πλευρά της διαδικασίας της οικοδόμησης της γνώσης. Κι έτσι όταν λένε «μην παπαγαλίζεις» εννοούν «μη μάθεις». Καλλιεργούν άρνηση της ανάγκης της μνήμης και άρα συνολικά της μόρφωσης και της γνώσης. «Δε χρειάζεται» λένε «πια να μαθαίνεις». Η γνώση υπάρχει στο internet. Μόνο που δεν είναι «δική σου». Και δεν είναι «γνώση»: Είναι πληροφορίες χύμα. Ο υπολογιστής από εργαλείο γίνεται «αποκλειστικός φορέας της γνώσης». Ούτε βιβλίο χρειάζεται, ούτε και καθηγητής, ούτε τύποι και κανόνες. Γιατί να μάθεις την προπαίδεια; Υπάρχει το κομπιουτεράκι. Γιατί να μάθεις κανόνες γραμματικής; Εχει αυτόματη διόρθωση το κομπιούτερ! Γιατί να υπάρχουν μαθήματα; Τώρα χρειάζονται οι «εργασιούλες» και η διαθεματικότητα. Είναι δύσκολο ένα κομμάτι της ύλης; Θα στο αφαιρέσουμε. Και τέλος πάντων ...μην το μάθεις εσύ. Ο καθένας θα μάθει ό,τι μπορεί.

Κι οι «νέες» μέθοδοί τους στην ίδια κατεύθυνση είναι: «Η εξίσωση χ²-5χ+6=0 έχει ρίζα τον αριθμό 0, 1 ή 2;» Ελέγχεις κάθε αριθμό αν επαληθεύει την εξίσωση. Κι αυτός που ...«έλυσε» την άσκηση δεν ξέρει να λύνει εξισώσεις δευτέρου βαθμού. Κρίση; Καμία. Γνώση; Καμία. Παρατηρητικότητα! Σαν τα τεστ του διαγωνισμού της «ΡΙSΑ».

Ετσι ο κάθε μαθητής «οικοδομεί» τη γνώση του, χαράζει μια δική του αυτόνομη σχολική πορεία μέχρι όπου μπορεί. Καταδικασμένος να μην «κατασκευάσει» ποτέ στο μυαλό του τη γνώση που οικοδόμησε η ανθρωπότητα στα 3.000 τελευταία χρόνια.

Ο στόχος τους είναι ένας: Τα παιδιά της εργατικής τάξης όχι μόνο να μην μπορούν να αποκτήσουν τη γνώση, λόγω των φραγμών στη μόρφωση, αλλά να μη θέλουν κιόλας.

«Παπαγαλία» και απομνημόνευση: Είναι το ίδιο;

«Κατάρα στην απομνημόνευση» λένε για την παπαγαλία. «Από μόνη της η απομνημόνευση δεν είναι αρκετή. Αλλά δεν μπορεί να λείπει από την προσπάθεια του μαθητή να μάθει» λέμε εμείς. Οποιος δεν ξέρει την προπαίδεια, δεν την έμαθε ποτέ απ' έξω. Οποιος έμαθε ότι «τα ρήματα που τελειώνουν σε "ο" γράφονται με ωμέγα» δεν έγινε «παπαγάλος». Τις ταυτότητες της άλγεβρας πρέπει να τις μάθεις, αφού πρώτα καταλάβεις πώς αποδεικνύονται, εξασκείσαι στην εφαρμογή τους, αποκτάς ευχέρεια, τις ξέρεις. Τους τύπους της φυσικής πρέπει να τους μάθεις, να νιώσεις τι εννοούν, ποια μεγέθη συνδέουν και με ποιον τρόπο, να δεις ότι λύνονται όπως και οι εξισώσεις των μαθηματικών, να λύσεις αρκετές για να εξοικειωθείς. Τις χρονολογίες της ιστορίας τις μαθαίνεις για να μπορείς να δεις πώς συνδέονται τα διάφορα ιστορικά γεγονότα, πώς επιδρά το ένα στο άλλο και μαζί με τις πηγές να βγάζεις συμπεράσματα για τις αιτίες και τα αποτελέσματα.

Η μνήμη και η απομνημόνευση είναι λοιπόν απαραίτητη στη διαδικασία της μάθησης.

Μαθητές που καταλαβαίνουν πολύ καλά, αν δε «διαβάσουν» κι αν δεν εφαρμόσουν αυτό τον τύπο ή κανόνα, πολλές φορές και με διαφορετικούς τρόπους, δεν τους μένει τίποτα. Κι αν δεν το εξασκήσουν συστηματικά, πάλι δεν το μαθαίνουν.

«Ερευνα, υπό τον δρα Τζέφρι Κάρπικε του Πανεπιστημίου Περντιού των ΗΠΑ, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι παραδοσιακές μέθοδοι διδασκαλίας στην τάξη, που περιλαμβάνουν την απομνημόνευση χρονολογιών και τύπων, είναι καλύτερες στο να αποτυπώνουν τις γνώσεις στο νου των μαθητών, σε σχέση με άλλες πιο "σύγχρονες" εκπαιδευτικές μεθόδους που αποφεύγουν την απομνημόνευση»³.

Αλλη μελέτη αναφέρει: «Η γνώση αποτυπώνεται όταν γράφουμε και όχι όταν πληκτρολογούμε... Οι μαθητές που γράφουν με το χέρι τους, αντί να πληκτρολογούν σε έναν υπολογιστή, μαθαίνουν καλύτερα. Το ίδιο συμβαίνει και με όσους διαβάζουν από ένα βιβλίο, αντί από μια οθόνη. Ο συγκριτικός έλεγχος του εγκεφάλου έδειξε ότι οι άνθρωποι που γράφουν με τον "παραδοσιακό" τρόπο, εμφανίζουν ενεργοποίηση της περιοχής του Μπροκά, ενώ οι "μοντέρνοι" καθόλου»⁴.

Πώς καταλήγει ο μαθητής στην παπαγαλία;

Τα προηγούμενα παραδείγματα απαντούν σ' αυτό. Στο ελληνικό αστικό σχολείο μέχρι τώρα «μαθαίνουν» χωρίς να μπορούν να συνδυάσουν, να εξηγήσουν και να εμβαθύνουν. Η βαθμοθηρία και ο ανταγωνισμός, από πολύ νωρίς δημιουργούν στο μαθητή πιέσεις που τον οδηγούν θέλει δε θέλει στην παπαγαλία. Το ίδιο και το κυνήγι της ύλης, των εξετάσεων, τα φροντιστήρια. Ο μαθητής πείθεται απ' τους γονείς του, τους δασκάλους του και την εμπειρία του ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να παπαγαλίζει, γιατί αυτό «μετράει». Δεν του έχει δείξει κανείς έναν άλλο δρόμο για τη γνώση.

Αραγε με τα μέτρα και τις μεθόδους που φέρνουν τα υπουργεία Παιδείας, αντιμετωπίζεται αυτό το φαινόμενο; Με τη μείωση και την υποβάθμιση της ύλης, την αφαίρεση από την ύλη κάθε επιστημονικής έννοιας και αιτιολόγησης, την αντικατάσταση των νόμων και των επιστημονικών δεδομένων από στατιστικές, από συλλογή εντυπώσεων, από το ίντερνετ που το ρωτάς για τον Κρόνο και σου βγάζει αστρολογικές προβλέψεις... αντιμετωπίζουν την αδυναμία κριτικής σκέψης; Με τα βιβλία των μαθηματικών του «περίπου», του ηλεκτρονικού υπολογιστή απ' την Γ' Δημοτικού, τα βιβλία που δεν έχουν μέσα κανόνες και θεωρία, που δεν μπορεί ο μαθητής να κάνει επανάληψη... θα χτυπήσουν την παπαγαλία και το φροντιστήριο; Με τα βιβλία της γλώσσας με τη... μαρουλοσαλάτα, που δεν έχουν γραμματική και κανόνες σύνταξης, θα χτυπηθεί η ασυναρτησία; Με την ανταγωνιστικότητα μέσα στην τάξη νομίζουν ότι θα χτυπήσουν την «παπαγαλία»;

Η μόρφωση είναι «οικοδόμημα» κι όχι «τούβλα ατάκτως ερριμμένα»... όπως γίνεται μέχρι τώρα

Τώρα πάνε ένα βήμα παρακάτω: Λένε «η γνώση υπάρχει κάπου. Βρέστε την όπως μπορείτε». Κι όποιος χτίσει έτσι «οικοδομή»... ας μου γράψει.

Υποτίθεται λοιπόν ότι αυτό που χρειάζεται να λύσουμε είναι το «πώς θα μάθουν όλα τα παιδιά γράμματα». Αυτοί που προωθούν την κατηγοριοποίηση των σχολείων, των τάξεων και των μαθητών, που συνέταξαν και εξέδωσαν αυτά τα «νέα βιβλία», που διατηρούν το ανισότιμο διπλό σχολικό δίκτυο, που νομιμοποίησαν την παιδική εργασία, προφανώς δεν έχουν αυτόν το στόχο. Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τα κόμματα της πλουτοκρατίας, οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι «παιδαγωγοί» της αδρής ανταμοιβής δε χωράνε στην αγωνία του εργαζόμενου λαού. Είναι εχθροί μας.

Τα πράγματα είναι απλά: Οποιος θέλει πράγματι όλα τα παιδιά να μαθαίνουν γράμματα, ας μη γίνει συνένοχος των μεταρρυθμίσεων της «νέας τάξης» κι ας συμβάλει στο να έχουμε σχολεία με λίγους μαθητές στην τάξη, με μαθητές που νιώθουν ασφαλείς και χωρίς προβλήματα επιβίωσης απ' το σπίτι τους, με δασκάλους με παιδαγωγική μόρφωση, ικανοποιημένους και χωρίς άγχη, με βιβλία εξαιρετικά, με συνεχή αλληλεπίδραση θεωρίας και πράξης μέσα στην τάξη. Ολοι οι μαθητές πρέπει να μπορούν, να θέλουν, να ονειρεύονται τη μόρφωση και την επιστήμη. Κι ο δάσκαλος θα πονά για το αν οι μαθητές του καταλαβαίνουν κι αγαπούν αυτό που μαθαίνουν. Κι η αγωνία του θα είναι μόνο στο πώς θα βοηθήσει τους πιο «αδύναμους».

Τότε οι μαθητές θα μπορούν να μαθαίνουν καλά, ακόμα και τα πιο δύσκολα πράγματα. Τότε δε θα υπάρχει κανένας που να μην ξέρει ότι η Γη γυρίζει, η ιστορία εξελίσσεται με βάση τους δικούς της νόμους, ότι τη σφραγίδα τους τη βάζουν οι λαοί, ότι η εξέλιξη συνεχίζεται και το σύμπαν είναι μπροστά μας για να το ανακαλύψουμε.

Ποιος τα δικαιούται αυτά; Ολοι μας. Ποιος μπορεί να τα κάνει αυτά; Εμείς. Εγινε ποτέ αυτό; Βέβαια. Η πρώτη απόπειρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού αυτό δείχνει.

Το «νέο σχολείο» λοιπόν θα έρθει και θα είναι το σχολείο της λαϊκής εξουσίας. Της κοινωνίας όπου ο εργαζόμενος θα επωφελείται από το προϊόν του κόπου του και της παραγωγής του. Είτε αυτό είναι υλικό, είτε είναι πνευματικό - επιστημονικό. Και θα είναι ένα σχολείο που θα πείθει όλους τους μαθητές του πως όλα μπορούν να τα μάθουν. Ενα σχολείο όπου οι μαθητές, απαλλαγμένοι από τις αλυσίδες του σημερινού συστήματος, θα ανοίγουν τα φτερά τους για έναν καλύτερο κόσμο. Τέτοιο που δικαιούμαστε όλοι μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Χριστοφιλοπούλου 3/4/2011.

2. Don Tapscott, που θεωρείται κορυφαίος σχολιαστής στην εποχή του διαδικτύου, στους «ΤΙΜΕS».

3.Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Science», στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και στην «Τέλεγκραφ». [www.sciencemag.org]

4. Ερευνα υπό την καθηγήτρια Αν Μάνγκεν του Πανεπιστημίου Στάβανγκερ στη Νορβηγία και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Advances in Haptics», στη Βρετανική «Τέλεγκραφ» και στην «Ημερησία» 21/1/2011.

Μάνος ΔΟΥΚΑΣ Μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ

Περισσότερα... »

06:29

Λεφτά υπάρχουν αλλά τα ροκανίζει το κεφάλαιο

» Ropewalker Kassandra

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ Λεφτά υπάρχουν αλλά τα ροκανίζει το κεφάλαιο

Ακόμα και τα επίσημα στοιχεία αποδεικνύουν ότι το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι, τον λεηλατούν οι διάφορες ομάδες της πλουτοκρατίας

Η οικονομική ολιγαρχία, δηλαδή, κατάφερε, αξιοποιώντας την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να τσεπώσει το 70% του νέου πλούτου

Ολοι μας νιώθουμε ότι «λεφτά υπάρχουν» και πως τα όσα λένε οι κυβερνώντες για να δικαιολογήσουν το όργιο της λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων και της ουσιαστικής κατάργησης των κρατικών δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα, είναι μυθεύματα και παραμύθια, για να καλύψουν τις πομπές τους. Αυτή η γενική αίσθηση, η βεβαιότητα ότι μας κοροϊδεύουν, προκειμένου να υπηρετήσουν το κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του, ιδιαίτερα στη φάση της οικονομικής κρίσης, γίνεται αναπότρεπτα οργή και αγανάχτηση, όταν επιχειρήσεις να πάρεις μολύβι και χαρτί και να κάνεις κάποιους γενικούς, μα πολύ γενικούς, υπολογισμούς. Χωρίς να είναι απαραίτητη η εμβάθυνση σε ζητήματα που υποτίθεται ότι αφορούν μόνο τους ειδικούς, εύκολα συνειδητοποιείς ότι οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κοινωνική κάστα και την εξουσία της, που αποκλειστικό τους μέλημα είναι να κουρσέψουν κυριολεκτικά τους εργαζόμενους, μέχρι τελευταίας ρανίδας.

Η κυβέρνηση και οι διάφοροι παπαγαλίζοντες τα επιχειρήματα της άρχουσας τάξης, υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται είναι υποχρεωτικές, επειδή σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχαμε, τάχα, να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις. Αναφέρονται, δηλαδή, σε ένα κονδύλι που είναι γύρω στα 20 δισ. ευρώ, στο όνομα των οποίων, μειώνονται ταυτόχρονα μισθοί και συντάξεις, προωθούνται μια σειρά αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σε όλο το φάσμα των οικονομικών - παραγωγικών σχέσεων, καταργούνται οι πάσης φύσεως δαπάνες κοινωνικού χαρακτήρα, ακυρώνεται πλήρως ο χαρακτήρας της Δημόσιας Υγείας και Παιδείας, βγαίνει στο σφυρί όποιο περιουσιακό στοιχείο έχει γλιτώσει από το μένος των ιδιωτικοποιήσεων των δύο προηγούμενων δεκαετιών. Κι όλα αυτά, για να μπορούν να καταβάλλονται, λέει, οι μισθοί και οι συντάξεις, τα 20 δισ. που λέμε και παραπάνω.

Το κακό δεν είναι απλά ότι οι κυβερνώντες δημιουργούν λογής λογής μυθεύματα, ώστε να διευκολύνεται η επιβολή των αντιλαϊκών μέτρων και πολιτικών. Χειρότερο είναι ότι οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί που διαθέτει η άρχουσα τάξη συνολικά και ειδικότερα τα Μέσα Ενημέρωσης, που ανήκουν σε κάποιους από τους εκπροσώπους της, έχουν τόση δύναμη, που αυτά τα παραμύθια πολλές φορές τα χάβουν ακόμη και τα θύματα αυτής της πολιτικής, εργαζόμενοι και άλλα λαϊκά στρώματα. Οι αριθμοί, βέβαια, δείχνουν άλλα πράγματα. Ας δούμε μερικά από αυτά. Το ΑΕΠ

Δείκτης της οικονομικής δραστηριότητας σε κάθε κοινωνία, και στη δική μας, είναι το λεγόμενο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, αυτό το ΑΕΠ που μας λένε σε όλους τους τόνους και το οποίο υποτίθεται πως αθροίζει το σύνολο των προϊόντων και υπηρεσιών που παράχθηκαν σε μία χώρα στη διάρκεια ενός χρόνου. Υπολογίζει, δηλαδή, τον καινούργιο πλούτο, τα νέα εισοδήματα, τις νέες αξίες (σε χρηματικές μονάδες) που δημιουργήθηκαν μέσα σε μια χρονιά.

Ανεξάρτητα από τον τρόπο που η στατιστική των αστών υπολογίζει το Ακαθάριστο Εγχώριο προϊόν, ο δείκτης του ΑΕΠ αποτελεί στοιχειώδη βάση ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα, όχι μόνο για την πορεία της οικονομικής δραστηριότητας, αλλά και για τη δομή της, τις αναλογίες της, τις ανακατατάξεις που σημειώνονται και μαζί για ζητήματα που αγγίζουν απευθείας τις παραγωγικές σχέσεις και αποκαλύπτουν τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής. Και πάντως, είναι άλλο να γνωρίζεις και να αναλύεις γενικά, ότι μέσα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι και άλλο, να είσαι σε θέση να το αποδεικνύεις, ακόμα και με τα στοιχεία τα δικά τους, τα «πειραγμένα» και «μαγειρεμένα».

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το ΑΕΠ της χώρας την πενταετία 2005 - 2009, περίοδο για την οποία υπάρχουν ολοκληρωμένα στοιχεία, έφτασε συνολικά τα 1.114,8 δισεκατομμύρια ευρώ, που αν το δούμε αναλυτικά χρόνο το χρόνο, εμφανίζεται ως εξής:

2005: 198,6 δισ. ευρώ 2006: 213,9 δισ. ευρώ 2007: 228,2 δισ. ευρώ 2008: 239,1 δισ. ευρώ 2009: 235,0 δισ. ευρώ

Το να έχεις ΑΕΠ τέτοιων μεγεθών και να λες ότι υπάρχει πρόβλημα για την πληρωμή μισθών και συντάξεων ύψους 20 δισ. που αναλογούν στο εισόδημα περίπου 1 εκατομμυρίου πολιτών, είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Σοβαρότατο. Αρα κάπου αλλού βρίσκεται το ζήτημα. Απάντηση, σε γενικές γραμμές, δίνεται από τα στοιχεία που εμφανίζονται στο σχετικό πίνακα, που δημοσιεύει σήμερα ο «Ριζοσπάστης».

Η συσσώρευση κεφαλαίων

Αυτό που ο καθένας μας αντιλαμβάνεται, ότι κάποιοι, δηλαδή, καρπώθηκαν όλον αυτόν τον πλούτο σε βαθμό που να λένε ότι δεν υπάρχουν κονδύλια για μισθοδοσία, αποδεικνύεται και με αριθμούς. Και αυτό που δείχνουν οι αριθμοί είναι ότι ολόκληρη η προηγούμενη δεκαετία αποτέλεσε μια περίοδο - πρόκληση, σε ό,τι αφορά τον πλούτο που συσσώρευσε η οικονομική ολιγαρχία. Ηταν μια περίοδος τέτοιας υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, που ιστορικά δεν υπάρχει προηγούμενο στη χώρα. Ενα από τα πλέον επίσημα στοιχεία που δείχνουν τη συσσώρευση κεφαλαίων από τις επιχειρήσεις, είναι το ενεργητικό τους. Το σύνολο, δηλαδή, των οικονομικών και παραγωγικών πόρων που κατέχει και εκμεταλλεύεται μια επιχείρηση. Πρόκειται για ένα μέγεθος που εκφράζεται σε μετρητά, σε κτίρια, σε εγκαταστάσεις, σε μηχανές παραγωγής και μεταφορικά μέσα κ.ο.κ. Ο υπολογισμός του ενεργητικού των επιχειρήσεων γίνεται, αφού αφαιρεθεί το σύνολο των δαπανών που ξοδεύονται για την καλοπέραση των μεγαλομετόχων και αφού μοιραστούν τα κέρδη. Αρα, κάθε φορά που αυξάνεται το ενεργητικό μιας επιχείρησης, στην ουσία έχεις νέα συσσώρευση κεφαλαίων και κατ' επέκταση νέα αύξηση του επιχειρηματικού πλούτου.

Τα επίσημα, λοιπόν, στοιχεία δείχνουν ότι το ενεργητικό των μεγάλων επιχειρηματιών ομίλων για την περίοδο 2005 - 2009:

Στον τομέα των τραπεζών και των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών από 182,3 δισ. ευρώ εκτοξεύθηκε στα 566 δισ. ευρώ (αύξηση 210%). Στον υπόλοιπο εταιρικό τομέα που περιλαμβάνει τις μεγάλες «Ανώνυμες Εταιρείες» και τις «ΕΠΕ» 184,1 δισ. ευρώ, διαμορφώθηκε στα 266,7 δισ. ευρώ (αύξηση 45%). Συνολικά, τράπεζες και άλλες επιχειρήσεις αύξησαν το ενεργητικό τους από τα 366 δισ. ευρώ στα 832,7 δισ. ευρώ. Μέσα στην πενταετία, δηλαδή, το ενεργητικό, το κομμάτι του κοινωνικού πλούτου που καρπώθηκαν οι επιχειρήσεις, για να αυξήσουν το ενεργητικό τους, ήταν της τάξης των 466,3 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό αποτελεί μέγεθος που ισούται με το 41,8% του ΑΕΠ της πενταετίας.

Αν στα παραπάνω ποσά προσθέσει κάποιος και τα αστρονομικού επιπέδου κέρδη που τσέπωσαν οι εκπρόσωποι των επιχειρηματικών ομίλων αυτήν την περίοδο, βγαίνει ένα ποσό της τάξης των 52,8 δισ. ευρώ. Αν τα αθροίσουμε με την προσαύξηση του ενεργητικού το κονδύλι μας γίνεται 519,1 δισ. ευρώ, ποσό που ισούται με το 46,6% του ΑΕΠ της πενταετίας.

Τοκοχρεολύσια καρμανιόλα

Οι διαδικασίες συσσώρευσης κεφαλαίων, όπως εκφράζονται μέσα από τη συνεχή αύξηση του ενεργητικού τους, ή από την ολοένα και υψηλότερη κερδοφορία τους, διευκολύνονται σημαντικά από την πολιτική που ασκούν οι κυβερνήσεις - στήριγμα του κεφαλαίου. Μια πολιτική που, πέρα από όλα τα άλλα, συνδυάζει μια σειρά φοροελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές, πληθώρα οικονομικών κινήτρων, ποικιλόμορφες χρηματοδοτήσεις, αναθέσεις έργων που καταβροχθίζουν δεκάδες επί δεκάδων δισεκατομμύρια. Ολα αυτά είναι κονδύλια που βγαίνουν από τον κρατικό κορβανά, είναι οι συμπληρωματικές, οι έμμεσες καταβολές των εργαζομένων προς το κεφάλαιο, ποσά που δημιουργούν αλλεπάλληλες τρύπες στα δημόσια οικονομικά, τα οποία οι αστικές κυβερνήσεις καλύπτουν με κρατικό δανεισμό. Μια πανάκριβη μέθοδος που ανακάλυψαν οι εκπρόσωποι της ολιγαρχίας, ώστε να καταφέρνουν να απομυζούν όσο γίνεται περισσότερο τον πλούτο της κοινωνίας. Ε, λοιπόν, η εξυπηρέτηση αυτού του χρέους, οι πληρωμές, δηλαδή, των τοκοχρεολυτικών δόσεων, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αιτίες αφαίμαξης των εργαζομένων.

Στην πενταετία που αναφερόμαστε, οι πληρωμές για την εξυπηρέτηση το δημόσιου χρέους διαμορφώθηκαν όπως φαίνονται στον πίνακα. Προσοχή στο άθροισμα. Μιλάμε για 210,4 δισ. ευρώ, τα οποία από το 2006 και μετά, χρόνο με το χρόνο αυξάνονται και με βάση τις συμφωνίες κυβέρνησης - τρόικας θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο. Αυτά τα 210,4 δισ. ευρώ, που είναι ένα από τα πλέον προκλητικά δώρα που προσφέρουν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στο τραπεζικό, ντόπιο και ξένο, κεφάλαιο, αντιπροσωπεύουν το 18,9% του ΑΕΠ της πενταετίας. Αν, μάλιστα, τα προσθέσουμε στα 466,3 δισ. ευρώ που είναι η αύξηση του ενεργητικού των επιχειρήσεων, μιλάμε συνολικά για 730 δισ. ευρώ, ή για το 65,5% του αθροιστικού ΑΕΠ, που κατευθύνεται απ' ευθείας στους εκπροσώπους του κεφαλαίου.

Σε όλα τα παραπάνω τώρα μπορούμε να προσθέσουμε τα κεφάλαια που ντόπιοι επιχειρηματίες φυγάδευσαν στο εξωτερικό (11,2 δισ. ευρώ), τα μερίσματα που έφυγαν στο εξωτερικό κύρια από πρώην ΔΕΚΟ, μετοχές των οποίων κατέχουν ξένοι επενδυτικοί όμιλοι (περίπου 10,5 δισ. ευρώ), δηλαδή συνολικά 21,7 δισ. ευρώ. Τέλος, αν στα ...χονδρά κονδύλια συνυπολογίσουμε και τα 28 δισ. ευρώ που δόθηκαν από τη ΝΔ ως πρώτο πακέτο για τη στήριξη των τραπεζών, βγαίνει μια συνολική σούμα που ξεπερνά τα 779,2 δισ. ευρώ.

Καταβρόχθισαν το 70%

Κοντολογίς. Μέσα σε μια πενταετία και πριν ακόμα ξεσπάσει η οικονομική κρίση, η κοινωνία εξασφάλισε αποκλειστικά από την εργασία των εργαζομένων την αύξηση του πλούτου της κατά 1.114 δισ. ευρώ. Ανεξάρτητα από το πώς παρουσιάζονται οι μοιρασιές που έγιναν, μέσα σε αυτήν την ίδια πενταετία, τα ταμεία της άρχουσας τάξης αυξήθηκαν κατά 780 δισ. ευρώ. Η οικονομική ολιγαρχία, δηλαδή, κατάφερε, αξιοποιώντας την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να τσεπώσει το 70% του νέου πλούτου.

Μετά από μια τέτοιου είδους λεηλασία, που είναι σύμφυτη με το σύστημα και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, είναι λογικό επακόλουθο και το εύρος της οικονομικής κρίσης και τα μεγάλα ελλείμματα και το τεράστιο χρέος. Οπως λογική είναι και η εκτίμηση ότι μετά από ένα τέτοιο πλιάτσικο, με στόχο την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, καμιά μορφή αστικής διαχείρισης, δεν μπορεί να δώσει λύσεις που να ανταποκρίνονται στο συμφέρον των λαϊκών στρωμάτων.

Ο λαϊκός θυμός που εντείνεται όταν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της σε βάρος μας κλοπής δεν πρέπει, βέβαια, να πνίγεται μέσα στη μαυρίλα των αδιεξόδων που δημιουργεί το σύστημα και οι φορείς του. Ούτε να εκτονώνεται στην προσμονή ότι κάτι θα αλλάξει. Για να πιάσει τόπο, είναι ανάγκη να μετουσιώνεται σε αντίσταση και δράση. Δράση ενάντια στην πολιτική που κλέβει τον ιδρώτα εκατομμυρίων εργαζομένων, που λεηλατεί τον κοινωνικό πλούτο, που καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, που εντείνει καθημερινά την επιθετικότητα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων μόνο και μόνο για να τη βγάλουν καθαρή οι τραπεζίτες και οι άλλες ομάδες του κεφαλαίου. Δράση για την ανατροπή της πολιτικής οπισθοδρόμησης της κοινωνίας, δράση για τη διεκδίκηση φιλολαϊκών επιλογών για ριζικές ανατροπές στην κατεύθυνση της οικοδόμησης μιας κοινωνίας, που στο επίκεντρό της θα έχει αποκλειστικά τους εργαζόμενους και το λαό και στρατηγικό της στόχο την ολόπλευρη ικανοποίηση των συνεχώς αυξανόμενων αναγκών τους.

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Περισσότερα... »

04:00

Λιβύη - Εντείνονται οι ανταγωνισμοί, πληθαίνουν τα σενάρια

» Ropewalker Kassandra

Οι ΝΑΤΟικοί βομβαρδισμοί για τη στήριξη των δυνάμεων που αντιτίθενται στον Καντάφι και ματοκυλούν το λιβυκό λαό συνδυάζονται με διπλωματικό μαραθώνιο για τη μοιρασιά της λείας από τους ιμπεριαλιστές

Οι μάχες στον πετρελαϊκό κόμβο της Μπρέγκα συνεχίζονται

Ως εβδομάδα της υπόγειας διπλωματίας και των μυστικών επαφών θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τρέχουσα καθώς κλιμακώνονται οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις όπως και οι ανταγωνισμοί μεταξύ ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών δυνάμεων όσον αφορά στο γεωστρατηγικό, αλλά και στον ενεργειακό έλεγχο της Λιβύης. Τα σενάρια που φαίνεται ότι συζητιούνται είτε με τους αντικαθεστωτικούς είτε με τους γιους Καντάφι είτε με τον αντιπρόσωπο του Καντάφι, που επισκέφθηκε και την Αθήνα και την Αγκυρα, είναι αρκετά, με αποτέλεσμα όλα τα ενδεχόμενα να είναι ανοιχτά, όπως εξίσου ανοιχτοί είναι και οι τελικοί ρόλοι που ο καθείς διεκδικεί να διαδραματίσει.

Η σημαντικότερη, πάντως, εξέλιξη των τελευταίων εικοσιτετραώρων, η οποία θα μπορούσε ως ένα βαθμό να λειτουργήσει και ενδεικτικά, είναι η πρώτη εξαγωγή αργού πετρελαίου από τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις από τον τερματικό σταθμού του Τομπρούκ στα ανατολικά της χώρας. Εκεί επρόκειτο να «δέσει» το τάνκερ «Equator» ελληνικών συμφερόντων με λιβεριανή σημαία, προκειμένου να μεταφέρει περίπου 1 εκατομμύριο βαρέλια πετρέλαιο στο Κατάρ για να διυλιστεί και να προωθηθεί στην ευρωπαϊκή αγορά.

Η ΕΝΙ και τα σενάρια

Αν και δεν είναι ξεκάθαρο ποιοι θα είναι αποδέκτες του πρώτου αυτού πετρελαϊκού φορτίου που εξάγεται από την ανατολική Λιβύη εδώ και πολλές εβδομάδες, λόγω του ξεσπάσματος των συγκρούσεων, οι αντικαθεστωτικοί διά του Εθνικού Συμβουλίου διατείνονται ότι θα «γίνουν σεβαστές όλες οι συμφωνίες που έχει υπογράψει το καθεστώς Καντάφι, για όσο καιρό αυτές ισχύουν». Αναμφιβόλως, πάντως, ένα μεγάλο προβάδισμα στην εκμετάλλευση και στη διανομή του λιβυκού πετρελαίου προς την Ευρώπη απέκτησε ο ιταλικός ενεργειακός κολοσσός ΕΝΙ, ο οποίος κατά τη διάρκεια μυστικής συνάντησης αντιπροσωπείας του διοικητικού του συμβουλίου το Σαββατοκύριακο με το Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης κατέληξε σε συμφωνία συνεργασίας.

Υπενθυμίζεται ότι η ΕΝΙ ήταν η εταιρεία που, ούτως ή άλλως, κατείχε τη «μερίδα του λέοντος» στην εκμετάλλευση, σε όλα τα επίπεδα, του λιβυκού πετρελαίου μέσα από σειρά συμφωνιών του καθεστώτος Καντάφι με την ιταλική ηγεσία, με τις δραστηριότητές της να εντοπίζονται κυρίως στο ανατολικό τμήμα της χώρας, σε αυτό δηλαδή που σήμερα ελέγχεται από τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Η συμφωνία αυτή εξηγεί, σαφώς, τη «στροφή» 180 μοιρών στην οποία προχώρησε η ιταλική διπλωματία, στις αρχές της εβδομάδας, μετατρεπόμενη από μία από τις πλέον επιφυλακτικές απέναντι στις στρατιωτικές επιχειρήσεις χώρες της ΕΕ στην τρίτη χώρα, μετά τη Γαλλία και το Κατάρ, που αναγνωρίζουν «το Εθνικό Συμβούλιο ως μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού».

Εξίσου αποκαλυπτική είναι η στάση που τηρούν άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία. Αν και συμμετέχουν ενεργά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Λιβύης, έχοντας αξιοποιήσει ως «λάστιχο» το περιεχόμενο του ψηφίσματος 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας, και παρά το γεγονός ότι έχουν εμπλακεί ιδιαιτέρως σε όλο το διπλωματικό και μυστικό παρασκήνιο, με την αποστολή ειδικών πρακτόρων για την εκπαίδευση των αντικαθεστωτικών και τη σύσταση της «Ομάδας Επαφής» για τη Λιβύη που συνεδρίασε στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα και συνεδριάζει την επόμενη στο Κατάρ, Ουάσιγκτον και Λονδίνο δεν έχουν αναγνωρίσει ως «μοναδικό εκπρόσωπο του λιβυκού λαού» τους αντικαθεστωτικούς, με την πρώτη να δηλώνει ανοιχτά ότι «δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο».

Επίσης υπάρχουν σενάρια για «τριγμούς» στους κόλπους του καθεστώτος Καντάφι, οι οποίοι αγγίζουν ακόμη και το στενότερο κύκλο της οικογένειάς του. Υπάρχουν σενάρια περί διχασμού των γιων Καντάφι, με τους Σαΐφ αλ Ισλάμ και Σάαντι να διαπραγματεύονται μυστικά σειρά πολιτικών μεταρρυθμίσεων, την αποχώρηση του πατέρα τους από την ηγεσία και τη διασφάλιση της παρουσίας τους στο νέο πολιτικό σκηνικό. Αν και η πρόταση απορρίφθηκε από το Συμβούλιο της Βεγγάζης, η φημολογία δεν καταλάγιασε καθώς είναι γνωστό ότι ιδιαίτερα ο Σαΐφ έχει «διαύλους επικοινωνίας» με Λονδίνο και Ουάσιγκτον.

Το «μήνυμα» των μαχών στην Μπρέγκα

Ως ένδειξη για το ...«πού πάνε τα πράγματα», χωρίς φυσικά βεβαιότητες, θα μπορούσε κανείς να εκλάβει και τα τεκταινόμενα στο πεδίο των μαχών. Είναι προφανές ότι οι προσκείμενες στον Καντάφι δυνάμεις μάχονται ακολουθώντας ένα σχέδιο: Να «καθαριστούν» από αντικαθεστωτικούς πόλεις που βρίσκονται κοντά στην Τρίπολη, όπως οι Μιζουράτα, Ζιντάν, Ζεφρέν κλπ., και να διασφαλιστεί ο έλεγχος περισσότερων πόλεων που λειτουργούν ως πετρελαϊκοί κόμβοι και διαθέτουν λιμάνια με τερματικούς σταθμούς, όπως είναι οι Ρας Λανούφ και Μπρέγκα, στα ανατολικά του κόλπου της Σύρτης. Γι' αυτό και τα τελευταία 24ωρα το βάρος και των δύο πλευρών, σε στρατιωτικό επίπεδο, έχει επικεντρωθεί στην πόλη της Μπρέγκα.

Αν δει κανείς το χάρτη, θα διαπιστώσει ότι αν τραβηχτεί μια νοητή γραμμή από την Μπρέγκα προς τα νότια σύνορα της Λιβύης θα μπορούσε, κάλλιστα, να αποτελέσει μια γραμμή διχοτόμησης της χώρας. Μιας διχοτόμησης που θα άφηνε τους αντικαθεστωτικούς με τον έλεγχο επί των 2/3 του πετρελαϊκού πλούτου της χώρας, αλλά θα διασφάλιζε στο καθεστώς Καντάφι (ή κάποιων εκ των γιων του) τον έλεγχο του υπολοίπου, τον έλεγχο ικανοποιητικού αριθμού τερματικών σταθμών και φυσικά του μεγαλύτερου μέρους του αγωγού που διοχετεύει φυσικό αέριο υποθαλασσίως στην Ευρώπη.

Μετά τις πρώτες μέρες «ανθρωπιστικών» βομβαρδισμών (γιατί από «επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων» οι επιχειρήσεις μετατράπηκαν σε αεροπορική υποστήριξη των αντικαθεστωτικών) φάνηκε σαφώς πως οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις δεν ήταν σε θέση να προελάσουν και να νικήσουν τον Καντάφι ούτε με ΝΑΤΟική αεροπορική κάλυψη. Πάντως, η ιμπεριαλιστική επέμβαση αποτελεί μια προσπάθεια να ελεγχθεί η πλούσια «μαύρη ήπειρος», όπου δρουν και άλλοι ανταγωνιστές όπως η Κίνα και η Ρωσία. Υπό την έννοια αυτή, το ενδεχόμενο διχοτόμησης είναι μάλλον πολύ πιο πιθανό.

Ε. Μ. Ψήφισμα καταδίκης της ιμπεριαλιστικής επέμβασης Ψήφισμα καταδίκης της νέας ιμπεριαλιστικής επέμβασης ενάντια στο λαό της Λιβύης υπογράφουν 84 πανεπιστημιακοί, καθηγητές ΤΕΙ και ερευνητές από ιδρύματα της Αθήνας και του Πειραιά. Το ψήφισμα έχεις εξής:

«Εμείς, μέλη του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των ελληνικών Πανεπιστημίων, ΤΕΙ και Ερευνητικών Κέντρων καταδικάζουμε απερίφραστα τη νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση ενάντια στο λαό της Λιβύης. Οι "ανθρωπιστικές" ανησυχίες των ΝΑΤΟικών και Ευρωενωσιακών συμμάχων είναι πρόσχημα για να δικαιολογήσουν την παρέμβαση στα εσωτερικά της Λιβύης. Ο πραγματικός τους στόχος είναι τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και η δημιουργία νέων δυνατοτήτων κερδοφορίας.

Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που - με τη συμφωνία της ΝΔ - εμπλέκει τη χώρα μας και συμπράττει στους πολεμικούς σχεδιασμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ, εκχωρώντας τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα εδάφη της χώρας μας, για να διασφαλίσει, όπως ομολογείται από επίσημες κυβερνητικές δηλώσεις, "τα συμφέροντα των ελληνικών επιχειρήσεων στη Βόρεια Αφρική".

Αυτοί που σήμερα δολοφονούν το λαό της Λιβύης είναι οι ίδιοι που αξιοποιούν την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση για τη σκληρή αντιλαϊκή πολιτική της ισόβιας φτώχειας για τους εργαζόμενους, όπως η επίθεση που ζει ο ελληνικός λαός στα δικαιώματά του. Οι λαοί πρέπει να απαντήσουν με τη δική τους συμμαχία, το δικό τους λαϊκό μέτωπο, να αντεπιτεθούν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα!

Δυναμώνουμε την αλληλεγγύη μας στο λιβυκό λαό, που είναι ο μόνος υπεύθυνος να λύσει τα προβλήματά του. Ενώνουμε τη φωνή μας με ολόκληρο τον ελληνικό λαό:

Να σταματήσει τώρα η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη! Καμιά εμπλοκή της χώρας! Να κλείσει τώρα η βάση της Σούδας, του Αραξου και του Ακτίου! Ούτε γη, ούτε νερό, ούτε αέρας στους φονιάδες των λαών! Κάτω η νέα τάξη των ιμπεριαλιστών! Λεφτά για την Παιδεία, όχι για του ΝΑΤΟ τα σφαγεία»!

Υπογράφουν οι παρακάτω πανεπιστημιακοί, καθηγητές ΤΕΙ και ερευνητές:

Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο: ΒΑΔΑΛΟΥΚΑ Κική, ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ Παναγιώτης, ΒΕΣΚΟΥΤΗΣ Βασίλης, ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Παναγιώτης, ΓΙΟΒΑ Διδώ, ΔΡΗΣ Μανώλης, ΖΗΣΗΣ Βασίλης, ΚΟΚΚΟΡΗΣ Μιχάλης, ΚΡΗΤΙΚΟΣ Γιώργος, ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ Δημήτρης, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Κώστας, ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Αλέξης, ΠΕΟΓΛΟΣ Βασίλης, ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ Γιώργος, ΣΙΕΤΤΟΣ Κώστας, ΣΤΡΑΤΗΓΕΑ Αναστασία, ΤΕΛΕΙΩΝΗ Βέτα, ΤΣΑΚΑΛΑΚΗΣ Κώστας, ΤΣΙΝΙΑΣ Γιάννης, ΦΙΛΙΠΠΑΣ Κωνσταντίνος, ΧΙΤΖΑΝΙΔΗΣ Κυριάκος, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ Βαγγέλης.

Πανεπιστήμιο Αθήνας: ΓΕΛΑΔΑΣ Νίκος, ΖΟΥΝΧΙΑ Αικατερίνη, ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ Ευστράτιος, ΚΑΡΑΜΠΑΤΣΟΣ Γιώργος, ΚΑΡΟΥΜΠΑΛΟΣ Κώστας, ΚΟΥΤΟΥΛΟΥΛΗΣ Α., ΚΟΣΚΟΛΟΥ Μαρία, ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ Μαρία, ΜΠΑΓΙΟΣ Ιωάννης, ΜΠΑΡΖΟΥΚΑ Καρολίνα, ΜΠΕΡΓΕΛΕΣ Νίκος, ΜΠΟΥΝΤΟΛΟΣ Κωνσταντίνος, ΝΟΥΤΣΟΣ Κωνσταντίνος, ΞΗΡΟΥΧΑΚΗ Ευαγγελία, ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Γεωργία, ΠΑΠΑΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ Μαρία, ΠΛΑΤΑΝΟΣ Θεόδωρος, ΣΙΣΚΟΣ Γιώργος, ΤΡΙΜΠΕΡΗΣ Γιώργος, ΤΥΡΟΒΟΛΑ Βασιλική, ΧΑΤΖΗΧΑΡΙΣΤΟΣ Δημήτρης.

ΑΣΟΕΕ: ΛΟΪΖΙΔΗΣ Ιωάννης, ΜΠΟΥΡΛΑΚΗΣ Κωνσταντίνος.

Πάντειος: ΚΑΛΤΣΩΝΗΣ Δημήτρης, ΚΑΝΕΛΛΑΚΗ Σοφία, ΚΑΡΑΓΑΝΗΣ Αναστάσιος, ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Τρύφωνας, ΠΑΠΑΝΕΟΦΥΤΟΥ Αγάπιος.

Πανεπιστήμιο Αιγαίου: ΠΑΠΑΛΕΞΙΟΥ Νίκος.

Γεωπονική Αθήνας: ΚΟΥΤΙΝΑΣ Απόστολος, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Γιώργος, ΠΑΠΟΥΤΣΟΓΛΟΥ Ευστράτιος.

Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο: ΔΕΤΣΗΣ Βασίλης, ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ Κοσμάς.

Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΑΣΠΑΙΤΕ): ΖΟΥΠΑΣ Ανδρέας.

Σχολή Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών (ΣΓΤΚΣ) του ΤΕΙ Αθήνας: ΓΚΕΝΑ Λίτσα, ΓΚΡΙΤΖΑΠΗΣ Θανάσης, ΔΑΚΟΣ Σοφοκλής, ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ Α., ΜΠΑΛΛΑ Ευαγγελία, ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Αθανάσιος, ΡΟΚΚΟΣ Κυριάκος, ΡΟΘΟΣ Κώστας, ΣΤΑΝΓΚΑΝΕΛΛΗΣ Διονύσης, ΤΕΡΖΗΣ Νίκος, ΤΖΑΝΟΥΛΙΝΟΣ Πραξιτέλης, ΤΖΙΑΜΟΥΡΑΝΗ Ελένη, ΤΣΙΓΩΝΙΑΣ Μάριος, ΤΣΙΟΥΡΗΣ Γιώργος.

ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος»: ΒΑΡΒΑΓΙΑΝΝΗ Μελίνα, ΔΑΝΙΗΛ Κατερίνα, ΚΑΤΣΑΡΟΣ Νίκος, ΣΑΒΒΑ Παναγιώτα, ΣΑΒΒΙΔΟΥ Αναστασία, ΦΛΩΡΟΥ Ελένη, ΧΑΡΟΥ Ελένη.

Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών: ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ Θεοδώρα, ΛΕΟΝΤΣΙΝΗ Μαρία, ΛΟΥΓΓΗΣ Τηλέμαχος, ΜΟΥΣΔΗΣ Γιώργος, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Μάνθος, ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ Δημήτρης.

Περισσότερα... »

01:05

16ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

» Ropewalker Kassandra

16ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ «Γιορτή» αγώνα και ευθύνης

Κάθε προσδοκία ξεπέρασε η συμμετοχή στις εργασίες, που ολοκληρώνονται την Κυριακή

Ξεκίνησαν χτες με τη διεθνιστική συγκέντρωση στο γήπεδο του Τάε Κβο Ντο οι εργασίες του 16ου Συνεδρίου της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, οι οποίες θα διαρκέσουν μέχρι την Κυριακή 10 Απρίλη. Γεγονός με μεγάλη σημασία για την πορεία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος που μέσα σε συνθήκες ολομέτωπης και πρωτόγνωρης αντεργατικής επίθεσης βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις.

Η κρισιμότητα του Συνεδρίου αποτυπώνεται και στην αυξημένη συμμετοχή. «Αγκαλιάστηκε» από εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις και στις πέντε ηπείρους ξεπερνώντας κάθε προσδοκία σε συμμετοχή. Είναι ενδεικτικό ότι στο προηγούμενο συνέδριο, πριν πέντε χρόνια στην Αβάνα, συμμετείχαν 503 αντιπρόσωποι από 64 χώρες. Για φέτος υπολογίζονταν πως θα συμμετείχαν περίπου 600 αντιπρόσωποι. Ωστόσο, όσο περνούσαν οι μήνες, τόσο αυξάνονταν οι συμμετοχές, φτάνοντας έτσι σήμερα τους 828 αντιπροσώπους από 104 χώρες. Από αυτούς το 22% είναι γυναίκες συνδικαλίστριες, ενώ στην ΠΣΟ έφτασαν 2.000 σελίδες με προτάσεις εκατοντάδων οργανώσεων για το συνέδριο. Στο πλαίσιο των εργασιών του συνεδρίου, θα γίνουν συνελεύσεις των Περιφερειακών Γραφείων της ΠΣΟ, αλλά και διάφορες δραστηριότητες όπως επισκέψεις των συνέδρων και καταθέσεις στεφανιών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, στο άγαλμα του Σιμόν Μπολίβαρ.

Την ίδια στιγμή το Συνέδριο αποτελεί γεγονός με ειδικό βάρος και για την εργατική τάξη της χώρας μας, καθώς πραγματοποιείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και σε μία περίοδο που μεγαλώνουν οι ευθύνες και για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας. Μ' αυτή την περηφάνια και το ανάλογο μεράκι ολοκληρώθηκαν και οι προετοιμασίες για την υποδοχή των εκατοντάδων συνέδρων, ώστε να «ντυθεί» ο χώρος με τα συνθήματα και τις σύγχρονες ανάγκες των εργατών και των εργατριών όλου του κόσμου.

Για ένα μέλλον που θα ανήκει στον κόσμο της δουλειάς

Η ομιλία του Γιώργου Μαυρίκου, ΓΓ της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, στη χτεσινή εκδήλωση

Από τη διεθνή μέρα δράσης της ΠΣΟ τον περασμένο Σεπτέμβρη. Η φωτ. από γυναίκες εργάτριες στις Φιλιππίνες

«Χιλιάδες εργαζόμενοι από όλους τους κλάδους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, από κάθε συνοικία της Αττικής διαδήλωσαν με παλμό. Ανέδειξαν και με την παρουσία τους τη μεγάλη σημασία που έχει αυτό το συνέδριο αγωνιστικών και ταξικών συνδικάτων για την εργατική τάξη όλου του κόσμου.

Συνέδριο που αγκαλιάστηκε από εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις και στις πέντε ηπείρους ξεπερνώντας κάθε προσδοκία σε συμμετοχή, με πάνω από 800 ξένους αντιπροσώπους. Συνέδριο που στήθηκε και θα διεξαχθεί με την εθελοντική προσφορά πολλών εργαζομένων και νέων.

Ακολουθεί η κεντρική ομιλία του Γιώργου Μαυρίκου, Γενικού Γραμματέα της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας:

«Αγαπητοί σύντροφοι,

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Αντιπρόσωποι στο 16ο Παγκόσμιο Συνδικαλιστικό Συνέδριο,

σας ευχαριστούμε όλους για την παρουσία σας εδώ σε αυτό το πολύ σημαντικό διεθνές συνδικαλιστικό συνέδριο.

Η συμμετοχή στο Συνέδριο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ξεπέρασε όλα τα προηγούμενα ρεκόρ. Δεν είναι τυχαίο. Οι βαριές συνέπειες της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης και η βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών μας υποχρεώνει σε πορεία συσπείρωσης και μαχητικής στράτευσης. Το μεγάλο ενδιαφέρον συμμετοχής επιβεβαιώνει ακόμη ότι στα πέντε χρόνια που πέρασαν από το προηγούμενο Συνέδριό μας, κάναμε σοβαρά θετικά βήματα.

Πλούσια αγωνιστική δράση

Φτάσαμε εδώ, στο Παγκόσμιο Συνδικαλιστικό Συνέδριο μέσα από μεγάλους αγώνες σε κλαδικό, τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, μέσα από μία ανοιχτή, δημοκρατική, αγωνιστική συζήτηση μέσα στα συνδικάτα, μέσα στους χώρους δουλειάς, μέσα στους βασικούς κλάδους. Οργανώσαμε αξιόλογες κεντρικές πρωτοβουλίες, συζητήσεις, κριτικής εξέτασης της δουλειάς μας, ανταλλαγής απόψεων πάνω στα επίκαιρα, τα σύγχρονα θέματα που απασχολούν την παγκόσμια εργατική τάξη.

Από τις πρωτοβουλίες αυτές, μπορούμε να θυμίσουμε:

-- Τη διεθνή συνδιάσκεψη στην Γενεύη τον Ιούνη του 2010 με συμμετοχή εκατοντάδων συνδικαλιστών.

-- Την εκδήλωση στην Αβάνα της Κούβας την Πρωτομαγιά του 2010.

-- Τη μεγάλη ανοιχτή συνδιάσκεψη - συζήτηση στο Καράκας της Βενεζουέλας με συμμετοχή 800 συνδικαλιστών από τη Λατινική Αμερική στις 22 Ιούλη 2010.

-- Την εκδήλωση στης Φιλιππίνες για τους μετανάστες στις 21-22 Απρίλη 2010.

-- Την εκδήλωση στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής το Σεπτέμβριο 2010.

-- Την εκδήλωση στο Κάιρο στις 15-18 Σεπτέμβρη 2010.

-- Την εκδήλωση με νέους εργαζόμενους στον Παναμά τον Δεκέμβρη 2010.

-- Τη Διεθνή Συνάντηση στην Κύπρο τον Φεβρουάριο 2011.

Σε όλες αυτές και σε πολλές ακόμα συνελεύσεις, τα μέλη και οι φίλοι, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε, να ανταλλάξουμε σκέψεις, να προβληματιστούμε.

Μεγάλο το παγκόσμιο ενδιαφέρον για το συνέδριο

Το μεγάλο ενδιαφέρον για το Συνέδριό μας, εκφράστηκε ακόμα με τις προτάσεις, τα γραπτά κείμενα που έφτασαν στα κεντρικά γραφεία από κάθε γωνιά του πλανήτη. Από μικρές και μεγάλες οργανώσεις, από στελέχη μας και πολλούς φίλους μας. Συνολικά λάβαμε 1.850 σελίδες προτάσεις και παρατηρήσεις. Πολλοί αντιπρόσωποι μέχρι σήμερα έχουν ήδη ζητήσει να είναι ομιλητές στο Συνέδριό μας. Σας ευχαριστούμε όλους για τις προτάσεις σας. Τέσσερις μέρες εδώ στην Αθήνα, θα τις συζητήσουμε όλες, θα κουβεντιάσουμε με βάση όλα τα κεντρικά ντοκουμέντα. Θα πάρουμε αποφάσεις και θα εκλέξουμε την ηγεσία της ΠΣΟ για τη νέα πενταετία.

Εκατοντάδες συνδικαλιστές από όλο τον κόσμο έσπευσαν στην Ελλάδα για το συνέδριο της ΠΣΟ. Στη φωτ. η σομαλική αντιπροσωπεία κατά την άφιξή της στο «Ελ. Βενιζέλος»

Θα κάνουμε ένα συνέδριο ταξικό, ανοιχτό, δημοκρατικό, όλοι μαζί εργάτες, άντρες και γυναίκες, αγωνιστές από όλους τους κλάδους που έχουμε εθελοντικά στρατευτεί στις γραμμές του ταξικού αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Κρίσιμη περίοδος για τους εργαζόμενους

Το Συνέδριό μας γίνεται σε μια κρίσιμη περίοδο. Μια περίοδο που έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το ένα είναι η βαθιά οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και η κλιμάκωση του πολέμου σε βάρος των εργαζομένων, που οδηγεί εκατομμύρια εργαζόμενους στη μαζική ανεργία, στην εξαθλίωση, στη φτώχεια, στη μετανάστευση και το άλλο είναι η εντεινόμενη επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού με στρατιωτικά μέσα, με επεμβάσεις.

Ολες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις, τόσο οι νεοσυντηρητικές, όσο και οι σοσιαλδημοκρατικές και σε συνεργασία και μπροστά στις ανυπέρβλητες δυσκολίες που έχουν να διαχειριστούν την κρίση έχουν περάσει σε μια πρωτοφανή επίθεση ισοπέδωσης των εργατικών δικαιωμάτων και των κατακτήσεων. Κατακτήσεις που χρειάστηκαν σκληροί αγώνες για να κατακτηθούν. Οι μισθοί, η Κοινωνική Ασφάλιση, τα κοινωνικά δικαιώματα, οι Συλλογικές Συμβάσεις χτυπιούνται. Η ανεργία και η φτώχεια μεγαλώνουν. Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Υγεία, στην Παιδεία και σε όλους τους στρατηγικούς τομείς αποτελούν πεδίο μεγάλης κερδοφορίας για τις πολυεθνικές και τα μονοπώλια.

Απάντηση ανυπακοής σε όλο τον κόσμο

Απέναντι σε αυτές τις αντεργατικές πολιτικές, η εργατική τάξη σε πολλές χώρες των πέντε ηπείρων αντιστάθηκε, έδειξε ανυπακοή, οργάνωσε σημαντικές απεργίες, σημαντικούς αγώνες, πολύμορφες δραστηριότητες. Συνειδητοποιούμε πιο βαθιά, ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν έχει να δώσει τίποτε άλλο, παρά μόνο βαρβαρότητα.

Τα συνδικάτα μέλη και φίλοι της ΠΣΟ στάθηκαν στις περισσότερες περιπτώσεις στην πρώτη γραμμή αυτών των αγώνων. Στο Περού, στο Μεξικό, στην Κολομβία, στη Βραζιλία, στην Κόστα Ρίκα, στον Παναμά, στη Νότια Αφρική και στη Νιγηρία, στην Ινδία, στο Πακιστάν, στο Μπαγκλαντές και στη Σρι Λάνκα, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, στη Γαλλία, στην Πορτογαλία και στην Ελλάδα και αλλού.

Η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία απέναντι στη γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια. Οργάνωσε δεκάδες πρωτοβουλίες, δεκάδες δραστηριότητες έμπρακτης αλληλεγγύης, στάθηκε δίπλα μαζί με όσους αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά της. Κορυφαίες στιγμές αυτής της πενταετίας για τη δράση της ΠΣΟ ήταν τέσσερις μεγάλες κινητοποιήσεις που οργανώσαμε:

-- Την 1 Απρίλη 2009 όπου σε 45 χώρες οργανώθηκαν απεργίες, κινητοποιήσεις, διαμαρτυρίες, συλλαλητήρια.

-- Την τριήμερη απεργία αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό τον Ιούνη του 2010, στα λιμάνια όλου του κόσμου ενάντια στα εμπορικά πλοία του Ισραήλ.

-- Την σπουδαία κινητοποίηση στις 7 Σεπτέμβρη 2010 με το κεντρικό σύνθημα της ΠΣΟ "Δεν θα πληρώσουμε εμείς τη δική τους κρίση", όπου μόνο στο Νέο Δελχί της Ινδίας πάνω από 1.000.000 εργάτες πήραν μέρος στην κινητοποίησή μας, ενώ την ίδια μέρα σε 56 χώρες ξεδιπλώθηκαν αγωνιστικές πρωτοβουλίες με τα ίδια συνθήματα και τις ίδιες σημαίες.

-- Την πανευρωπαϊκή μέρα δράσης στον κλάδο των Μεταφορών που οργανώσαμε στις 2 Μαρτίου ενάντια στην πολιτική της ΕΕ, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις απαιτώντας δημόσιες, αξιόπιστες και φτηνές συγκοινωνίες για τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Στο ίδιο διάστημα εκ μέρους της ΠΣΟ αξιοποιήσαμε την όποια δυνατότητα υπάρχει σε διεθνείς οργανισμούς που συμμετέχει ώστε να αναδείξουμε την ανάγκη της διεθνιστικής αλληλεγγύης και διεθνούς συντονισμού όπως κάναμε για τις δολοφονίες συνδικαλιστών στην Κολομβία, στις Φιλιππίνες, για τους πέντε Κουβανούς, που είναι παράνομα φυλακισμένοι στις ΗΠΑ κλπ. Είμαστε μπροστά σε νέα ιστορικά καθήκοντα και ευθύνες. Είμαστε βέβαιοι, ότι το Συνέδριό μας θα μας εξοπλίσει με νέα δύναμη για να ανταποκριθούμε.

Ενταση ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών

Το δεύτερο βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου που ζούμε είναι η ένταση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που είναι η άλλη όψη της επιθετικότητας του κεφαλαίου για την αντιμετώπιση της κρίσης. Το βλέπουμε πολύ χαρακτηριστικά και αυτές τις μέρες στη Λιβύη που με πρόσχημα, με ψεύτικη δικαιολογία την προστασία των αμάχων, τα αεροπλάνα των ιμπεριαλιστών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ βομβαρδίζουν τη Λιβύη. Αυτοί οι ίδιοι που στήριζαν το αντιδημοκρατικό καθεστώς του Καντάφι, αυτοί οι ίδιοι που έβγαζαν μαζί του φωτογραφίες και υπέγραφαν μαζί του κερδοσκοπικά συμβόλαια, αφού οργάνωσαν εσωτερικές αντιδράσεις, τώρα βομβαρδίζουν και σκοτώνουν το λαό της Λιβύης.

Οταν ο Καντάφι ανακοίνωσε ότι δε θα ανανεώσει το συμβόλαιο με τη γαλλική Total, με την ιταλική ENI, τη βρετανική BP, την ισπανική REPSOL, την EXXONMobial, τότε οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ισπανίας άρχισαν δουλειά για να οργανώσουν τους λεγόμενους αντικαθεστωτικούς στην Ανατολική Λιβύη. Τότε άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Ολος ο κόσμος, όλοι οι λαοί γνωρίζουν ότι ο πόλεμος στη Λιβύη γίνεται για τα πετρέλαια, για το φυσικό αέριο, για τους αγωγούς μεταφοράς, για την πρόσβαση στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, για τον τεράστιο φυσικό και ορυκτό πλούτο. Στον πόλεμο της Λιβύης εκφράζονται οι λυσσαλέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί για το ποιος θα κερδίσει θέσεις στη διεθνή συγκυρία διευρύνοντας τις σφαίρες επιρροής και χαράζοντας όπου μπορούν νέα σύνορα.

Το ίδιο έργο παίχτηκε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Κολομβία με τις στρατιωτικές βάσεις, στην Ονδούρα με το πραξικόπημα, στην Αϊτή με αφορμή το μεγάλο σεισμό, στο Νταρφούρ. Στα ίδια σενάρια των ιμπεριαλιστών εντάσσονται οι συγκρούσεις στη Γεωργία, στην Κορεατική Χερσόνησο και στην Ακτή του Ελαφαντοστού.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα σχέδια των ΗΠΑ του ΝΑΤΟ για τη λεγόμενη «Μεγάλη νέα Μέση Ανατολή» που εξήγγειλε στις 4-6-2009 από το Κάιρο ο κ. Μπαράκ Ομπάμα μαζί, αγκαλιά με τον Χόσνι Μουμπάρακ.

Οι πρόσφατες εξελίξεις και οι λαϊκές εξεγέρσεις στην Αίγυπτο, την Τυνησία, την Αλγερία, την Υεμένη, στο Μπαχρέιν, που η ΠΣΟ τις στήριζε από την πρώτη στιγμή, δείχνουν ότι οι λαοί αφυπνίζονται, έχουν τη δύναμη να υπερασπίσουν το δίκιο τους, τα συμφέροντά τους. Επιβεβαιώνουν, ταυτόχρονα, ότι οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στην ανεργία, ενάντια στη φτώχεια, στην κρατική βία, ενάντια στη διαφθορά, ενάντια στην καταλήστευση του παραγωγικού πλούτου των χωρών τους δεν πρέπει να περιορίζονται στην εναλλαγή προσώπων στην εξουσία, να φεύγουν οι Μουμπάρακ και ο Μπεν Αλι και να μένει η ίδια πολιτική. Πρέπει να είναι με σχέδιο και προοπτική, για αλλαγές στην εξουσία. Αυτός είναι ο δρόμος της εργατικής τάξης, των λαών στον 21ο αιώνα. Στον ιμπεριαλισμό, στον καπιταλισμό καμιά υποταγή, κανένα συγχωροχάρτι.

Αγαπητοί σύντροφοι,

όλες αυτές οι τελευταίες εξελίξεις και κύρια ο άδικος ιμπεριαλιστικός πόλεμος ενάντια στη Λιβύη έφερε πάλι στην επικαιρότητα το σημερινό ρόλο του ΟΗΕ, που αποφάσισε και έδωσε το ΟΚ για τη στρατιωτική επίθεση. Το ίδιο ΟΚ που έδωσε για τον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ, το ίδιο ΟΚ που έδωσε για την επίθεση του ΝΑΤΟ ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Ομως την ίδια ώρα κανένας από όλους αυτούς δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ για την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους είτε για τη λύση του Κυπριακού.

Κίνημα σε σύγκρουση με την εκμετάλλευση

Μέσα σε αυτές τις περίπλοκες και δύσκολες συνθήκες προβάλλει το ερώτημα: Τι διεθνές συνδικαλιστικό Κίνημα χρειάζεται σήμερα η παγκόσμια εργατική τάξη;

Ενα κίνημα που θα συμβιβάζεται και θα συμμαχεί με το καπιταλιστικό σύστημα για να το "εκσυγχρονίσει"; `Η ένα κίνημα που θα εκπροσωπεί την εργατική τάξη και τους συμμάχους της και που θα είναι σε σύγκρουση με τους καπιταλιστές μέχρι την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος;

Ενα κίνημα που θα στηρίζει τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, στη Γιουγκοσλαβία; `Η ένα κίνημα που θα είναι σε σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό και τους άδικους πολέμους του; Που θα αγωνίζεται για την ειρήνη και τη φιλία ανάμεσα σε όλους τους λαούς;

Ενα κίνημα που θα προσπαθεί να ενώσει την εργατική τάξη για να συνεργαστεί με τα μονοπώλια και τις πολυεθνικές στη γραμμή της ταξικής συνεργασίας; `Η ένα κίνημα που θα ακολουθεί τη γραμμή του ταξικού αγώνα και θα ενώνει ολόκληρη την εργατική τάξη με βάση τα δικά της τα ταξικά συμφέροντα;

Ενα κίνημα που θα στηρίζει την πολιτική του Ισραήλ, που θα συκοφαντεί την Κούβα, θα συκοφαντεί τη Βενεζουέλα, το Εκουαδόρ, τη Βολιβία, το Ιράκ και τη Βόρεια Κορέα; `Η ένα κίνημα του προλεταριακού διεθνισμού που θα είναι σταθερά στο πλευρό του Παλαιστινιακού Λαού για να αποκτήσει τη δική του πατρίδα, θα στηρίζει την κουβανέζικη επανάσταση και θα υπερασπίζει το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει μόνος του για το παρόν και το μέλλον;

Ενα κίνημα, μια γραφειοκρατική ελίτ, των γραφείων, με πλούσιους μισθούς, μέσα στη διαφθορά και τη συναλλαγή; `Η ένα κίνημα που τα στελέχη του, η ηγεσία του σε τοπικό, κλαδικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο θα είναι ταυτισμένοι με την εργατική τάξη, τη φτωχή αγροτιά, τη νεολαία, τις γυναίκες, τους ακτήμονες, τους μετανάστες και τους ιθαγενείς;

Στα ερωτήματα αυτά, η απάντησή μας είναι ξεκάθαρη, συνεχίζουμε στο δρόμο του ταξικού αγώνα. Ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο. Για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για ένα μέλλον που θα ανήκει στον κόσμο της δουλειάς.

Ζήτω τα 66 χρόνια της ΠΣΟ!

Ζήτω η Παγκόσμια Εργατική Τάξη!

Ζήτω οι αγώνες της Εργατικής Τάξης!».

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Σηκώνουμε πιο ψηλά τη σημαία του διεθνισμού

Ο χαιρετισμός του ΠΑΜΕ στην εκδήλωση για το 16ο Συνέδριο της ΠΣΟ

Από τις προετοιμασίες του χώρου για τις εργασίες του 16ου Συνεδρίου της ΠΣΟ

«Το ΠΑΜΕ, το ταξικό εργατικό κίνημα, η εργατική τάξη της χώρας μας, σας καλωσορίζει με ιδιαίτερη χαρά στο 16ο Συνέδριο της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας. Είναι μεγάλη τιμή για την εργατική τάξη της πατρίδας μας η διεξαγωγή ενός τόσο μεγάλου συνδικαλιστικού γεγονότος στην Αθήνα.

Χαιρετίζουμε στο πρόσωπό σας τα εκατομμύρια των εργατών και εργατριών που συσπειρώνονται και παλεύουν μέσα από τις γραμμές της ΠΣΟ για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, σε σκληρό αγώνα με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό.

Η συνάντησή μας αυτή από όλες τις γωνιές του πλανήτη, την Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, μέσα από πολλές δυσκολίες και εμπόδια, είναι πολύ σημαντική. Σας καλωσορίζουμε με αδελφική αλληλεγγύη και σηκώνουμε μαζί σας ακόμη πιο ψηλά τη σημαία του διεθνισμού στους κοινούς μας στόχους.

Συναντιόμαστε για να μελετήσουμε την πείρα της πάλης, αλλά και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή διεξάγεται, για να πάρουμε αποφάσεις που θα δώσουν ώθηση στο ταξικό κίνημα. Εχουμε όλοι συνείδηση μέσα σε ποιες συνθήκες παλεύουμε, αλλά και συναίσθηση της ευθύνης μας να φτάσουμε ως το τέλος νικητές. Είμαστε σίγουροι, ότι το Συνέδριό μας θα μας εξοπλίσει με νέα δύναμη κι αντοχή.

Η δύναμή μας απορρέει και δυναμώνει από την οργάνωση της ταξικής πάλης σε εθνικό επίπεδο όπου εκδηλώνεται με ένταση η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας.

Η δύναμή μας είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη. Η δύναμή μας είναι η συντονισμένη δράση του ταξικού κινήματος σε ενιαία γραμμή πάλης.

Τα μονοπώλια, ο ιμπεριαλισμός, οι ενώσεις τους, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι με ενιαία και επεξεργασμένη στρατηγική επιτίθενται. Με ενιαία στρατηγική αντεπίθεσης πρέπει να απαντήσουμε. Με ισχυρά Συνδικάτα, ταξικά προσανατολισμένα σε ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, που δεν έχει να δώσει τίποτε άλλο παρά μόνο κρίσεις, πολέμους, ανεργία, μαζική φτώχεια και εξαθλίωση ως την ανατροπή του. Ο αγώνας θα είναι δύσκολος και μακρύς, αλλά θα είναι νικηφόρος.

Το ταξικό κίνημα της Ελλάδας σας υποδέχεται θέλοντας να σας ενημερώσει ότι στο έδαφος των αρχών της ταξικής πάλης προσπάθησε και προσπαθεί να οργανώσει την εργατική τάξη, τους αγώνες της, να δυναμώσει την ταξική της ενότητα, να προωθήσει την κοινωνική συμμαχία με τα καταπιεζόμενα στρώματα στις δύσκολες συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, σε αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, παλεύοντας όχι μόνο για καλύτερους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης της εργατικής τάξης, αλλά την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής και λαϊκής οικογένειας με βάση τις ανεπτυγμένες δυνατότητες της εποχής μας. Ανάγκες που απαιτούν ριζικές αλλαγές σε επίπεδο οικονομίας κι εξουσίας.

Στη βάση αυτή το ταξικό κίνημα με τη στήριξη, τη συμβολή της ΠΣΟ ανάπτυξε μεγάλους, μαζικούς μαχητικούς, ταξικά προσανατολισμένους αγώνες, δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, καταλήψεις ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων, της ΕΕ, του ΔΝΤ κλπ.

Σας ευχαριστούμε όλους για την αλληλεγγύη σας και τα μηνύματα συμπαράστασης που στείλατε προς το ΠΑΜΕ για τους αγώνες μας. Η αλληλεγγύη σας μας δίνει δύναμη.

Αυτή η σχέση πρέπει να αναπτυχθεί περισσότερο για να αποκτούν μεγαλύτερο δυναμισμό οι αγώνες και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Εκτιμούμε πολύ την ταξική ιστορική διαδρομή της ΠΣΟ. Τα σοβαρά - σημαντικά βήματα που έκανε τα τελευταία χρόνια μετά από το συνέδριο της Αβάνας.

Το ΠΑΜΕ στήριξε και στηρίζει αυτήν την πορεία. Ιδιαίτερα για το 16ο Συνέδριο και την οικονομική του ενίσχυση απευθυνθήκαμε στους εργάτες και τις εργάτριες της χώρας μας και έκαναν δική τους υπόθεση το καθήκον αυτό.

Το δυνάμωμα της ΠΣΟ είναι αναγκαιότητα. Ολοι πρέπει να προσφέρουμε τις καλύτερες δυνάμεις.

Μαζί με την ηγεσία της ΠΣΟ πήραμε όλα τα αναγκαία μέτρα, δουλέψαμε με σχέδιο επί δώδεκα μήνες για να προετοιμάσουμε αυτό το συνέδριο. Η μεγάλη συμμετοχή αντιπροσώπων από όλο τον κόσμο δείχνει τη σημασία του συνεδρίου. Εμείς προσπαθήσαμε για το καλύτερο. Να σας κάνουμε να αισθάνεστε σαν στο σπίτι σας. Ζητάμε την κατανόησή σας για τις αδυναμίες και τις ελλείψεις που σίγουρα θα παρουσιαστούν.

Επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω τους Ελληνες εργαζόμενους και άνεργους που έδωσαν από το υστέρημά τους για την οικονομική στήριξη γι΄ αυτό το συνέδριο. Ευχαριστούμε όλους εκείνους, άντρες και γυναίκες που δούλεψαν εθελοντικά για την προετοιμασία και υποσχόμαστε ότι το ΠΑΜΕ θα συνεχίσει σταθερά να στηρίζει και να ενισχύει το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα.

Ετσι με μεγαλύτερη απαιτητικότητα για την οργάνωση της εργατικής τάξης, για το δυνάμωμα των ταξικών αγώνων, αντιμετωπίζουμε τις ευθύνες μας απέναντι στη νέα γενιά των εργατών και εργατριών.

Για την ενίσχυση της ΠΣΟ. Για να μεγαλώσει το ταξικό κίνημα. Νέες δυνάμεις να ενταχθούν, να στρατευθούν, να συσπειρωθούν με την ΠΣΟ.

Αυτό είναι υπόθεση και υποχρέωση όλων μας.

Ζήτω η Εργατική Τάξη της Ελλάδας

Ζήτω η Παγκόσμια Εργατική Τάξη».

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 06.04.2011

20:40

Τραγικές καταστάσεις για ΑμΕΑ και εργαζόμενους

» Ropewalker Kassandra

Στιγμιότυπο απ' τη χθεσινή κινητοποίηση

Τραγικές καταστάσεις βιώνουν τα Ατομα με Ειδικές Ανάγκες (ΑμΕΑ), οι οικογένειές τους και οι εργαζόμενοι στα ιδρύματα και κέντρα ειδικής αγωγής ιδιωτικού δικαίου, ως αποτέλεσμα της απάνθρωπης πολιτικής της κυβέρνησης. Τα προβλήματα αυτά ανέδειξαν χτες με συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Υγείας εργαζόμενοι ιδρυμάτων και κέντρων - που πραγματοποίησαν χτες 24ωρη απεργία - παιδιά και νέοι με ειδικές ανάγκες και οι οικογένειές τους.

Την απεργία και κινητοποίηση εξήγγειλαν η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Μονάδες Ειδικής Αγωγής (ΠΟΜΕΕΑ) και το Σωματείο Εργαζομένων σε Μονάδες, Ιδρύματα, Σχολεία Ειδικής Αγωγής (ΣΕΜΙΣΕΑ). Συμμετείχαν εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ Υγείας - Πρόνοιας, της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων, του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ΑμΕΑ Αττικής και Νήσων, του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων των μαθητών του ΚΕΑΤ κ.ά.

Κατήγγειλαν ότι η κυβέρνηση με την ανάλγητη πολιτική της έχει φέρει σε οριακή κατάσταση τα ιδρύματα, που υποκαθιστούν την ευθύνη του κράτους για την πρόνοια και ειδική αγωγή. Οι εργαζόμενοι σε κέντρα και εργαστήρια ειδικής αγωγής παραμένουν εδώ και μήνες απλήρωτοι. Στο «Μαργαρίτα» οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι 6 μήνες, στην «Παμμακάριστο» 4 μήνες, στην «ΕΓΝΥΑ» και την «Εστία» 3 μήνες, στο Ιδρυμα «Θεοτόκος» 2 μήνες. Η επιχορήγηση των ιδρυμάτων κόπηκε κατά 10% το 2010, η τελευταία δόση της επιχορήγησης του 2010 έφτασε στους φορείς περικομμένη κατά 50%, ενώ δεν έχουν πάρει ακόμα επιχορήγηση για το 2011. Οι εργαζόμενοι κατήγγειλαν ότι οι διοικήσεις των ιδρυμάτων περικόπτουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες και απειλούν με διακοπή της λειτουργίας τους τόσο τους χρήστες των υπηρεσιών, όσο και τους εργαζόμενους. Παράλληλα οι γονείς πληρώνουν τροφεία 300 - 500 ευρώ στα ιδρύματα και ακόμη και 1.700 ευρώ στα οικοτροφεία για παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Οι εργαζόμενοι, γονείς, φορείς απαίτησαν την άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων τους, διασφάλιση της λειτουργίας των φορέων με κάλυψη των λειτουργικών εξόδων τους από τον κρατικό προϋπολογισμό και στο μέλλον τη δημοσιοποίησή τους, να σταματήσουν να πληρώνουν οι οικογένειες για τις ανάγκες εκπαίδευσης και αποκατάστασης των παιδιών με ειδικές ανάγκες.

Αντιπροσωπεία τους συναντήθηκε με το Γιώργο Κατριβάνο, γενικό γραμματέα Πρόνοιας ο οποίος δεν δεσμεύτηκε για το πότε θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι, αφού όπως είπε η επιχορήγηση των ιδρυμάτων εγκρίθηκε απ' το Γενικό Λογιστήριο αλλά τα κονδύλια αντί να σταλούν στην Περιφέρεια μπήκαν στον προϋπολογισμό του υπουργείου Υγείας που τώρα ... ψάχνει τρόπο να τα στείλει πίσω!

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 04.04.2011

17:11

ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Μια ζωή με το άγχος του αύριο...

» Ropewalker Kassandra

Σε λίγο, οι συμβασιούχοι του Δήμου Αθήνας κλείνουν τις 15 μέρες αγώνα. Και συνεχίζουν...

Eurokinissi

Σχεδόν 2.500 συμβασιούχοι απασχολούνται από 5 έως 10 χρόνια στο Δήμο Αθήνας, ορισμένοι εργαζόμενοι ξεπερνούν και τα 15 χρόνια. Μια ζωή γραμμένη στα μπλοκάκια του ΤΕΒΕ, με το άγχος του αύριο, σε ένα διαρκές καθεστώς πολιτικής και εργασιακής ομηρίας, καθεστώς βαρβαρότητας. Τις δραματικές επιπτώσεις αυτής της πολιτικής που επί δύο δεκαετίες ασκούν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έφερε στην επιφάνεια ο πολυήμερος αγώνας αυτών των συμβασιούχων για το αυτονόητο και αναφαίρετο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Η πολιτική αυτή δεν αποτελεί εγχώρια πρωτοτυπία, αλλά είναι βασική κατεύθυνση που έχει συνδιαμορφωθεί σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης από τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών, νεοφιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές. Απότοκο και μέσο άσκησης αυτής της πολιτικής είναι οι στρατιές εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων στο Δημόσιο, που δημιούργησαν, γιγάντωσαν και διατηρούν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στρατιές εργατών, που η ανάγκη για το μεροκάματο τους κάνει έρμαια των πολιτικών επιλογών, αλλά και αντικείμενο ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης των κομμάτων που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση, των δημοτικών αρχών που στηρίζουν και εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές και στην Τοπική Διοίκηση. Αποτελούν, ακόμα, το «δούρειο ίππο» για το χτύπημα της μόνιμης εργασίας στο Δημόσιο, ενώ γίνονται και στόχος της κυβερνητικής συκοφαντίας όταν έρθει η ώρα της ανακύκλωσης της ανεργίας, της αλλαγής βάρδιας των ομήρων.

Συμπαράσταση στους συμβασιούχους του Δήμου Αθήνας, από τα σωματεία συμβασιούχων των Δήμων Διονύσου και Πετρούπολης - Καματερού, Περάματος

Παράλληλα, οι ευέλικτες και προσωρινές σχέσεις εργασίας υπονομεύουν αντικειμενικά τις υπηρεσίες που προσφέρονται. Αρκεί να αναλογιστούμε τι είναι αναγκασμένος να αντιμετωπίσει ένας εργαζόμενος που καλείται να προσφέρει παιδαγωγικό έργο σε βρεφονηπιακό ή παιδικό σταθμό και ο οποίος απασχολείται με σύμβαση έργου, αντιμετωπίζεται ως εργολάβος, παίρνει ψίχουλα και δεν γνωρίζει αν θα συνεχίσει να δουλεύει και τον επόμενο χρόνο. Και τι σημαίνει για ένα νήπιο να έχει διαφορετικό παιδαγωγό κάθε 3, 6 ή 8 μήνες... Βασικά κατορθώματα του δικομματισμού

Τα δύο κόμματα προχώρησαν στην αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001 που μπαίνει εμπόδιο στη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ της προηγούμενης περιόδου συνέταξε Προεδρικό Διάταγμα, το οποίο, στο πλαίσιο της κοινοτικής οδηγίας 70/1999, όριζε, ουσιαστικά, ότι επιτρέπονται οι συνεχείς συνάψεις συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ, το 2004, που υποσχόταν ότι θα μονιμοποιήσει τους συμβασιούχους, ήρθε για να διορθώσει το Προεδρικό Διάταγμα του ΠΑΣΟΚ με ένα δικό της. Οι ίδιοι οι συμβασιούχοι το βάφτισαν «διάταγμα των αποκλεισμών». Η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε τη «σταδιοδρομία» της, απολύοντας πάνω από 30.000 εργαζόμενους που δούλευαν για πολλά χρόνια σε κάθε λογής δημόσιες υπηρεσίες μέσα από τα λεγόμενα προγράμματα «stage». Εργαζόμενοι που δούλευαν όπως και οι μόνιμοι - και πιο πολύ - ήταν ανασφάλιστοι και αμείβονταν με περίπου 500 ευρώ το μήνα! Για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν «ρουσφέτια» και «αναξιοκρατικό» να τους κρατήσει στη δουλειά και να γίνουν μόνιμοι. Αλλά είναι «αξιοκρατία» να συνεχίσει το καθεστώς ομηρίας προσλαμβάνοντας στη θέση τους νέους συμβασιούχους, δημιουργώντας καινούργιες στρατιές ομήρων. Από την άλλη, δεν μπορεί να υπάρχει αξιοκρατία σε ένα κοινωνικό σύστημα που γεννά και αναπαράγει την ανεργία και δεν μπορεί να εξασφαλίσει δουλειά για όλους.

Τα ερείσματα και η κοινοτική οδηγία

Οι κυβερνήσεις των δύο κομμάτων έχουν πολύτιμους συμμάχους τα άλλα αστικά κόμματα, τις δυνάμεις του οπορτουνισμού και την εργατική αριστοκρατία. Ο ΛΑ.Ο.Σ έχει ξεκάθαρη θέση κατά των συμβασιούχων, χρησιμοποιώντας κι αυτός το επιχείρημα της «αξιοκρατίας».

Η στάση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μας βοηθά να αποκαλύψουμε και το αντεργατικό περιεχόμενο της κοινοτικής οδηγίας 70/1999. Είναι το κόμμα που πρωτοστάτησε στην προσπάθεια να καλλιεργηθεί η ψευδαίσθηση πως τάχα η κοινοτική οδηγία επιβάλλει τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Ομως, στην ίδια την κοινοτική οδηγία σημειώνεται πως βασική της αρχή είναι «η αύξηση σε ένταση της απασχόλησης στα πλαίσια της ανάπτυξης, κυρίως μέσω ελαστικότερης οργάνωσης της εργασίας». Επίσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απαντώντας το 2007 σε σχετική Ερώτηση του τότε ευρωβουλευτή του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Παπαδημούλη, επεσήμανε: «H οδηγία 1999/70 σχετικά με συμβάσεις ορισμένου χρόνου απαιτεί τα κράτη - μέλη να λάβουν μέτρα, τα οποία θα εμπόδιζαν την κατάχρηση των συγκεκριμένων συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου. Τα κράτη - μέλη, όμως, δε χρειάζεται να αλλάξουν τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου». Ενα χρόνο μετά, σε Ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Γ. Τούσσα και πάλι η Ευρωπαϊκή Ενωση έλεγε: «Η οδηγία δεν προβλέπει τη μετατροπή συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου».

Ομως, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα πρόβλημα να ψεύδεται. Ο προηγούμενος πρόεδρός του, Αλ. Αλαβάνος, το 2004 διαμαρτυρόταν γιατί «δεν ακολουθείται ο αυτόματος μηχανισμός που προβλέπει η οδηγία για μετατροπή των συμβάσεων από ορισμένου χρόνου σε αορίστου». Το ίδιο και ο σημερινός, Αλ. Τσίπρας, ο οποίος μιλώντας στους συμβασιούχους του Δήμου Αθήνας την περασμένη Δευτέρα είπε ανερυθρίαστα: «Εχουμε φτάσει τη χώρα μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να εφαρμοστεί η ευρωπαϊκή Οδηγία»!

Περί πάγιων και διαρκών αναγκών

Ολοι οι παραπάνω, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις και αυτές του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού μηρυκάζουν ένα ακόμα ιδεολόγημα στην προσπάθειά τους να παραπλανήσουν τους συμβασιούχους. Ας μας επιτρέψει ο σημερινός πρόεδρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιήσουμε και πάλι τα λεγόμενά του - είναι πρόσφατα - τα οποία εκφράζουν όλες αυτές τις δυνάμεις: «Εμείς - είπε και πάλι στην ομιλία της περασμένης Δευτέρας - θα πάρουμε την πρωτοβουλία να καταθέσουμε, είτε μόνοι μας, είτε γιατί όχι, μακάρι, και με άλλους βουλευτές και από άλλα κόμματα, πρόταση νόμου, τροπολογία στο νόμο του Ραγκούση, που να δίνει τη δυνατότητα τακτοποίησης των χιλιάδων συμβασιούχων, οι οποίοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες (σ.σ. η επισήμανση δική μας) και είναι για πολλά χρόνια στις εργασίες τους».

Για ποιες πάγιες και διαρκείς ανάγκες μιλάνε σοσιαλδημοκράτες, νεοφιλελεύθεροι και οπορτουνιστές; Οταν αναφερόμαστε στον καπιταλισμό, οι πάγιες και διαρκείς ανάγκες είναι οι ανάγκες μιας κρατικής μηχανής που υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων και όχι των εργατικών λαϊκών οικογενειών. Είναι, για παράδειγμα, εντελώς διαφορετικές οι πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε έναν ιδιωτικοποιημένο και εμπορευματοποιημένο τομέα υγείας στον καπιταλισμό, από τις ανάγκες ενός αποκλειστικά δημόσιου τομέα υγείας στο πλαίσιο μιας λαϊκής εξουσίας και οικονομίας. Ενας τέτοιος τομέας κατ' αρχάς θα έχει πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις σε προσωπικό.

Να γιατί όταν τα αστικά κόμματα και οι οπορτουνιστές μιλάνε για «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» εμπαίζουν τους εργαζόμενους. Γιατί μιλάνε για τις ανάγκες των μονοπωλίων και όχι των εργατών που είναι ριζικά αντίθετες. Μιλάνε για ανάγκες που απαιτούν το χτύπημα της μόνιμης και σταθερής εργασίας και, ταυτόχρονα, την κυριαρχία των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων.

Μία είναι η πάγια και διαρκής ανάγκη

Για τους εργαζόμενους «πάγια και διαρκής ανάγκη» είναι το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα για όλους. Είναι το δικαίωμα που συνδέεται με την πιο άμεση υλική ανάγκη, την επιβίωση. Από την άλλη, είναι το δικαίωμα που μπορεί να οδηγήσει στη συνεχή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και της παραγωγής πλούτου (αγαθών και υπηρεσιών) σε όφελος των ίδιων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Και αντίστροφα. Μια λαϊκή εξουσία και οικονομία για να μπορέσει να πετύχει τους στόχους, την ικανοποίηση των αναγκών του συνόλου της κοινωνίας, προϋποθέτει την πλήρη απασχόληση όλων με πλήρη δικαιώματα.

Σε αυτή την κατεύθυνση οι συμβασιούχοι πρέπει να ξεδιαλύνουν τις ψευδαισθήσεις, να απεγκλωβιστούν από τις πολιτικές δυνάμεις και τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που τους εμπαίζουν. Είναι ανάγκη να κάνουν καθημερινά βήματα συσπείρωσης με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Μόνον έτσι μπορούν να έρθουν σε ρήξη με την πολιτική που γεννά την ομηρία και την ανεργία και να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη δουλειά για όλους.

Χρήστος ΜΑΝΤΑΛΟΒΑΣ

Περισσότερα... »

09:00

Η δράση των μονοπωλίων στη Λιβύη

» Ropewalker Kassandra

Η πολυεθνική αεροπορική δύναμη που έχει κατακλύσει τις ελληνικές αεροπορικές βάσεις σε παράταξη: Γάλλοι, Αραβες, Αμερικανοί και Ελληνες συνάδελφοί τους σε αναμνηστική φωτογραφία στο αεροδρόμιο της Σούδας

Στο Αραβοελληνικό Επιμελητήριο Εμπορίου και Ανάπτυξης διακινείται ακόμα και τώρα, εν μέσω βομβαρδισμών, η «Ετήσια Εκθεση 2008 και Επιχειρηματικός Οδηγός» που ολοκληρώθηκε τον Ιούλη 2009 από το Γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της ελληνικής πρεσβείας στην Τρίπολη. Εκεί διαβάζουμε:

Η λιβυκή οικονομία εξαρτάται πρωτίστως από τα έσοδα του τομέα των υδρογονανθράκων. Της συνεισφέρει το 95% στα έσοδα από τις εξαγωγές, το 56% του ΑΕΠ, το 70% των κρατικών εσόδων και το 60% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Η Λιβύη αποτελεί πόλο έλξης ξένων επενδύσεων κυρίως στον ενεργειακό τομέα. Η κυβέρνηση Καντάφι είχε θέσει στόχο το διπλασιασμό της παραγωγής πετρελαίου ως το 2012. Για να επιτευχθεί ο διπλασιασμός υπολογίστηκε ότι απαιτούνται επενδύσεις ύψους 35 δισ. δολαρίων.

Η κυβέρνηση Καντάφι ανακοίνωσε το 2004 πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων 360 κρατικών επιχειρήσεων και η διαδικασία συνεχίζεται. Εντοπίζονται «επιχειρηματικές ευκαιρίες» στον τομέα των υδρογονανθράκων, στη διύλιση, τις μεταφορές, τις κατασκευές, έργα μηχανικού και αρχιτέκτονα, υπηρεσίες συμβούλου, πληροφορική - νέες τεχνολογίες, μεταποίηση, τουρισμό, στον ιατρικό τομέα (νοσοκομεία, εξοπλισμός, εκπαίδευση), αφαλάτωση και διαχείριση ύδατος, γεωργία. Πρόκειται για μια πολλά υποσχόμενη αγορά σε φάση μετάβασης, με σημαντικές ευκαιρίες στο εμπόριο και στις επενδύσεις, αλλά και σημαντικές προκλήσεις και κινδύνους.

Ας δούμε ορισμένα χαρακτηριστικά στοιχεία:

Λιβυκές επενδύσεις στο εξωτερικό: Η Κεντρική Τράπεζα της χώρας κάλυψε ποσό 250 εκατ. ευρώ στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ιταλικής τράπεζας Unicredit. Από 4,9% των μετοχών της τράπεζας, ανέβηκε στο 7%, καθιστάμενη ο μεγαλύτερος μέτοχος της Unicredit. Εξάλλου ο Μπερλουσκόνι συμφώνησε η Λιβύη να εξαγοράσει το 10% της ιταλικής εταιρείας ενέργειας ΕΝΙ (από 2% που κατείχε). Παράλληλα Λιβύη και κυβέρνηση του Λουξεμβούργου συμφώνησαν για την εξαγορά από την πρώτη της τράπεζας Kaupthing Bank.

Μεγάλη τέτοια επενδυτική δραστηριότητα τα λιβυκά κρατικά επενδυτικά κεφάλαια. Π.χ. το Εconomic and Social Development Fund (Ταμείο Οικονομικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης) είναι μέτοχος πολλών διεθνών ομίλων όπως οι VINCI (Γαλλία), VEOLIA, SUEZ, BNP PARIBAS, DAEWOO (Κορέα), CCC (Λίβανος), ASAMI (Αυστρία), ITALCIMENTI (Ιταλία).

Εισαγωγές - εξαγωγές: Η χώρα το 2008 πραγματοποίησε εξαγωγές αξίας 66,13 δισ. δολ. και εισαγωγές αξίας 20,64 δισ. δολαρίων.

Σημαντικότεροι πελάτες της Λιβύης ήταν οι Ιταλία (42% του συνόλου των εξαγωγών), Γερμανία (12,%), Ισπανία (7%), ΗΠΑ (7%) και Γαλλία (6%).

Κυριότεροι προμηθευτές ήταν οι Ιταλία (19%), Γερμανία (8%), Κίνα (8%), Τυνησία (7%), Γαλλία (6%), Τουρκία (6%) και ΗΠΑ (4%). Το μερίδιο των ιταλικών εξαγωγών στο σύνολο των λιβυκών εισαγωγών είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερο καθώς μεγάλο τμήμα των ιταλικών εξαγωγών, ιδιαίτερα του κλάδου τροφίμων, διοχετεύεται στη λιβυκή αγορά μέσω Μάλτας και Τυνησίας.

Σύμφωνα με την έκθεση της CIA («Τhe World Factbook»), οι άμεσες ξένες επενδύσεις το 2008 υπολογίζονταν σε 8,736 δισ. δολ. και οι λιβυκές επενδύσεις στο εξωτερικό σε 4,783 δισ. δολ.

Ειδικότερα για την Ενέργεια

Τα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας εκτιμώνται σε 41,4 δισ. βαρέλια (OPEC 2008). Η παραγωγή πετρελαίου το 2006 ανήλθε σε 1,72 εκατ. βαρέλια ημερησίως, η εγχώρια κατανάλωση σε 237.000 βαρέλια ημερησίως και οι εξαγωγές της χώρας διαμορφώθηκαν στα 1,34 εκατ. βαρέλια ημερησίως. Σχεδόν το 90% των λιβυκών εξαγωγών αργού πετρελαίου κατευθύνεται σε ευρωπαϊκές χώρες. Το λιβυκό αργό πετρέλαιο είναι υψηλής ποιότητας, χαμηλής περιεκτικότητας σε θείον, το δε κόστος εξόρυξης και παραγωγής κυμαίνεται (τιμές 2003) περί τα 2-3 δολ. ανά βαρέλι.

Διοχετεύεται στην Ευρώπη από την ΟILINVEST (λιβυκή κρατική εταιρεία) και εμπορεύεται από ευρωπαϊκές εταιρείες όπως οι AGIP, OMV, REPSOL YPF, TUPRAS, CEPSA, TOTAL. Η OILINVEST διαθέτει 40 θυγατρικές στο εξωτερικό, σημαντικότερες των οποίων είναι η ΤAMOIL και η GATOIL. Η σημαντικότερη θυγατρική της TAMOIL, η TAMOIL ITALIA διαθέτει δίκτυο 2.100 σταθμών στην Ιταλία.

Η Λιβύη προσελκύει το ενδιαφέρον των ξένων πετρελαϊκών εταιρειών, λόγω του χαμηλού κόστους παραγωγής πετρελαίου, της εγγύτητας στις ευρωπαϊκές αγορές και των προοπτικών αναπτύξεως των υποδομών. Περίπου 130 ξένες πετρελαϊκές εταιρείες εκδήλωσαν τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρον να πάρουν από τη λιβυκή κυβέρνηση άδεια έρευνας, εξορύξεως και εκμεταλλεύσεως πετρελαϊκών κοιτασμάτων. Η κυβέρνηση Καντάφι είχε τέτοιες συμφωνίες με τις ΕΝΙ (Iταλία), ΟCCIDENTAL/OMV (ΗΠΑ/Αυστρία), REPSO/ΤOTAL/OMV/STATOIL/HYDRO (Ισπανία/Γαλλία/Αυστρία/Νορβηγία) και PETROCANADA (Καναδάς). Μάλιστα σε επαναδιαπραγμάτευση πέτυχε κάθε εταιρεία/όμιλος για την ανανέωση της συμφωνίας να καταβάλει bonus 1 δισ. δολ., όπως και να μειωθεί το ποσοστό που λαμβάνουν οι ξένες εταιρείες από το εξορυσσόμενο πετρέλαιο.

Η χώρα διαθέτει 5 διυλιστήρια σε Ρας Λανουφ, Ζάουια, Τομπρούκ, Σαρίρ και Μπρέγκα. Αύγουστο 2008 η TRANSASIA GA και η STAR PETRO ENERGY (Hνωμένα Αραβικά Εμιράτα) υπέγραψαν συμφωνία με τη Λιβύη για τον εκσυγχρονισμό του διυλιστηρίου Ρας Λανούφ. Κορεατική εταιρεία ανέλαβε τον εκσυγχρονισμό του διυλιστηρίου της Ζάουια. Ioύλη 2008 υπεγράφη συμφωνία για ίδρυση μεικτής εταιρείας μεταξύ της νορβηγικής YARA και της Λιβύης για τον εκσυγχρονισμό και επέκταση της μονάδας παραγωγής ουρίας και αμμωνίας στην Μπρέγκα. Οκτώβρη 2008 η αμερικανική FOSTER WHEELER ανέλαβε το «project management» κατασκευής διυλιστηρίου στη Ζουάρα στα λιβοτυνησιακά σύνορα.

Στο φυσικό αέριο τα μέχρι στιγμής βεβαιωμένα αποθέματα της Λιβύης ανέρχονται σε 53 tcf (τρισ. κυβικά πόδια = 1.314 τρισ. κυβικά μέτρα) κατατάσσοντας τη χώρα πλέον στη 13η θέση παγκοσμίως, ενώ υπολογίζεται ότι το σύνολο των αποθεμάτων της χώρας ανέρχεται σε 70-100 tcf. Δεκέμβρη 2007 έλαβε χώρα ο πρώτος γύρος παραχώρησης αδειών έρευνας και εκμετάλλευσης φυσικού αερίου στη Λιβύη, όπου πλειοδότησαν η αγγλοολλανδικών συμφερόντων SHELL, η ρωσική GAZPROM, η αλγερινή SONATRACH και η πολωνική POLSKI. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν 35 εταιρείες για παραχώρηση 12 συμβολαίων. Η SONATRACH συμμετείχε στο διαγωνισμό σε συνεργασία με την OIL INDIA. Μέχρι το Δεκέμβρη 2008 η NOC είχε υπογράψει συμβόλαια με τις OCCIDENTAL (ΗΠΑ), RWE (Γερμανία), SHELL (Ολλανδία/Μ. Βρετανία), GAZPORM (Ρωσία), SONATRACH (Αλγερία) και PGNIG (Πολωνία). Εχει επίσης υπογράψει συμβόλαια με τις SHELL (2005), ENI (2007) και BP (2007).

Εξάλλου η λιβυκή κυβέρνηση ξεκίνησε το έργο Western Libya Gas Project (εκμετάλλευση χερσαίων κοιτασμάτων στην κοιλάδα του Γκαντάμες. Ιταλολιβυκή κοινοπραξία (η λιβυκή NOC και η ιταλική ΕΝΙ) κατασκεύασε τον υποθαλάσσιο αγωγό «Greenstream» που συνδέει τη Mελίτα κοντά στα σύνορα με την Τυνησία, με τη Σικελία μετά από διαδρομή 520 χλμ. Το έργο κόστισε 8,7 δισ. δολ.

H εταιρεία SHELL ανέλαβε το 2005 την ολοκλήρωση ενός μεγάλου έργου για εκσυγχρονισμό του σταθμού υγροποίησης φυσικού αερίου (LNG) στην πόλη Μπρέγκα παράλληλα με την έρευνα και ανάπτυξη 5 περιοχών στην πλούσια σε υδρογονάνθρακες κοιλάδα της Σύρτης. Επίσης υπάρχουν σχέδια για την κατασκευή ενός νέου σταθμού LNG στο Ρας Λανούφ. Μάη 2007 υπεγράφη μεταξύ λιβυκού δημοσίου και της ΒRITISH PETROLEUM συμφωνία αξίας 900 εκατ. δολ. για έρευνα και εκμετάλλευση φυσικού αερίου και πετρελαίου σε υπεράκτιες περιοχές στον κόλπο της Σύρτης και χερσαίες στην κοιλάδα του Γκαντάμες σε έκταση συνολικά 54.000 τ.χλμ.

Στην ηλεκτρική ενέργεια ανακοινώθηκε η υπογραφή συμβολαίων με τη γαλλική AREVA για κατασκευή δικτύου διανομής (440,6 εκατ. δολ.), με την κορεατική HYUNDAI ENGINEERING & CONSTRUCTION για κατασκευή θερμοηλεκτρικού σταθμού (717 εκατ. δολ.) και την κορεατική DOOSAN HEAVY INDUSTRIES & CONSTRUCTION για κατασκευή σταθμού ηλεκτροπαραγωγής (267,5 εκατ. δολ.). Η κυβέρνηση Καντάφι πριν την επίθεση σχεδίαζε την κατασκευή 13 νέων σταθμών για την αύξηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Κατασκευές, Βιομηχανία, Υποδομές

Στις Κατασκευές η HYDRA PROPERTIES με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υπέγραψε συμβόλαιο για κατασκευή γραφείων αξίας 150 εκατ. δολ. Εργα υποδομής στην πόλη Τατζούρα ανατέθηκαν στην αυστριακή STRABAG αξίας 638 εκατ. δολ. Στην αγορά δομικών υλικών εισάγονται σχεδόν στο σύνολο οι υψηλότερες κατηγορίες, όπως πατώματα, χρώματα, πόρτες - παράθυρα, ηλεκτρολογικά - υδραυλικά προϊόντα. Κυριαρχούν τα κινεζικά, αιγυπτιακά, τουρκικά, τυνησιακά και ιταλικά προϊόντα.

Η Βιομηχανία της χώρας εκτός πετρελαϊκού τομέα, περιλαμβάνει επεξεργασία αγροτικών προϊόντων, πετροχημικά, τσιμεντοβιομηχανίες, επεξεργασία σιδήρου και χάλυβα. Εχουν ανακοινωθεί προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην τσιμεντοβιομηχανία και στη χαλυβουργία.

Στον Τουρισμό το Σεπτέμβρη 2007 ανακοινώθηκε ένα μεγαλόπνοο έργο τουριστικής ανάπτυξης της Κυρηναϊκής με την ονομασία «Πράσινο Βουνό». Καλύπτει παραλιακή, κυρίως, έκταση 5.500 τ.χλμ. μεταξύ Βεγγάζης και Τομπρούκ. Το «master plan» του έργου εκπόνησε η βρετανική εταιρεία συμβούλων FOSTER & PARTNER και στα πρώτα πιλοτικά έργα στον αρχαιολογικό χώρο της Κυρήνης συμμετέχουν οι εταιρείες GHALLENGER (συμφερόντων Τατανάκη) και STANISLAW ENERGY.

Στην Υγεία από τα εισαγόμενα προϊόντα το 70% αφορά φαρμακευτικό υλικό και 30% ιατρικό εξοπλισμό. Οι σημαντικότεροι προμηθευτές είναι οι Βρετανία, Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία και Γαλλία.

Στη λιβυκή τραπεζική αγορά κυριαρχούν 5 τράπεζες που ανήκουν πλήρως ή σε πλειοψηφία στην Κεντρική Τράπεζα. Κατέχουν το 90% της αγοράς όσον αφορά τις καταθέσεις. Δύο είναι σε διαδικασία ιδιωτικοποίησης. Η γαλλική BNP PARIBAS απέκτησε τον Ιούλη 2007 το 19% της SAHARA BANK και το «management» της τράπεζας με δυνατότητα αγοράς του 51% τα επόμενα 3-5 έτη. Επίσης η ιορδανική ARAB BANK απέκτησε το 19% της WAHDA BANK.

Στις Τηλεπικοινωνίες η Λιβύη υπέγραψε συμβόλαιο 161 εκατ. ευρώ με τη γαλλική ALCATEL και την ιταλική SIRTI για εκσυγχρονισμό δικτύου. Η κινεζική ΖΤΕ υπέγραψε συμβόλαιο για προμήθεια δικτύου. Η ALCATEL ανέλαβε και την εγκατάσταση δικτύου κόστους 40 εκατ. ευρώ.

Στις Μεταφορές η λιβυκή κυβέρνηση σχεδίαζε παράκτιο αυτοκινητόδρομο για σύνδεση Τυνησίας με Αίγυπτο. Στην επίσκεψή του στη Λιβύη τον Αύγουστο 2008 ο Μπερλουσκόνι πρότεινε η Ιταλία να χρηματοδοτήσει την κατασκευή του. Εξάλλου σημαντικός αριθμός μειοδοτικών διαγωνισμών για κατασκευή νέων και εκσυγχρονισμό υφισταμένων οδών κατακυρώθηκε σε ασιατικές κυρίως εταιρείες.

Στα αεροδρόμια τρία μεγάλα έργα τελούσαν υπό την επίβλεψη της γαλλικής εταιρείας ΑDP-I:

Εκσυγχρονισμός και επέκταση του αερολιμένα της Τρίπολης. Στον όμιλο που ανέλαβε την εκτέλεση του έργου συμμετέχουν η τουρκική κοινοπραξία TAV, η CCC (λιβανική με έδρα την Αθήνα), η ODERBRECHT (Βραζιλία) και η γαλλική VINCI. Επέκταση του αερολιμένα της Βεγγάζης. Το ανέλαβε η καναδική S.C. LAVALIN. Μετατροπή του αερολιμένα της Σέμπχα σε διεθνή αερολιμένα. Οι εργασίες πραγματοποιούνται από την τουρκική TAV και τη CCC.

Στους σιδηροδρόμους κατασκευή σημαντικών τμημάτων ανατέθηκε στην κινεζική CHINA RAILWAY CONSTRUCTION. Η κατασκευή του τμήματος Σύρτη - Βεγγάζη πήγε στην RUSSIAN RAILWAY RZD. Η σύμβαση υπογράφηκε κατά την επίσκεψη Πούτιν στη Λιβύη τον Απρίλη 2008. Στους Ρώσους αναμενόταν να κατακυρωθεί και η κατασκευή του δικτύου Βεγγάζη - Τομπρούκ. Επρόκειτο να προκηρυχθούν κι άλλοι μειοδοτικοί διαγωνισμοί. Η επίβλεψη των εργασιών είχε προγραμματιστεί να γίνεται σε συνεργασία με το γερμανικό όμιλο GI-CONSULT.

Η διείσδυση του ελληνικού κεφαλαίου Στον κατασκευαστικό τομέα δραστηριοποιούνται οι εταιρείες J&P, ΕΤΕΠ (που μετονομάστηκε σε ΤΑGECO), ΑΡΧΙΡΟΔΟΝ (επέκταση - εκσυγχρονισμός λιμένος Τριπόλεως), ΣΙΚΕΛΙΣ και MARITECH (ανέλαβε την τοποθέτηση καλωδίων οπτικών ινών στα λιβυκά παράλια). Η OLYMPIA ανέλαβε λιμενικό έργο δυτικά της Τρίπολης. Επίσης ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν ιδρύσει υποκαταστήματα στη χώρα και διεκδικούν ανάληψη έργων. Η INTRACOM με τη θυγατρική της INTRACOM LIBYA BRANCH διεκδίκησε την ανάληψη τηλεπικοινωνιακών έργων. Τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΑΕ (συμμετοχή 20% σε κοινοπραξία με την αυστραλιανή WOODSIDE ENERGY και την ισπανική REPSOL) πούλησαν τον Ιούλη 2008 τη συμμετοχή τους στην GAZ DE FRANCE έναντι τιμήματος 151 εκατ. δολ. Τα Διυλιστήρια Χερσονήσου του Αίμου ΑΕΒΕ (GREEN OIL SA) συμμετέχουν με 66% σε Joint Venture με τη λιβυκή εταιρεία FARIS AL KHALLEJ. Η ΕΤΕΜ ίδρυσε μεικτή ελληνολιβυκή επιχείρηση υπό την επωνυμία LAMAR SA PRODUCTION & STOCK JOINT COMPANY και επένδυσε 20 εκατ. ευρώ στην κατασκευή μονάδας χύτευσης αλουμινίου και μονάδων παραγωγής προφίλ αλουμινίου και ηλεκτροστατικής βαφής. Το 2008 εξαγόρασε το ποσοστό του Λίβυου συνεταίρου και κατέχει πλέον το 90% του κεφαλαίου της LAMAR. Υπεγράφη Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ των ελληνικών εταιρειών ELITHERM και ΕUROAXES, και της Λιβυκής Αρχής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας για εκτέλεση δύο επενδυτικών έργων (μονάδα παραγωγής συστημάτων ηλιακής ενέργειας και μονάδα παραγωγής φωτοβολταϊκών στοιχείων).

Περισσότερα... »

04:30

Επεμβαση στη Λιβύη - η στάση των οπορτουνιστών και τα καθηκοντα των κομμουνιστων

» Ropewalker Kassandra

Διαλέγοντας στρατόπεδο σε καιρό πολέμου

Η νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, η στάση των οπορτουνιστών και τα καθήκοντα για τους κομμουνιστές

Από τη μαζική διαδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Αθήνα, στις 20 Μάρτη, μια μέρα μετά την έναρξη της ιμπεριαλιστικής επίθεσης

Η επέμβαση στη Λιβύη αποκαλύπτει την ενίσχυση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και την ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην ευρύτερη περιοχή. Φανερώνει το βρώμικο ρόλο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που με τη στήριξη της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ. και του κόμματος της Μπακογιάννη δίνει «γην και ύδωρ» στους ιμπεριαλιστές. Η πρόσφατη ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ τοποθετείται αναλυτικά και αποκαλύπτει τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ στην περιοχή, όπως επίσης τα καθήκοντα και τον προσανατολισμό που θα πρέπει να έχει η πάλη των κομμουνιστών, συνολικά η εργατική - λαϊκή πάλη.

Σήμερα, στηριζόμενοι σε αυτήν την απόφαση, μπορούμε να δούμε ακόμα καλύτερα το ρόλο και τη στάση των αστικών πολιτικών δυνάμεων, το ρόλο του οπορτουνισμού.

Ιδιαίτερα είναι ανάγκη να εστιάσουμε στον οπορτουνισμό, όχι από κάποιου είδους έκπληξη για το ρόλο και τη στάση του αλλά για το ότι αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι αποτελεί κίνδυνο για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα. Είναι οι δυνάμεις του που παίρνουν ανοιχτά θέση υπέρ της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, στηρίζοντας τη μία ή την άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη.

Και με τα δυο χέρια ψηφίζοντας υπέρ των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων

Τα παραδείγματα των κομμάτων της λεγόμενης «νεοαριστεράς» που συστρατεύτηκαν με τον πόλεμο των ιμπεριαλιστών δεν είναι ένα και δύο. Το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου που ενθάρρυνε ανοιχτά και απροκάλυπτα τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ στη Λιβύη και απαιτούσε τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, ζητώντας ρητά τη χρησιμοποίηση από την ΕΕ κάθε μέσου επέμβασης στη χώρα, ψηφίστηκε από ευρωβουλευτές που ανήκουν σε κόμματα - μέλη του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» (ΚΕΑ). Στο εν λόγω ψήφισμα προκλητικά επεμβαίνουν και καλούν την Κ. Αστον, ύπατη εκπρόσωπο της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, να αναγνωρίσει το «Προσωρινό Συμβούλιο της Λιβύης» προκειμένου να υλοποιηθούν τα τυχοδιωκτικά ιμπεριαλιστικά σχέδια σε βάρος του λαού της Λιβύης.

Από τις διαδηλώσεις του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στην Κρήτη, που έχει γίνει ορμητήριο του θανάτου μέσω της βάσης της Σούδας

Το ψήφισμα υποστήριξαν διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις ξεκινώντας από τον πρώην πρόεδρο του ΚΕΑ, νυν πρόεδρο της ομάδας της «Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς - Βόρειας Πράσινης Αριστεράς» (GUE-NGL) στο Ευρωκοινοβούλιο και στέλεχος της γερμανικής Die Linke, Λ Μπίσκι, ως τον ευρωβουλευτή, πρόεδρο του «Κόμματος της Αριστεράς» Γαλλίας, Ζ. Λ. Mελανσόν, ο οποίος μάλιστα δήλωσε: «Υποστηρίζω, λοιπόν, την ιδέα να συντριβεί ο τύραννος ώστε να μην μπορέσει να συντρίψει την επανάσταση (...) Ασφαλώς και υπάρχει ένας κίνδυνος κλιμάκωσης, αλλά φοβάμαι ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο σφαγής!». Ο Μελανσόν είναι ο βασικός εταίρος του Γαλλικού ΚΚ στο λεγόμενο «Mέτωπο της Αριστεράς» της Γαλλίας. Ομως, και το Γαλλικό ΚΚ δεν πάει πίσω... Στη μεν ανακοίνωσή του αναρωτιέται αν «μελετήθηκαν πραγματικά όλες οι δυνατότητες παροχής βοήθειας, άμεσης ή μέσω των αραβικών κρατών, στους εξεγερμένους, πριν παρθεί η απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ για επέμβαση στη Λιβύη». Δηλαδή, αν είχαν εξαντληθεί τα διπλωματικά περιθώρια η ιμπεριαλιστική επέμβαση θα δικαιολογούνταν...

Ωστόσο, ο κατάλογος είναι επίσης μακρύς... Πράσινο φως για τους βομβαρδισμούς έδωσαν επίσης με τοποθετήσεις τους το «Μπλόκο της Αριστεράς» Πορτογαλίας, το «Σοσιαλιστικό Κόμμα (της "Ντομάτας") Ολλανδίας», το συγκυβερνών «Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα Νορβηγίας», η «Κοκκινοπράσινη συμμαχία Δανίας» καθώς και το λεγόμενο «Αριστερό Κόμμα Σουηδίας».

Ιδιαίτερα το τελευταίο, μέσω του ιδρύματός του, της MKO που διατηρεί με την επωνυμία VIF, πρωτοστατεί στη χρηματοδότηση διαφόρων λεγόμενων «αριστερών διεθνών περιφερειακών συναντήσεων», οι οποίες στοχεύουν στο να μεταλλάξουν Κομμουνιστικά Κόμματα στο όνομα της «ενότητας της αριστεράς», προωθώντας τη στρατηγική της σοσιαλδημοκρατικοποίησης, μαζί άλλωστε με το αντίστοιχο ίδρυμα του Die Linke, το «Ρόζα Λούξεμπουργκ», προσφέροντας χρήμα αδρά.

Οπορτουνιστικές αυταπάτες, ο Ερντογάν - «πρότυπο» και η αμνησία...

Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι η οργάνωση «Κίνημα της ειρήνης», που πρόσκειται στο Γαλλικό ΚΚ, εξέδωσε ανακοίνωση για τη Λιβύη με γενικό τίτλο: «Ο ΟΗΕ να διατηρήσει τον έλεγχο των επιχειρήσεων»!!! Σε αυτήν την προκλητική τοποθέτηση φανερώνεται ότι εκτός από αυταπάτες που συχνά αυτές οι δυνάμεις σπέρνουν για τον ΟΗΕ, δε διστάζουν με εξαιρετικό κυνισμό να απαιτούν επιπρόσθετα καθήκοντα για τους οργανισμούς που εξυπηρετούν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα όπως ο ΟΗΕ, τον οποίο καλούν να αναλάβει ρόλο γενικού συντονισμού των βομβαρδισμών. Είναι οι ίδιοι που προβάλλουν διάφορα πασιφιστικά αιτήματα γενικώς κατά του πολέμου κάνοντας ό,τι μπορούν για να θολώσουν τα νερά και οι εργάτες να μη διαμορφώσουν ταξικό κριτήριο στη στάση τους απέναντι στους πολέμους, στο να αντιληφθούν δηλαδή ότι υπάρχουν δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι, πόλεμοι που επιβάλλουν τη διαιώνιση και άλλοι την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Οσο για τον ΣΥΝ, μπορεί να φυλάχτηκε και να μην εκδηλώθηκε ανοιχτά υπέρ του πολέμου στη Λιβύη (δεν συμμετείχε στην ψηφοφορία στο Ευρωκοινοβούλιο για το ψήφισμα υπέρ του ιμπεριαλιστικού πολέμου) όπως έκαναν οι ομοτράπεζοί του στο ΚΕΑ, όμως δεν παρέλειψε να επαναλάβει τις εκκλήσεις στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να πάρει πρωτοβουλίες, λες και ασήμαντο ρόλο μέχρι σήμερα έχει παίξει στην προώθηση των βομβαρδισμών. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ έπλεξε μάλιστα και το εγκώμιο του Ερντογάν, απευθυνόμενος στον Γ. Παπανδρέου: «...Ερχεστε εδώ και μας ανακοινώνετε τηλεγραφήματα που πήρατε λίγα λεπτά πριν και αφορούν τις πρωτοβουλίες και τις προτάσεις του Ερντογάν, αντί εσείς να πάρετε αυτές τις πρωτοβουλίες. Πρωτοβουλίες για διπλωματική λύση και για ανθρωπιστική βοήθεια. Τις παίρνει ο Ερντογάν! Και σεις έρχεστε εδώ και το ανακοινώνετε. Ναι, αυτό καταλάβαμε, όπως εσείς δεν καταλάβατε ότι, δυστυχώς, και είναι θλιβερό για τη χώρα, ο κ. Ερντογάν και η Τουρκία για το ρόλο που διαδραματίζουν με το ότι γνωρίζουν να λένε και "όχι"». Σημειωτέον, το «πρότυπο» ανυπακοής του προέδρου του ΣΥΝ, η Τουρκία, μόλις μια μέρα αργότερα συνέπραξε στους βομβαρδισμούς. Οσο για την ΕΕ δεν είναι τυχαίο ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ενώ είχε καταπιεί τη γλώσσα του τις πρώτες μέρες των βομβαρδισμών για τη με κάθε τρόπο στήριξη και εμπλοκή της ΕΕ στον πόλεμο, με δηλώσεις του στελέχους του Ρ. Δούρου, υποστηρίζει ότι «η ΕΕ ευτυχώς δεν ομονοεί» και σε άλλο σημείο της τοποθέτησής της μιλά και για «ανθρωπιστική επέμβαση»!

Επιπρόσθετα, πάει πολύ η υποκρισία που ποντάρει στην πολιτική αμνησία, σαν αυτή που επιστρατεύει ο ΣΥΝ σε Ερώτησή του στη Βουλή για το κόστος της εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο της Λιβύης. Αναφέρει σχετικά: «Χαρακτηρίζεται "ανθρωπιστική" η στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, γνωρίζουμε όμως τα αποτελέσματα τέτοιων επεμβάσεων στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν. Η υποκρισία είναι το κυρίαρχο στοιχείο της διεθνούς συμπεριφοράς των πρωταγωνιστών του νέου πολέμου». Αντίστοιχη υποκρισία υπάρχει και στον ΣΥΝ που κάνει πως δε θυμάται ότι αυτούς τους πολέμους τους δικαιολόγησε και με το παραπάνω μιλώντας στη μεν Γιουγκοσλαβία για εθνοκάθαρση του Μιλόσεβιτς ενώ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν είχε ρίξει το σύνθημα «όχι στον πόλεμο, όχι στην τρομοκρατία», συμβάλλοντας κι αυτός να δημιουργηθεί ένας νέος ιδεολογικός «εχθρός», πολύ ευρύτερος από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», ώστε σ' αυτόν να μπορεί να στοχοποιηθεί κάθε μαζικό λαϊκό ριζοσπαστικό κίνημα.

Οι παραπάνω τοποθετήσεις των κάθε λογής οπορτουνιστών εχθρεύονται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, υπηρετούν την αστική τάξη, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τις επιδιώξεις τους. Αγονται και φέρονται κάθε φορά από τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και συνεργασίες καλλιεργώντας αυταπάτες και σύγχυση στους λαούς.

Αυτή είναι η επικίνδυνη γραμμή του ΚΕΑ και των άλλων οπορτουνιστικών κομμάτων, τα οποία καλούν σε εθνικοαπελευθερωτικό δημοκρατικό αγώνα κι άλλοτε στο λεγόμενο σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, ή στο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Τέτοιοι στόχοι περιορίζονται σε έναν εξωραϊσμένο και γι' αυτό ουτοπικό καπιταλισμό, στο όνομα της εκκοσμίκευσης της Μέσης Ανατολής, και αποτελούν στην κυριολεξία βούτυρο στο ψωμί στην ιμπεριαλιστική προπαγάνδα περί Νέας Μέσης Ανατολής και εκδημοκρατισμού. Συναντιέται, με λίγα λόγια, το αίτημα των ιμπεριαλιστών για αστικοδημοκρατικούς εκσυγχρονισμούς που έχει ανάγκη το κεφάλαιο με την κατεύθυνση των οπορτουνιστών που ζητά αντίστοιχους «εκδημοκρατισμούς». Αυτό που συναντιέται είναι η κοινή επιδίωξη και των δύο μερών στο να μην αλλάξει χέρια η εξουσία των καπιταλιστών, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι τα οπορτουνιστικά κόμματα αποτελούν στηρίγματα του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Αναγκαία τα συμπεράσματα και για τους κομμουνιστές

Συμπεράσματα, ωστόσο, από αυτή τη συζήτηση μπορούν να βγουν και για τα Κομμουνιστικά Κόμματα που εναντιώθηκαν στις αρχές του μαρξισμού - λενινισμού και έχασαν τον επαναστατικό τους χαρακτήρα. Αποκαλύπτεται και στην περίπτωση της Λιβύης ότι η προβολή από ορισμένα ΚΚ της λαθεμένης στρατηγικής ότι μεσολαβεί εθνικοαπελευθερωτικό - δημοκρατικό στάδιο ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, αποσπώντας την πάλη για εργατικά, λαϊκά, δημοκρατικά δικαιώματα από την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, αντικειμενικά οδηγεί στην ενσωμάτωση. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η πείρα του ΚΚ Ιράκ, που στήριξε τις κατοχικές κυβερνήσεις. Αυτή η στάση αντικειμενικά συντελεί στο να υιοθετούνται οι επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών ως δήθεν λαϊκά αιτήματα. Συμβάλλει στο να αντιμετωπίζονται οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί σαν την ΕΕ με αυταπάτες ότι μπορεί αυτή να γίνει φιλολαϊκό αντίβαρο στις ΗΠΑ, όπως προβάλλει το ΚΚ Ισπανίας, κόμμα - μέλος του προεδρείου του ΚΕΑ, στην ανακοίνωσή του για την επέμβαση στη Λιβύη. Σε αυτό το έδαφος δικαιολογούνται οι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις ως δήθεν παρερμηνεία της απόφασης 1973 του ΣΑ του ΟΗΕ, και ΚΚ παίρνουν το μέρος της μιας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης, σπέρνοντας αυταπάτες ότι ο ΟΗΕ αποτελεί «περιστέρι της ειρήνης», χωρίς να ομολογείται η απτή πραγματικότητα, ότι, δηλαδή, αποτελεί οργανισμό εξυπηρέτησης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

Η δε εκτίμηση περί «επαναστάσεων» στη Βόρεια Αφρική, που προβάλλεται ιδιαίτερα από τον αστικό Τύπο αλλά κι από ορισμένα Κομμουνιστικά Κόμματα, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως λαθεμένη μόνο λόγω του ρόλου που παίζουν στην υποδαύλισή τους οι ιμπεριαλιστές, ή ακόμα και των διαστάσεων αυτών των κινητοποιήσεων. Το κύριο ζήτημα που θα πρέπει να απασχολεί είναι αν αλλάζει χέρια η τάξη που βρίσκεται στην εξουσία και σε αυτό το ερώτημα η απάντηση είναι σαφής. Η αστική τάξη αυτών των χωρών ζει και βασιλεύει. Γι' αυτό και αποπροσανατολίζουν τοποθετήσεις που αντιλαμβάνονται τον ιμπεριαλισμό ως εξωτερικό παράγοντα και παραγνωρίζουν τα συμφέροντα των ντόπιων αστικών τάξεων, που ούτε υπό κατοχή είναι ούτε υπό αποικιοκρατία, όπως προβάλλουν. Η δραστηριότητα της λιβυκής αστικής τάξης και της κυβέρνησης Καντάφι είναι ενδεικτική. Δουλεύει ωστόσο δραστήρια μια μερίδα της σήμερα για την περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών, το αναγκαίο προχώρημα των αστικών εκσυγχρονισμών, την αστικοκοινοβουλευτική προσαρμογή του πολιτικού συστήματος. Τέτοια μέτρα θα εξασφαλίζουν ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία και εισροή κεφαλαίων από την περίοδο της εκτεταμένης κρατικής οικονομίας επί Καντάφι.

Στην εξέλιξη αυτών των αστικοδημοκρατικών εκσυγχρονισμών η εργατική τάξη θα έχει να αντιμετωπίσει ακόμα μεγαλύτερο βαθμό εκμετάλλευσης, πιο ραφιναρισμένης, η οποία για να εξασφαλιστεί θα συνοδευτεί από την αναγκαία καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και την απόκτηση στοιχειωδών συνθηκών διαβίωσης, που θα επιτρέπουν την αναγκαία αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης για να διαμορφωθεί η σύγχρονη εργατική τάξη και στην Αφρική, διαδικασία που συντελείται επίσης αυτά τα χρόνια στην Ασία και τη Λατινική Αμερική. Αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει βέβαια ότι θα αρθούν οι αγιάτρευτες ανισομετρίες στον καπιταλισμό.

Σήμερα είναι αναγκαίο να συνειδητοποιηθεί βαθύτερα από την εργατική τάξη, τις λαϊκές δυνάμεις πώς λειτουργεί το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, πώς το κεφάλαιο της κάθε χώρας και διεθνώς αναζητά κάθε φορά να αρμέξει «αγελάδες», π.χ. τώρα εκτείνει τις βλέψεις του στις περιοχές της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής, που έχουν μέσα τους πολύ... «γάλα» (βλ. πετρέλαιο - φυσικό αέριο, μεταλλεύματα, υποδομές κ.ά.) ζωτικό για να κερδοφορήσουν οι αστικές τάξεις της περιοχής, για να τραφούν τα μονοπώλια. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης η πλουτοκρατία και οι επιχειρηματικοί της όμιλοι, ντόπιοι και πολυεθνικοί, παίρνουν βαθιά ανάσα κερδοφορίας. Αν δεν πάρουν υπόψη τους αυτές τις εξελίξεις τα ΚΚ, θα υπάρχει δυσκολία να διακρίνονται οι λαϊκοί αγώνες από τους προβοκατόρικους μηχανισμούς, θα βαφτίζονται επαναστάσεις και «σοσιαλισμοί» κάθε προσπάθεια που κάνει το κεφάλαιο για να αυξήσει το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, κάθε αντικομμουνιστική απόπειρα εξωραϊσμού του καπιταλισμού στο όνομα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, χωρίς βέβαια να αλλάζει η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Ενώ θα θεωρείται «περιστέρι της ειρήνης» κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία που θα ματοκυλά λαούς για την κερδοφορία των πλουτοκρατών, για την υλοποίηση των σχεδιασμών των πολυεθνικών.

Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Συνάντηση διοργανώνει το ΚΚΕ στις 10 - 11 Απρίλη

Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα είναι ανάγκη σήμερα να διαμορφώσουν επαναστατική στρατηγική, αντιπαρατιθέμενα με τον οπορτουνισμό και απορρίπτοντας τους δρόμους που τα καλούν να ακολουθήσουν το ΚΕΑ και οι υπόλοιπες δυνάμεις που έχουν συμφιλιωθεί με το κεφάλαιο και το καπιταλιστικό σύστημα. Να παλέψουν για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, για το σοσιαλισμό. Διαφορετικά, όποια άλλη γραμμή θα υιοθετούν, θα ενσωματώνεται εύκολα από την αστική τάξη. Ετσι, όπως φανερώνεται και στην περίπτωση του πολέμου στη Λιβύη, η αδυναμία ορισμένων ΚΚ να διακρίνουν τα ταξικά συμφέροντα και να τοποθετούνται ανάλογα, αποτελεί πρόβλημα στρατηγικής. Το πρόβλημα αυτό θα μένει άλυτο όσο η πάλη θα αποσπάται από το πολιτικό πρόβλημα σε κάθε χώρα, το ζήτημα της εξουσίας. Αυτή η γόνιμη συζήτηση για τα ΚΚ θα ανοίξει και στην Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Συνάντηση που διοργανώνει το ΚΚΕ στις Βρυξέλλες, στις 10 - 11 Απρίλη.

Του Κώστα ΠΑΠΑΔΑΚΗ* *Ο Κ. Παπαδάκης είναι μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ και μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ

Περισσότερα... »

01:00

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ Εγκλημα στο όνομα των ... πιστωτών

» Ropewalker Kassandra

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το έργο της γενικής εκποίησης της περιουσίας που ανήκει στον ελληνικό λαό

Οι συμφωνίες στις οποίες κατέληξε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ΕΕ και τις κυβερνήσεις των άλλων χωρών - μελών, στις 11 του Μάρτη, για το «Σύμφωνο του Ευρώ», προκειμένου να συνεχίσει να πληρώνει τους διεθνείς πιστωτές και μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, είναι σαφείς και απόλυτα χαρακτηριστικές, για τις επιλογές τόσο της κυβέρνησης, όσο και της οικονομικής ολιγαρχίας. Δείχνουν το στίγμα της νέας επίθεσης που ετοιμάζουν τα επιτελεία του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζομένων της ΕΕ συνολικά, σε μια ακόμα προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, μεταφέροντας τις συνέπειές της στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων.

Τα κράτη - μέλη που σχεδιάζουν να ενταχθούν στο «μηχανισμό στήριξης», τονίζεται στην της ΕΕ «θα πρέπει να αναγγείλουν τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις που θα πρέπει να υλοποιηθούν κατά τους προσεχείς 12 μήνες. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να συμπεριληφθούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις στα εθνικά προγράμματα μεταρρυθμίσεων και σταθερότητας τα οποία θα υποβληθούν τον Απρίλιο και θα παρουσιασθούν κατά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου». Είναι φανερό ότι όπως σε κάθε σύμβαση για τη χορήγηση τραπεζικού δανείου, όπως στο μνημόνιο για τα 110 δισ. από την ΕΕ και το ΔΝΤ, έτσι και για κάθε δανειοδότηση που θα γίνεται από το περιβόητο Ταμείο Σταθερότητας, οι πιστωτές βάζουν τους όρους τους και ο ...πελάτης επιλέγει αν θα τους δεχτεί ή όχι. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όπως είναι γνωστό, όχι μόνο δέχεται τους διάφορους όρους που υπάρχουν στις συμφωνίες που συνάπτει, αλλά υποστηρίζει με σθένος ότι τελικά πρόκειται για όρους και μέτρα που, έτσι κι αλλιώς, θα έπρεπε να παρθούν, προκειμένου να ξεπεράσει την κρίση του ο καπιταλισμός στη χώρα.

Το ΚΚΕ και ο «Ρ» αναλυτικά έχουν παρουσιάσει το σύνολο των αντιλαϊκών - αντιδραστικών μέτρων που προβλέπονται από το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας», ή το «Σύμφωνο για το Ευρώ», όπως ονομάστηκε στη συνέχεια. Πρόκειται για μέτρα που στοχεύουν στην ενίσχυση του κεφαλαίου και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, μέσα από τη μείωση των μισθών των εργαζομένων, τις ακόμα πιο αντιδραστικές προσαρμογές των εργασιακών σχέσεων στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου, τις νέες ανατροπές στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης και των συντάξεων, τους νέους περιορισμούς και την πλέρια εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Πρόνοιας, τον ακόμα μεγαλύτερο σφαγιασμό των δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα που έχουν απομείνει, νέες φοροαπαλλαγές και νέα κίνητρα για το κεφάλαιο κλπ.

Ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας, οι συμφωνίες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ προβλέπουν «να ολοκληρώσει πλήρως και ταχέως το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχει αναγγείλει».

Πηγή κερδοφορίας

Οι ιδιωτικοποιήσεις, και στην περίπτωση της δικής μας χώρας, έχουν αποδειχθεί ως μία από τις πλέον αποτελεσματικές πηγές εξασφάλισης υπερκερδών για το κεφάλαιο. Στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι γνωστό ότι η παραγωγική δραστηριότητα μπορεί να κινείται μόνο μέσα στα αυστηρά όρια που καθορίζουν οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής. Από τη στιγμή που η παραγωγή υπάρχει για να εξασφαλίζει κέρδος για τους καπιταλιστές, μπορεί και αναπτύσσεται όσο βγαίνει κέρδος. Σε αυτές τις περιόδους, οι διάφοροι κλάδοι της οικονομίας λειτουργούν ως μαγνήτης τόσο για την επανατοποθέτηση κερδών στη διαδικασία της παραγωγής, όσο και για την προσέλκυση νέων κεφαλαίων - καπιταλιστών. Αυτή η διαδικασία, όμως, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Κάποια στιγμή η αγορά «στομώνει» και δεν μπορεί να απορροφήσει τα αποτελέσματα της παραγωγής, το κέρδος γίνεται αμφίβολο και η απόδοση των κεφαλαίων πέφτει. Τότε οι καπιταλιστές αφηνιάζουν, αφού κομμάτι από τα κεφάλαια που διαθέτουν δεν μπορούν πλέον να τους προσφέρουν κέρδος και άρα μένουν αναξιοποίητα, εκτός παραγωγής. Ενας από τους κλασικούς τρόπους που αξιοποιεί το καπιταλιστικό σύστημα για να προσφέρει διέξοδο στους καπιταλιστές για την κερδοφόρα τοποθέτηση των κεφαλαίων αυτών είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Μεμονωμένες επιχειρήσεις, ολόκληροι κλάδοι και τομείς της οικονομικής δραστηριότητας και των υποδομών που ανέπτυξε το αστικό κράτος, στο παρελθόν, με στόχο να διευκολύνει την επιτάχυνση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, περνάνε τώρα, σταδιακά, στους εκπροσώπους της περιβόητης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ενισχύοντας έτσι την κερδοφορία του κεφαλαίου συνολικά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κλάδους που οι αστοί απέφευγαν στο παρελθόν, επειδή απαιτούνταν μεγάλα κεφάλαια για την ανάπτυξή τους, κάτι που δεν τους συνέφερε αφού δικός τους στόχος ήταν το γρήγορο και μεγάλο κέρδος. Κανείς ιδιώτης δεν μπορούσε πριν μερικές δεκαετίες να στήσει τη ΔΕΗ, ούτε ένας δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσει τα δίκτυα του ΟΤΕ, κανένας δεν μπορούσε να εξασφαλίσει την υδροδότηση της Αθήνας σαν την ΕΥΔΑΠ, ή να κουμαντάρει την Εθνική Τράπεζα.

Ολόκληρη την τελευταία 20ετία, οι κυβερνήσεις, κύρια του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ, κατάφεραν με την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων να εξασφαλίσουν συνθήκες υψηλής κερδοφορίας για τα αδρανοποιημένα κεφάλαια, μια πολιτική που ταυτόχρονα οδήγησε σε υπερσυσσώρευση κεφαλαίων για ντόπιους και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους. Ομιλοι που λεηλατούν τον κοινωνικό πλούτο, στηριγμένοι σχεδόν αποκλειστικά στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και των κρατικών αναθέσεων έργων και οι οποίοι έχοντας ήδη συγκεντρώσει κεφάλαια μυθικών διαστάσεων, αναζητούν τώρα διέξοδο για την κερδοφόρα τοποθέτησή τους στις νέες ιδιωτικοποιήσεις και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Αποφασισμένη για το έγκλημα

Ηδη τη βδομάδα που μας πέρασε η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόσληψη συμβούλων (ακόμα μια γάγγραινα οικονομικής αιμορραγίας δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από τα δημόσια ταμεία) για επέκταση της σύμβασης με τη «Χόχτιφ» για το αεροδρόμιο των Σπάτων, την παράδοση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού σε ιδιωτικά συμφέροντα, την ιδιωτικοποίηση του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.

Αυτά όμως είναι μόνο ένα μικρό μέρος από το όργιο του ξεπουλήματος που ετοιμάζει η τωρινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο όνομα της εξασφάλισης κονδυλίων που θα πάνε απευθείας στις τράπεζες που διαθέτουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων προβλέπει:

Καζίνο Mont Parnes: Το δημόσιο κατέχει το 49%, που σχεδιάζεται να παραδοθεί σε στρατηγικό επενδυτή.

Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα: Το δημόσιο κατέχει το 99,81%.

ΔΕΠΑ: Το δημόσιο κατέχει το 65%.

ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Το δημόσιο κατέχει το 100%. Σχεδιάζεται η πώληση ποσοστού σε στρατηγικό επενδυτή.

ΛΑΡΚΟ: Το δημόσιο κατέχει το 55,19%. Σχεδιάζεται η πώληση ποσοστού σε στρατηγικό επενδυτή.

ΕΓΝΑΤΙΑ: Σχεδιάζεται υπογραφή Σύμβασης παραχώρησης σε ιδιώτες.

Για τις παραπάνω ιδιοκτησίες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει ανακοινώσει ότι οι σχεδιασμοί της θα ολοκληρωθούν μέσα στο χρόνο. Ωστόσο, μετά την αναγγελία του προγράμματος των 50 δισ. ευρώ, θεωρείται βέβαιο ότι και άλλες μονάδες θα βρεθούν στο στόχαστρο της ιδιωτικοποίησης. Ενδεικτικά, πάντως, στο χαρτοφυλάκιο που διαθέτει σήμερα το ελληνικό δημόσιο σε ομίλους που είναι εισηγμένοι στο Χρηματιστήριο της Αθήνας, είναι και οι παρακάτω συμμετοχές:

ΑΤΕ: Το δημόσιο κατέχει το 77,31%

ΔΕΗ: Το δημόσιο κατέχει το 51,12%

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ: Το δημόσιο κατέχει το 35,48%

ΕΥΑΘ: Το δημόσιο κατέχει το 74,02%

ΕΥΔΑΠ: Το δημόσιο κατέχει το 61,33%

ΟΛΘ: Το δημόσιο κατέχει το 74,27%

ΟΠΑΠ: Το δημόσιο κατέχει το 34%

ΟΤΕ: Το δημόσιο κατέχει το 16%

ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ: Το δημόσιο κατέχει το 34,04%

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Το δημόσιο κατέχει το 1,23%

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: Το δημόσιο κατέχει το 2,53%

ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Το δημόσιο κατέχει το 8,93%

ALPHA BANK: Το δημόσιο κατέχει το 0,62%

KAE: Το δημόσιο κατέχει το 2,81%

ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ: Το δημόσιο κατέχει το 0,50%

ΚΕΡΑΜΕΙΑ ΑΛΛΑΤΙΝΗ - ΑΣΤΙΚΑ ΑΚΙΝΗΤΑ: Το δημόσιο κατέχει το 1,29%

Οι υποδομές

Ειδική ...μεταχείριση θα έχουν από την κυβέρνηση τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της χώρας, όπου φέρεται αποφασισμένη να παραχωρήσει οτιδήποτε για το οποίο θα εκδηλωθεί έστω και το παραμικρό ενδιαφέρον από ιδιωτικά κεφάλαια. Σε ό,τι αφορά στα αεροδρόμια στην πρώτη γραμμή φέρεται να βρίσκεται το αεροδρόμιο του Ηρακλείου, αλλά και εκείνο της Θεσσαλονίκης, ενώ τα λιμάνια που θα προταθούν για ιδιώτες είναι της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου, της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου, της Καβάλας, της Κέρκυρας και του Λαυρίου.

Τέλος, σε ό,τι αφορά στην ακίνητη περιουσία και τη λεγόμενη αξιοποίησή της η κυβέρνηση βρίσκεται ακόμα στη φάση της καταγραφής της περιουσίας, ώστε σε συνεργασία με διεθνή κανάλια κτηματομεσιτών να επιχειρήσει να τη βγάλει στο σφυρί.

Το σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για το νέο σχέδιο ξεπουλήματος της κυβέρνησης απαντά στην ουσία του προβλήματος: «Το μεγάλο σκάνδαλο - έγκλημα σε βάρος των λαϊκών αναγκών και των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας είναι το ξεπούλημα δημόσιων εκτάσεων, όπως το Eλληνικό, και η παράδοση στο κεφάλαιο κρίσιμων υποδομών, όπως τα αεροδρόμια. Οτι η κυβέρνηση εξουσιοδοτεί γι' αυτή τη διαδικασία τράπεζες, χρηματοοικονομικές εταιρείες και γραφεία μεγαλοδικηγόρων δείχνει ότι δεν υπάρχει ιδιωτικοποίηση χωρίς μεγάλο φαγοπότι καθώς και ότι είναι φούμαρα τα περί διαφάνειας που κατά καιρούς επικαλούνται το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ».

Κ.

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 03.04.2011

23:39

ΛΑ.Ο.Σ. Αντίδραση χέρι - χέρι με τον τυχοδιωκτισμό

» Ropewalker Kassandra

Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι το κόμμα εκείνο που έχει στηρίξει με τη μεγαλύτερη θέρμη την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική. Ψήφισε το «μνημόνιο» και στήριξε την υλοποίησή του, εισηγείται καθημερινά νέα βάρβαρα μέτρα σε βάρος του λαού και νέα σκανδαλώδη προνόμια υπέρ της πλουτοκρατίας. Είναι κόμμα συνώνυμο της πιο μαύρης αντίδρασης, του λαϊκισμού, εθνικισμού και του ρατσισμού. Προσβάλλει το χειμαζόμενο λαό εκφράζοντας την άποψη ότι τόσα χρόνια αυτός είχε «ξεχάσει να δουλεύει», «ζούσε χαλαρά και χύμα».

Είναι το κόμμα εκείνο που όταν δεν προβοκάρει το κίνημα και το ΚΚΕ, καταθέτει το μίσος του για το λαό σε προτάσεις νόμου με τις οποίες αξιώνει την κατάργηση του ασύλου, την απαγόρευση των διαδηλώσεων, την ελεύθερη χρήση όπλων από την Αστυνομία κλπ. Την ίδια ώρα, διεκδικεί αναβάθμιση του ρόλου του στις κυοφορούμενες αλλαγές στο αστικό πολιτικό σύστημα, άλλοτε καλώντας σε ενιαίο μέτωπο τα αστικά κόμματα ενάντια σε όσους αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική και ειδικά το ΚΚΕ, και άλλοτε αναπαράγοντας την επιθυμία του να συμμετέχει σε ένα επόμενο κυβερνητικό σχήμα, είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με τη ΝΔ, είτε και με τους δυο.

Η βαθιά αντιλαϊκή στρατηγική του ΛΑ.Ο.Σ. δένει απόλυτα με τον καιροσκοπισμό και τον πολιτικό χαμελαιοντισμό του, με τον οποίο προσπαθεί να μην εισπράξει το κομμάτι της λαϊκής δυσαρέσκειας που του αναλογεί και είναι μεγάλο, αλλά και να «ψαρέψει σε θολά νερά». Χαρακτηριστικά ως προς αυτό είναι τα παρακάτω παραδείγματα:

1. Η στάση του στο θέμα της προσφυγής στο ΔΝΤ είναι αποκαλυπτική. Ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν υπερψήφισε απλώς το μνημόνιο που η κυβέρνηση συνομολόγησε με ΕΕ και ΔΝΤ. Πριν απ' αυτό φρόντισε να καλλιεργήσει στο λαό την άποψη ότι κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο και υπηρετεί το λαϊκό συμφέρον. Το Μάρτη του 2010 ο Γ. Καρατζαφέρης δήλωνε: «Θα χρειαστεί να προσφύγουμε στο ΔΝΤ. Ούτως ή άλλως οι όροι του ΔΝΤ δεν είναι αυστηρότεροι απ' αυτούς της Ευρώπης».

Τον Απρίλη του 2010: «Ερχόμαστε και δαιμονοποιούμε το ΔΝΤ λέγοντας πως τα μέτρα που θα μας επιβάλει θα είναι ιδιαιτέρως σκληρά. Γιατί δεν λέμε όμως την αλήθεια στον ελληνικό λαό; Nα του πούμε ότι αν δεν πάρουμε δηλαδή αυτή την κρίσιμη στιγμή μέτρα, τότε θα οδηγηθούμε σίγουρα στην καταστροφή. Το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Είναι όμως ο πιο σύντομος δρόμος, γεμάτος βέβαια λακκούβες και γκρεμούς».

Τον ίδιο μήνα, Απρίλη του 2010, ο ΛΑ.Ο.Σ. βλέποντας τη «θύελλα» να ξεσπά, φοβούμενος ότι θα «λουστεί» συνέπειες λόγω της σθεναρής υποστήριξής του στη βαθιά αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, αρχίζει να τα «μασάει». Δηλώνει ο Γ. Καρατζαφέρης: «Μπορούμε ακόμη να σώσουμε την κατάσταση. Αρκεί να υπάρξει μια άλλη κυβερνητική πολιτική (...) Λύση υπάρχει και καλώ τον κ. πρωθυπουργό να αναλάβει τις ευθύνες του πριν παραδοθούμε στην αγκαλιά του ΔΝΤ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται»...

Το Μάη ο ΛΑ.Ο.Σ. ψηφίζει στη Βουλή το «μνημόνιο». Από 'κει κι έπειτα αρχίζει μια συστηματική προσπάθεια να «ξεχαστεί» η θετική του ψήφος στο «μνημόνιο» ή να μειωθεί η βαρύτητά της. Το Δεκέμβρη του 2010 ο Γ. Καρατζαφέρης σε ένα ρεσιτάλ δημαγωγίας, υποτιμητικής για τη νοημοσύνη του λαού, δηλώνει: «Ο ΛΑ.Ο.Σ. έδειξε σοβαρότητα όταν ψήφισε το άρθρο 1 του μνημονίου για να υπάρχουν μισθοί και συντάξεις. Τώρα όμως, οι μισθοί και οι συντάξεις πετσοκόβονται και αυτό δεν μπορούμε να το παρακολουθήσουμε. Ημουν ο σημαιοφόρος της συναίνεσης, αλλά δεν μπορώ να είμαι ο νεκροθάφτης της κοινωνίας».

Προσπάθεια που συνεχίζεται σήμερα και «κωδικοποιείται» στο επιχείρημα που διατύπωσε στις 28/2/2011 ο Γ. Καρατζαφέρης: «Δεν απέτυχε το μνημόνιο, αλλά η πορεία που ακολούθησε ο κ. Παπανδρέου 10 μήνες τώρα, από την εφαρμογή του μέχρι σήμερα. Η πορεία του κ. Παπανδρέου ήταν βλαπτική».

2. Στις 18/2/2010 ο Γ. Καρατζαφέρης σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 ισχυρίζεται: «Οχι, εγώ ποτέ δεν είπα να καταργηθεί ο 14ος μισθός»! Δύο μήνες πριν, στις 2/12/2009 δήλωνε από το βήμα της Βουλής: «Ακούω την "καραμέλα" της Αριστεράς περί κεκτημένων, κάτω από εκβιασμούς οι οποίοι έγιναν σε αδύναμες κυβερνήσεις (...) να θυμίσω πώς μπήκε ο 14ος μισθός (...) όταν ο Καραμανλής τσακώθηκε με τα ανάκτορα το 1963 ήταν έωλος και μετέωρος στον ανένδοτο αγώνα που έκανε τότε ο Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης και οι άλλοι. Τότε, εκείνη την εποχή ο Πιπινέλης, προκειμένου να δημιουργήσει μια ευφορία, έδωσε τον 14ο μισθό. Πού υπάρχει; Είμαστε η πλουσιότερη χώρα του κόσμου; Πού υπάρχει;». 3. Στις 27/11/2010 μιλώντας στο ΑΛΤΕΡ ο Γ. Καρατζαφέρης αναιρεί προηγούμενες θέσεις του σύμφωνα με τις οποίες, αν και με την Ντ. Μπακογιάννη τον χωρίζουν διαφωνίες σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, θα μπορούσε μαζί της να συνεργαστεί για το καλό της «παράταξης», και δηλώνει: «Είναι του νεοφιλελευθερισμού, κάλλιστα θα μπορούσε να εκπροσωπεί και την τρόικα ως πολιτική και ιδεολογική πράξη. Το ΛΑ.Ο.Σ. δεν έχει καμία συγγένεια με αυτό (...) Οι απόψεις και οι πολιτικές μας δεν συναντιούνται ποτέ. Εχουμε ριζικά διαφορετικές απόψεις, πολιτική και φιλοσοφία»!

Σήμερα έχει και πάλι αλλάξει γνώμη. Δήλωνε στις 11 του μήνα, στο ΣΚΑΪ: «Ο ελληνικός λαός απαιτεί συναίνεση. Εάν ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας, πιστεύω ότι θα βγει κάτι καλύτερο. Εχει ανθρώπους ο κ. Σαμαράς, δεν είναι για πέταμα οι 85 βουλευτές που έχει, ενδεχομένως και η κ. Μπακογιάννη και ο κ. Κουβέλης».

4. Στις 9 Μάρτη 2011 ο ΛΑ.Ο.Σ. δίνει μια ακόμα επιβεβαίωση της υποκρισίας που διαπερνά τη στάση του και απέναντι σε σκάνδαλα όπως αυτό του Βατοπεδίου. Ο Γ. Καρατζαφέρης επισκέπτεται τη Μονή Βατοπεδίου και καταθέτει τα σέβη του στον Εφραίμ. Δηλώνει: «Πολιτεία και Βατοπέδι να λύσουν το θέμα με διάλογο και, οπωσδήποτε, εξωδικαστικά»!

Θυμίζουμε ότι ήταν ο ΛΑ.Ο.Σ. αυτός που, για όσο καιρό η υπόθεση αυτή βρισκόταν στην πρώτη «γραμμή» της επικαιρότητας, είχε πιάσει «στασίδι» στα «κεραμίδια», μαχόμενος υποτίθεται για τη διερεύνηση και την απόδοση ευθυνών και ζητώντας προανακριτικές, καταθέτοντας μηνύσεις κλπ.

Κατά τον Γ. Καρατζαφέρη (18/3/2011, ομιλία σε κομματική εκδήλωση) η θεαματική αυτή κωλοτούμπα εξηγείται ως εξής: «Κι εμείς τότε, στην αντάρα, είπαμε πράγματα υπερβολικά (...) "το μεταβάλλειν γνώμην εστί φιλοσοφείν" (...) Οταν προσκυνητής εις την Μονή αυτή πηγαίνει ο βασιλιάς της Αγγλίας ο Κάρολος, κι όταν εξομολογητής του Πούτιν είναι ο Εφραίμ, είσαι αναγκασμένος να κάνεις δεύτερες σκέψεις και να αναθεωρήσεις»!..

5. Μία ακόμα κωλοτούμπα του αφορά στο ζήτημα της εκποίησης δημόσιας περιουσίας. Τον περασμένο Φλεβάρη ο Γ. Καρατζαφέρης δηλώνει το πρωί σε ραδιοφωνική του συνέντευξη: «Σαφώς και δεν συμφωνώ με την εκποίηση της περιουσίας του Δημοσίου... Εάν αρχίσουμε και πουλάμε την περιουσία μας, τελικά τι θα κληροδοτήσουμε στα εγγόνια μας; Τι θα αφήσουμε στις επόμενες γενεές σαν Ελλάδα;».

Την ίδια μέρα, λίγη ώρα μετά, από το βήμα της Βουλής τα «στρίβει»: «Βγαίνει ο πρωθυπουργός και λέει θα νομοθετήσουμε και θα το βάλουμε όρο και στο Σύνταγμα ότι δεν πωλείται ελληνική γη. Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό (...) Ακούω τώρα "Δεν πουλάμε, δεν πουλάμε!". Εχουμε μία σειρά νησιά ανεκμετάλλευτα. Βρείτε λοιπόν ανθρώπους να τα χτίσουν. Πείτε "σου δίνω αυτό το νησί για 60, για 100 χρόνια να το κάνεις ό,τι θέλεις τουριστικά (...) Τι δεν πωλείται. Δεν πωλείται αρχαίος τόπος, δεν πωλείται η παραμεθόριος κτλ. όλα τα άλλα πωλούνται (...) γιατί δεν πωλούνται;».

6. Στις 28/2 ο Γ. Καρατζαφέρης ερωτηθείς σχετικά με το ενδεχόμενο εκλογών και την αυτόνομη κάθοδο του ΛΑ.Ο.Σ σε αυτές, απαντά: «Αυτό εξαρτάται από το πότε και πώς θα γίνουν οι εκλογές. Δεν μπορώ να προδεσμεύσω τις σκέψεις μου. Θα πράξω ανάλογα με το τι θα ωφελεί τη χώρα εκείνη την περίοδο. Δεν έχω αγκύλωση στο να συνεργαστώ για το καλό της χώρας».

Την επόμενη μέρα, 1 του Μάρτη, δηλώνει: «Κατεβαίνουνε αυτόνομα. Ετοιμαζόμαστε για εκλογές, γιατί αυτές είναι το κυρίαρχο σενάριο στο μυαλό του κ. Παπανδρέου. Είμαστε το μόνο κόμμα που έχουμε συνεχή σταθερή ανοδική δυναμική πορεία. Αυτό μας γεμίζει με πρόσθετες ευθύνες και υποχρεώσεις. Ας το ξεκαθαρίσουμε: Κατεβαίνουμε αυτόνομα».

7. Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι το κόμμα που παρέχει αφειδώς συναίνεση στην κυβέρνηση και την ίδια ώρα, ανάλογα με το πού «φυσάει» ο ανταγωνισμός με τη ΝΔ γλυκοκοιτάζει τη συνεργασία μαζί της, επιτιθέμενος με άσφαιρα πυρά στο ΠΑΣΟΚ και τη στρατηγική του. Προεκλογικά - αναφερόμαστε στις εκλογές για τα όργανα της τοπικής διοίκησης, τον Οκτώβρη του 2010 - ο ΛΑ.Ο.Σ. αναθέρμανε τη συνεργασιολογία με τη ΝΔ, εμφανιζόταν σαν εγγυητής της ενότητας της «παράταξης», επαναλαμβάνοντας διαρκώς τις προτάσεις συνεργασίας προς τη ΝΔ ενόψει των τοπικών εκλογών, ώστε να μην «πρασινίσει ο χάρτης» την επομένη. «Πρέπει να είμαστε ενωμένοι απέναντι σε μια κατάσταση που πάει να εγκαθιδρύσει το ΠΑΣΟΚ στη χώρα» έλεγε τότε ο Γ. Καρατζαφέρης.

Αυτό δεν τον εμπόδισε να συνεργαστεί όπου μπορούσε και με το ΠΑΣΟΚ, και στο δεύτερο γύρο να στηρίξει ισόποσα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μετά τις τοπικές εκλογές, το Δεκέμβρη του 2010, τα... διπλώνει ξανά: «Εξέφρασα επίσημα την αλλαγή της αντιμετωπίσεως των πραγμάτων, και όχι της κυβέρνησης, πρώτα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και εν συνεχεία στον πρωθυπουργό. "Μέχρι εδώ και μη παρέκει". Τέλος στη συναίνεση. Διαβλέπω μία σειρά πραγμάτων. Είχα υποχρέωση να δώσω μία "πίστωση χρόνου" (...) Είδα ότι το πράγμα δεν "τραβάει". Το περιβάλλον του πρωθυπουργού είναι ανεπαρκές. Δεν έχει ούτε το κύρος, αλλά ούτε και το ανάλογο βεληνεκές που απαιτούν οι περιστάσεις. Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις».

Η συναίνεση βέβαια καλά κρατεί ως σήμερα. Κι ο ΛΑ.Ο.Σ. τη διαλαλεί υπερηφάνως σαν προσόν του. Προσέτρεξε στο διάλογο που ζήτησε η κυβέρνηση και συναντήθηκε με τον υπουργό Οικονομικών. Δηλώνει ότι «αν πετύχει ο Παπανδρέου θα πετύχει η Ελλάδα». Επαίρεται για τη «σύνεσή του» και για το γεγονός ότι καταθέτει διαρκώς προτάσεις στην κυβέρνηση. Και ζητά εμμέσως πλην σαφώς συμμετοχή στη διαχείριση, για να τσακιστεί ο λαός και να βγει διπλά κερδισμένο από την κρίση το κεφάλαιο.

Β. Ν.

Περισσότερα... »

22:05

Ετοιμάζουν «ανθρωποθυσίες» στο βωμό των μονοπωλίων

» Ropewalker Kassandra

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ - ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ Ετοιμάζουν «ανθρωποθυσίες» στο βωμό των μονοπωλίων

Μεθοδεύουν την κατάργηση όλων των φοροελαφρύνσεων προς τους εργαζόμενους. Στο στόχαστρο ακόμα και οι ρυθμίσεις για τα στεγαστικά δάνεια. Μαζικά χαράτσια, καρατόμηση «κοινωνικών επιδομάτων», εξαθλίωση στο σύστημα δημόσιας Υγείας. Πεσκέσι στην πλουτοκρατία ακόμη 25 δισ. ευρώ!

Λαϊκές εκατόμβες στο βωμό των μονοπωλίων ετοιμάζει και πάλι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Νέα πακέτα για ποσά που φτάνουν τουλάχιστον στα 25 δισ. ευρώ για τα προσεχή χρόνια, χώρια τις ιδιωτικοποιήσεις - μαμούθ, περνάνε από το υπουργικό συμβούλιο στις 15 του Απρίλη, προκειμένου στη συνέχεια - το αργότερο μέχρι τα μέσα του Μάη - να πάρουν και την τελική «βούλα» στη Βουλή. Ε ίναι απόλυτα βέβαιο ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν ούτε και εδώ ούτε και πουθενά παρά μόνο αν βρουν μπροστά τους ισχυρό το λαϊκό παράγοντα, με κατεύθυνση την οργανωμένη ανυπακοή, για τη συνολική ρήξη και την ανατροπή. Το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης - τρόικας - πλουτοκρατίας στην κυριολεξία δε σκοπεύει να αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα: Από τις κάθε είδους «φοροελαφρύνσεις» των νοικοκυριών, τους φόρους πάνω στα εμπορεύματα μαζικής κατανάλωσης, το τσεκούρωμα δαπανών και κοινωνικών επιδομάτων, στην κυριολεξία τα πάντα, μέχρι και την τελευταία δεκάρα, προσφέρονται νέο πεσκέσι στην «ανταγωνιστικότητα» της πλουτοκρατίας.

«Ρίσκα», νέες αβεβαιότητες, πιθανές αστοχίες τους βλέπουν μπροστά τους, και κυνικά το ομολογούν, τόσο η κυβέρνηση όσο και οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί (ΕΕ - ΔΝΤ - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Σε αυτό το πλαίσιο και με στόχο να καλύψουν τις «απώλειες» έρχονται να στοιβάξουν νέα αντιλαϊκά πακέτα πάνω στα προηγούμενα.

Για την ώρα και μόνο για τα «ρίσκα» του 2011 φέρνουν πρόσθετα μέτρα ύψους 1,8 δισ. ευρώ. Πρόκειται για μέτρο που προβλεπόταν ήδη στην τελευταία επικαιροποίηση του μνημονίου τους, δηλαδή πριν καν εμφανιστούν οι νέες «αστοχίες» τους στο μάζεμα των αντιλαϊκών φόρων. Είναι, δηλαδή, φανερό ότι στη συνέχεια θα φουσκώσουν το λογαριασμό και με νέα μέτρα. Μόλις τις προάλλες με το κόψε - ράψε στα εμφανιζόμενα ελλείμματα ανακάλυψαν και τις «αποκλίσεις» της προηγούμενης χρονιάς (2010) και έρχονται να προσθέσουν ποσά ύψους 1,2 δισ. ευρώ. Προετοιμάζοντας το κλίμα εμφανίζουν τώρα το έλλειμμα για το 2010 σε πάνω από 10% (από 9,6% στο... προηγούμενο κλικ). Για τα επόμενα χρόνια (2012 - 2014) έχουν ήδη έτοιμα και τα 22 δισ. ευρώ με την αντιλαϊκή σούμα να φτάνει - πάντα για την ώρα - σε τουλάχιστον 25 δισ. ευρώ, ποσά που τα επιμερίζουν σε περίπου 16,5 δισ. ευρώ από την παραπέρα καρατόμηση δαπανών και σε 8,5 δισ. ευρώ από πρόσθετους αντιλαϊκούς φόρους. Το αντιλαϊκό χρονοδιάγραμμα

Στις 15 του Απρίλη αναμένονται οι κυβερνητικές ανακοινώσεις που αφορούν στα γενικά πλάνα για την επερχόμενη φάση σφοδρής αντιλαϊκής κλιμάκωσης. Προκειμένου να τα περιβάλουν με μανδύα νομιμότητας θα καταθέσουν το νομοθέτημα στη Βουλή, προκειμένου να το έχουν ψηφίσει μέχρι τα μέσα του Μάη. Σύμφωνα με την υπάρχουσα κυβερνητική πληροφόρηση, η ενεργοποίση των περισσότερων από τα αντιλαϊκά μέτρα θα γίνει με υπουργικές αποφάσεις και μόνο ορισμένων από αυτά με άλλη «νομοθετική κατοχύρωση».

Υγεία: Μέχρι τέλος Μάη θα έχουν συντάξει την τελική έκθεση «για τις μορφές πολιτικής και τους ποσοτικούς στόχους» για τις δαπάνες Υγείας (νοσήλια, φάρμακο), την κρατική χρηματοδότηση του συστήματος Υγείας κ.ά. Το «χρονοδιάγραμμα δράσης» θα το έχουν «υιοθετήσει» το αργότερο μέχρι τον Ιούνη. Τα ποσά που κόβονται φτάνουν στο 1% του ΑΕΠ ή σε περίπου 2,3 δισ. ευρώ, σε συνέχεια των προηγούμενων «εξοικονομήσεων» που πέτυχαν για λογαριασμό της πλουτοκρατίας.

Καρατόμηση κοινωνικών δαπανών: Στο μάτι έχουν βάλει μέχρι και τα επιδόματα ανεργίας, που και οι ίδιοι την βλέπουν να απογειώνεται σε αστρονομικά ύψη. Το αντιλαϊκό σχέδιο ανακοινώνεται μέχρι τέλος Ιούλη και εφαρμόζεται μαζί με τα άλλα πακέτα του προϋπολογισμού από το 2012. Είναι απόλυτα αποφασισμένοι να συνδέσουν τα κάθε είδους «κοινωνικά επιδόματα» με τα όρια της επίσημης φτώχειας (6.900 ευρώ), δηλαδή μόνο για τη διαχείριση των ακραίων φαινομένων της εξαθλίωσης που γεννά η πολιτική τους. Και για το συγκεκριμένο υπάρχει ειδική πρόβλεψη στην ...«έκθεση προόδου» του ΔΝΤ, προσδιορίζοντας το τσεκούρι στα κοινωνικά επιδόματα από 1% μέχρι 2% του ΑΕΠ, δηλαδή από 2,3 δισ. μέχρι 4,6 δισ. ευρώ! Στα νέα μέτρα συμπεριλαμβάνεται η καρατόμηση στα επιδόματα ανεργίας, στο ΕΚΑΣ των χαμηλοσυνταξιούχων, στα επιδόματα πολυτέκνων κ.α.

Ευρύτερος δημόσιος τομέας: Ετοιμάζουν μαζικά λουκέτα, συγχωνεύσεις και απολύσεις με βάση τις νόρμες κερδοφορίας των μονοπωλίων, με πρώτο «ορόσημο» τη μελέτη που θα ανακοινώσουν μέχρι τον Ιούλη. Η κλιμάκωση των μέτρων ξεκινάει πριν από το τέλος του 2011. Στόχος, να «ευθυγραμμιστεί η αποτελεσματικότητα των δημόσιων επιχειρήσεων με εκείνη των επιτυχημένων ιδιωτικών εταιρειών και των αντίστοιχων ευρωπαϊκών επιχειρήσεων». Τα σπασμένα φορτώνονται και στα λαϊκά νοικοκυριά με νέες τρανταχτές ανατιμήσεις στα τιμολόγια. Μέχρι τέλος Ιούνη προχωρά το λεγόμενο ενιαίο μισθολόγιο, που ανάμεσα σε άλλα καρατομεί τους μισθούς, αυτή τη φορά και με το κόλπο της σύντμησης των κλιμακίων με βάση τα έτη δουλειάς, καθώς και με τις παραπέρα περικοπές των λεγόμενων επιδομάτων.

Συντάξεις: Μέχρι το Σεπτέμβρη του 2011 θα «υιοθετηθούν μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμοστούν από 1η Γενάρη του 2012 με επίκεντρο τα επικουρικά ταμεία», για τα οποία επίσης δρομολογούν συγχωνεύσεις. Δεν πρόκειται βέβαια να σταματήσουν στα επικουρικά ταμεία και ομολογούν πως «διατηρούμε την ετοιμότητά μας να προσαρμόσουμε περαιτέρω τις παραμέτρους των κυριότερων συνταξιοδοτικών ταμείων».

Φορο-ληστεία

Το αντιλαϊκό ξεσάλωμα έχει συνέχεια με τη συρρίκνωση και κατάργηση σειράς «φοροελαφρύνσεων» για μισθωτούς - συνταξιούχους - αυτοαπασχολούμενους. Από το υπουργείο Οικονομικών διαμηνύουν ότι εξετάζουν «όλες τις φοροελαφρύνσεις από μηδενική βάση». Το νομοθέτημα πηγαίνει για ψήφιση στη Βουλή το Σεπτέμβρη για να πιάσει τα λαϊκά εισοδήματα από το 2012. Μαζί με τις νέες τρανταχτές ανατιμήσεις σε φόρους κατανάλωσης (ΦΠΑ, πετρέλαιο θέρμανσης, άλλοι ειδικοί φόροι) προχωρούν τώρα και σε αύξηση των φόρων για τους ήδη καρατομημένους μισθούς και συντάξεις. Οι ίδιοι προαναγγέλλουν ότι θα προχωρήσουν σε τσεκούρι ή και στην πλήρη κατάργηση σειράς φοροελαφρύνσεων σε εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις, δηλαδή στις δαπάνες των νοικοκυριών που μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται και που «μετριάζουν» τη φορο-ληστεία. Το πού το πάνε προκύπτει ανάγλυφα από το συνολικό κονδύλι που έχουν ετοιμάσει για τη συγκεκριμένη κατηγορία φόρων. Από την πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ προκύπτει ότι από το τσεκούρωμα φοροελαφρύνσεων -απαλλαγών και από τα νέα χαράτσια στους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ προσβλέπουν σε επιπλέον έσοδα από 2% μέχρι 4% του ΑΕΠ, δηλαδή για ποσά 4,6 δισ. - 9,2 δισ. ευρώ!

Στο στόχαστρο των καπιταλιστών μπαίνουν:

Το ήδη κουτσουρεμένο αφορολόγητο όριο -λάστιχο, με βάση τις αποδείξεις του κάθε νοικοκυριού (σήμερα στα 12.000 ευρώ με προϋπόθεση την προσκόμιση αποδείξεων). Οι κάθε είδους «ελαφρύνσεις» για τις δαπάνες διαβίωσης των νοικοκυριών που μειώνουν, μέχρι έναν ορισμένο βαθμό, το φόρο εισοδήματος. Αφορούν στα ποσά για νοίκια, τόκους στεγαστικών δανείων για αγορά α' κατοικίας, δαπάνες υγείας, φροντιστήρια παιδιών, νοίκια παιδιών που σπουδάζουν σε άλλη πόλη κ.ά. Η εξέταση των ελαφρύνσεων από «μηδενική βάση» σημαίνει ότι στους σχεδιασμούς τους μπαίνει μέχρι και το αφορολόγητο για τα προστατευόμενα παιδιά! Το σύνολο αυτών των «εκπτώσεων» υπολογίζεται σήμερα σε περίπου 3,4 δισ. ευρώ, τις οποίες επίσης σκοπεύουν να καρατομήσουν. Το αφορολόγητο για αγορά α' κατοικίας, γονικές παροχές, δωρεές. Νέα ετήσια χαράτσια ετοιμάζουν και για τη μικρή ακίνητη περιουσία. Απόλυτα δεδομένη είναι και η αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα, που σε συνδυασμό με τα προηγούμενα ανεβάζει κατακόρυφα τους φόρους πάνω στη λαϊκή κατοικία. Ο «χαμηλός» συντελεστής ΦΠΑ που ισχύει για νησιά του Αιγαίου, κ.α.

Απόλυτα βέβαιο είναι ότι μαγειρεύουν τρανταχτές ανατιμήσεις πάνω στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, οι οποίοι από το 2012 ή και ακόμη νωρίτερα θα ισχύσουν ακόμη και για τα «μη αλκοολούχα ποτά», δηλαδή για τις λεμονοπορτοκαλάδες. Το ενδεχόμενο μη εφαρμογής του μέτρου για την εξομοίωση των ειδικών φόρων του πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης συνεπάγεται τη λήψη άλλων «ισοδύναμου αποτελέσματος», δηλαδή για χαράτσια τουλάχιστον από 400 εκατ. ευρώ για κάθε χρόνο.

Ανδρέας ΣΑΚΑΡΕΛΟΣ

Περισσότερα... »

08:30

ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ Μπροστά σε κρίσιμες προκλήσεις

» Ropewalker Kassandra

Πολλά και διάφορα ειπώθηκαν στην τελευταία απεργιακή συγκέντρωση των εργαζομένων στις εφημερίδες και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (MME), στο κλειστό γήπεδο του Πανελληνίου. Η συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούσε στην πραγματικότητα της συνεχώς κλιμακούμενης επίθεσης της εργοδοσίας. Πολύ λιγότερα ήταν όσα αφορούσαν στο πώς θα γίνει αποτελεσματικότερος ο αγώνας. Κι απ' αυτά, σχεδόν όλα εξαντλούνταν στην κλιμάκωση της μορφής πάλης, προτείνοντας ακόμη και απεργία διαρκείας. Και, όμως, πρέπει να είναι κάποιος τυφλός, για να μη βλέπει τις μεγάλες ελλείψεις, ανεπάρκειες και προβλήματα, που, σε μεγάλο βαθμό, χαρακτηρίζουν το κίνημα και το σημερινό αγώνα των εργαζομένων στα ΜΜΕ, πρώτα και κύρια, στον προσανατολισμό και το περιεχόμενό του. Πρώτο: Η πολύμορφη και συνεχώς κλιμακούμενη επίθεση, που δέχονται σήμερα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, έχει ολοφάνερα πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά και περιεχόμενο, ξεδιπλώνεται με την πλήρη συνεργασία κυβέρνησης και εργοδοσίας και αποτελεί μέρος της γενικότερης επίθεσης σε βάρος όλου του λαού. Είναι επιτακτικά αναγκαίο, επομένως, να είναι άλλο τόσο πολιτική και ταξική η απάντηση και, ταυτόχρονα, να προωθείται συστηματικά και πολύμορφα η γενικότερη συσπείρωση και συμπαράταξη των εργαζομένων, η ενιαία ταξική απάντηση στη συνολική, ταξική επίθεση.

Η ελάχιστα πολιτική και ταξική απάντηση απαιτεί την κατηγορηματική απόρριψη της πολιτικής προστασίας των κεφαλαιοκρατών και επιβολής βαριών θυσιών στο λαό. Οπως και των ιδεολογημάτων «όλοι πρέπει να πληρώσουμε για την κρίση» και «όλοι ευθυνόμαστε για το χρέος». Καμιά ευθύνη δεν έχουν οι εργαζόμενοι για την κρίση και το χρέος. Ούτε είχαν το παραμικρό όφελος από τα δάνεια όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Να πληρώσουν η ολιγαρχία του πλούτου, όλοι όσοι συσσώρευαν και σωρεύουν χρόνια τώρα αμύθητα κέρδη.

Απαιτεί, ακόμη, τη διαμόρφωση και διεκδίκηση αιτημάτων, στη βάση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων, ανάλογα με τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο. Η διαμόρφωση αιτημάτων και στόχων, έχοντας ως αφετηρία τα κάθε φορά όρια της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των κεφαλαιοκρατών, είναι σε τελευταία ανάλυση συνώνυμο της ταξικής υποταγής και αλλοτρίωσης. Κι όπως καταλαβαίνει ο καθένας, είναι άλλο πράγμα η βασική αφετηρία και λογική διαμόρφωσης των εργατικών αιτημάτων και άλλο η έκβαση των αγώνων, ως αποτέλεσμα, πρώτα και κύρια, του κάθε φορά ειδικού και γενικότερου συσχετισμού δυνάμεων.

Απαιτεί, επίσης, την αποφασιστική απόρριψη συντεχνιακών αντιλήψεων και αιτημάτων, που χωρίζουν τους εργαζόμενους και ενισχύουν το «διαίρει και βασίλευε» του ταξικού αντιπάλου. Οπως και κάθε λογής αυταπατών. Π.χ., για τις «ιδιαιτερότητες» του χώρου και το ρόλο των ΜΜΕ, που λειτουργούν, κατά κάποιο τρόπο, ως ασπίδα των εργασιακών δικαιωμάτων, ή ότι η υποτίμηση και υποβάθμιση των αιτημάτων θα μειώσουν την ένταση και έκταση της αντεργατικής επίθεσης.

Το θετικό βήμα του Συντονιστικού στα ΜΜΕ αποδείχνεται σήμερα ανεπαρκές, μπροστά στο συνολικό χαρακτήρα της επίθεσης. Είναι φανερή, επομένως, η ανάγκη, ταυτόχρονα, με το παραπέρα στέριωμα του κλαδικού συντονισμού και, κυρίως, την αποφασιστική ενίσχυση του ταξικού προσανατολισμού και κλιμάκωσης των αγώνων, να προχωρήσει η συμπαράταξη των εργαζομένων στα ΜΜΕ με τις ταξικές δυνάμεις σε άλλους κλάδους. Να προχωρήσει ο γενικότερος συντονισμός των αγώνων και η ενιαία δράση με το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

Δεύτερο: Η επίθεση κυβέρνησης - εργοδοσίας έχει ολοφάνερα στρατηγικό και όχι συγκυριακό χαρακτήρα. Δε στοχεύει μόνο στο φόρτωμα των βαριών συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης και του χρέους στις πλάτες του λαού. Οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, στο Ασφαλιστικό, στην Υγεία, στην Παιδεία και σε κάθε άλλο τομέα της δημόσιας ζωής έχουν ως πρόσχημα το χρέος και θέλουν να ικανοποιήσουν γενικότερες και επιτακτικές ανάγκες της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και της αναπαραγωγής του συστήματος.

Μπόλικες είναι οι σχετικές αποδείξεις, με πιο τελευταία τις αποφάσεις της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της ευρωένωσης. Οι όποιες διακηρύξεις, περί ανάκαμψης και μελλοντικής ανάπτυξης, πράσινης ή όποιου ...άλλου χρώματος, σφραγίζονται πλέον από ένα μόνιμο, ευρωενωσιακού επιπέδου και περισσότερο επώδυνο Μνημόνιο, τη «Συμφωνία για το Ευρώ» (ανταγωνιστικότητα) και όλα όσα αντεργατικά περιέχει, τη δρομολόγηση της διαδικασίας «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» και το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Το αύριο - ακόμη κι αν υπάρξει η όποια ανάπτυξη - προδιαγράφεται ήδη περισσότερο ζοφερό από το σήμερα. Ο σύγχρονος καπιταλισμός και η ανταγωνιστικότητα - κερδοφορία του κεφαλαίου απαιτούν την «κινεζοποίηση» των συνθηκών εργασίας και ζωής των εργαζομένων. Και όχι μόνο...

Η πολιτική αυτή είναι μονόδρομος για το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους. Ενας μονόδρομος, ο οποίος, απ' τη μια, φανερώνει τα ελάχιστα - αν όχι ανύπαρκτα - περιθώρια ελιγμών και παραχωρήσεων των κυρίαρχων δυνάμεων και, επομένως, τα ακόμη περισσότερο στενά όρια κατακτήσεων από τους λαϊκούς αγώνες, στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος. Κι από την άλλη, φέρνει ακόμη πιο έντονα στο προσκήνιο την επιτακτική ανάγκη της γενικότερης αλλαγής του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων και την αποφασιστική καταδίκη της κυρίαρχης σήμερα πολιτικής.

Ταυτόχρονα, κάνει ακόμη πιο επίκαιρο, αναγκαίο και ρεαλιστικό το μόνο προς όφελος του λαού δρόμο. Την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ. Τη Λαϊκή Συμμαχία, για την κατάκτηση της εξουσίας και την εφαρμογή του προγράμματος της Λαϊκής Οικονομίας. Οχι μια απλή εναλλαγή κομμάτων ή προσώπων στις υπουργικές καρέκλες, αλλά την αλλαγή τάξης στην οικονομική και πολιτική εξουσία της χώρας. Πρώτα και κύρια, με τη λαϊκή ιδιοκτησία και κουμάντο στα μέσα παραγωγής του πλούτου, στην παραγωγή και διανομή του.

Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Ολοι όσοι ισχυρίζονται ότι μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολόκληρη, και το σκύλο χορτάτο, καλλιεργούν και σκορπίζουν αυταπάτες. Εμποδίζουν και δυσκολεύουν τη χειραφέτηση και ενίσχυση του ταξικού κινήματος, προσφέροντας, με τον τρόπο τους, υπηρεσίες στο κεφάλαιο και το μονόδρομό του.

Τρίτο: Ενα βασικό στήριγμα της αντιλαϊκής επίθεσης της κυβέρνησης - εργοδοσίας αποτελεί η συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία των εφημερίδων και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Η καθημερινή ενημέρωση, ακόμη και η κριτική σε επιμέρους κυβερνητικά μέτρα, γίνεται από ταξικές θέσεις. Αναπαράγουν και προβάλλουν καθημερινά τα διάφορα κυβερνητικά ιδεολογήματα και ψέματα, τα τεχνητά και ψεύτικα διλήμματα και ό,τι ενισχύει τον ευρωμονόδρομο των λαϊκών θυσιών. Καλλιεργούν συστηματικά τις αντιλήψεις της ταξικής συνεργασίας και υποταγής, την ηττοπάθεια, το «διαίρει και βασίλευε», κ.λπ. Με δυο λόγια, ο καθημερινός αποπροσανατολισμός και η χειραγώγηση των λαϊκών συνειδήσεων αποτελούν μια βασική και αναντικατάστατη πλευρά της συνολικής επίθεσης σε βάρος του λαού.

Το γεγονός αυτό, όμως, έχει άμεση και κρίσιμη σχέση με τον κλάδο και τον αγώνα μας. Χαρακτηριστική απόδειξη αποτελεί η «διχασμένη» εικόνα, που παρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι. Από τη μια, υπάρχει η καθολική, μέχρι σήμερα, συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου. Κι από την άλλη, εκούσια ή ακούσια, η μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων, δουλεύοντας στα αστικά ΜΜΕ, αναπαράγουν και προβάλλουν καθημερινά - με τον έναν ή άλλο τρόπο - τα κάθε λογής πλαστά διλήμματα και ιδεολογήματα της κυβέρνησης (και όχι μόνο), για την κρίση, το χρέος, τον δήθεν αναγκαστικό μονόδρομο σε βάρος του λαού κ.λπ., κ.λπ.

Ισως αντιτείνει κάποιος ότι οι εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ είναι επιχειρήσεις, όπου κάνουν κουμάντο οι κεφαλαιοκράτες ιδιοκτήτες τους, μαζί με ορισμένους καλοπληρωμένους «διαμορφωτές» της κοινής γνώμης. Το γεγονός μπορεί να εξηγεί ότι από τη μια μεριά γράφουν και προπαγανδίζουν αυτό που θέλουν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, αλλά από την άλλη υφίστανται όλες τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Αλλά πρέπει να σκεφτούν και τις σοβαρές και κρίσιμες ευθύνες τους, έναντι του στοιχειώδους λαϊκού δικαιώματος της ουσιαστικής ενημέρωσης. Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει ότι, στις σύγχρονες συνθήκες, ο αγώνας των δημοσιογράφων και των εργαζομένων στα ΜΜΕ, για τα μισθολογικά, εργασιακά και άλλα αιτήματά τους είναι άρρηκτα πλέον δεμένος, με τον αγώνα ενάντια σε οποιαδήποτε χειραγώγηση και αποπροσανατολισμό του λαού. Σε τελευταία ανάλυση, έρχεται έντονα στο προσκήνιο η αλήθεια ότι η ιδιοκτησία των κεφαλαιοκρατών στα ΜΜΕ (είτε άμεση, είτε έμμεση, μέσω των πολιτικών εκπροσώπων τους) βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την ουσιαστική ενημέρωση του λαού και ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Τέταρτο: Ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός αποτελεί ένα ακόμη βασικό στήριγμα της επίθεσης, που δέχονται σήμερα οι εργαζόμενοι, ανάμεσά τους και όσοι εργάζονται στα ΜΜΕ. Οι αποδείξεις και τα παραδείγματα είναι πάμπολλα και καθημερινά, τόσο γενικότερα, όσο και στο δικό μας χώρο. Αλίμονο σε όποιον πιστεύει - ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες - ότι θα φέρουν σε πέρας τον αγώνα, ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης - εργοδοσίας, οι συνδικαλιστικές παρατάξεις και λογικές, που υπηρετούν και στηρίζουν τις κυβερνητικές και εργοδοτικές πολιτικές και τακτικές. Η ανάγκη της αποφασιστικής αλλαγής του συσχετισμού δύναμης στα σωματεία του χώρου μας έχει γίνει σήμερα ακόμη περισσότερο επιτακτική και επείγουσα. Οπως και η οργάνωση των εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς, η συγκρότηση παντού Επιτροπών Αγώνα, η αποφασιστική ενίσχυση των συλλογικών διαδικασιών, της ταξικής συσπείρωσης και αλληλεγγύης. Πέμπτο: Σήμερα, λόγω κρίσης, πληθαίνουν συνεχώς οι απολύσεις, δίπλα στις περικοπές μισθών και τις εργασιακές σχέσεις - λάστιχο και, όπως όλα δείχνουν, θα πολλαπλασιαστούν τα λουκέτα, οι συγχωνεύσεις, η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

Είναι ανάγκη, επομένως, χωρίς να μειωθεί το μέτωπο κατά των απολύσεων, να αναβαθμιστούν και να διεκδικηθούν σε πρώτη γραμμή τα αιτήματα και τα μέτρα προστασίας των ανέργων.

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες ότι οι εργοδότες θα δεσμευθούν στη διατήρηση των σημερινών θέσεων εργασίας. Ακόμη κι αν το κάνουν, προκειμένου να «περάσουν» άλλα αντεργατικά μέτρα, πολύ μικρή - αν όχι ανύπαρκτη - αξία θα έχει η όποια δέσμευσή τους.

Σε περίοδο γενικότερης και βαθιάς οικονομικής κρίσης, καθώς η διαφημιστική δαπάνη και οι κυκλοφορίες κατρακυλούν, οι καπιταλιστές και του δικού μας χώρου θα ακολουθήσουν την κλασική συνταγή ξεπεράσματος των κρίσεων: Την καταστροφή μέρους του κεφαλαίου και προϊόντων, κλείσιμο, δηλαδή, επιχειρήσεων και συγχωνεύσεις.

Ολα όσα συμβαίνουν σήμερα στο χώρο των ΜΜΕ δεν έχουν τίποτε το διαφορετικό, στην ουσία τους, απ' όλα όσα συμβαίνουν σε κάθε άλλο τομέα της οικονομίας και σε όλη τη χώρα. Κι όπως συμβαίνει παντού, έτσι και στο δικό μας χώρο, έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Ταυτόχρονα, έχουν κάνει πολύ περισσότερο καθαρές τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές στην κοινωνία, στα συνδικάτα, στην πολιτική, σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής. Διαχωριστικές γραμμές, που ζητούν επιτακτικά απαντήσεις απ' τον καθένα και όλους μας.

Πρέπει, επίσης, να σκέφτονται και να συνυπολογίζουν όλες τις πλευρές ενός αγώνα που μπορεί να ορθώνει εμπόδια στην εργοδοτική και κυβερνητική πολιτική. Και αυτό έχει να κάνει και με τις μορφές πάλης. Που πρέπει να αντιστοιχούν στην αναγκαιότητα κλιμάκωσης, στην ανάληψη της πρωτοβουλίας και της οργάνωσης των ίδιων των εργαζομένων. Για παράδειγμα, η απόφαση για την τετραήμερη απεργία δεν πάρθηκε από Γενικές Συνελεύσεις που θα έπρεπε να συζητήσουν και το πώς θα οργανωθεί αυτός ο αγώνας, πώς θα περιφρουρηθεί για να έχει επιτυχία, να αφήνει περιθώρια συνέχειας. Και έχουν και γι' αυτό ευθύνη οι εργοδοτικές συνδικαλιστικές - πλειοψηφίες.

Οι κομμουνιστές εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, έχουν ήδη δώσει τις δικές τους και τις δίνουν καθημερινά στους χώρους δουλειάς και τους δρόμους του αγώνα, καλώντας καθημερινά στην ίδια πορεία όλους όσοι βασανίζονται και προβληματίζονται απ' όλα όσα συμβαίνουν σήμερα.

Δ. Τ.

Περισσότερα... »

05:00

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Μακιγιάρει τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής διαχείρισης

» Ropewalker Kassandra

Να αναδείξει ο λαός με την πάλη του «ένα νέο συνασπισμό εξουσίας», που όμως θα διαχειριστεί το ίδιο, παλιό και βαθιά αντιλαϊκό, σύστημα, ζήτησε ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, μιλώντας χτες βράδυ σε συγκέντρωση στο Σπόρτιγκ.

Η πρόταση που αναμασά με ένταση ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα, ταιριάζει γάντι στην προσπάθεια των οπορτουνιστών να συνδράμουν τα αστικά κόμματα στην προσπάθειά τους να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια εντός των τειχών και να αποτρέψουν τη ριζοσπαστικοποίησή της, προτείνοντας αλλαγές στο επίπεδο της διακυβέρνησης - διαχείρισης και όχι βέβαια στο επίπεδο της εξουσίας.

Αφήνοντας στο απυρόβλητο τον καπιταλισμό και προκειμένου να υπερασπιστεί την ψευδαίσθηση ότι στο πλαίσιό του μια φιλολαϊκή διαχείριση είναι δυνατή, κατέφυγε σε κριτική όπως «παταγώδη αποτυχία της πολιτικής τους», δυνάμεις που «δείχνουν να μην έχουν διδαχτεί τίποτα από την πρόσφατη Ιστορία (...) ανιστόρητες και ανεύθυνες ηγεσίες», όπως η «ηγεσία της Ευρώπης που αντιμετωπίζει την οικονομική κρίση με περίσσευμα βλακείας και αυτοκαταστροφικής διάθεσης».

Αφού απάλλαξε την ΕΕ από την αντιλαϊκή στρατηγική της, στη συνέχεια προσπάθησε το ίδιο και για την κυβέρνηση, αποδίδοντάς της «ψυχή ξεπουλημένη στον πιο σκληρό και κυνικό νεοφιλελευθερισμό». Μάλιστα, εγκωμίασε τα κυβερνητικά στελέχη που απευθύνουν «εκκλήσεις προς τον πρωθυπουργό να σταματήσει τα ψέματα και να πει την αλήθεια», αναπαράγοντας το βολικό για την κυβέρνηση παραμύθι του «καλού» και «κακού» ΠΑΣΟΚ.

Αθώωση κυβέρνησης και ΕΕ

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπεί ταξικά συμφέροντα, αλλά ήθελε «να είναι αρεστή στις αγορές». Ομοίως, σύμφωνα με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η Ευρωένωση δεν προασπίζεται τα συμφέροντα των μονοπωλίων της, αλλά επιδεικνύει «κραυγαλέα αδυναμία να προστατέψει στοιχειωδώς τους λαούς από την επερχόμενη οικονομική και κοινωνική καταστροφή».

Ετσι ερμηνεύει ο οπορτουνισμός την προσπάθεια που καταβάλλει η Ευρωένωση να βγουν τα μονοπώλιά της απ' την κρίση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες και να επανέλθουν σε τροχιά κερδοφορίας, απαλλαγμένα από εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Σ' αυτό το πνεύμα, η αλλαγή πορείας που ζήτησε ο Αλ. Τσίπρας είναι μία από τα ίδια. Οπως είπε, χρειάζεται μια κυβέρνηση «που θα αποφασίσει να γυρίσει την πλάτη στο μνημόνιο και στις αγορές και να ταυτιστεί με τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας που βουλιάζει». Με άλλα λόγια, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ζητάει μια κυβέρνηση που δε θα αγγίξει ούτε τρίχα από τα μονοπώλια και την ιδιοκτησία τους πάνω στα μέσα παραγωγής, αλλά θα εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική! Πρόκειται για επικίνδυνη αυταπάτη, που αφοπλίζει το κίνημα από τη δυνατότητα σε συνθήκες κρίσης να βλέπει πιο καθαρά τον αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Ο «νέος συνασπισμός εξουσίας», όπως διευκρίνισε ο Αλ. Τσίπρας, θα περιλαμβάνει «την αριστερά, δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις της ριζοσπαστικής οικολογίας», όλους εκείνους δηλαδή που ούτε στα λόγια δεν αμφισβητούν την καπιταλιστική ιδιοκτησία και την κλεψιά απ' τους λίγους του πλούτου που ο λαός παράγει.

Προτάσεις ενσωμάτωσης

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αυτός ο συνασπισμός θα επιβάλει: Απεμπλοκή απ' το μνημόνιο και ριζική αναδιανομή του πλούτου. Με ακλόνητα τα συμφέροντα που επέβαλαν το μνημόνιο, μεταξύ άλλων και για να βάλουν στο χέρι τα ελάχιστα ψίχουλα αυτού του πλούτου που έπαιρνε ο λαός... Ακόμα, έλεγχο και επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Διακανονισμό δηλαδή των χρεών της πλουτοκρατίας που ο λαός καλείται να αποπληρώσει...

Επίσης, προτείνει κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, με τράπεζες κατ' ευφημισμόν κρατικές, που θα δρουν ανταγωνιστικά με τα ιδιωτικά τραπεζικά μονοπώλια και η λειτουργία τους θα διέπεται από τους αντιλαϊκούς νόμους της ΕΕ. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κρύβει ότι εκεί όπου το καπιταλιστικό κράτος παρενέβη για να διασώσει ιδιωτικές τράπεζες «κρατικοποιώντας» τες, οι όροι με τους οποίους αντιμετωπίζονται οι εργαζόμενοι - καταναλωτές δεν άλλαξαν ούτε στο ελάχιστο προς το καλύτερο.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται στο λαό «ανάπτυξη», κρύβοντας ότι αυτή έχει ταξικό πρόσημο και το ποιον ωφελεί εξαρτάται από το ποιος έχει τα μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία του. Τέλος, σε μια προσπάθεια να τονώσει την αυτοπεποίθηση του ακροατηρίου του, ισχυρίστηκε ότι αν κάποιος προσγειωνόταν στην Ελλάδα θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι «για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ» και οικειοποιήθηκε τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, για τους οποίους δεν έχουν κουνήσει ούτε το δάχτυλό τους, λέγοντας: «Αν μας κατηγορούν ότι υψώνουμε τις σημαίες των κοινωνικών αντιστάσεων, αντί να παζαρεύουμε τη συμμετοχή μας σε κυβερνήσεις υποτιθέμενης εθνικής σωτηρίας, ναι, φταίμε».

Περισσότερα... »

00:29

Στον γκρεμό μόνοι τους

» Ropewalker Kassandra

Ενα από τα κορυφαία διεθνή οικονομικά περιοδικά, ο «Economist» κυκλοφορεί με τίτλο «η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει, ομολογήστε το».

Ο πρωθυπουργός, όμως, βεβαιώνει πως αυτά είναι συκοφαντίες. Κι έχει δίκιο κατά ένα μέρος. Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα της Ελλάδας πράγματι έχουν χρεοκοπήσει. Αντίθετα οι καπιταλιστές, η τάξη, δηλαδή, που εκπροσωπεί η κυβέρνηση Παπανδρέου, ευημερούν εν μέσω κρίσης. Παλεύουν μεταξύ τους, προσπαθούν να βρουν ποιος ανάμεσά τους θα 'ναι ο χαμένος, γιατί θα υπάρξουν και χαμένοι καπιταλιστές σ' αυτή την πορεία, αλλά σαν τάξη, το κεφάλαιο ευημερεί. Κερδίζει από ένα προς ένα τα μέτρα που αποφασίζει και εφαρμόζει η κυβέρνησή του. Δικαίως ο πρωθυπουργός μιλώντας για λογαριασμό της τάξης του διαμαρτύρεται γιατί του ψαλιδίζουν τη δόξα. Μια χαρά τα πάει για την τάξη που εκπροσωπεί.

Το απαράδεκτο είναι ότι ζητάει από τα θύματα της πολιτικής που εφαρμόζει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ωραίο ακούγεται. Αλλά για να κάνουν τι; Κατά τον Παπανδρέου, για να αντιμετωπίσουν ένα κράτος της υπανάπτυξης και της εξάρτησης. Μ' αυτή τη φράση κάνει κωλοτούμπες. Τα στοιχεία για τη δράση των καπιταλιστών μιλάνε για διαρκή ανάπτυξη των καπιταλιστικών κερδών. Ο Παπανδρέου αποφεύγει να μιλήσει για τις επιχειρήσεις και αναφέρεται στο κράτος σα να 'ναι κάτι ουδέτερο. Αυτό το κράτος είναι των καπιταλιστών. Αυτό το κράτος έχει συμβάλει - αυτή είναι η αποστολή του - τα μέγιστα στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Μιλάει επίσης για εξάρτηση. Η μόνη εξάρτηση του κράτους είναι από την τάξη που εκφράζει. Ο Παπανδρέου όμως όταν μιλά για ανατροπή της εξάρτησης δε μιλά για ανατροπή της αστικής εξουσίας. Κοροϊδεύει με την εξάρτηση γιατί η αλληλεξάρτηση των καπιταλιστικών οικονομιών είναι παμπάλαιο, όσο και ο καπιταλισμός, ζήτημα και αντικειμενικό, στο οποίο κάθε κράτος συμμετέχει ανάλογα με το μέγεθος της οικονομίας του άρα με όρους ανισομετρίας. Και είναι αναγκαστική επιλογή τους η αλληλοδιαπλοκή, η αλληλεξάρτηση. Αντίθετα ζητά από τα θύματα να σκιαμαχήσουν με ένα ουδέτερο κράτος - φάντασμα. Ετσι που τα πάντα να μείνουν ως έχουν. Αυτό που προσπαθεί να αποφύγει είναι η κουβέντα για την πραγματικότητα. Κι αυτή είναι η βαθιά καπιταλιστική κρίση. Που για το ξεπέρασμά της οι καπιταλιστές είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν και κεφάλαιο και εργατική δύναμη. Κι αυτό είναι που συμβαίνει με τον μηχανισμό της ελεγχόμενης πτώχευσης που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αυτό, λοιπόν, που θέλει ν' αποφύγει ο Παπανδρέου είναι η γνώση που συσσωρεύουν οι εργαζόμενοι από την ίδια την εμπειρία τους. Μια εμπειρία που ενισχύεται από την πολιτική και δράση του ΚΚΕ και την οποία με πολύ λίγες λέξεις συμπύκνωσε μόλις προχτές για μια ακόμα φορά η Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα: «Η ελεγχόμενη πτώχευση είναι αναπόφευκτη, αυτό, όμως, που πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι είναι ότι πρέπει, όσο γίνεται πιο γρήγορα, να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική, ανατρέποντας τους συσχετισμούς δύναμης, για να μπορέσουν να πάρουν στα χέρια τους τις υποθέσεις τους. Διαφορετικά, η ελεγχόμενη πτώχευση θα ωφελήσει το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρηματιών και θα δημιουργήσει δεκάδες μνημόνια, κάθε μήνα, για το λαό» (στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).

***

Ο Ελληνας πρωθυπουργός υπογράφει μαζί με τον πρωθυπουργό του Ιράκ (αυτόν που εγκατέστηκαν οι Αμερικάνοι) και δυο άλλους, άρθρο με το οποίο βεβαιώνουν πως ο άνεμος της ανατροπής του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, φυσάει τώρα δυνατά και στην Αφρική.

Την διαβεβαίωση περί τέτοιου τύπου ανέμου ελευθερίας δίνει και μια κυρία στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ που καταφεύγει και σε μερικές άλλες λαθροχειρίες (αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος να το σχολιάσουμε).

Πριν από λίγες μέρες το alter ego του Παπανδρέου, ο Μπεγλίτης, διαβεβαίωνε πως σοσιαλιστής σήμερα είναι αυτός που είναι με το ΝΑΤΟ.

Τη σχετική βεβαίωση επικυρώνει τόσο η CIA όσο και η εγγλέζικη MI6 οι πράκτορες των οποίων είναι μέσα στη Λιβύη με αποστολή να δείχνουν στόχους στα αεροπλάνα ώστε να γίνει με τους βομβαρδισμούς ισχυρότερος ο άνεμος ελευθερίας.

Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη για τους δεσμούς όλων αυτών μεταξύ τους, ούτε για τους δεσμούς τους με τα μονοπώλια που ανεβοκατεβάζουν τις δικές τους κυβερνήσεις αυτήν την περίοδο στην Αφρική.

Το πρόβλημα πρέπει να το έχουν όσοι από τους λαϊκούς ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ παραμένοντας σ' αυτό, ταυτίζονται μ' αυτή τη σφαγή. Για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ δεν έχουμε επίσης καμία απορία. Κάποιοι συντάκτες της και όχι μόνο η ιδιοκτησία της, έχουν κάνει καιρό τώρα πεντακάθαρο για τι δουλεύουν.

Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα κουραστεί να αναλύσει την κατάσταση. Αν για τον Γκαίμπελς ήταν εύκολο να του αποδοθεί η πατρότητα ενός συστήματος προπαγάνδας που βασιζόταν στην επανάληψη του τερατώδους ψεύδους ώσπου να γίνει πιστευτό, στους επιγόνους του πιο εύκολα θα αποδοθεί η πατρότητα μιας προπαγάνδας που επιδιώκει να φυτέψει ακόμα και με τη δύναμη των όπλων στα μυαλά της εργατικής τάξης, τις αξίες των καπιταλιστών και μάλιστα του πιο σκληρού πυρήνα τους.

Οι επισημάνσεις σήμερα έχουν την αξία τους για να ξεχωρίζει καθημερινά η ήρα απ' το στάρι. Γιατί ο πόλεμος είναι τώρα. Και γιατί σ' αυτόν τον πόλεμο επείγει να είναι όσο το δυνατόν λιγότερα τα θύματα ανάμεσα στους λαούς. Κι αυτό σημαίνει δυνάμωμα της αντιιμπεριαλιστικής αντιμονοπωλιακής πάλης, γκρέμισμα της αστικής εξουσίας.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ

«ΑΝΕΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»: «Η διεθνής επέμβαση στη Λιβύη ήταν επιβεβλημένη (...) Πολλοί - ιδίως στον χώρο της Αριστεράς (...) είναι αντίθετοι. Είναι, με παντιέρα τον αντιιμπεριαλισμό, εναντίον της επέμβασης (...) Ακόμη δεν το έχουν χωνέψει ότι πάει, τέλειωσε ο "υπαρκτός σοσιαλισμός". Τώρα βλέπουν να κλυδωνίζεται επίσης ο "αραβικός σοσιαλισμός" (...) Ο άνεμος ελευθερίας που πνέει στον αραβικό κόσμο είναι ένα γεγονός συγκλονιστικό» (από άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

ΜADE IN CIA & ΜΙ6: «Πράκτορες της CIA έχουν διεισδύσει στη Λιβύη, όπου συλλέγουν πληροφορίες για στόχους βομβαρδισμών και έχουν συναντήσεις με στελέχη της επανάστασης, σύμφωνα με αποκάλυψη Αμερικανών αξιωματούχων (...) Εκτός από τους πράκτορες αυτούς, των οποίων ο αριθμός παραμένει άγνωστος, Βρετανοί αξιωματούχοι αποκάλυψαν ότι δεκάδες κομάντος των βρετανικών ειδικών δυνάμεων, αλλά και της υπηρεσίας αντικατασκοπείας ΜΙ6, βρίσκονται και αυτοί στη Λιβύη, κατευθύνοντας αποστολές βομβαρδιστικών αεροσκαφών και συλλέγοντας πληροφορίες για τις θέσεις των δυνάμεων του Καντάφι (...) Ο κρυφός πόλεμος που διεξάγουν τώρα οι Δυτικοί πράκτορες είναι εντελώς διαφορετικός από εκείνον στο Αφγανιστάν, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος των Ταλιμπάν το 2001 (...) Οι ΗΠΑ παρακολουθούν τον στρατό της Λιβύης, με τη βοήθεια κατασκοπευτικών αεροσκαφών (...) Μεταδίδουν σε σταθμούς εδάφους στοιχεία (...) Η συμβολή των παρατηρητών εδάφους γίνεται καθοριστική, καθώς μόνον αυτοί μπορούν να εντοπίσουν στόχους με ακρίβεια λίγων μέτρων» (το θέμα σε New York Times / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ: «Οι μεγάλοι παίχτες είναι για τα μεγάλα γήπεδα. Το διαπιστώνω εξ αφορμής του άρθρου που δημοσιεύτηκε στην έγκυρη ισπανική εφημερίδα "El Pais". Το υπογράφει ο Ελληνας πρωθυπουργός μαζί με τον πρόεδρο της Γουινέας, τον πρόεδρο του Ιράκ και τον πρώην πρόεδρο της Χιλής (...) Αφορμή για το άρθρο είναι οι εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική που, όπως λέγεται, συνιστούν έμπνευση για όλους. Οι αρθρογράφοι του τις αντιλαμβάνονται ως δύναμη πολιτικής αλλαγής που θέλει να συντρίψει τη διαφθορά και το πελατειακό σύστημα, απελευθερώνοντας την οικονομία. Προχωρούν μάλιστα ένα βήμα μπροστά - ή μάλλον πάνε ένα βήμα πίσω στον χρόνο - για να συσχετίσουν όσα έγιναν τους τελευταίους μήνες στην Τυνησία, στην Αίγυπτο και τη Λιβύη με όσα συνέβησαν πριν από περίπου είκοσι χρόνια στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη όταν οι λαοί εξεγέρθηκαν και γκρέμισαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού» (το θέμα στα ΝΕΑ).

Μια διαπίστωση

«Το πρώτο τρίμηνο του 2011 επιβεβαιώνει ότι ο λογαριασμός του Μνημονίου δεν βγαίνει κι ότι βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας περιπέτειας δίχως τέλος (...) η οικονομική πραγματικότητα δεν έχει καμιά σχέση με τα αισιόδοξα μηνύματα που εκπέμπουν τις τελευταίες μέρες ο πρωθυπουργός και ο υπουργός οικονομικών» (από άρθρο στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ).

...ένα μέρος της πραγματικότητας

«Επίκειται η κατάργηση του αφορολογήτου των τόκων για εισοδήματα πάνω από ένα όριο - κατά πάσα πιθανότητα τα 50.000 ευρώ ετησίως. Ασφαλώς μια τέτοια έμπνευση δεν μπορεί να προήλθε από παράγοντες που διατηρούν επαφή με την κοινωνία. Ηδη οι αντιδράσεις είναι αρνητικές. Οι επαγγελματίες που εμπλέκονται στον ευρύτερο κύκλο παραγωγής της πρώτης κατοικίας την καταγγέλλουν ως αβασάνιστη ιδέα. Ανάλογες προβλέπονται και οι αντιδράσεις των πολιτών που θα θιγούν. Κυρίως όσων εξυπηρετούν ήδη ένα στεγαστικό δάνειο. Εκαναν χρήση του ευεργετήματος της απαλλαγής από τους τόκους του δανείου τους. Τώρα θα καταληφθούν εξαπίνης στην πιο δύσκολη καμπή της οικονομικής κρίσης. Αυτοί οι δανειολήπτες είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Η κυβέρνηση καλείται να αποσύρει αμέσως κάθε τέτοιο σχέδιο. Και να διατηρήσει το υφιστάμενο σύστημα των φοροαπαλλαγών για την πρώτη κατοικία» (το άρθρο στα ΝΕΑ).

...και η Πρωταπριλιά

«"Το πρόγραμμα βγαίνει"! Η κατηγορηματική διαβεβαίωση ανήκει στον Γ. Παπανδρέου και ειπώθηκε χθες τρεις φορές, δύο ιδιωτικά και μία δημόσια. Αποτελεί και την απάντηση του πρωθυπουργού στα σενάρια χρεοκοπίας και δραματικών πολιτικών εξελίξεων που διακινήθηκαν (...) κάλεσε τους πολίτες να είναι αισιόδοξοι και να κλείσουν τα αυτιά τους στις Κασσάνδρες. "Καλλιεργείται κλίμα απαισιοδοξίας ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ομως καταφέραμε ήδη να μη χρεοκοπήσουμε" είπε χαρακτηριστικά. Ο πρωθυπουργός διάλεξε συμμάχους και εχθρό. "Το επίκεντρο της πρωτοφανούς κρίσης που ζούμε, είναι ένα κράτος, όχι της ανάπτυξης, αλλά της υπανάπτυξης, ένα κράτος εξάρτησης" τόνισε και κάλεσε τους πολίτες να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους» (το θέμα στο ΕΘΝΟΣ).

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 02.04.2011

20:47

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ της Ελένης Μπέλλου

» Ropewalker Kassandra

Παρεμβαση της Ελενης Μπελλου, μελους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στο Συμποσιο για την 90χρονη επετειο του Τουρκικου Κομμουνιστικου Κομματος, που διοργανωθηκε απο το Μαρξιστικο - Λενινιστικο Κεντρο Ερευνων στις 27-28 Νοεμβρη 2010, στην Κωνσταντινουπολη

Για το ΚΚΕ αποτελεί θέση αρχής η αναγκαιότητα να εκφραστεί ενιαία και διακριτα σε διεθνές επίπεδο η ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική πρωτοπορία της εργατικής ταξης. Θεωρητική βαση αυτής της αρχής, θεμελιωμνη από τους Κ. Μαρς - Φρ. Ενγκελς, αποτελεί η διεθνής δραστηριότητα και διασταση του κεφαλαίου, στην οποία εν συντομία θα ανατρέξουμε υπό το φως και των μέχρι σήμερα εξελίξεων.

Το κεφαλαιο για ν" αναπαραχθεί ως οικονομική-κοινωνική σχεση έχει ήδη υπερβεί τα «εθνικα-κρατικα:: ορια, τα οποία έθεσε ως πολιτική εξουσία προκειμένου να εδραιωθεί και να κυριαρχήσει πλήρως απέναντι στις φεουδαρχικες σχέσεις, να καταργήσει τη στενοτητα της φυσικης οικονομιας και της τοπικης αγορας, της βιοτεχνικης παραγωγης. Το φαινόμενο του διεθνούς εμπορίου και της μετοχικής εταιρίας, τα οποία είχε αναλύσει ο Μαρξ, πήραν νέες διαστασεις και χαρακτηριστικα απο το τελος του Ι9ου αιωνα και κυρίως στον 20ό αιώνα, με την εκτεταμένη εξαγωγή κεφαλαίων για αμεσες ξενες επενδυσεις, την εκτεταμένη διεθνική συγκροτηση των χρηματιστηρίων και αλλων αγορων χρηματικου κεφαλαίου (π.χ. Παγκοσμια Τραπεζα, ΔΝΤ κλπ.) και τη διεθνικοτητα στη μετοχική σύνθεση επενδυτικών εταιριων. Σε αυτή τη βαση, μετα το Β' Παγκοσμιο Πολεμο και παρα τη συνεχιζόμενη οξύτητα στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό (μεταξύ των επιχειρήσεων και μεταξύ των κρατών), διαμορφώθηκαν πιο ισχυρά κέντρα επεξεργασίας ενιαίας στρατηγικής του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στην εργατική τάξη και στην επαναστατική οργάνωση και δράση της ως κίνημα μέσα στα καπιταλιστικά κράτη και πολύ περισσότερο ενάντια στην εξουσία της στα κράτη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Τετοια κέντρα παραγωγής ενιαίας στρατηγικής και δράσης του διεθνούς κεφαλαίου αφορούσαν και το συντονισμό στη λήψη αποφάσεων (π.χ. (G-7 που σήμερα έχει διευρυνθεί σε G-20) και σε όργανα άμεσης οικονομικής (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΠΟΕ κλπ.) και στρατιωτικής (ΝΑΤΟ, Ευρωστρατός κλπ.) επιβολής. Βεβαίως, η καπιταλιστική ανισομετρία και ο ανταγωνισμός, συμφυτα του συστήματος, οδηγούν τόσο σε ουσιαστικές αλλαγές στο συσχετισμό μεσα σε αυτά τα κεντρα, όσο και στην παράλληλη συγκρότηση άλλων περιφερειακών (π.χ. ΕΕ, ALCA,ALBA,MERCOSUR,ASEAN, Συμμαχία της Σαγκάης κλπ.). Σε όλα αυτά τα κεντρα, που εκφράζουν την ενότητα της εξουσίας του κεφαλαίου απεναντι στην αντίπαλη εργατική τάξη περα από την εθνική της συγκρότηση, εξασφαλίξεται η συνεχεια, ανεξάρτητα από την ιδεολογική-πολιτική απόχρωση των εκάστοτε κυβερνητικών σχημάτων στο κάθε καπιταλιστικό κράτος. Μια χαρακτηριστική αποτύπωση αυτής της πραγματικότητας είναι η σύνθεση της γνωστής ως «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ», όπου «κεκλεισμένων των θυρών:: διαβουλεύονται βιομήχανοι, εφοπλιστες, τραπεζίτες, διπλωμάτες, στρατιωτικοί, οικονομολόγοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι όλων των αστικών ρευμάτων απ' όλον τον κόσμο. Παράλληλα, τόσο τα αστικά πολιτικά ρεύματα όσο και οι φυσικοί φορείς του κεφαλαίου είναι οργανωμένοι σε διεθνείς και περιφερειακές ενώσεις. Ποια τάξη δεν έχει τη διεθνική της εκφραση απεναντι στην εθνοκρατικά αλλά και διεθνικά οργανωμένη καπιταλιστική εξουσία; Η εργατική τάξη. Περαν λοιπόν της προφανούς αναγκαιότητας, το προς εξέταση ζήτημα είναι οι αιτίες, τα προβλήματα στην προώθηση της διεθνικής οργάνωσης της ιδεολογικής και πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης. Κατά τη γνώμη του ΚΚΕ, το πρόβλημα δεν είναι πρωτίστως οργανωτικό, αλλά ιδεολογικό-θεωρητικό, το οποίο βεβαίως αντανακλά διάσπαση της εργατικής τάξης και σ' εθνικο επίπεδο. Αυτο που έχει διασαλευθεί και προέχει ως ανάγκη ν' αποκατασταθεί είναι η ιδεολογική ενότητα για την ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Προέχει ως καθήκον για όλα τα ΚΚ που -ανεξάρτητα απο τον τίτλο τους- έχουν την απαραίτητη εργατική σύνθεση, στη βάση και στα καθοδηγητικά οργανα, που εξασφαλίζει τη θέληση της εργατικής πρωτοπορίας για οργανωμένη σύγκρουση και οχι συμβιβασμό με την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η βαθιά ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική κρίση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, όπως εκδηλώθηκε περίπου τα τελευταία 25 χρονια, έχει τις ρίζες της σε πολύ βαθύτερο παρελθόν, πολλών δεκαετιών. Το ΚΚΕ εκτιμά οτι η διασάλευση της ιδεολογικής ενότητας επήλθε απο τη σταδιακή ενίσχυση και εξάπλωση του αναθεωρητισμού. Βεβαίως, αυτο που συντελέστηκε σε επίπεδο συνείδησης, ο αναθεωρητισμος, ήταν αντανάκλαση των κοινωνικών-οικονομικών εξελίξεων που είχαν συντελεστεί: Τμήματα της εργατικής τάξης στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικά κοινωνίες γνώρισαν καλύτερους μισθούς και συνθήκες ζωής εξαιτίας των υπερκερδaν που εξασφάλιζε το κεφαλαιο στη χώρα τους, έχοντας π.χ. το μονοπώλιο στο εξωτερικο εμπόριο (η Αγγλία μέχρι τα μέσα του Ι9ου αιώνα), τη δυνατοτητα εκμετάλλευσης πρώτων υλών και φθηνής εργατικής δύναμης σε πιο καθυστερημένες κοινωνίες. Παιδιά εκτεταμένων τέτοιων τμημάτων της εργατικής τάξης και μάλιστα της «εργατικής αριστοκρατίας» στο συνδικαλιστικά και πολιτικο κίνημα, αφομοι|θηκαν από την αστική ιδεολογία μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, εντάχθηκαν στους διευρυμένους κρατικούς μηχανισμούς: είτε στις αστικές κρατικές «υπηρεσίες» (παιδείας, υγείας, πρόνοιας) είτε στους καθαρά διοικητικούς μηχανισμούς (εφορίες, νομαρχίες, τοπικά όργανα του αστικού κράτους, οργανισμούς διαχείρισης δημόσιας κινητής και ακίνητης περιουσίας κλπ.) είτε σε κρατικές ή ημικρατικές επιχειρήσεις (τραπεζών, «κοινής ωφέλειας» - ενέργειας, ύδρευσης, τηλεπικοινωνιών-βιομηχανικών, τουριστικών κι άλλων μονάδων). Η εξαγορά τμημάτων της εργατικής τάξης και μάλιστα σε δυναμικούς κλάδους της καπιταλιστικής βιομηχανίας συντελέστηκε σε συνδυασμό με την εκτεταμένη εξαγορά επιστημόνων, ταξικά προερχομενων από την εργατική τάξη, δηλαδή ήταν αλληλένδετα φαινομενα η διεύρυνση της κοινωνικής βάσης του οπορτουνισμού και η ισχυροποίηση του αναθεωρητισμού. Η δυνατότητα της αστικής πολιτικής να εξαγοράσει διευρυμrνα τμήματα της εργατικής τάξης εξυπηρετούσε τον πολιτικό της στόχο για διάβρωση του εργατικού κινήματος, εκτροπή του από το στρατηγικό στόχο της σοσιαλιστικής επανάστασης στην Ευρώπη, γενικότερα στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό και μάλιστα σε συνθήκες βελτίωσης του διεθνούς συσχετισμού υπέρ των δυνάμεων του σοσιαλισμού προς τη λήξη του Β ί Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αναθεωρητισμός και ο οπορτουνισμός σε ΚΚ ισχυρών καπιταλιστικών κρατών άσκησε πίεση και στα ΚΚ εξουσίας, σε εξαιρετικά σύνθετες συνθήκες: α) Διεθνούς συγκυρίας (π.χ. πρωτοπορίας των ΗΠΑ στην κατασκευή ατομικής βόμβας, πολιτικής «ψυχρού πολέμου» ενάντια στην ΕΣΣΔ αμέσως μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου), όπου οι απώλειες του καπιταλισμού δεν συνεκτιμήθηκαν αντικειμενικά σε συνδυασμό με τις δυνατότητες ανάκτησης θέσεών του. β) Αδυναμιών και ελλείψεων στη διαμόρφωση στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, αφού σε αρκετές περιπτώσεις -και μάλιστα καθοριστικής σημασ0ας- αυτονομήθηκαν τα μέτωπα πάλης κατά της ξένης κατοχής και του χιτλερικού άξονα από την πάλη για την εργατική εξουσία. γ) Η ΕΣΣΔ αντιμετώπιζε πρωτόγνωρα θεωρητικά και πρακτικά καθήκοντα (π.χ. στον περιορισμό και την εξάλειψη των εμπορευματικών σχέσεων, αλλά και της αντίθεσης μεταξύ πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας, στην ανάπτυξη της επιτελικότητας της εργασίας στα τμήματα παραγωγής της σοσιαλιστικής βιομηχανίας, στην εκτεταμένη εργατική συμμετοχή στις υποθέσεις οργάνωσης - διοίκησης παραγωγής, υπηρεσιών. στον εργατικό έλεγχο της διεύθυνσης και γενικότερα των ανώτερων οργάνων εξουσίας). Η ταξική πάλη για τη σοσιαλιστική ανάπτυξη έμπαινε σε νέα φάση. Ο αναθεωρητισμός και ο οπορτουνισμός διάβρωσε ανεπίστρεπτα ΚΚ εξουσίας, με αποτέλεσμα να ηγηθούν αντεπαναστατικών ανατροπών, βίαιης ή ελεγχόμενης καπιταλιστικής παλινόρθωσης, διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη. Αλλο ρεύμα αναθεωρητισμού και οπορτουνισμού, το γνωστό ως «ευρωκομμουνισμός», διάβρωσε το εργατικό κίνημα στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες και συνεχίζει να το διαβρώνει, αφενός διατηρώντας τα κομμουνιστικα σύμβολα, αφετέρου συγκροτώντας οπορτουνιστική ευρωπαϊκή οργάνωση, το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ). Το ΚΕΑ αξιοποιεί και υποδαυλίζει υπαρκτές αδυναμίες και δυσκολίες σε ΚΚ π.χ, της Λατινικής Αμερικής ή της Ασίας, δυσκολίες που προέρχονται από τη συγκριτική καθυστέρηση στην ανάπτυξη του καπιταλισμου σε αυτές τις χώρες. Το ΚΕΑ «σπρώχνει» σε γραμμή συμμαχίας ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό μαζί με αστικές πολιτικές δυνάμεις άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων (π.χ. ΕΕ) ως δήθεν σύμμαχων δυνάμεων. Στις σημερινές συνθήκες, ΚΚ σε χώρες όπου η αστική εξουσία διεκδικεί αναβάθμισή της στο συσχετισμό σ' επίπεδο ηπείρου ή και παγκόσμια, βρίσκονται αντιμέτωπα με την εξής πρόκληση: Να επεξεργαστουν τη στρατηγική τους συνειδητοποιώντας και υπερβαίνοντας τα προβλήματα στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικου κινήματος με τα οποία αναπτύχθηκαν, Μπροστά σε όλα τα ΚΚ με διακηρυγμένη προσήλωση στην κομμουνιστική ιδεολογία, το μαρξισμό-λενινισμό, δηλαδή στον ιστορικό ρόλο της εργατικής τάξης για κοινωνική πρόοδο και στην αναγκαιότητα του σοσιαλισμού, στην αναγκαιότητα της πολιτικής επανάστασης και της επαναστατικής εργατικής εξουσίας (δικτατορία του προλεταριάτου), προβάλλουν ως ιεραρχημένα καθήκοντα: Ι. Η βαθιά μελέτη και διάδοση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, με εκδόσεις των έργων των θεμελιωτ|ν της σε όλες τις γλώσσες, με κομματικές σχολές για οργανωμένη μαρξιστική μόρφωση των στελεχών πρώτα απ' όλα, επέκταση στα μέλη, ανάλογη δουλειά με τα στελέχη των Κομμουνιστικών Νεολαιών. 2. Διαμόρφωση κομμουνιστικής διανόησης, δηλαδή επιστημόνων - στελεχών του κόμματος με μαρξιστική παιδεία, αλλά και ανάλογη παιδεία και εκπαίδευση εργατικών στελεχών με ικανότητες πνευματικής εργασίας. Μέσω της κομμουνιστικής διανόησης το κάθε ΚΚ μελετά επιστημονικά κι όχι μόνο γνωρίζει εμπειρικά την κοινωνική-οικονομική και πολιτική κατάσταση στη χώρα του, τη θέση της στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, τις διεθνείς σχέσεις της, μελέτη που η επιστημονικότητά της στηρίζεται στην κομμουνιστική ιδεολογία, γι" αυτό η επιστημονικότητα δε συγκρούεται με την ταξικότητα. Για να μην εξελιχθουν τα ΚΚ σε ομήρους της αστικής διανοησης, οφείλουν να ξεπερασουν μια ορισμένη έμπρακτη υποτίμηση της ιδεολογικής και θεωρητικής δουλειας, μια ροπή προς τον πρακτικισμο, μια ταση να αναθέτουν τη θεωρητική εργασία σε καταμερισμο εκτος των καθοδηγητικων οργανων. Ο αναγκαίος καταμερισμος πρέπει να υπαρχει στην ίδια την ΚΕ και τα αποτελεσματα της θεωρητικής εργασίας να είναι αντικείμενο συζήτησης και υιοθέτησης τους απο την ΚΕ, με ταση να επεκτείνεται η συζήτηση και η αναληψη ευθύνης σε ολα τα οργανα και στις ΚΟΒ, αντίστοιχα και στην Κομμουνιστική Νεολαία. Η δημιουργική αφομοίωση της επαναστατικής κομμουνιστικής θεωρίας περιλαμβανει τοσο την αναγκη της αφομοίωσής της οσο και της αναπτυξής της, αφου εξελίσσεται η κοινωνική κίνηση και η ταξική παλη. Οσο αλήθεια είναι οτι ήταν πολύ μπροστα η επαναστατική θεωρία που θεμελίωσαν οι Μαρς-Ενγκελς, που ανέπτυξε ο Λένιν κυρίως ως προς τη θεωρία για το κομμα, την επανασταση, το εργατικο κρατος, γι° αυτο κι έδωσε μεγαλη ωθηση στην επαναστατική πραξη, τοσο αλήθεια είναι και οτι αντικειμενικα δεν περιλαμβανει γενικεύσεις για εξελίξεις. φαινομενα που δεν είχαν ολοκληρωθεί πριν ένα και εναμιση αιωνα. Ομως τέτοια φαινομενα μπορουν σήμερα να ερμηνευτουν λαθεμένα και να συμπα- ρασυρουν ένα ΚΚ σε γραμμή σομπλευσης με τμήματα της αστικής ταξης. Δηλαδή, το καθήκον αναπτυξης της επαναστατικής θεωρίας είναι αλληλένδετα με το καθήκον επεξεργασίας επαναστατικής στρατηγικής. Σήμερα υπαρχει η θεωρητική βαση για στρατηγική τοποθέτηση ΚΚ απέναντι σε φαινομενα, οπως οι οικονομικές, στρατιωτικές, πολιτικές ενωσεις καπιταλιστικών κρατών, οπως είναι η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ κλπ., σε αλλα φαινομενα, οπως της εργατικής αριστοκρατίας. Υπαρχει η θεωρητική βαση για να απορριφθουν αστικές θεωρητικές προσεγγίσεις περί «τέλους της εργατικής ταξης», «τέλους της ταξικής παλης::, περί «ξεπερασματος τοσο του καπιταλισμού, οσο και του σοσιαλισμου» γιατί δήθεν «η νέα κοινωνία είναι η μεταβιομηχανική» ή ιδεολογήματα για οικονομική κρίση εξαιτίας του καζινοκαπιταλισμου:: ως παρέκκλιση απο το βιομηχανικο καπιταλισμο κι αλλα, Παρ" ολα αυτα, επειδή δεν είναι αφομοιωμένη αυτή η θεωρητική βαση, βρίσκουν έδαφος παλιές αναθεωρητικές θέσεις ως δήθεν «συγχρονες», με αποτέλεσμα να προκαλούν ιδεολογικές συγχυσεις και προβλήματα στρατηγικής σε ΚΚ. Ο σύγχρονος οπορτουνισμός προβαλλει ως γραμμή συσπείρωσης την εναντίωση στο «υπερκέρδος», παρουσιαζοντας το ως φαινόμενο παρέκκλισης από το βιομηχανικό κέρδος, από την «υγιή» καπιταλιστική αναπτυξη. Αρκεί ν" ανατρέξουμε σε έργα του Ενγκελς για τις οικονομικές κρίσεις στην Αγγλία στο πρώτο μισό του Ι9ου αιώνα, για να διαπιστώσουμε την παλαιότητα του φαινομένου, αλλα και των αστικών αντιλήψεων που σήμερα προβαλλονται ως «σύγχρονη αριστερή σκέψη που αντανακλα νέα κοινωνική πραγματικότητα». Σε αυτή τη βαση προβαλλεται ως δήθεν «σύγχρονη στρατηγική» η αντίληψη ότι «το ΚΚ ως ηγετική δύναμη της αριστερας θα πρέπει να συσπειρώσει τις διασπαρμένες δυναμεις της σ" έναν πόλο διεκδίκησης μιας αριστερής διακυβέρνησης». Αυτή η προβληματική στρατηγική γραμμή είναι αρνητικα δοκιμασμένη τόσο στο βαθύτερο παρελθον του 20ού αιωνα όσο και στο πιο πρόσφατο της τελευταίας 20ετίας. Αφετηρία του έχει τη λαθεμένη αντίληψη των συμμαχιών, που δίνει προτεραιότητα στη συμμαχία από τα πανω, με πολιτικές δυναμεις που αντιπροσωπεύουν τον οπορτουνισμό μέσα στο επαναστατικό εργατικό κίνημα, γι' αυτό ως στρατηγικό τους στόχο προσδιορίζουν την αλλαγή του συσχετισμού στο αστικό κοινοβούλιο για την αναδειξη μιας κυβέρνησης που δεν μπορεί και δεν επιδιώκει τη σύγκρουση με την καπιταλιστική κυριαρχία. Η πολιτική συμμαχιών ενός ΚΚ, δηλαδή της εργατικής ταςης με καταπιεζόμενα κοινωνικα στρώματα, δεν μπορεί να στοχεύει στην ουτοπική πολιτική μεταρρύθμιση από το μονοπωλιακό στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό. Μπορεί και πρέπει να είναι συμμαχία που κινεί τα λαϊκα μεσαία στρώματα στη συσπείρωση και παλη για ρήξη με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις τους, να είναι γραμμή ωρίμανσης του υποκειμενικού παραγοντα στην παλη για το σοσιαλισμό, έστω κι αν δε θέτει τη συνειδητοποίηση και πλέρια αποδοχή του από τις σύμμαχες κοινωνικές δυναμεις. Ακόμη και αν ο στόχος της έξουσίας, π.χ. «λαϊκή εξουσία» και οι αναλογες οικονομικές σχέσεις, «λαϊκή οικονομία», δίνονται πιο αδρα, όπως γίνεται στο Αντιμονοπωλιακό - Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο παλης του ΚΚΕ, δε δικαιολογούνται συγχύσεις για εν- διαμεσο σταδιο εξουσίας. Σε αυτό το ζήτημα στρατηγικής υπαρχει αναγκαιότητα συναντίληψης μεταξύ των ΚΚ που δρουν σε καπιταλιστικές κοινωνίες, ανεξαρτητα από τη θέση τους στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή η μεγαλη αλήθεια έχει διατυπωθεί το Ι887 από το Φρ. Ενγκελς, στον Πρόλογό του για την αμερικανική έκδοση του έργου «Η κατασταση της εργατικής ταξης::: «Το τελικό πρόγραμμα του αμερικάνικου προλεταριάτου πρέπει να είναι και θα ειναι το ιδιο με το πρόγραμμα που έχει υιοθετηθεί τώρα απ'το συνολικό μαχητικό προλεταριάτο της Ευρώπης, το ιδιο με το πρόγραμμα του γερμανό-αμερικάνικου σοσιαλιστικού εργατικού κινηματος::Ι. Αυτή τη θέση διατύπωσε ενώ αναφερόταν στις ιστορικές διαφορές της καπιταλιστικής αναπτυςης στις ΗΠΑ στη Γερμανια, στην Αγγλια, στη Γαλλια. Βεβαίως υπαρχουν και φαινόμενα, η ιστορική διεύρυνση των οποιων δεν έχει ακόμα οδηγήσει σε θεωρητικές γενικεύσεις από τη σκοπια της ενιαιας στρατηγικής εναντια στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Από αυτή την αποψη δυσκολεύουν περισσότερο τη στρατηγική επεξεργασια ΚΚ. Ενα τέτοιο ζήτημα αποτελει η θέση ΚΚ απέναντι σε κινημα εθνότητας ακόμα μη αφομοιωμένης από τήν κυρίαρχη αστική ταξη ενός ενιαιου κρατους ή αντιστροφα η θέση ΚΚ για κινημα αυτονόμησης εθνότητας. Και ένα τέτοιο ζήτημα απασχόλησε για πολλα χρόνια το ΚΚΕ σε σχέση με τον ελληνοκυπριακό πληθυσμό, ενώ απασχολει το αδελφό και φιλοξενούν κόμμα (το τουρκικό ΚΚ) σε σχέση με τον κουρδικό πληθυσμό. Η αναγκαιότητα και προώθηση της διεθνούς επαναστατικής κομμουνιστικής στρατηγικής, της προοπτικής μιας νέας κομμουνιστικής Διεθνούς εξυπηρετειται, κατα την αποψη του ΚΚΕ, και από τέτοιου ειδους θεωρητικές και στρατηγικές αναζητήσεις, στις οποιες σύντομα θα σταθώ: Κυριως κατα τους 18ο και 19ο αιώνες, με τη συγκρότηση των καπιταλιστικών κρατών διαμορφώθηκε όχι μόνο η εθνική έκφραση του φυσικού φορέα της καπιταλιστικής σχέσης, δηλαδή η αντιστοιχη αστική ταξη, π.χ. της Γαλλιας, της Γερμανιας, της Ελλαδας κλπ., αλλα και η αντιστοιχη εργατική ταξη. Αναλογα με την προκαπιταλιστική κληρονομια και τις ιστορικές ιδαιτερότητες στην πορεια των αστικών επαναστασεων και στη συγκρότηση των καπιταλιστικών κρατών, τα αντιστοιχα κρατη συνέβαλαν στην περισσότερο ή λιγότερο «ομαλή» συγχώνευση εθνοτήτων, στη διαμόρφωση μιας περισσότερο ή λιγότερο συμπαγους εθνικής συνεί- δησης. Οπου καθυστέρησε η καπιταλιστική οργανωση της κοινωνίας με την αντιστοιχη συγκροτηση καπιταλιστικών κρατών, όπου επιβίωσαν για μεγαλυτερη χρονική περίοδο αυτοκρατορίες που συνrνωναν φεουδαρχικες εξουσίες, όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία, το πέρασμα στην καπιταλιστική συγκρότηση δεν οδηγησε σε εξομαλυνση των εθνικών διαφορών από τη σκοπια των ενιαίων συμφερόντων του κεφαλαίου. Σε αυτή τη βαση αναπτύχθηκαν αποσχιστικα κινήματα που βρήκαν τη στήριξη καποιων καπιταλιστικών κρατών ή δέχτηκαν την πολεμική αλλων, αναλογα με το πώς διαμορφώνονταν οι αντιθέσεις και οι συμμαχίες τους στη νομοτελειακή ταση ανταγωνισμου για το μοίρασμα των αγορών. Στην αντιδραστική εποχή του καπιταλισμου, με σαφή πλεον στρατηγικό διαχωρισμό της εργατικής από την αντίστοιχη αστική ταξη κι ανεξαρτητα από την εθνοτική της προέλευση, τη γλωσσική και αλλη πολιτιστική κληρονομια της, στη διαμόρφωση των θέσεων του ΚΚ θεωρουμε ότι πρέπει να κυριαρχεί το ταξικό κριτήριο, η ενότητα της εργατικής ταξης απέναντι στην αστική ταξη, ανεξαρτητα αν η δευτερη παρουσιαζεται εθνικα διασπασμrνη. Θεωρούμε ισχύουσα και επίκαιρη την εξής θεση του Φρ. Ενγκελς: «Οι κομμουνιστς [. . .] Δεν έχουν συμφέροντα που ξεχωρίζουν από τα συμφέροντα του προλεταριάτου ως συνόλου. Δεν διακηρυσσουν ξεχωριστές αρχές, σύμφωνα με τις οποίες θα ήθελαν να φτιάξουν το εργατικό κίνημα. Οι κομμουνιστrς διαφέρουν από τα άλλα εργατικά κόμματα μόνο κατά τουτο: ότι από τη μία μεριά στους διάφορους εθνικούς αγώνες των προλεταρίων τονίζουν και επιβάλλουν τα συμφέροντα που είναι κοινα σε όλο το προλεταριάτο ανεξαρτήτως εθνικότητας. Από την άλλη μερια ότι στις διαφορες βαθμίδες ανάπτυξης του αγώνα ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη εκπροσωπούν παντα τα συμφέροντα του κινήματος στο σύνολό του. Στην πράξη λοιπόν οι κομμουνιστές είναι το πιο αποφασιστικό τμήμα των εργατικών κομμάτων όλων των χωρών, το τμήμα που τα κινεί πάντα προς τα μπροστά. Θεωρητικά προπορευονται της υπόλοιπης μάζας του προλεταριάτου λόγω της σωστής αντίληψης για τις συνθήκες, την πορεία και τα γενικά αποτελέσματα του προλεταριακου κινήματος... Παλευουν λοιπόν για την επίτευξη των στόχων και των συμφερόντων που αμεσα βρίσκονται μπροστα τους αλλά στο σημερινό κίνημα υπερα-σπίζονται ταυτόχρονα το μελλον του κινηματος:: Με αυτό το κριτήριο τοποθετείται το ΚΚΕ π.χ. για τα συμφrροντα όχι μόνο της ελληνοκυπριακής αλλα και της τουρκοκυπριακής εργατικής ταξης, διαχωρίζοντας τες από την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή αστική ταξη. Με το ίδιο κριτήριο το ΚΚΕ εκπροσωπεί την αλληλεγγυη της ελληνικής εργατικής ταξης με την τουρκική (αλλα και την κουρδική, αρμενική ή όποιας αλλης εθνότητας) εργατική ταξη, πέραν των διαφορών των αντίστοιχων αστικών ταξεων, είτε έχουν ολοκληρώσει την εξουσία τους (ελληνική, τουρκική) είτε όχι (κουρδική). Αρα το καθοριστικό είναι τα διαφορετικα τμήματα της εργατικής ταξης που αντικειμενικα είναι συγκροτημενα στο πλαίσιο μιας καπιταλιστικής κρατικής οντότητας να ενωθούν στη στρατηγική ανατροπής της, για την καταργηση τόσο της εθνοτικα κυρίαρχης αστικής ταξης όσο και αυτής που υφίσταται ορισμενο περιορισμό. Δηλαδή, αν και η διαμόρφωση των εθνικών αστικών κρατών, περίπου μεχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, αποτέλεσε πρόοδο στην ιστορία της κοινωνικής αναπτυξης, σήμερα, σε συνθήκες καπιταλιστικής κυριαρχίας σε διεθνες επίπεδο, αποσχίσεις εθνοτήτων και συγκρότηση νεων καπιταλιστικών κρατών δεν εχουν να δώσουν τίποτα το θετικό στο εργατικό κίνημα, παρα μόνο να φέρουν αναδιαταξη στο συσχετισμό μεταξυ των καπιταλιστικών δυναμεων. Επομένως, πολυ περισσότερο απ" ό,τι στην εποχή του Λένιν, στην πολυεθνική τσαρική αυτοκρατορία, αλλα και σε καθε αστικό -περισσότερο ή λιγότερο εθνοτικα ομογενοποιημένο- κρατος, σήμερα ισχυει ότι και ο πατριωτισμός και ο διεθνισμός έχουν ταξικό χαρακτήρα, καπιταλιστικό ή εργατικό, καθορισμένο δηλαδή από τις δύο βασικές ταξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι και για τα μεσαία στρώματα δεν μπορεί να υπαρξει πατριωτισμός που διαχωρίζεται μόνο από το μονοπωλιακό κοσμοπολιτισμό (διεθνισμό). Τα μεσαία στρώματα υποχρεωτικα θα συντασσονται είτε με τον πατριωτισμό του κεφαλαίου που εμπεριέχει την αντίφαση αναμεσα στην υπερασπιση της εθνοκρατικής συγκρότησής του και του κοσμοπολιτισμου του είτε με τον εργατικό πατριωτισμό που εμπεριέχει χωρίς αντιφάσεις τη διεθνιστική εργατική αλληλεγγύη (προλεταριακός διεθνισμός). Ο αντικειμενικός ηγετικός ρόλος της εργατικής τάξης στην πάλη για την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης -επομένως και στην κατάργηση των εθνικών αντιθεσεων- στην πράξη υλοποιείται στο βαθμό που το επαναστατικό εργατικό κίνημα, μετουσιωμένο σε ΚΚ, συνειδητά οδηγεί τα λαϊκά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων σε κοινή δραση με την εργατική τάξη ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία, στο βαθμό που επίσης εξασφάλίζει κοινή δράση με την εργατική τάξη όμορων κρατών, σε επίπεδο ηπείρου και διεθνώς. Σε αυτή τη βάση το κάθε ΚΚ, προωθώντας την επαναστατική πάλη στη χώρα του, παίρνει πρωτοβουλίες και συμμετέχει σε πρωτοβουλίες άλλων ΚΚ που ωθούν την ιδεολογική, πολιτική ενότητα. Μέσα σε αυτή τη δράση είναι και η αξιοποίηση μορφών δοκιμασμένων στο παρελθόν, όπως κοινές διακηρύξεις - τοποθετήσεις σε κοινά προβλήματα της διεθνούς εργατικής τάξης, αλλα και έμπρακτη αλληλεγγύη σε οξυμενα προβλήματα της εργατικής τάξης σε μια χώρα, κοινές ενέργειες διαφώτισης, αλλά και κινητοποίησης, κοινές πρωτοβουλίες διάδοσης της κομμουνιστικής ιδεολογίας, ανάπτυξης της επαναστατικής θεωρίας με ανάλογες κομματικές σχολές, σεμινάρια, εκδόσεις κλπ. Πρόκειται για πράξεις ώθησης και της οργανωτικής ενότητας. Το οργανωτικό σχήμα μιας κομμουνιστικής διεθνούς οργάνωσης δεν μπορεί να είναι εγκεφαλικό γέννημα σε συνθήκες που δεν έχει ωριμάσει η ιδεολογική και πολιτική ενότητα ανάμεσά σε ΚΚ ξεχωριστών χωρων, μερικές φορές δεν έχει ωριμάσει και μέσα στην ίδια τη χώρα, όπου υπάρχουν περισσότερα από ένα ΚΚ. Μια τέτοια ωριμότητα προϋποθέτει την ενιαία αδιάλλακτη αντιμετώπιση του οπορτουνισμού ως εχθρού μέσα στις γραμμές του κινήματος κι όχι την ανοχή του ως πολιτικού φορέα συνεργασίας σε «μίνιμουμ πρόγραμμα». Η βαθύτερη μελετη των προηγούμενωνΔιεθνών και ιδιαίτερα της Γ', της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναμφίβολα θα δώσει συμπεράσματα αναγκαία για την ιδεολογική και στρατηγική ανασυγκρότηση και αναζωογόνηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Το βεβαιο είναι ότι η νέα οργανωτική έκφραση αυτής της ενότητας θα πρέπει να αντανακλά αυτή την ωρίμανση. Με αυτή την έννοια θα είναι διαφορετική από την οργανωτική εκφραση της Γ" Διεθνούς που στηρίχτηκε στην παγκόσμιας εμβέλειας επαναστατική νίκη του ΠΚΚ(μπ) στη Ρωσία και στην άμεση επίδραση που άσκησε σε επαναστατικές δυνάμεις παλιών και υποταγμrνων στο σύστημα σοσιαλδημοκρατικων κομμάτων, δυνάμεις που δε διαχωρίστηκαν πλερια από τη «σοσιαλδημοκρατία» και κυρίως που δεν μπόρεσαν να διαχωριστούν με επιτυχία μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ώστε να κερδίσουν τα πιο μαχόμενα τμηματα της εργατικής τάξης. Αλλά αυτες και αλλες είναι πλευρές της ιστορικής έρευνας για τις οποίες επιφυλασσόμαστε σε μια πιο εξειδικευμένη συζήτηση.

Το αρθρο δημοσιευτηκε στην ΚΟΜΕΠ Ν.6 του 2010

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 01.04.2011

19:52

Λύκειο ανταγωνισμού και αμορφωσιάς

» Ropewalker Kassandra

Η κυβέρνηση μας είχε δώσει γεύση εδώ και καιρό για τα σχέδιά της για το λεγόμενο «νέο Σχολείο» και μέσα σ' αυτό για το «νέο Λύκειο». Και οι σχετικές ανακοινώσεις που έγιναν προχτές ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι στο «νέο Λύκειο»: Τους μαθητές, αντί για επιδίωξη του εκπαιδευτικού συστήματος να τους μορφώνει όλους μέσα από ενιαίο πρόγραμμα, θα τους χωρίζει σε αυτούς που δήθεν «παίρνουν» και αυτούς που δήθεν «δεν παίρνουν τα γράμματα». Το πρόγραμμα σπουδών του κάθε μαθητή (το τι μαθήματα θα παρακολουθεί, τι θα μαθαίνει σε τελική ανάλυση) θα γίνεται όλο και περισσότερο ατομική του υπόθεση. Τα συγκροτημένα αυτοτελή μαθήματα, που γνωρίζαμε μέχρι τώρα, θα υποχωρούν σταδιακά υπέρ των «διαθεματικών πακέτων», των πληροφοριών, των δεξιοτήτων. Μοναδικός στόχος του «νέου Λυκείου» θα είναι η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (από απαξίωση του μορφωτικού ρόλου του σχολείου έως και την ένταση των φροντιστηρίων). Επιπλέον, το σχολείο που φέρνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι σίγουρα ένα σχολείο ακόμα πιο ανταγωνιστικό από το σημερινό. Η δυνατότητα πολλών μαθημάτων επιλογής, που μπορεί να φαίνεται ελκυστική στους μαθητές, είναι μια παγίδα που οδηγεί στην εξατομίκευση των σπουδών. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μισά από τα επιλεγόμενα μαθήματα είναι τα λεγόμενα μαθήματα «εμβάθυνσης». Η υπουργός ισχυρίστηκε ότι αυτά θα είναι... φροντιστηριακά μαθήματα. Ο κόσμος γνωρίζει όμως ότι η δουλειά των φροντιστηρίων δεν είναι η εμβάθυνση πάνω σε επιστημονικά αντικείμενα που διδάσκονται στο σχολείο, αλλά μια παροχή μεθοδολογίας και επιπλέον εξάσκησης χάρη της διαδικασίας των εξετάσεων. «Επιλογές» και «εμβάθυνση», σημαίνει διαφοροποίηση των μαθητών σ' αυτούς που μπορούν να παρακολουθήσουν π.χ. πιο προχωρημένα μαθηματικά, φυσική, χημεία, και σ' αυτούς που θα μένουν σε ένα πρώτο χαμηλότερο επίπεδο. Τα φροντιστήρια θα έπονται. Σ' αυτό το περιβάλλον είναι επόμενο μια μάζα νέων να «λυγίζει» από πιο νωρίς, να κατεβάζει τον πήχη των στόχων της και των απαιτήσεων από τον εαυτό της, να εμπεδώνει από νωρίς ότι προορίζεται για ένα διαρκές κυνήγι καταρτίσεων και μορφωτικής και εργασιακής περιπλάνησης. Τα κυβερνητικά στελέχη ισχυρίζονται ότι με τις αλλαγές που φέρνουν θα παταχθούν η παπαγαλία και η στείρα απομνημόνευση. Μπορεί και να το πετύχουν. Εξάλλου ποιος μπορεί να απομνημονεύσει ένα μάτσο αποσπασματικές πληροφορίες που θα αλιεύονται από «πακέτα μαθημάτων», όπως περίπου γίνεται το λεγόμενο «σερφάρισμα» στο διαδίκτυο; Μπορεί βέβαια να οδηγηθούμε αντί στην παπαγαλία των κειμένων των βιβλίων (που έχουμε σήμερα) να έχουμε παπαγαλία... διαδικτυακών πληροφοριών. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η αποσπασματικότητα αυτή θα οδηγήσει στη μορφωτική υποβάθμιση, στην υποχώρηση ακόμα και από αυτή τη λειψή και πάλι αποσπασματική γνώση που προσφέρει το σημερινό Λύκειο που ξέρουμε. Επιπλέον, ο πιο ανταγωνιστικός χαρακτήρας του «νέου Λυκείου» θα είναι ακόμα ένας μοχλός που θα σπρώχνει στην παπαγαλία, καθώς αυτή θέριεψε στη χώρα μας παράλληλα με την καθιέρωση του ανταγωνιστικού συστήματος πρόσβασης των γενικών εξετάσεων.

Σ' αυτό το «ασφυκτικό» σχολείο που ετοιμάζουν, θα είναι αυταπάτη να πιστέψει κανείς στους ισχυρισμούς της κυβέρνησης ότι τάχα θα αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος των μαθητών. Οι μαθητές πατώντας το πόδι τους στο Λύκειο θα πρέπει να επιλέξουν σχολή ανώτατης εκπαίδευσης και ν' αρχίσουν την προετοιμασία σ' αυτήν για την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, αγκομαχώντας όλη μέρα, εντός κι εκτός σχολείου, και με πολύ πιο φτωχά μορφωτικά αποτελέσματα...

Γιάννα ΣΤΡΕΒΙΝΑ «ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ» Απόλυτος προθάλαμος των πανεπιστημίων

Αποχωρήσεις εντυπωσιασμού, χτες, από το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, στον απόηχο των ανακοινώσεων της κυβέρνησης για το «νέο Λύκειο»

Απόλυτα δεμένο με τη διαδικασία των εξετάσεων - όσο διαφορετική κι αν είναι αυτή - θα είναι το «νέο Λύκειο» που εξήγγειλε η κυβέρνηση

Eurokinissi

Μια μέρα μετά την ανακοίνωση από την πλευρά του υπουργείου Παιδείας του σχεδίου για το «νέο Λύκειο», οι εκπρόσωποι των ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. και Οικολόγων Πράσινων από το λεγόμενο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, του οποίου το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ήταν προγραμματισμένο να συνεδριάσει χτες, για να συζητήσει για τη θεσμοθέτηση Ινστιτούτου Ψηφιακής Πολιτικής και Εκδόσεων και για τα προγράμματα σπουδών της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Σε μια θεατρική κίνηση εντυπωσιασμού, λόγω των ανακοινώσεων της προηγούμενης μέρας για το «νέο Λύκειο» οι εκπρόσωποι των κομμάτων αποχώρησαν... συμφωνώντας, αφού το γραφείο Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ. δήλωνε ότι «οι ιδέες της κ. Διαμαντοπούλου δεν είναι για πέταμα. Χρειάζονται, όμως, περαιτέρω επεξεργασία» και ο υπεύθυνος Παιδείας της ΝΔ, Α. Σπηλιωτόπουλος παραπονιόταν ότι αποδυναμώνεται το κύρος του ΕΣΥΠ (!) εκφράζοντας την ελπίδα «να συνεχιστεί με ουσιαστικά, ανοικτά και με διαφανείς διαδικασίες ο διάλογος για την Παιδεία».

Για την ουσία του «νέου Λυκείου», όμως, δεν είπαν κουβέντα. Δεν είπαν κουβέντα για: Τη διαφοροποίηση με ατομική επιλογή μαθημάτων και τις νεοφερμένες «ερευνητικές εργασίες», «καινοτόμες» μεθόδους διδασκαλίας που οδηγούν στη διάλυση της γνώσης και στην ημιμάθεια, ακόμα πιο στενή σύνδεση του λυκείου με τη διαδικασία εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση, που φέρνει μαζί του το «νέο Λύκειο» που παρουσίασε προχτές το υπουργείο Παιδείας. Αντίθετα, «διαμαρτυρήθηκαν» μόνο για την οργάνωση του (προσχηματικού στην πραγματικότητα) διαλόγου, ξεκαθαρίζοντας ότι θα συνεχίσουν να συμμετέχουν σε αυτόν.

Στο μεταξύ, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να μη μιλήσει αναλυτικά για το σύστημα πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση, προκειμένου να στηρίξει τον ισχυρισμό ότι τάχα το Λύκειο αποσυνδέεται από το σύστημα πρόσβασης, μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης χτες επέμειναν ότι θα προσμετρούνται για την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση οι επιδόσεις των μαθητών στις τρεις τάξεις του Λυκείου, χωρίς αυτό να διαψευστεί από το υπουργείο. Οπως εξάλλου είπε χαρακτηριστικά η υπουργός κατά την παρουσίαση του «νέου Λυκείου» η διαδικασία των εξετάσεων «θα μπορεί να δει και τη συνολική συγκρότηση του μαθητή και τις δυνατότητές του στους συγκεκριμένους τομείς που έχει επιλέξει». Ειδικότερα για το αν θα προσμετράται η βαθμολογία στις τρεις τάξεις του Λυκείου είπε ότι «δεν θα αφήσουμε την πρώτη ή τη δευτέρα ή την τρίτη» και ότι «όλο το λύκειο παίζει ρόλο».

Δηλαδή, ενισχύεται τελικά η μορφωτική υποβάθμιση του λυκείου σαν αυτόνομη βαθμίδα, οι μαθητές μπαίνουν σε διαδικασία προετοιμασίας για εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση κυνηγώντας βαθμούς μέσα από τις διάφορες αξιολογήσεις (και από τις ερευνητικές εργασίες), τα φροντιστήρια τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ Παιδεία - εμπόρευμα με θύμα τη λαϊκή οικογένεια

Ανακοίνωση της ΟΓΕ για το «νέο σχολείο» και παναττική σύσκεψη στις 13 Απρίλη

Η Παιδεία είναι κομβικό σημείο για την ισοτιμία της γυναίκας», σημειώνει η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) σε ανακοίνωσή της για το «νέο σχολείο». Μάλιστα, για το ζήτημα της Παιδείας θα γίνει ιδιαίτερη ενημέρωση στην παναττική συνάντηση των συλλόγων και των ομάδων της ΟΓΕ, που θα πραγματοποιηθεί, στις 13 Απρίλη, στις 6 μ.μ., στην αίθουσα του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας και θα μιλήσει η Θεοδώρα Δριμάλα, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ και του ΔΣ της ΔΟΕ.

Η ανακοίνωση της ΟΓΕ έχει ως εξής:

«Οι συγχωνεύσεις - καταργήσεις 2.000 σχολικών μονάδων από την κυβέρνηση αποτελούν ένα ακόμα πλήγμα για την λαϊκή οικογένεια. Στερούν από τα παιδιά του λαού το δικαίωμά τους στη μόρφωση. Τσακίζουν τις εργασιακές σχέσεις και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών.

Το "νέο σχολείο" του ΠΑΣΟΚ, που είναι κατεύθυνση της ΕΕ, αποτελεί μια ακόμα κερδοφόρα επιχείρηση της "αγοράς". Ιδιαίτερα σήμερα, σε περίοδο καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, που το κεφάλαιο χρειάζεται φτηνή εργατική δύναμη που όχι μόνο δε θα αμφισβητεί την εξουσία των μονοπωλίων, αλλά πειθήνια θα την υπηρετεί.

Το "νέο σχολείο της αγοράς" χτίζεται με τα υλικά της ανταγωνιστικότητας, της αυτονομίας και του κέρδους.

Στη δικαιοδοσία των Καλλικρατικών δήμων, τα σχολεία θα έχουν μειωμένη κρατική χρηματοδότηση, θα αναζητούν χορηγούς και θα κρίνονται με επιχειρηματικά κριτήρια. Παράλληλα θα δίνεται το δικαίωμα στους χορηγούς να παρεμβαίνουν και να καθορίζουν αυτοί το αναλυτικό πρόγραμμα κατακερματίζοντας τον ενιαίο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αφού κάθε σχολείο θα δουλεύει με τις δικές του δυνατότητες πράγμα που σημαίνει ότι θα διαφοροποιείται το δικαίωμα στη μόρφωση με ταξικά κριτήρια σε βάρος των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων. Το ενιαίο της εκπαίδευσης σπάει και διαμορφώνονται σχολεία πολλών ταχυτήτων, όπου οι μαθητές θα κατηγοριοποιούνται από νωρίς και η γνώση που θα τους παρέχεται θα είναι μόνο χρηστική, οι λεγόμενες δεξιότητες.

Το θύμα αυτής της πολιτικής είναι η λαϊκή οικογένεια των εργατών, των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών αγροτών, και τα προβλήματα που βιώνουν πιο έντονα οι γυναίκες και τα παιδιά.

Η Παιδεία είναι κομβικό σημείο για την ισοτιμία της γυναίκας. Μόνο με την ενιαία δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, η γυναίκα των λαϊκών στρωμάτων μπορεί να αποκτήσει μόρφωση ικανή για σίγουρη και σταθερή εργασία και ένταξη στην κοινωνική και πολιτική ζωή.

Με τον κοινό, οργανωμένο αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά, μπορούμε να σταματήσουμε τις συγχωνεύσεις που οδηγούν στο σχολείο της "αγοράς", της ταξικής διαφοροποίησης, της αμάθειας.

Καλούμε σε ξεσηκωμό τους εργαζόμενους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές ώστε να μην περάσουν τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης. Να μην κλείσει κανένα σχολείο. Σύγχρονα δημόσια σχολεία με μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών. Καμία τάξη πάνω από 20 μαθητές.

Αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν, ενιαία Παιδεία για όλα τα παιδιά με κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης στην εκπαίδευση.

Τώρα είναι η ώρα να βάλουμε πλώρη για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, για το χτίσιμο της νέας κοινωνίας όπου η Λαϊκή Παιδεία που εμείς διεκδικούμε δεν θα αποτελεί εμπόρευμα αλλά θα διαπαιδαγωγεί και θα δημιουργεί ολοκληρωμένες προσωπικότητες που θα κατανοούν τους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους, θα προετοιμάζει το νέο άνθρωπο να βγει στη ζωή και να διεκδικήσει τον πλούτο που παράγει».

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 31.03.2011

23:13

ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΛΙΜΠΕΣΜΑΝ Παγκόσμια εισβολή

» Ropewalker Kassandra

Λέγεται ότι τη νύχτα της 24ης προς 25η Φλεβάρη του 1942, ένα σημείο του ουρανού πάνω από το Λος Αντζελες γέμισε με ιπτάμενα, μη αναγνωρίσιμα, αντικείμενα. Με το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ ακόμα νωπό, σηκώθηκαν πολεμικά αμερικανικά αεροσκάφη, άνοιξαν πυρ και έδιωξαν την απειλή από τον ορίζοντα. Μέχρι σήμερα δεν εξιχνιάστηκε το αίνιγμα της ταυτότητας εκείνων των νυχτερινών επισκεπτών... Η υπερπαραγωγή «επιστημονικής φαντασίας» του Τζόναθαν Λίμπεσμαν αναμασά ένα παλαιό όσο και χιλιοπαιγμένο θέμα: Την επίθεση εξωγήινων στη Γη. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η επίθεση των μηχανικών εξωγήινων μοιάζει να είναι το δόλωμα ενός φιλμ, με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Μιας, επιφανειακά και μόνο, πολεμικής ταινίας, που συγκαλύπτει τα χαρακτηριστικά μιας ανατριχιαστικής προπαγάνδας. Γενικευμένη η αίσθηση ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός μακράς διάρκειας και συμπυκνωμένου διαφημιστικού σποτ για το σώμα των Αμερικανών πεζοναυτών, που, μάλιστα, φθάνει να εμπλέξει έως και την «ενσυνείδητη» επιδοκιμασία ενός παιδιού, μέσα από το συμβολισμό του στρατιωτικού χαιρετισμού... Το φιλμ κατασκευάζει ένα πορτρέτο χωρίς ίχνος σκιάς, ενοχλητικό και ιδιαίτερου προσανατολισμού. Παρουσιάζει τον υποκελευστή ήρωα που στο βιογραφικό του έχει την ιδιότητα του βετεράνου στο Ιράκ και τον ανακηρύσσει αρχέτυπο του σύγχρονου πολεμιστή των ανθρωπιστικών αποστολών. Απευθύνεται, δε, ξεκάθαρα σε ένα κοινό που εκτρέφει και εκτρέφεται από συλλογικές φαντασιώσεις, που αρέσκεται σε φαντασιακές υποθέσεις και παραστάσεις και όχι σε εξαγωγή διδαγμάτων από την ιστορία του περίφημου πολέμου εναντίον της «τρομοκρατίας».

Στην ταινία συναντάται το εξής παράδοξο: Οι «κακοί» εξωγήινοι τι κάνουν; Επιτίθενται στην Αμερική με έναν «blitz Krieg», αλλιώς «σοκ και δέος» πόλεμο, όπως αποκαλεί η διεθνής κοινότητα τους δικούς της ιμπεριαλιστικούς πολέμους των τελευταίων δεκαετιών. Οι εξωγήινοι είναι οι κακοί που επιτίθενται στον πλανήτη Γη να τον καταλάβουν για να σφετεριστούν τα αποθέματα νερού ...γιατί το νερό τους ενδιαφέρει. Κάνουν, δηλαδή, ό,τι ακριβώς έκανε και συνεχίζει να κάνει στη Λιβύη με αναίσχυντη πια ξετσιπωσιά η «Διεθνής Κοινότητα» για το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τον ορυκτό πλούτο...

Αρα, με τα μέτρα και τα σταθμά της διεθνούς κοινότητας, αφού οι εξωγήινοι είναι κατακτητές και οι διεθνής κοινότητα που επιτίθεται για το πετρέλαιο είναι κατακτητές, ενώ οι Αμερικανοί που μάχονται εναντίον του κατακτητή είναι, σύμφωνα με το δόγμα, τρομοκράτες.

Η ταινία «Παγκόσμια Εισβολή» θέτει επιτακτικά το ζήτημα της σχέσης μιας κοινωνίας με την τέχνη που παράγει και κατά πόσο τα διλήμματα που διαπερνούν την τέχνη αποκαλύπτουν και αντικατοπτρίζουν κυρίαρχες πολιτικές και ψυχολογικές διαθέσεις και τάσεις της κοινωνίας ή η τέχνη προΐσταται και συμβάλλει στη διαμόρφωση ευνοϊκού - γι' αυτούς που επιτίθενται - κλίμα και χειραγωγεί την κοινή γνώμη, ιδιαίτερα των νέων. Ο κινηματογράφος, σαν τα ηλεκτρονικά μέσα, έχει δραστικά μεταβάλει τον τρόπο που προσλαμβάνουμε την πραγματικότητα. Επενεργεί πάνω μας ψυχολογικά και μας επηρεάζει πολιτικά. Σήμερα φθάσαμε να αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό τις τεράστιες ποσότητες κάθε είδους πληροφορίας που μας μεταγγίζουν σε υπέρμετρες δόσεις, χωρίς να αναρωτιόμαστε και να μας απασχολεί ο τρόπος που μας μεταβιβάζουν αυτό που θέλουν να μας μεταδώσουν.

Η μορφή στο συγκεκριμένο φιλμ παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Κυρίαρχο σημείο, η οπτική γωνία από την οποία γίνεται η προσέγγιση του θέματος. Από τα μέσα. Από τις τάξεις των πεζοναυτών. Ο θεατής, λοιπόν, εντάσσεται στο στράτευμα σαν ενσωματωμένος πολεμικός ανταποκριτής και ζει δίπλα τους και τη φρενίτιδα των μαχών, αλλά και το ανθρώπινο και ανθρωπιστικό τους πρόσωπο. Πρόκειται για στημένο ντελίριο δοξασίας του ανθρωπιστικού πνεύματος των πεζοναυτών σε μια «αποστολή διάσωσης αμάχων». Και οποία αποκάλυψη! Οι άμαχοι, όλως τυχαίως, τυγχάνει να είναι λατινοαμερικάνικης καταγωγής...

Η σκηνοθεσία σε στιλ ψευδοντοκιμαντέρ. Στο ίδιο ακριβώς στιλ με τις «δραματοποιημένες» ειδήσεις του CNN, το οποίο, βέβαια, παρά τη βιβλική καταστροφή, συνεχίζει να εκπέμπει και να στέλνει ανταποκρίσεις από τα μέτωπα και εικόνες αποκάλυψης που επιβεβαιώνουν έναν τεχνολογικά ανώτερο εχθρό... Η κάμερα ηθελημένα στον ώμο. Μονίμως, ώστε να προσδίδει στην αφήγηση την αληθοφάνεια του αμοντάριστου ρεπορτάζ. Κουνάει σαν καράβι στο Κάβο Ντόρο ακόμη κι εκεί που δε χρειάζεται, για παράδειγμα, όταν δύο άνδρες συνομιλούν μέσα σε ένα γραφείο! Πλάνα ως επί το πλείστον κοντινά που αποκαλύπτουν την «ανθρώπινη υπόσταση» όσων ενδύονται την ιδιότητα του πεζοναύτη. Τους πλησιάζουμε από απόσταση αναπνοής. Διακρίνουμε το φόβο, τον πόνο τους για τα δεινά των αμάχων, αλλά και την αμετάκλητη απόφαση να φέρουν σε πέρας την ιερή τους αποστολή... «Αντιμετωπίζουμε άγνωστο εχθρό, αλλά ξέρουμε ότι πολεμάμε για την πατρίδα μας, τα σπίτια μας, την οικογένειά μας». Η κάμερα στρέφεται προς πάσα δυνατή και πιθανή κατεύθυνση, καδράρει εικόνες ξεκάθαρα αναγνώσιμες, βαλμένες σε αφηγηματική σειρά με μοντάζ καταιγιστικού ρυθμού χωρίς νεκρούς χρόνους. Εικόνες κουνημένες, κυματώδεις έως τρικυμιώδεις. Που βυθίζουν τον θεατή στην αίσθηση του χάους και παραπέμπουν ευθέως σε εικόνες από σύγχρονες ένοπλες συγκρούσεις αντάρτικου των πόλεων με εικόνες φλου πολλές φορές, κι αυτό εξυπηρετεί την αληθοφάνεια, και ρυθμό που προξενεί πονοκέφαλο, ζαλάδα, ως και κρίσεις επιληψίας. Τα κλισέ το ένα πίσω από το άλλο και η μουσική σαν βρύση που στάζει με στόμφο σε τσίγκο. Μέσα στις βίαιες κι εντυπωσιακές μάχες σιγά σιγά ήρωες γεννιούνται - όπως σε όλες τις μεγάλες μάχες. Κι ενώ νομίζει κανείς ότι το τέλος της ταινίας συμπίπτει με τη διάσωση των αμάχων, η δράση συνεχίζεται με την καταστροφή - στον επίλογο - του κέντρου διοίκησης των εξωγήινων και οι πεζοναύτες σε παροξυσμό πατριωτισμού επιβεβαιώνονται οι μοναδικοί που με αυτοθυσία - ως σύγχρονοι γενναίοι σταυροφόροι - μπορούν να σώσουν τον πλανήτη. Κάκιστη ταινία και αισχρή, το μόνο που σώζεται είναι τα ειδικά εφέ...

Κανείς, μα κανείς σήμερα δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοεί την Ιστορία και τα συμπεράσματά της!

Παίζουν: Ααρον Εκχαρτ, Μισέλ Ροντρίγκες, Μάικλ Πένια, Νε - Γιο, Τζόι Κινγκ, Μπρίτζετ Μόιναχαν, κ.ά.

Παραγωγή: ΗΠΑ (2011).

Περισσότερα... »

21:00

Προς ένα διαφοροποιημένο, μορφωτικά υποβαθμισμένο Λύκειο

» Ropewalker Kassandra

Ανακοινώσεις για τη δομή του «νέου Λυκείου» έκανε το υπουργείο Παιδείας χτες

Eurokinissi

Ενα βήμα πιο κοντά στο σχολείο της ημιμάθειας και της διαφοροποίησης είναι το «νέο Λύκειο». Η χτεσινή παρουσίαση των γενικών αρχών του και του ωρολόγιου προγράμματός του χαρακτηρίστηκε από την προσπάθεια της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας να πείσει ότι πρόκειται για μέτρο που θα αποσυνδέσει το Λύκειο από τη διαδικασία εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση και θα αποφορτίσει τον σκληρά σήμερα εργαζόμενο μαθητή. Στην πραγματικότητα, το Λύκειο θα είναι ακόμα περισσότερο απ' ό,τι σήμερα προσανατολισμένο στις εξετάσεις (υποχωρώντας ταυτόχρονα κι από τον όποιο γενικό μορφωτικό ρόλο είχε), αφού από τη Β' Λυκείου ακόμα οι μαθητές θα χωρίζονται σε κατευθύνσεις, ανάλογα με το πού θα δώσουν εξετάσεις, ενώ στη Β' και Γ' Λυκείου οι μαθητές θα παρακολουθούν επιλεγόμενα... «μαθήματα εμβάθυνσης», «με βάση τις ανάγκες τους για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ», όπως λέει το υπουργείο. Και μόνο από τον όρο «μαθήματα εμβάθυνσης» γίνεται φανερό ότι άλλοι μαθητές θα εμβαθύνουν π.χ. στη φυσική και τη χημεία και άλλοι θα μένουν σε ένα μίνιμουμ γνώσεων. Γενικά, τα μαθήματα επιλογής, που καθιερώνονται, αποτελούν και μοχλό διαφοροποίησης και καθιέρωσης ατομικών διαδρομών στη μάθηση.

Επιπλέον καθιερώνεται η λεγόμενη «ερευνητική εργασία», που θα γίνεται ανά τετράμηνο. Εντάσσεται μέσα στο πρόγραμμα σπουδών, είναι υποχρεωτική, αξιολογείται αυτόνομα και ο βαθμός σε αυτήν προσμετράται ισότιμα με τους βαθμούς των υπόλοιπων μαθημάτων. «Ολες οι εργασίες θα περιλαμβάνουν χρήση της τεχνολογίας και του Διαδικτύου, στο οποίο θα αναρτώνται με την ολοκλήρωσή τους», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο του υπουργείου, ενώ σημειώνεται ότι «μία εργασία θα μπορεί να είναι στα Αγγλικά»! Οδηγώντας τους μαθητές στο «γκουγκλάρισμα» (όπως ονομάζεται ο εντοπισμός πληροφοριών στο ίντερνετ), στην πραγματικότητα εμποδίζονται να σχηματίσουν μια πραγματική, επιστημονική εικόνα του κόσμου, να κατακτήσουν στέρεα γνώση.

Στο ίδιο αποτέλεσμα οδηγεί και η ενοποίηση μαθημάτων π.χ. της Αρχαίας και Νέας Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στο μάθημα «Ελληνική Γλώσσα», αλλά και της Φυσικής, Χημείας και Βιολογίας στο μάθημα «Φυσικές Επιστήμες» που οδηγεί τελικά στο να μην παίρνει ολοκληρωμένη μόρφωση ο μαθητής σε κανένα από αυτά τα αντικείμενα.

Το νέο σύστημα θα ισχύσει για αυτούς που θα πάνε τον προσεχή Σεπτέμβρη στην Α' Λυκείου.

Η δομή του προγράμματος

Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε χτες το υπουργείο Παιδείας, η Α' τάξη χαρακτηρίζεται σαν γενικής παιδείας, στη Β' Λυκείου καθιερώνονται δύο κατευθύνσεις και στη Γ' Λυκείου οι κατευθύνσεις γίνονται τρεις: Κατεύθυνση Α για μαθητές που θα ακολουθήσουν θετικές, τεχνολογικές ή επιστήμες υγείας, Κατεύθυνση Β για κλασικές και ανθρωπιστικές επιστήμες και Κατεύθυνση ΑΒ για οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες.

Το πρόγραμμα των τριών τάξεων του Λυκείου περιλαμβάνει τα εξής μαθήματα:

-- Στην Α' Λυκείου: Ελληνική Γλώσσα, Θρησκευτικά, Ιστορία, Μαθηματικά, Ξένη Γλώσσα, Φυσικές Επιστήμες, Φυσική Αγωγή, Ερευνητική Εργασία.

-- Στη Β' Λυκείου: Τα υποχρεωτικά για τις δύο Κατευθύνσεις μαθήματα είναι Νέα Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, Φυσική Αγωγή, Ερευνητική Εργασία, Θρησκεία και Κόσμος, Αρχές Οικονομίας και Διοίκησης, Ιστορία, Μαθηματικά. Υποχρεωτικά στην Α' Κατεύθυνση: Φυσική, Χημεία, Βιολογία ή Επιστήμη Υπολογιστών και τη Β' Κατεύθυνση: Αρχές Φυσικών - Περιβαλλοντολογικών Επιστημών, Αρχαία Ελληνική Γλώσσα - Γραμματεία και Φιλοσοφία.

Τα μαθήματα επιλογής για την Κατεύθυνση Α' είναι η Εμβάθυνση στα Μαθηματικά, στη Φυσική, στη Χημεία, στη Βιολογία, στην επιστήμη υπολογιστών και για την Κατεύθυνση Β' Εμβάθυνση στην Αρχ. Ελληνική Γλώσσα - Γραμματεία, Ιστορία, Νεότερη Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία, Λογική και Εφαρμογές Υπολογιστών. Κοινά μαθήματα επιλογής είναι τα Ξένη Γλώσσα και Τέχνη - Πολιτισμός.

-- Στη Γ' Λυκείου: Υποχρεωτικά και κοινά στις τρεις Κατευθύνσεις είναι η Νέα Ελληνική Γλώσσα - Γραμματεία, η Ερευνητική Εργασία και η Ιστορία. Στην Κατεύθυνση Α' υποχρεωτικά είναι τα Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Βιολογία ή Επιστήμη Υπολογιστών, Φυσική Αγωγή, και επιλογής τα Εμβάθυνση στα Μαθηματικά, στη Φυσική, στη Βιολογία, στην Επιστήμη Υπολογιστών, Χημεία και Θρησκεία - Κόσμος, Ξένη Γλώσσα. Στην Κατεύθυνση ΑΒ' υποχρεωτικά είναι τα Μαθηματικά - Στοιχεία Στατιστικής, Μικροοικονομική - Μακροοικονομική, Αρχές Οργάνωσης - Διοίκησης Επιχειρήσεων, Εφαρμογές Πληροφορικής, Φυσική Αγωγή. Επιλογής είναι η Εμβάθυνση σε Μαθηματικά - Στατιστική, Οικονομία, Κοινωνιολογία, Τεχνολογία - Ανάπτυξη, Θρησκεία - Κόσμος, Ξένη Γλώσσα. Στην Κατεύθυνση Β' υποχρεωτικά είναι τα Αρχαία Ελληνική Γλώσσα - Γραμματεία, Ιστορία Τέχνης - Πολιτισμού, Φιλοσοφία, Λατινικά, Φυσική Αγωγή. Επιλογής είναι η Εμβάθυνση στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, στην Ιστορία, στην Κοινωνιολογία, στα Λατινικά, Θρησκεία - Κόσμος, Ξένη Γλώσσα.

Για το σύστημα πρόσβασης ειπώθηκε μόνο ότι οι εξετάσεις εισαγωγής «θα διεξάγονται κεντρικά και με διαδικασίες που θα διασφαλίζουν το αδιάβλητο», θα αφορούν μικρό αριθμό βασικών μαθημάτων και τα Πανεπιστήμια θα καθορίζουν το συντελεστή βαρύτητας των μαθημάτων.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Αντιδραστικά και καταστροφικά μέτρα για τη μόρφωση των παιδιών του λαού

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Σχετικά με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για το «Νέο Λύκειο», το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, με ανακοίνωσή του, τονίζει:

«Η κυβέρνηση, πίσω από τις ωραίες λέξεις για το "Νέο και ελκυστικό Λύκειο", κρύβει τα αντιδραστικά και καταστροφικά μέτρα για τη μόρφωση των παιδιών του λαού. Το "Νέο Λύκειο" είναι συστατικό στοιχείο του "Νέου Σχολείου" της αγοράς, της ημιμάθειας, του κατακερματισμού και των πολλών και μεγάλων ανισοτήτων.

Κανένας νέος, εργαζόμενος, γονιός να μην πιστέψει την προπαγάνδα της κυβέρνησης ότι το σχολείο θα γίνει πιο ελκυστικό, ότι θα σταματήσει η παπαγαλία και το φροντιστήριο. Το "Νέο Λύκειο" έχει τη σφραγίδα νέων μεγαλύτερων ταξικών φραγμών στη μόρφωση, σηματοδοτεί την προσπάθεια του κεφαλαίου να σπρωχτούν τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας από πιο νωρίς στην ψευτοκατάρτιση της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, για να γίνουν ακόμα πιο φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό.

Πιο συγκεκριμένα:

Το "Νέο Λύκειο" θα χαρακτηρίζεται από έντονη διαφοροποίηση. Θα δίνεται ένα πρόγραμμα αποσπασματικών γνώσεων σε ευθεία αντιστοιχία με τις δεξιότητες που θέλει το κεφάλαιο για εργατική δύναμη φθηνή και ευέλικτη. Η ταξικότητα εντός του Λυκείου θα εκφράζεται με την τοποθέτηση των μαθητών στη βάση των επιπέδων δυσκολίας - μαθημάτων εξειδίκευσης. Το "Νέο Λύκειο" αναβαθμίζεται ως εξεταστικό κέντρο και θα είναι πιο στενά προσαρμοσμένο στη διαδικασία πρόσβασης σε ΑΕΙ - ΤΕΙ. Οχι μόνο δεν ενισχύεται ο υποτιθέμενος αυτόνομος μορφωτικός ρόλος του Λυκείου, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά, αντίθετα, ενισχύεται η από πιο νωρίς επιλογή σχολής σε ΑΕΙ - ΤΕΙ. Το πλήθος από αξιολογικές δοκιμασίες στο Λύκειο, ο συνυπολογισμός του βαθμού σε Β' και Γ' Λυκείου, η είσοδος σε Σχολές στο πρώτο έτος και το ξεσκαρτάρισμα που θα προέλθει, θα οξύνουν τους ταξικούς φραγμούς και θα εντείνουν την ανάγκη φροντιστηρίου σε όλο το μήκος και το πλάτος του Λυκείου, αλλά και του προπαρασκευαστικού έτους.

Μπροστά και σε αυτήν την εξέλιξη, η λαϊκή οικογένεια, η νεολαία, οι μαθητές πρέπει να διεκδικήσουν εδώ και τώρα, ενιαίο δωδεκάχρονο υποχρεωτικό σχολείο με σκοπό την ολόπλευρη διαμόρφωση της προσωπικότητας κάθε νέου πριν από την επαγγελματική επιλογή, αναβαθμισμένες επαγγελματικές Σχολές ενταγμένες στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα μετά από τη σύγχρονη βασική εκπαίδευση, Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση, με το πτυχίο μοναδική προϋπόθεση για το επάγγελμα.

Η μάχη της λαϊκής οικογένειας για να δημιουργήσει ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της μπορεί να γίνει νικηφόρα. Οργάνωση της πάλης για Δημόσια και δωρεάν Παιδεία, δουλειά με πλήρη δικαιώματα μετά το τέλος των σπουδών. Χρειάζεται αντιπαράθεση με τα κόμματα που υπηρετούν την πλουτοκρατία και την ΕΕ για ριζικές αλλαγές στην οικονομία και την εξουσία προς όφελος του λαού».

Περισσότερα... »

19:51

Παραμύθια τέλος - Κάτι έχουν πάθει στον αστικό Τύπο με την αλήθεια.

» Ropewalker Kassandra

Κάτι έχουν πάθει στον αστικό Τύπο με την αλήθεια.

-- Λέγοντας την αλήθεια για να εξασφαλίσουν συναίνεση στη νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση προσπάθησαν να πείσουν τον κόσμο ότι στη Λιβύη γίνεται επανάσταση καθώς, όπως έλεγαν, μαζικά δυνάμεις του στρατού του Καντάφι περνούσαν στο πλευρό των εξεγερμένων. Τώρα, οι ίδιοι οι επιτόπου ανταποκριτές διαπιστώνουν με θλίψη πως κάτι τύποι με «Ντάτσουν» παριστάνουν την εξέγερση και πως δεν μπορούν να σταθούν χωρίς ένταση της εξωτερικής βοήθειας.

-- Λέγοντας την αλήθεια, για να κρύψουν δηλαδή το έγκλημα, διαβεβαίωναν πως η Ιαπωνία δεν έχει καμιά σχέση με το Τσέρνομπιλ, η Ιαπωνία είναι μια αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα και ο λαός της υπόδειγμα πειθαρχίας. Τώρα διαπιστώνουν πως η ανθρωπότητα έχει απέναντί της το ισοδύναμο τεσσάρων Τσέρνομπιλ και σύμφωνα με τις χτεσινοβραδινές ειδήσεις προστίθεται άλλο ένα πυρηνικό εργοστάσιο σε κατάσταση «βγαίνει καπνός»...

-- Λέγοντας την αλήθεια βεβαίωναν τον ελληνικό λαό ότι αφού έφυγαν οι φαύλοι της ΝΔ όλα θα πάνε καλά. Τώρα αρχίζουν να ψελλίζουν πως φαύλοι είναι και αυτοί του ΠΑΣΟΚ.

Εχει ένα πρόβλημα ο αστικός κόσμος με την αλήθεια.

Και σωστά. Οταν προσπαθείς να παρουσιάσεις ένα εγκληματικό σύστημα ως παράδεισο, έρχεται η ώρα που η κόλαση παίρνει την εκδίκησή της.

***

Ακούγοντας την Διαμαντοπούλου να παρουσιάζει τις νέες ανατροπές στο Λύκειο είχες την αίσθηση ότι επίκειται επανάσταση. Μετρώντας, όμως, στην πράξη τις εξαγγελίες προκύπτει ότι το σχολείο δε θα γίνει πιο ελκυστικό, ότι η παπαγαλία θα ενταθεί, ότι τα φροντιστήρια θα γνωρίσουν απογείωση των κερδών τους. Οπως από την πρώτη στιγμή σημείωσε το ΚΚΕ, «το "Νέο Λύκειο" έχει τη σφραγίδα νέων μεγαλύτερων ταξικών φραγμών στη μόρφωση, σηματοδοτεί την προσπάθεια του κεφαλαίου να σπρωχτούν τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας από πιο νωρίς στην ψευτοκατάρτιση της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης για να γίνουν ακόμα πιο φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό».

***

ΜEGAς καυγάς για το ποιος από την κυβέρνηση λέει την αλήθεια. Τόσο που ο καθ' ύλην αρμόδιος Παπακωνσταντίνου να σπεύδει να απαντήσει από τηλεοράσεως στον Λοβέρδο για να πει τελικά ό,τι είπε και ο άλλος: Οτι δεν υπάρχει φως στο τούνελ, ότι η όλη ιστορία του μνημονίου είναι μαραθώνιος και μπλα μπλα μπλα.

Και ο ένας και ο άλλος προαναγγέλλουν κι άλλα δεινά για τα λαϊκά στρώματα.

Η όλη συζήτηση περί διαφωνιών στην κυβέρνηση, περί αποτελεσματικότητας, περί οπαδών της αλήθειας, είναι μια μαϊμουδιά.

Στον καιρό της ΝΔ είχαν τον Ανδριανόπουλο να παριστάνει τη συνείδηση της παράταξης και να κάνει κριτική στη ΝΔ, στον καιρό του ΠΑΣΟΚ ξέθαψαν τον Παπαδόπουλο να κάνει το ίδιο.

Η αστική τάξη είναι υποχρεωμένη να καταφεύγει σε τέτοια τεχνάσματα για τον απλό λόγο ότι δεν μπορεί πια να βρει συμμάχους ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα. Ανθρωποι που ψήφισαν ΝΔ ως και για να μην τους πάρουν οι κομμουνιστές το γάιδαρο, άνθρωποι που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ με την αυταπάτη ότι κάτι θα πέσει απ' το τραπέζι των καπιταλιστών για να το γλείψουν, κατανοούν πια από την ίδια τους την εμπειρία ότι το μεγάλο παραμύθι τέλειωσε.

Εχασαν αυγά και πασχάλια την ώρα που δίπλα τους τα καπιταλιστικά κέρδη εκτινάσσονταν στα ύψη και μια χούφτα καπιταλιστές έγιναν τόσο ισχυροί που να βρίσκονται σε αδιέξοδο ως προς το πώς θα γίνουν ακόμα πιο ισχυροί. Η λύση γι' αυτούς βρίσκεται στην καταστροφή κεφαλαίου και βεβαίως στην καταστροφή εργατικής δύναμης. Αλλά πώς να το πλασάρεις αυτό σαν λαϊκή ανάγκη;

Σ' αυτό το σημείο έρχεται η δήθεν αγανάκτηση τύπου Παπαχελά για άχρηστους «δεξιούς και αριστερούς» πολιτικούς, να μαρτυρήσει το αδιέξοδο της αστικής τάξης να βρει τους νέους λαοπλάνους, αλλά και την υποτίμηση που η ίδια αυτή τάξη δείχνει προς το δικό της πολιτικό προσωπικό. Κι έχει δίκιο. Τώρα χρειάζονται τους πολιτικούς τους να είναι ικανοί να πάρουν μαζί τον κόσμο και να τον κάνουν να φωνάζει στους δρόμους «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Οσο λιγοστεύουν οι διαθέσιμοι για την επόμενη φάση της βρώμικης δουλειάς, τόσο αυξάνει το αδιέξοδο.

Ας τους βοηθήσουμε να πάψουν να έχουν πρόβλημα: Οργανώνοντας τη λαϊκή πάλη έτσι που να οδηγεί στην κατάργηση του προβλήματος: Με την ανατροπή της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία, με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Καθαρός στόχος που μοιάζει δύσκολος μόνο και μόνο γιατί η εργατική τάξη ακόμα δεν έχει πειστεί ότι αυτή και μόνο αυτή έχει τη δύναμη.

Ασχετο: Οταν καθηγητές ενός σχολείου που επέλεξαν χτες να είναι απεργοσπάστες στην απεργία του κλάδου τους, απειλούν με αποβολή μαθητές τους που επέλεξαν να σώσουν την τιμή της εκπαιδευτικής κοινότητας και συμμετείχαν στις χτεσινές διαδηλώσεις, τι στάση πρέπει να κρατήσουν οι γονείς; Αυτό που λέει ο στίχος: «Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί, λογάδες και γραμματικοί για να σε πείσουν (...) Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΝΟ

ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: «Ενας παλαιός αστικός μύθος, καλλιεργημένος στα μεταπολεμικά χρόνια, θέλει την Ελλάδα να ορίζεται από ένα ''σύστημα'' πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, που ενεργεί βάσει συγκεκριμένων σκοπών και ιεραρχήσεων και κατά καιρούς θέτει στόχους και υποτίθεται ότι διαθέτει την ισχύ και τη δυνατότητα να επιβάλει κάθε φορά τη θέλησή του. Ο ίδιος αστικός μύθος θέλει τις πολιτικές δυνάμεις και τα κόμματα να ποδηγετούνται, κατά ένα μυστήριο τρόπο, απ' αυτό το άφθαρτο και αόρατο ''σύστημα'' (...) στη σημερινή Ελλάδα τίποτε απ' όλα αυτά δεν συμβαίνει. Η κυβέρνηση μάλλον δεν καθοδηγείται από κανέναν και χάνεται στις αντιθέσεις των στελεχών της, τα μίντια και οι βασικοί εκπρόσωποί του συμπεριφέρονται σαν εχθροί του ''συστήματος'', αντιπολιτεύονται στην κυριολεξία τον εαυτό τους, οι Τράπεζες μάλλον δεν ξέρουν με ποιον να πάνε και ποιον να αφήσουν και οι οικονομικά ισχυροί μοιάζουν χαμένοι, κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα, είναι ακινητοποιημένοι, δεν είναι σε θέση να αναλάβουν το ελάχιστο ρίσκο προκειμένου να στηρίξουν το υποτιθέμενο ''σύστημα'' που τους έκανε δυνατούς και σπουδαίους. Με άλλα λόγια ο αστικός μύθος καταρρίπτεται. Το υποτιθέμενο ''σύστημα'' είτε δεν υπάρχει, είτε αν υπάρχει απλώς είναι ανόητο...» (ο Α. Καρακούσης στο ΒΗΜΑ / ηλεκτρονική έκδοση).

ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΟΥ: «Οι Ελληνες πολίτες αναζητούν με αγωνία και μεγάλες δόσεις απελπισίας απαντήσεις. Εχουν γραμμένα στα παλιά τους τα παπούτσια τα κόμματα, τις διαχωριστικές γραμμές και το ποιος είναι δεξιός και ποιος αριστερός. Αναζητούν ανθρώπους ικανούς που μπορούν να λύσουν προβλήματα, όχι κομματόσκυλα που γαυγίζουν μόνο και δεν μπορούν να ξεφύγουν από την ξύλινη γλώσσα με την οποία ανατράφηκαν» (ο Α. Παπαχελάς στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, αναζητώντας κι αυτός τη χαμένη τιμή του συστήματος που εκπροσωπεί).

Το πρόβλημα των οικονομικών θαυμάτων...

«Στα καλά χρόνια της μεταπολεμικής ανάπτυξης, ο δυτικός κόσμος ήταν γεμάτος από "οικονομικά θαύματα": το αμερικανικό, το γερμανικό, το ιταλικό, το ιρλανδικό. Ομως, αν έξυνε κανείς την επιφάνειά τους, ανακάλυπτε παντού τούς φτωχούς απόκληρους αυτών των θαυμάτων. Σήμερα, όμως, οι απόκληροι δεν είναι μόνο οι φτωχοί αλλά και οι νεόπτωχοι, η μεγάλη μεσαία τάξη που με την κρίση βρέθηκε ξαφνικά από τον παράδεισο στην κόλαση. Παντού, είναι σήμερα, μαζί με τους φτωχούς, το εύκολο θύμα κάθε "λιτού" προϋπολογισμού. Χρεοκοπεί κάθε μήνα στα δάνειά της, πληρώνει τους φόρους που κλέβουν άλλοι και τα μέλη της σφίγγουν το ζωνάρι, ακόμη κι όταν μπαίνουν δυο μισθοί στο σπίτι (...) Σωριάζονται οι χαμένες ταυτότητες βουνό, καθώς το σύστημα καταστρέφει τη μία τάξη μετά την άλλη που στέριωνε επάνω τους. Γι' αυτό, στα δύσκολα, δεν μπορεί να περιμένει στήριξη από καμιά τους» (από τη στήλη του Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ).

...και η λύση

«Η οικονομική κρίση προήλθε (...) εξαιτίας της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, με αποτέλεσμα τα μεγαλύτερα από το παρελθόν κεφάλαια που διαθέτουν οι καπιταλιστές - και στις τράπεζες και στους άλλους κλάδους της οικονομίας - να μην εξασφαλίζουν στους κατόχους τους ικανοποιητική κερδοφορία. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: Το ενεργητικό του συνόλου των μεγάλων επιχειρήσεων στη χώρα, από 680 δισ. ευρώ το 2007, εκτοξεύθηκε στα 832 δισ. ευρώ το 2009 (...) όσα μέτρα περιλαμβάνονται στη λίστα της κυβερνητικής πολιτικής, όλα, μηδενός εξαιρουμένου, προβλέπουν την αφαίμαξη και το τσάκισμα των λαϊκών στρωμάτων, μόνο και μόνο για να ορθοποδήσουν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Τα συνεχώς διευρυνόμενα οικονομικά κίνητρα, η χρηματοδότηση των θέσεων εργασίας, η πληρωμή των εργοδοτικών εισφορών από τα δημόσια ταμεία, οι πρωτοφανείς φοροαπαλλαγές, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης, οι επιχειρηματικές συμβάσεις, η απελευθέρωση των απολύσεων, όλα αυτά (...) είναι αλλαγές στρατηγικού χαρακτήρα για το κεφάλαιο, αναδιαρθρώσεις που φέρνουν τα πάνω - κάτω στην κοινωνία (...) συνδέεται αποκλειστικά με την ύπαρξη της οικονομικής κρίσης του συστήματος, το οποίο προσπαθεί αγωνιωδώς να ισορροπήσει μέσα από τις διαδικασίες της ελεγχόμενης καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων, σε επίπεδα που να προσφέρουν και πάλι υψηλά κέρδη (...) Μια διαδικασία, όμως, που μαζί με την καταστροφή (...) φέρνει με ορμητικό τρόπο στην επικαιρότητα την ανάγκη της ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος συνολικά, ώστε να απαλλαγούμε και από την επιθετικότητα του κεφαλαίου και από τις κρίσεις που προκαλεί» (από το κύριο άρθρο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).

Περισσότερα... »

00:22

ΕΜΠΟΡΙΟ Επιταχύνονται οι διαδικασίες συγκέντρωσης

» Ropewalker Kassandra

Παρά τη γενική τάση, διατηρούνται δεκάδες χιλιάδες πολύ μικρές εμπορικές επιχειρήσεις

Το εμπόριο που στα μάτια των περισσοτέρων από εμάς είναι τα μαγαζιά και τα μεγαλοκαταστήματα που κάνουμε τις αγορές μας, στην πραγματικότητα αποτελεί έναν ιδιαίτερα σημαντικό και αναγκαίο κρίκο για την ολοκλήρωση του παραγωγικού κύκλου και την υλοποίηση - πώληση των εμπορευμάτων που έχουν παραχθεί, ενώ παράλληλα αποτελεί το κανάλι, μέσα από το οποίο οι καπιταλιστές, τόσο από τους διάφορους κλάδους της παραγωγής, όσο και του εμπορίου, εισπράττουν και εν τέλει μοιράζονται την υπεραξία, που παράγεται από την εκμετάλλευση των εργαζομένων κατά την παραγωγική διαδικασία.

Το εμπόριο που πρωτοεμφανίζεται με την εμφάνιση του καταμερισμού της εργασίας και τη διάσπαση της κοινωνίας σε τάξεις, στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστιες διαστάσεις και καλύπτει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας, σε όλον τον κόσμο. Μάλιστα, όσο μεγαλώνει αυτό που με μια κουβέντα λέμε ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, τόσο περισσότερο ενισχύεται το εμπόριο σαν κομμάτι της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας, ισχυροποιείται παραπέρα το εμπορικό κεφάλαιο, πλουτίζουν ακόμα περισσότερο οι εκπρόσωποί του. Βέβαια, αν σε προηγούμενες φάσεις ανάπτυξης του συστήματος, υπήρχε ένας σχετικά σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στο βιομηχανικό και το εμπορικό κεφάλαιο, στις σημερινές συνθήκες της πολυκλαδικής δραστηριοποίησης των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και των πολυεθνικών, τα όρια αυτά είναι πολύ ρευστά. Ετσι, ενώ εξακολουθούν και υπάρχουν ομάδες κεφαλαιοκρατών που η κύρια δραστηριότητά τους εξακολουθεί να είναι το εμπόριο, η επιδίωξη της απόσπασης υπερκερδών σε συνδυασμό με την τεράστια συσσώρευση κεφαλαίων, διαδικασίες που οδηγούν στη συγκέντρωση κεφαλαίων, έχει σαν αποτέλεσμα οι κυρίαρχοι επιχειρηματικοί όμιλοι να καλύπτουν όλη την γκάμα των δραστηριοτήτων που απαιτούνται για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Και αυτό γίνεται με τη δημιουργία καθετοποιημένων μονάδων, που αγκαλιάζουν τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας (αγροτο-κτηνοτροφική παραγωγή) και τις πρώτες ύλες, τη μεταποίηση και τις κατασκευές, το εμπόριο και τις μεταφορές, μαζί με όλα αυτά ακόμα και τραπεζικές εργασίες για την εξασφάλιση πιστώσεων κλπ. Το παράδειγμα πολυκαταστημάτων πολυεθνικών που λειτουργούν και στη χώρα μας, είναι χαρακτηριστικό.

Τα «Καρφούρ», δεν είναι απλά μια πολυεθνική αλυσίδα πολυκαταστημάτων λιανικής πώλησης. Ενα πολύ μεγάλο ποσοστό των εμπορευμάτων που διαθέτει στην αγορά, από τρόφιμα μέχρι ρούχα και ηλεκτρικά είδη, παράγονται είτε από συνδεδεμένες με την ίδια εταιρείες, είτε από εταιρείες που δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο για να παράγουν για την πολυεθνική «Καρφούρ».

Αναγκαία πολυδιάσπαση

Ο κλάδος του εμπορίου στη χώρα μας, ακολουθώντας την πορεία ανάπτυξης που ακολούθησε ο καπιταλισμός ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο, παρουσιάζει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κυριότερα από αυτά είναι η πολυδιάσπασή του, η ύπαρξη πολλών δεκάδων χιλιάδων μικρών εμπορικών καταστημάτων, το υψηλό ποσοστό αναπαραγωγής των αυτοαπασχολουμένων, ο χαμηλός σχετικά βαθμός συγκέντρωσης κεφαλαίων κλπ. Στην πραγματικότητα οι... «ιδιαιτερότητες» αυτές, οφείλονται κύρια στο γεγονός ότι μέσα από τη διατήρηση ενός πράγματι μεγάλου δικτύου εμπορικών καταστημάτων που στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην αυτοαπασχόληση, εκατοντάδες χιλιάδες άτομα από τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό κάλυψε τις ανάγκες του για εργασία - απασχόληση.

Την τελευταία εικοσαετία και ειδικά μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ και την απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων, στη χώρα εγκαταστάθηκαν μεγάλες εμπορικές αλυσίδες λιανικών πωλήσεων, που εδώ και χρόνια έχουν αποσπάσει το μεγαλύτερο μέρος της πίτας του εμπορίου, χωρίς ωστόσο μέχρι τώρα να έχουν παρατηρηθεί θεαματικές ανακατατάξεις στη δράση των μικρών εμπορικών μονάδων. Τα τελευταία πάντως χρόνια, λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, αλλά ακόμα πιο δυναμικά μετά το ξέσπασμά της, παρατηρείται μια στροφή των μεγάλων αλυσίδων - πολυεθνικών στη δημιουργία μικρών συνοικιακών εμπορικών καταστημάτων, κάτι που σε συνδυασμό με την αδυναμία χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων να τα βγάλουν πέρα, κατά πάσα βεβαιότητα, προμηνύει σημαντικές εξελίξεις για το άμεσο μέλλον.

Στοιχεία που να σκιαγραφούν την εικόνα που υπάρχει στους κλάδους του εμπορίου, μπορεί να αντλήσει κάποιος από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Πρόκειται για στοιχεία που συλλέγονται, κωδικοποιούνται και παρουσιάζονται με βάση τις αποφάσεις που κάθε φορά παίρνονται, πριν από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και τώρα πλέον από την Γιούροστατ, τα οποία πολλές φορές δεν έχουν συνέχεια και δεν είναι συγκρίσιμα με προηγούμενα.

Ενα παράδειγμα. Στους πίνακες για τη συμβολή του κάθε κλάδου στη διαμόρφωση του ΑΕΠ της χώρας, με βάση, βεβαίως που η ΕΛΣΤΑΤ υπολογίζει το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ο κλάδος του εμπορίου μέχρι και το 2006 εμφανιζόταν ως «Εμπόριο - επισκευές αυτοκινήτων, πωλήσεις καυσίμων, χονδρικό εμπόριο, λιανικό εμπόριο, επισκευές οικιακών συσκευών». Ο καθένας καταλαβαίνει ότι αυτός ο δείκτης ούτε εμπόριο καθαρό είναι, ούτε δίνει εικόνα για τις επισκευές είτε των αυτοκινήτων, είτε των ηλεκτρικών συσκευών. Αποτελούσε όμως ένα δείκτη που λίγο - πολύ μπορούσες να βγάλεις μια άκρη. Ωστόσο, σύμφωνα με νεότερες οδηγίες της Γιούροστατ, από το 2006 για να βρεις το κομμάτι του εμπορίου πηγαίνεις στο δείκτη «χονδρικό και λιανικό εμπόριο, επισκευές οχημάτων και ειδών νοικοκυριού, ξενοδοχεία και εστιατόρια, μεταφορές, αποθηκεύσεις και επικοινωνίες». Τρέχα γύρευε, δηλαδή...

Στο 14,5% του ΑΕΠ

Για να αποκτήσουμε κάποια αίσθηση του μέρους του λιανικού και χονδρικού εμπορίου (μαζί με τις επισκευές οχημάτων και ηλεκτρικών συσκευών) που συνυπολογίζεται στη διαμόρφωση του ΑΕΠ, να πούμε ότι μεταξύ του 2000 και του 2006 η συμμετοχή τους στο ΑΕΠ ήταν σταθερή και κυμάνθηκε σε ποσοστά από 14,4% μέχρι 14,8%, ενώ σχετική σταθερότητα προκύπτει ότι υπάρχει και για τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι και το 2010¹.

Για τον αριθμό των εμπορικών επιχειρήσεων στοιχεία υπάρχουν μέχρι και το 2007. Οπως φαίνεται και στο σχετικό πίνακα, οι εταιρείες που καταγράφονται να δραστηριοποιούνται στον κλάδο του εμπορίου είναι 305.723, έναντι 261.779 το 2000, δηλαδή παρουσιάζουν αύξηση της τάξης του 16,8%. Οι επιχειρήσεις του 2007 χωρίζονται σε (στην παρένθεση το ποσοστό μεταβολής σε σχέση με το 2000):

Λιανικού εμπορίου και επισκευής ηλεκτρικών συσκευών: 194.164 (8,7%) Χονδρικού εμπορίου: 74.549 (40%) Πωλήσεων - επισκευής αυτοκινήτων: 37.010 (24,1%).

Ενδιαφέρον έχουν όμως οι τρεις επόμενες στήλες του πίνακα, όπου εμφανίζεται ο τρόπος που διαμορφώνεται η απασχόληση στις εμπορικές επιχειρήσεις, όπου μαζί με τους εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτούς, απασχολούνται σχεδόν άλλοι τόσοι αυτοαπασχολούμενοι - μικρέμποροι, οι οποίοι στην ουσία δουλεύουν για ένα μεροκάματο. Οπως δείχνουν τα στοιχεία, ειδικά στο λιανικό εμπόριο οι μισθωτοί αποτελούν το 51,8% των απασχολουμένων, ποσοστό που εμφανίζεται σαφώς μεγαλύτερο στους κλάδους των πωλήσεων αυτοκινήτων (57,8%) και του χονδρικού εμπορίου (73,3%).

Εκεί όμως που μπορεί κανείς να παρατηρήσει στην πραγματική εικόνα που υπάρχει στο εμπόριο είναι τα στοιχεία που αφορούν τον αριθμό των επιχειρήσεων με βάση το προσωπικό τους. Το 2000, με βάση τα συγκεντρωτικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ² που επεξεργάστηκε ο «Ρ»:

-- Στις εμπορικές επιχειρήσεις με 1 απασχολούμενο, εργαζόταν, εκτός από τους ιδιοκτήτες, το 0,6% των εμποροϋπαλλήλων.

-- Στις επιχειρήσεις με απασχόληση 2-9 ατόμων, εργαζόταν το 46,6% των εμποροϋπαλλήλων.

-- Στις επιχειρήσεις με απασχόληση 10-49 ατόμων, εργαζόταν το 26,7% των εμποροϋπαλλήλων.

-- Στις επιχειρήσεις με απασχόληση 50-249 ατόμων, εργαζόταν το 10,4% των εμποροϋπαλλήλων.

-- Στις επιχειρήσεις με απασχόληση πάνω από 250 άτομα, εργαζόταν το 15,7% των εμποροϋπαλλήλων.

Από τα παραπάνω στοιχεία φαίνεται ότι η πλειοψηφία των θέσεων απασχόλησης στους κλάδους του εμπορίου προερχόταν από τις πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις, γεγονός που διαψεύδει απόλυτα όλους εκείνους που υποστηρίζουν ότι η συγκέντρωση κεφαλαίων και η δημιουργία μεγάλων εμπορικών ομίλων δημιουργούν θέσεις εργασίας. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν περίοδος μεγάλης συσσώρευσης κεφαλαίων, εξαγορών και συγχωνεύσεων στο χώρο του εμπορίου, περίοδος εισβολής και νέων μεγάλων πολυεθνικών αλυσίδων, με αποτέλεσμα να αλλάξουν τα δεδομένα μέχρι το 2000. Ετσι, αν και το ποσοστό της αύξησης των εμπορικών επιχειρήσεων συνολικά, όπως αναφέρεται παραπάνω, ήταν 16,8%, για τις επιμέρους κατηγορίες των επιχειρήσεων παρατηρήθηκε αύξηση³:

21,6% σε εκείνες με 1 απασχολούμενο 10,5% όσων είχαν απασχόληση 2-9 ατόμων 62,5% των επιχειρήσεων με απασχόληση 10-49 άτομα 122,2% όσων απασχολούσαν 50-249 άτομα 46,5% των επιχειρήσεων με απασχόληση πάνω από 250 άτομα. Η εικόνα του 2007

Μετά από όλα αυτά, η εικόνα για το 2007, σύμφωνα με τα αναλυτικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ⁴ φαίνεται ότι λειτουργούσαν:

138.155 εμπορικές επιχειρήσεις με 1 απασχολούμενο. Σε 135.759 από αυτές ο απασχολούμενος ήταν ταυτόχρονα και ο ιδιοκτήτης του εμπορικού, ενώ σε 2.724 ο απασχολούμενος ήταν μισθωτός.

155.866 εμπορικές επιχειρήσεις που είχαν 2-9 απασχολούμενους. Σε αυτές απασχολούνταν 455.666 άτομα, από τα οποία 204.449 ήταν μισθωτοί - εμποροϋπάλληλοι.

10.627 εμπορικές επιχειρήσεις που είχαν 10-49 απασχολούμενους. Σε αυτές απασχολούνταν 198.404 άτομα, από τα οποία 189.686 ήταν μισθωτοί - εμποροϋπάλληλοι.

971 επιχειρήσεις που είχαν 50-249 απασχολούμενους. Σε αυτές απασχολούνταν 89.845 άτομα, από τα οποία 89.777 ήταν μισθωτοί - εμποροϋπάλληλοι.

104 επιχειρήσεις με περισσότερους από 250 απασχολούμενους. Σε αυτές απασχολούνταν 101.360 άτομα που, με εξαίρεση 232 άτομα που είχαν άλλη σχέση εργασίας, όλοι τους ήταν μισθωτοί.

Οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις

Η κατάσταση μπορεί να μην έχει αλλάξει ριζικά από το 2000, ωστόσο υπάρχουν εμφανείς διαφοροποιήσεις. Αν και παραμένει συντριπτικά μεγαλύτερος ο αριθμός των πολύ μικρών και μικρών εμπορικών επιχειρήσεων, έχουν ενισχυθεί σημαντικά οι μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις.

Ενδεικτικό πάντως των τάσεων συγκέντρωσης κεφαλαίων που υπάρχουν και στους κλάδους του εμπορίου, είναι το πώς μοιράζεται η πίτα της αγοράς. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το 2007 ο συνολικός κύκλος εργασιών, ο τζίρος που λέμε, και των 305.724 επιχειρήσεων, έφτασε τα 172,2 δισ. ευρώ⁵. Την ίδια στιγμή, όμως, οι 7.581 μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κλάδου, αυτές που λειτουργούν με τη μορφή Ανωνύμων Εταιρειών και ΕΠΕ, είχαν τζίρο που άγγιξε το 77% του συνολικού κύκλου εργασιών⁶. Δηλαδή, το 2,4% των μεγάλων επιχειρήσεων καταβρόχθισε το 44,7% του συνολικού τζίρου στο εμπόριο.

Είναι ενδεικτικό ότι σε μια περίοδο που χιλιάδες μικρά καταστήματα βάζουν οριστικά λουκέτο, οι μεγάλες αυτές επιχειρήσεις αυξάνουν κάθε χρόνο τα κέρδη και τα κεφάλαιά τους. Ετσι, ενώ το συνολικό ενεργητικό αυτών των μεγάλων εμπορικών ομίλων, ο πλούτος που διέθεταν, δηλαδή, το 2005 κυμαινόταν στα 42,9 δισ. ευρώ, το 2009, έφτασε τα 56,2 δισ. ευρώ⁷, μια αύξηση της τάξης του 31%!!!

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, θεαματικές είναι οι αποδόσεις των μεγάλων εμπορικών επιχειρήσεων και για το 2009, χρονιά που οι εργαζόμενοι στέναζαν από την πολιτική της μείωσης των εισοδημάτων τους, αλλά οι μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις, με βάση τους ισολογισμούς τους, παρουσίασαν⁸:

Μεικτά κέρδη 15,1 δισ. ευρώ

Καθαρά κέρδη 1,5 δισ. ευρώ

Περιθώριο μεικτού κέρδους 21,4%

Αποδοτικότητα ιδίων κεφαλαίων 10,6%

Περιθώριο καθαρού κέρδους 2,1%

Μεικτά κέρδη ανά απασχολούμενο 67.000 ευρώ

Καθαρά κέρδη ανά απασχολούμενο 7.000 ευρώ.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. ΕΛΣΤΑΤ, Εθνικοί Λογαριασμοί, ΚΛΑΔΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΚΑΘΑΡΙΣΤΗΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ (2000-2010).

2. ΕΛΣΤΑΤ, Εθνικοί Λογαριασμοί, Συνοπτικά στοιχεία των βασικών μεγεθών των επιχειρήσεων εμπορίου, έτους 2000.

3. Οπως προηγούμενο, έτους 2007 (επεξεργασία).

4. Οπως προηγούμενο.

5. Οπως προηγούμενο.

6. ICAP, Η Ελλάδα σε αριθμούς, 2010 σελ. 123.

7. ICAP, Η Ελλάδα σε αριθμούς, 2011 σελ. 6.

8. ICAP, Η Ελλάδα σε αριθμούς, 2011 σελ. 121-124.

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ Ενισχύουμε το σωματείο, δυναμώνουμε τους αγώνες Από τον αποκλεισμό του ΠΑΜΕ Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης στο πολυκατάστημα «Public»

MotionTeam

Με στόχο την οργάνωση των εμποροϋπαλλήλων μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς για το δυνάμωμα της πάλης όχι μόνο για τα επιμέρους ζητήματα, αλλά για όλα αυτά που αφορούν τη ζωή τους, δίνουν τη μάχη οι ταξικές δυνάμεις στον κλάδο του εμπορίου. Οπλο στα χέρια των ταξικών δυνάμεων για την επιτυχία αυτού του στόχου είναι ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και απαραίτητη προϋπόθεση η ισχυροποίησή του μπροστά στις επικείμενες αρχαιρεσίες για την ανάδειξη της νέας διοίκησης που αρχίζουν στις 5 και θα ολοκληρωθούν στις 11 του Απρίλη.

Αυτά θα συζητήσουν και σήμερα οι εμποροϋπάλληλοι στη γενική εκλογοαπολογιστική τους συνέλευση, που πραγματοποιείται στις 10 το πρωί στα γραφεία του σωματείου.

Για την αναγκαιότητα σήμερα της μαζικοποίησης και ενίσχυσης του σωματείου, ο «Ριζοσπάστης» μίλησε με την πρόεδρό του Μαρία Τσαγκατάκη.

Απολύσεις και λουκέτα

Η κατάσταση, όπως διαμορφώνεται στον κλάδο ως αποτέλεσμα της σαρωτικής αντεργατικής - αντιλαϊκής επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων, αλλά και των αυτοαπασχολούμενων και μικρών επαγγελματιών είναι τραγική. Η κρίση, σημειώνει η συνδικαλίστρια, έρχεται να επιταχύνει τις ήδη συντελούμενες διαδικασίες συγκέντρωσης και επικράτησης των μεγάλων πολυεθνικών του εμπορίου. Οπως χαρακτηριστά αναφέρει - σύμφωνα και με στοιχεία της ΕΣΕΕ - το 2010 βρέθηκαν στην ανεργία περίπου 80.000 εμποροϋπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι και μικροί εργοδότες, αριθμός που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, μετά το 2011 θα διπλασιαστεί!

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ετήσιας Εκθεσης Ελληνικού Εμπορίου, το 2010 απολύθηκαν τουλάχιστον 27.100 εργαζόμενοι από το χώρο του εμπορίου. Σ' αυτούς προστέθηκαν το 2010 περίπου 50.000 μικροί εργοδότες και αυτοαπασχολούμενοι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΕ.

Τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) το τέταρτο τρίμηνο του 2010 δείχνουν ότι ο γενικός δείκτης των απασχολούμενων στο Λιανικό Εμπόριο παρουσίασε μείωση κατά 9,9% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Δ' τριμήνου του 2009. Ειδικότερα, ο δείκτης απασχολούμενων ατόμων στα καταστήματα ειδών διατροφής το Δ' τρίμηνο του 2010 παρουσίασε μείωση κατά 7,3% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Δ' τριμήνου του 2009, ενώ ο δείκτης απασχολούμενων ατόμων στα καταστήματα ειδών εκτός διατροφής και καυσίμων μειώθηκε κατά 11,4% σε σχέση με τον αντίστοιχο δείκτη του Δ' τριμήνου του 2009.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους

Η απλήρωτη και ανασφάλιστη δουλειά, η εκ περιτροπής απασχόληση των δυο και τριών ημερών, η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι «ενοικιαζόμενοι» εργαζόμενοι, κάθε ευέλικτη μορφή απασχόλησης μαστίζουν σήμερα τον κλάδο, όπως λέει χαρακτηριστικά η πρόεδρος του συλλόγου. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι εργαζόμενοι πρέπει να απαντήσουν. Και η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωσή τους στα συνδικάτα τους, στην οργάνωσή τους μέσα στους χώρους δουλειάς, στον αγώνα γιατί σήμερα επείγει «να αναχαιτίσουμε την επιθετικότητα της εργοδοσίας», τονίζει η Μαρία Τσαγκατάκη.

Για παράδειγμα, λέει η συνδικαλίστρια, ο αγώνας που οργανώθηκε από το σωματείο στα «Πράκτικερ» το προηγούμενο διάστημα φρέναρε - έστω και προσωρινά - την επιθετικότητα της εργοδοσίας, στήθηκε σωματειακή επιτροπή σε σύνδεση με το κλαδικό σωματείο που προσπαθεί να συσπειρώσει τους εργαζόμενους. Αλλο παράδειγμα είναι η μάχη που δίνεται στα «NIKKO MARKET», αποτέλεσμα της οποίας είναι το στήσιμο σωματειακής επιτροπής.

Ενισχύοντας το συνδικάτο, συνεχίζει, «θα μπορέσουμε από καλύτερες θέσεις να δώσουμε τη μάχη της οργάνωσης των εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς με σωματειακές επιτροπές και επιτροπές αγώνα παντού σε κάθε χώρο, με το στήσιμο νέων παραρτημάτων του σωματείου (υπάρχουν ήδη σε Καλλιθέα και Περιστέρι). Θα μπορέσουμε από καλύτερες θέσεις να "δέσουμε" τη συμμαχία μας με τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς επαγγελματίες, να προβάλουμε και να παλέψουμε το σύνολο των αιτημάτων μας. Να παλέψουμε και ν' ανοίξουμε τη δουλειά στις γυναίκες, που είναι και η πλειοψηφία στον κλάδο μας, στους νέους, στα νέα ζευγάρια».

Πρέπει να χρεοκοπήσει ο κυβερνητικός - εργοδοτικός συνδικαλισμός

Η ισχυροποίηση του συνδικάτου θα βοηθήσει, ώστε από καλύτερες θέσεις να δοθεί η μάχη για να χρεοκοπήσει στη συνείδηση του εργάτη ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. «Καθημερινά, κάνοντας δουλειά εργαζόμενο τον εργαζόμενο, με συζητήσεις στο σωματείο, περιοδείες, εξορμήσεις, παρεμβάσεις, δίνουμε τη μάχη για να ξεκαθαρίσει ο εργάτης στο μυαλό του ότι ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός είναι μέρος του προβλήματος. Να σπάσει η μοιρολατρία που έχουν καλλιεργήσει τα κόμματα και οι εκφραστές τους στο μαζικό κίνημα στους εργαζόμενους».

Ομως, σημειώνει η συνδικαλίστρια, πέρα από το τρέχον, το επείγον, σήμερα εμείς παλεύουμε για να κατανοήσει ο εργάτης τη διέξοδο, την προοπτική. Μέσα στον αγώνα να δείξουμε ότι όσο τα μέσα παραγωγής είναι ατομική ιδιοκτησία, οι απολύσεις δε θα σταματήσουν, η ανεργία δε θα αντιμετωπιστεί, ούτε η εξαθλίωση, ούτε η ακρίβεια. Παλεύουμε για να φέρουμε τον εμποροΰπάλληλο στην καθημερινή δράση μέσα στο χώρο δουλειάς, στην απεργία, στην επιτροπή, αλλά, ταυτόχρονα, του δείχνουμε και την προοπτική για τη λύση των προβλημάτων του. Δηλαδή, ένα άλλο εμπόριο με κοινωνικοποίηση των μεγάλων μέσων παραγωγής, για κρατικό χονδρικό, λιανικό εμπόριο, στο πλαίσιο μιας άλλης εξουσίας που θα σχεδιάζεται κεντρικά για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και μόνον αυτών και θα αποτελεί λαϊκή περιουσία. Μόνο τότε ο εμποροϋπάλληλος θα έχει κατακτημένη την πλήρη και σταθερή εργασία, την κυριακάτικη αργία. Μόνο τότε η γυναίκα εμποροϋπάλληλος θα μπορεί να γίνεται μάνα, να μένει στο παιδί της τα αναγκαία πρώτα χρόνια της ζωής του. Να έχει τον παιδικό σταθμό δίπλα της ή στο χώρο εργασίας. Να έχει εστιατόριο στο χώρο εργασίας, να μην πληρώνει εισιτήριο το πρωί για να πάει στη δουλειά, όπως γίνεται σήμερα, προκειμένου να παράξει κέρδος για τον εργοδότη. Να κάνει δωρεάν διακοπές».

Γιώτα ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΗ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 30.03.2011

21:00

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ - Επικίνδυνη για τη ζωή των ασθενων

» Ropewalker Kassandra

Τραγικές καταστάσεις βιώνει η εργατική λαϊκή οικογένεια. Μιλούν στο «Ρ» οι: Αλέκος Αρβανιτίδης, Χρήστος Παπάζογλου, Γιάννης Καβαλάρης και Χάρης Χουρδάκης

Eurokinissi

Στο εκτελεστικό απόσπασμα στήνουν κυβέρνηση, τρόικα, κεφάλαιο το δικαίωμα του λαού στην υγεία. Ηδη, οι ασθενείς υποβάλλονται καθημερινά σε άγρια χαράτσια για ιατρικές εξετάσεις, θεραπείες, εισιτήρια και φάρμακα μέσα και έξω από τα δημόσια νοσοκομεία ή στερούνται την αναγκαία θεραπεία, εξαιτίας των περικοπών και της στάσης πληρωμών και παροχών που έχει κηρύξει η κυβέρνηση.

Η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη για τους ασθενείς από τα φτωχά λαϊκά στρώματα με τη λειτουργία του Εθνικού Οργανισμού Παροχών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), μέσω του οποίου η κυβέρνηση προωθεί ένα ελάχιστο βασικό πακέτο παροχών υγείας στους ασφαλισμένους, προνοιακού επιπέδου, αναγκάζοντάς τους να πληρώνουν μεγαλύτερα ποσά, για περισσότερες υπηρεσίες που δε θα καλύπτουν πλέον τα ασφαλιστικά ταμεία.

Για όλα αυτά τα θέματα ο «Ρ» μίλησε με τους: Αλέκο Αρβανιτίδη μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ, Χρήστο Παπάζογλου εκλεγμένο στο ΔΣ του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου με τη «Δημοκρατική Πανεπιστημονική Κίνηση Γιατρών» (ΔΗΠΑΚ), Γιάννη Καβαλάρη εκλεγμένο της ΔΗΠΑΚ Φαρμακοποιών στο ΔΣ του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής και Χάρη Χουρδάκη μέλος της Γραμματείας της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων (ΣΕΑΝ).

Η συνέντευξη έχει ως εξής:

-- To τελευταίο διάστημα βλέπουμε ασφαλισμένους του Δημοσίου να μην εξυπηρετούνται από τα φαρμακεία και τους συμβεβλημένους γιατρούς με τον ΟΠΑΔ. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Αλέκος Αρβανιτίδης: Πράγματι, οι ασφαλισμένοι του Δημοσίου ταλαιπωρούνται αφάνταστα αυτήν την περίοδο και ιδιαίτερα οι συνταξιούχοι με τις πενιχρές συντάξεις, που αναγκάζονται να πληρώνουν από την τσέπη τους για φάρμακα και εξετάσεις. Και όλα αυτά γιατί το κράτος χρωστάει χρήματα και στους γιατρούς και στους φαρμακοποιούς. Τους χρωστάει από 8-18 μήνες. Ετσι οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργάνων, γιατρών και φαρμακοποιών, αντί να στρέψουν τη διεκδίκησή τους προς τον οφειλέτη, που είναι το κράτος, σταμάτησαν να εξετάζουν και να χορηγούν φάρμακα με το βιβλιάριο του Δημοσίου. Στο πρόβλημα που δημιουργεί η αντιλαϊκή πολιτική στους ασφαλισμένους και στους φαρμακοποιούς και στους γιατρούς, οι τελευταίοι απαντάνε με πλαίσιο και «μορφή πάλης», αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτή η «πάλη» έχει στους εργαζόμενους και συνταξιούχους.

Στην πράξη δηλαδή στρέφονται κατά των ασφαλισμένων, αφού αντί να διεκδικήσουν την πληρωμή των χρεών από το κράτος που τους τα οφείλει, υποχρεώνουν τους ασφαλισμένους να τα πληρώσουν. Οι ασφαλισμένοι όμως έχουν ήδη πληρώσει στο ακέραιο τις εισφορές τους και πληρώνουν άμεσα το ποσοστό της συμμετοχής τους στα φάρμακα.

Να σας υπενθυμίσω ότι μέχρι το 1992 η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τους δημοσίους υπαλλήλους ήταν δωρεάν. Η μετατροπή του ΟΠΑΔ σε Ταμείο με χρηματοδότηση από τους ασφαλισμένους και το κράτος κατά 2,55% και 5,1% αντίστοιχα και η μεταφορά των χρημάτων στον ΕΟΠΥΥ, σημαίνει ότι το κράτος θέτει όριο στην παροχή υπηρεσιών υγείας στους ασφαλισμένους. Αντικειμενικά το ποσοστό 5,1% της συμμετοχής του κράτους στη δαπάνη για υπηρεσίες Υγείας προς τους δημοσίους υπαλλήλους, σημαίνει απαλλαγή του από την ευθύνη χρηματοδότησης της ενδεχόμενης αύξησης της ζήτησης και του κόστους για υπηρεσίες Υγείας, που θα την πληρώνουν κατευθείαν από την τσέπη τους οι ασφαλισμένοι.

Γενικότερα, τα ασφαλιστικά ταμεία λόγω της υποχρηματοδότησης από το κράτος, της εισφοροαπαλλαγής των εργοδοτών, της αύξησης των ελαστικών σχέσεων και της ανασφάλιστης εργασίας, όλο και περισσότερο αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Εάν συνυπολογίσουμε στα εκατοντάδες φάρμακα και διαγνωστικές εξετάσεις που ήδη δε συνταγογραφούνται, ότι θα προστεθούν ακόμα περισσότερα με τον ενιαίο κανονισμό παροχών από τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), βγαίνει το συμπέρασμα ότι το επόμενο διάστημα θα αυξηθεί περισσότερο η δαπάνη των ασφαλισμένων για αγορά φαρμάκων, ιατρικών και διαγνωστικών εξετάσεων.

Χρήστος Παπάζογλου: Εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης επιταχύνουν περικοπές που σχεδίαζαν και υλοποιούσαν οι τελευταίες κυβερνήσεις πολύ πριν την κρίση. Η γενικότερη κατεύθυνση έχει να κάνει με την παραπέρα εμπορευματοποίηση της Υγείας, τις περικοπές κρατικών δαπανών, τον περιορισμό των παρεχόμενων υπηρεσιών σε ένα ελάχιστο βασικό πακέτο, την αύξηση της συμμετοχής των εργαζομένων και των απευθείας πληρωμών για υπηρεσίες υγείας και φάρμακα. Βασικός άξονας είναι η ενίσχυση των μονοπωλίων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της υγείας, ιδιωτικών κλινικών, διαγνωστικών κέντρων, φαρμακοβιομηχάνων και φαρμακέμπορων, ή όσων θα επεκταθούν και στο λιανικό εμπόριο φαρμάκου, με τις αλυσίδες πολυφαρμακείων και τα σούπερ μάρκετ φαρμάκου. Δραματικές επιπτώσεις για ασφαλισμένους και χρόνιους πάσχοντες

-- Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στους ασφαλισμένους; Βλέπουμε να συμβαίνουν τραγικά πράγματα. Καρκινοπαθείς που δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους ή να κάνουν αναγκαίες εξετάσεις. Ασθενείς που δεν μπορούν να κάνουν κρίσιμες εξετάσεις για την υγεία τους γιατί δεν έχουν να πληρώσουν...

Αλ. Αρβανιτίδης: Οι άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας δε θα μπορούν να έχουν πλήρη ιατρική περίθαλψη και όλα τα αναγκαία φάρμακα για την πάθησή τους. Και αυτό πλήττει κυρίως το φτωχό άνθρωπο που δε θα μπορεί να έχει την αναγκαία ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, αν δεν πληρώσει αδρά. Αν δε ξεπουληθεί αυτός και η οικογένειά του. Και από αυτή την άποψη αυτή η πολιτική, είναι ταξική και βάρβαρη.

Χάρης Χουρδάκης: Εχουμε τα τελευταία χρόνια μια σταδιακή και συνεχή περικοπή παροχών. Στους νέους με αναπηρίες από 18 ετών και πάνω, καλύπτουν τα τελευταία χρόνια μόνο το 50% των θεραπειών. Λες και ο παραπληγικός ξαναπερπάτησε και το παιδί με εγκεφαλική παράλυση ξεπέρασε τα προβλήματά του και δεν έχει ανάγκη τη φυσιοθεραπεία, την εργοθεραπεία, τη λογοθεραπεία, που είναι άκρως απαραίτητα για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα στη ζωή. Τον προηγούμενο χρόνο είχαμε περικοπή στην αποζημίωση που δίνουν στα παιδιά ασφαλισμένων του Δημοσίου που πηγαίνουν σε κέντρα ειδικής αγωγής κατά το ένα τρίτο. Δηλαδή, εκεί που κάλυπτε το 70% - 80% καλύπτει πλέον το 50% απ' ό,τι πληρώνει ο γονιός.

Ιδιαίτερα στην περίπτωση των χρονίως πασχόντων τα πράγματα είναι δραματικά. Εχουμε καταγγελίες ανθρώπων που είναι σε απόγνωση, που δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους, που σταματούν τη θεραπεία τους, με τραγικές επιπτώσεις.

Οταν μιλάμε για χρόνιες παθήσεις, οι περισσότεροι ασθενείς κάνουν ακριβές θεραπείες, που μπορεί να φτάνουν τα 2.000 - 3.000 ή και 3.500 ευρώ το μήνα! Παράδειγμα ο πάσχων από μεσογειακή αναιμία για να κάνει τη θεραπεία αποσιδήρωσης, που είναι αναγκαία για την υγεία του, χρειάζεται περίπου 1.800 ευρώ το μήνα. Οταν καθυστερεί την εκκαθάριση του λογαριασμού ή είναι αναγκασμένος σήμερα να πληρώνει ολόκληρο το ποσό στο φαρμακείο, πώς θα τα βγάλει πέρα, αν είναι άνεργος ή όταν ο μισθός είναι 500 και 700 ευρώ ή όταν το επίδομα που παίρνουν οι πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία είναι 280 ευρώ το μήνα;

Πρόσφατα είχαμε την περίπτωση νεφροπαθή καθηγητή από τη Χίο που δεν είχε να πληρώσει τα φάρμακά του και έφτασε να διακόψει τη θεραπεία, και δεκάδες άλλες περιπτώσεις. Είχαμε και την εξής εξέλιξη: Για να ενισχύσουν την κερδοφορία των ιδιωτικών κλινικών που καλύπτουν τη μεγάλη πλειοψηφία των νεφροπαθών και των καρκινοπαθών, που κάνουν χημειοθεραπεία, έβγαλαν από το νοσήλιο τα φάρμακα. Ετσι, υποχρεούται πριν από κάθε αιμοκάθαρση ο νεφροπαθής ή από τη χημειοθεραπεία ο καρκινοπαθής, να πάει στο φαρμακείο να αγοράσει ο ίδιος τα φάρμακά του για να κάνει τη θεραπεία. Αυτά τα ποσά κυμαίνονται από 1.500 - 3.500 ευρώ το μήνα. Οταν ο ΟΠΑΔ, δηλαδή το κράτος, κάνει στάση πληρωμών, πού θα βρει ο ασθενής τόσα χρήματα να αγοράσει τα φάρμακά του;

Να πάρουμε υπόψη ότι οι μεταμοσχευθέντες, οι καρκινοπαθείς και άλλες περιπτώσεις χρόνιων παθήσεων, για να παρακολουθούν την πορεία της ασθένειάς τους είναι αναγκασμένοι συχνά να κάνουν μια σειρά εξετάσεις, που δεν τους καλύπτει το Ταμείο, ο ΟΠΑΔ, και πρέπει να τις πληρώνουν από την τσέπη τους.

Στο στόχαστρο και οι μικρομεσαίοι γιατροί και φαρμακοποιοί

-- Ποιες είναι οι επιπτώσεις της στάσης πληρωμών στους γιατρούς;

Χρήστος Παπάζογλου: Ενταγμένη στη γενικότερη πολιτική των περικοπών, της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης, είναι και η στάση πληρωμών που σήμερα υλοποιεί η κυβέρνηση προς τους αυτοαπασχολούμενους φαρμακοποιούς και γιατρούς. Η σημερινή κατάσταση έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και συνδυάζεται με τη γενικότερη επίθεση στο εισόδημα και των επιστημόνων Υγείας, και το ενδεχόμενο να μην πληρωθούν αυτά τα χρέη. Αποτέλεσμα είναι κύρια για όσους έχουν μικρά και μεσαία εισοδήματα, να δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν ακόμα και στις στοιχειώδεις ανάγκες, να δανείζονται για να πληρώσουν τα φάρμακα και τα αναλώσιμα ιατρικών εργαστηρίων στους χοντρέμπορους, να πιέζονται όλο και περισσότερο από τον ανταγωνισμό με τα μονοπώλια.

Οι ηγεσίες στους συλλόγους των επιστημόνων Υγείας βάζουν πλάτη και με τη μορφή του κοινωνικού διαλόγου και με τα πλαίσια πάλης αλλά και με τις «μορφές κινητοποιήσεων» στην υλοποίηση των σχεδιασμών της κυβέρνησης. Στηρίζουν την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας, υπονομεύουν τις ανάγκες των αυτοαπασχολούμενων γιατρών, μας καθιστούν ακόμα πιο ευάλωτους στην επίθεση των μονοπωλίων Υγείας. Παράλληλα προχωράνε σε απαράδεκτες μορφές κινητοποιήσεων, όπως άρνηση συνταγογράφησης στο ασφαλιστικό βιβλιάριο, άρνηση χορήγησης πιστοποιητικών και αναρρωτικών αδειών, άρνηση εκτέλεσης συνταγών, απαίτηση άμεσης πληρωμής από τον ασθενή του συνόλου του ποσού που αφορά σε ιατρικές επισκέψεις, διαγνωστικές εξετάσεις, φάρμακα... Με αυτές τις μορφές υπονομεύουν τη συμμαχία με τους εργαζόμενους και προχωράνε σε άμεση υλοποίηση πλευρών της κυβερνητικής πολιτικής. Φορτώνουν στους εργαζόμενους τα βάρη, με τη στάση παροχών και πληρωμών του κράτους. Αδιαφορούν για τους μικρούς κυρίως αυτοαπασχολούμενους γιατρούς και φαρμακοποιούς. Στηρίζουν την επέκταση των μονοπωλίων Υγείας.

Τόσο το πλαίσιο πάλης που από κοινού έχουν συμφωνήσει στους συλλόγους των γιατρών οι παρατάξεις της ΝΔ (ΔΗΚΙ), του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ (ΑΕΓ), της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΝΑΡ (ΑΡΣΙ) ή το πλαίσιο του ΠΙΣ, όσο και οι παραπάνω μορφές δήθεν κινητοποιήσεων αποτελούν ουσιαστικά βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης. Βοηθάνε την κυβέρνηση να παρουσιάζεται ως δήθεν υπερασπιστής των λαϊκών δικαιωμάτων απέναντι στους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς, να στρέφει τους ασθενείς ενάντια στους γιατρούς, να παρουσιάζει τα δίκαια αιτήματα της πλειοψηφίας των γιατρών, των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων με μικρά και μεσαία εισοδήματα, ως συντεχνιακά.

-- Στο στόχαστρο μπαίνει και το μικρό φαρμακείο...

Γιάννης Καβαλάρης: Το φαρμακείο προμηθεύεται τα φάρμακα από κάποια φαρμακαποθήκη ή σε μερικές περιπτώσεις απευθείας από τη φαρμακοβιομηχανία, όπου οι πιστώσεις κατά μέσο όρο είναι 45 μέρες. Το φαρμακείο όταν εκτελεί συνταγές ασφαλισμένων έχει κέρδος περίπου 19% και το υπόλοιπο 80% είναι η οφειλή για την προμήθεια του φαρμάκου. Οταν το ασφαλιστικό ταμείο π.χ. ο ΟΠΑΔ του οφείλει όπως τώρα για εφτά μήνες, είναι λογικό ότι δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει μέσω της συμμετοχής που εισπράττει από τους ασφαλισμένους το 80% της δαπάνης του φαρμάκου που πρέπει να αποπληρώσει στους προμηθευτές του. Σήμερα τα μικρά κυρίως φαρμακεία έχουν έρθει σε κατάσταση ασφυξίας και οι επιλογές οι οποίες έχουν είναι είτε να πάρουν δάνειο από την τράπεζα -αν και εφόσον το πετύχουν αυτό- ή να πάνε σε κλασικούς τοκογλύφους. Ετσι δημιουργείται μια νέα κατάσταση στο χώρο της λιανικής πώλησης του φαρμάκου, όπου τα φαρμακεία που διαθέτουν υψηλή ρευστότητα και υψηλούς τζίρους, μπορούν να αντεπεξέλθουν στις σημερινές συνθήκες, ενώ τα μικρά, ακόμα και κάποια από τα μεσαία φαρμακεία της γειτονιάς και του χωριού, θα οδηγηθούν με μαθηματική ακρίβεια στο κλείσιμο...

Αδιέξοδες «μορφές πάλης» από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες

...Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα οι ηγεσίες των φαρμακευτικών συλλόγων, έχουν υιοθετήσει ως «μορφή πάλης» τη διακοπή της επί πιστώσει χορήγησης φαρμάκων στους ασφαλισμένους. Είναι μια «μορφή πάλης» με την οποία πάγια η ΔΗΠΑΚ Φαρμακοποιών διαφωνεί και την καταδικάζει, γιατί ούτε το πρόβλημα των φαρμακοποιών λύνει και ταυτόχρονα επιβαρύνει τους ασφαλισμένους. Αυτή η μορφή δεν μπορεί να οδηγήσει στην εξόφληση των οφειλόμενων ποσών στους φαρμακοποιούς, γιατί δε στρέφεται κατά του οφειλέτη, που είναι το κράτος. Ταυτόχρονα «εκπαιδεύει» και τους ασθενείς - ασφαλισμένους αλλά και τους υγειονομικούς για το νέο περιβάλλον που θέλουν να διαμορφώσουν στο χώρο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, όπου και οι ιατρικές επισκέψεις και τα φάρμακα, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους θα πληρώνονται εξολοκλήρου από τους ασθενείς. Αυτές οι μορφές πάλης εξυπηρετούν μόνο την κυβέρνηση. Δε βοηθούν στη συμμαχία μεταξύ των επιστημόνων Υγείας και των εργαζομένων, για τη διεκδίκηση της δωρεάν χορήγησης φαρμάκων και περίθαλψης, μέσα από ένα αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν σύστημα Υγείας, στο οποίο θα ενταχθούν και οι σημερινοί αυτοαπασχολούμενοι γιατροί και φαρμακοποιοί.

Χ. Χουρδάκης: Το αγωνιστικό αναπηρικό κίνημα χαιρετίζει την πρωτοβουλία των φαρμακοποιών και γιατρών της ΔΗΠΑΚ που αρνήθηκαν να συνταχθούν και να εφαρμόσουν την απόφαση των ηγεσιών των συλλόγων τους, που υποχρεώνει τους ασφαλισμένους να πληρώνουν από την τσέπη τους τα φάρμακα στα φαρμακεία και τις επισκέψεις στους γιατρούς. Δείχνει ότι οι ριζοσπαστικές δυνάμεις στους επιστημονικούς συλλόγους στην Υγεία και στο λαϊκό κίνημα με τη συμμαχία τους με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα των εργατοϋπαλλήλων, μπορεί να αντιπαρατίθεται, να αποκρούει την πολιτική των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων, του κεφαλαίου και να διεκδικεί δικαιώματα των εργαζόμενων, των γυναικών, των νέων, των αναπήρων από τα λαϊκά στρώματα, που σήμερα ξεθεμελιώνονται.

-- Ποια είναι η διέξοδος για τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα;

Αλ. Αρβανιτίδης: Σήμερα υπάρχει ανάγκη, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και μπροστά στην όξυνση και αυτού του προβλήματος, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, όλοι οι εργαζόμενοι, οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί, οι συνταξιούχοι, οι χρόνιοι ασθενείς, οι γυναίκες, από κοινού να αντιπαλέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Με κεντρικό αίτημα - κρίκο αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία για όλους χωρίς όρους και προϋποθέσεις, με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης. Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη του ασθενή για την περίθαλψη. Αμεση εξόφληση των οφειλών του κράτους, στον ΟΠΑΔ, τους φαρμακοποιούς, τους γιατρούς. Αυτά τα αιτήματα είναι αιχμή στην πάλη του ταξικού και ριζοσπαστικού κινήματος.

Εξάλλου στις 30 του Μάρτη, η κινητοποίηση που γίνεται στις 11 το πρωί στην Ομόνοια από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ Υγείας - Πρόνοιας, του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, τους ελευθεροεπαγγελματίες γιατρούς και φαρμακοποιούς, από την ΟΓΕ, τους συνταξιούχους, τις ομοσπονδίες γονέων, εκεί επικεντρώνει, στις εξελίξεις στον ΟΠΑΔ και το δικαίωμα στη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Είναι ζήτημα που οι ταξικές δυνάμεις το σηκώνουν, το παλεύουν, οργανώνοντας την πάλη από τα κάτω και επιδιώκοντας να φέρουν αποτελέσματα σε αυτή την κατεύθυνση.

Νατάσα ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Περισσότερα... »

19:43

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Νέο νυστέρι σε κοινωνικές δαπάνες και επιδόματα πείνας

» Ropewalker Kassandra

Σε συνθήκες βαθιάς φτώχειας και εξαθλίωσης οδηγείται μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν την αναγκαιότητα η εργατική τάξη να βγει επιθετικά μπροστά, με αίτημα την ουσιαστική προστασία των ανέργων, για Υγεία και Παιδεία αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν

Η παραπέρα καρατόμηση των επιδομάτων ανεργίας και των κάθε λογής προνοιακών επιδομάτων, καθώς και οι δραστικές περικοπές σε Υγεία - Παιδεία, βάσει του «μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού στρατηγικού πλαισίου» 2012 - 2014, τέθηκαν χτες επί τάπητος στην κυβερνητική σύσκεψη που έγινε υπό τον πρωθυπουργό στη Βουλή.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι υπουργοί Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, Παιδείας Αν. Διαμαντοπούλου, Υγείας Αν. Λοβέρδος, Εργασίας Λ. Κατσέλη, ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης καθώς και οι διοικητές του ΟΑΕΔ, Ηλ. Κικίλιας και του ΙΚΑ Ρ. Σπυρόπουλος.

Η κυβέρνηση, για την επόμενη τριετία, έχει προγραμματίσει περικοπές «μαμούθ» στις πενιχρές κοινωνικές δαπάνες, ύψους 4,6 δισ. ευρώ. Ωστόσο, ήδη, έχουν αρχίσει οι διαρροές περί αύξησης του δημόσιου ελλείμματος, που προπαγανδιστικά αποδίδεται στις δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων και των νοσοκομείων, στρώνοντας το έδαφος για ακόμα μεγαλύτερο «μαχαίρι». Ο Αν. Λοβέρδος, μάλιστα, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ανέφερε ότι η κυβέρνηση δεν έχει πει «στον κόσμο όλη την αλήθεια για τα οικονομικά στοιχεία».

Σ' αυτό το πλαίσιο, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τους αρμόδιους υπουργούς να παρουσιάσουν τις «προτεραιότητές» τους στις περικοπές (τους έδωσε να συμπληρώσουν και σχετικό έντυπο!), που θα εφαρμόσουν το επόμενο 12μήνο ώστε να επιτευχθούν οι αντιλαϊκοί στόχοι.

Το αυστηρό χρονοδιάγραμμα για τη μείωση των κοινωνικών δαπανών στο όνομα της εξασφάλισης πόρων για την αντιμετώπιση δήθεν του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος, περιλαμβάνεται και στο αντιδραστικό πλαίσιο του «Συμφώνου για το Ευρώ», που προσυπέγραψε στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ η κυβέρνηση. Βάσει των χρονοδιαγραμμάτων, τον Ιούνη η κυβέρνηση θα πρέπει να παρουσιάσει τις πρώτες «δράσεις» για τον επόμενο χρόνο.

Πιο βαθιά στη φτώχεια

Σύμφωνα με τους στόχους του «μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού πλαισίου», το υπουργείο Εργασίας επιδιώκει να «εξοικονομήσει» 500 εκατομμύρια ευρώ από τις περικοπές στα επιδόματα ανεργίας, που πλέον θα χορηγούνται με εισοδηματικά κριτήρια. Κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού το υπουργείο «θα έχει διαμορφώσει τις σχετικές λίστες», κόβοντας από χιλιάδες ανέργους το επίδομα ανεργίας.

Στο στόχαστρο της κυβέρνησης βρίσκονται και τα επιδόματα πολυτέκνων, αναπήρων, το ΕΚΑΣ, η προνοιακή σύνταξη του ΟΓΑ, στα οποία θα τεθούν «αυστηρά κριτήρια» για τη χορήγησή τους. Το υπουργείο Εργασίας θα προωθήσει άμεσα και το σχέδιο «αναδιάρθρωσης των ασφαλιστικών ταμείων» για τον περιορισμό των ελλειμμάτων που θα σηματοδοτήσει τη συνέχιση της πολιτικής περικοπών στις παροχές Υγείας και στις συντάξεις.

Στην κυβερνητική σύσκεψη εξετάστηκε και το πρόγραμμα περικοπών στο χώρο της Υγείας, μέσω των συγχωνεύσεων νοσοκομείων, αλλά και της γενικότερης περιστολής των δαπανών στην Υγεία, με στόχο να «εξοικονομηθούν» 1 δισ. ευρώ. Επίσης συζητήθηκε η πορεία «υλοποίησης» των συγχωνεύσεων σχολείων και πανεπιστημιακών σχολών, που έχει δρομολογήσει το υπουργείο Παιδείας.

Σε μια προσπάθεια να χρυσώσουν το χάπι, κυβερνητικά στελέχη υποστήριζαν χτες ότι αντικείμενο της σύσκεψης ήταν και η «στήριξη της εργασίας» και η «ανάσχεση της ανεργίας», μέσω «αναπτυξιακών πολιτικών» που θα αναλάβουν από κοινού τα υπουργεία Εργασίας και Παιδείας. Ουσιαστικά, πρόκειται για τα γνωστά προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας, με την επιχορήγηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών και την κατάρτιση και επανακατάρτιση των εργαζομένων, σε θέσεις μερικής και προσωρινής απασχόλησης.

Δρομολογημένες ανατροπές

Την ίδια ώρα, ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας χτες στη Σύνοδο των «σοσιαλιστών και δημοκρατών» ευρωβουλευτών που έγινε στην Αθήνα, τόνισε ότι το ευρωπαϊκό «Σύμφωνο για το Ευρώ» θα πρέπει «να υλοποιηθεί για να ενισχυθεί» η ανταγωνιστικότητα. «Χρειαζόμαστε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης στην Ευρώπη», ανέφερε χαρακτηριστικά, προαναγγέλλοντας τις νέες αναδιαρθρώσεις που ετοιμάζει η κυβέρνηση, μειώνοντας μισθούς, καταργώντας τις συλλογικές συμβάσεις και γενικεύοντας τις μορφές ελαστικής απασχόλησης.

Ο πρωθυπουργός, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε πριν τη Σύνοδο, αναφέρθηκε και στη νέα «υποβάθμιση» της Ελλάδας από τον οίκο «Standard & Poors», υποστηρίζοντας ότι «δεν αντανακλά τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης που καταβάλλει η χώρα». Παρ' όλα όσα κάναμε, ανέφερε ο Γ. Παπανδρέου, «και ήταν αυτά που έπρεπε, είδαμε ότι οι αγορές δεν ανταποκρίνονται. (...) οι αγορές δεν θεωρούν ότι τα μέτρα αυτά προωθούν την ανάπτυξη».

Μάλιστα, εντελώς προκλητικά, ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι «η μονομερής πολιτική της αυστηρότητας και της λιτότητας δεν πρόκειται να βοηθήσει αν δεν υπάρχει αναπτυξιακή πολιτική» και κάλεσε τις τράπεζες να «συνεισφέρουν στην προσπάθεια που γίνεται για την ανάπτυξη της χώρας».

Σήμερα συνεδριάζει το Υπουργικό Συμβούλιο, που θα εγκρίνει το σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών για την «αναμόρφωση πλαισίου λειτουργίας Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, σύσταση Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας», το οποίο συνδέεται με το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων. Επίσης θα συζητηθεί το νομοσχέδιο για την «ηλεκτρονική διακυβέρνηση».

Περισσότερα... »

15:41

Καιρός να ξεμπερδεύουμε με τα μονοπώλια, την εξουσία τους, και το κρατος τους

» Ropewalker Kassandra

Αν στα χτεσινά τηλεοπτικά πλάνα για την Κερατέα, κάποιος έκλεινε τον ήχο και έκοβε τους υπότιτλους, ο θεατής θα νόμιζε πως πρόκειται για επανάληψη της άσκησης που έγινε λίγο καιρό πριν στο Κιλκίς, όπου η υπό ΝΑΤΟική διοίκηση δύναμη ταχείας επέμβασης με μια μπουλντόζα μπροστά έσπασε οδοφράγματα για να απελευθερώσει - έλεγε το σενάριο - κάποιους δικούς της. Η διαφορά είναι στο γεγονός ότι χτες τα ΜΑΤ με μια μπουλντόζα μπροστά έκαναν ντου, για να απελευθερώσουν την επένδυση ενός καπιταλιστή. Παραδόξως τέτοια πλάνα έρχονται και από τη Λιβύη, όπου προς «απελευθέρωση» είναι κάτι πετρελαιοπηγές...

***

Τα παράξενα πράγματα είναι αρκετά αυτές τις μέρες:

- Μέχρι χτες ο αστικός Τύπος μετέδιδε για τη Φουκοσίμα ότι δε συντρέχει κίνδυνος, αφού δεν έχει διαπιστωθεί διαρροή πλουτωνίου το οποίο έχει διάρκεια ημιζωής 24.000 χρόνια, δηλαδή αν διαρρεύσει τώρα, σε 24.000 χρόνια θα έχει μείνει το μισό απ' όσο διέρρευσε σήμερα.

Χτες, λοιπόν, διαπιστώθηκε επίσημα ότι είναι γεγονός η διαρροή πλουτωνίου. Δηλαδή σε 24.000 χρόνια θα μπορέσει να ξαναπλησιάσει άνθρωπος για να μετρήσει τη μισή ραδιενέργεια απ' αυτήν που μετριέται σήμερα. Οι αρχές, όμως, ανακοίνωσαν ότι δεν συντρέχει κίνδυνος. Και αυτήν την ανακοίνωση υπερτόνισαν τα αστικά μέσα ενημέρωσης. Σε μια πράξη, μάλιστα, αποπροσανατολισμού, έγινε κύριο θέμα η έκθεση Αμερικανών διπλωματών, ότι ο κίνδυνος για την περιοχή προέρχεται από τη ...Ρουμανία. Για ποιον δουλεύουν οι αρχές και οι δημοσιογράφοι που επιχειρούν να χειραγωγήσουν έτσι τις συνειδήσεις;

***

- Η αστυνομία χτες ανακοίνωσε ότι προχωρά στη σύλληψη 250 μαφιόζων, δηλαδή επιβάλλει το νόμο. Επίσης, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι δυνάμεις της δέχτηκαν επίθεση και γι' αυτό τα έκαναν γης μαδιάμ στην Κερατεά, όπου προφανώς - κατά την αστυνομία - πρέπει να επιβληθεί ο νόμος. Παράλληλα, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι δικαίως οι αστυνομικοί στην Ιταλία σκότωσαν τον νεαρό Τζουλιάνι στη διάρκεια των διαδηλώσεων στη Γένοβα. Το μήνυμα είναι ότι η αστυνομία που - όπως θέλουν να μας πείσουν - αυτονόητα επιβάλλει το νόμο, αφού κυνηγά τους μαφιόζους, μπορεί να ξαπλώσει νεκρούς και μερικούς απ' όσους - κατά τη δική της άποψη - εμποδίζουν την εφαρμογή του νόμου. Αυθαιρεσία στην αφαίρεση ζωής δηλαδή, από το κράτος.

***

Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι δικοί τους άνθρωποι δρουν ως «ακτιβιστές» σ' αυτό που από τον αστικό Τύπο χαρακτηρίζεται ως εξέγερση σε διάφορες μεσογειακές χώρες, αυτοί που τις υποδαυλίζουν σε όφελος συγκεκριμένων μονοπωλιακών συμφερόντων. Παράλληλα, σ' ένα αμερικάνικο περιοδικό δημοσιεύτηκαν μαρτυρίες Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν ότι σκότωναν αμάχους έτσι, γιατί δεν μπορούσαν να βρουν πραγματικούς στρατιώτες απέναντί τους. Και καπάκι το ελληνικό υπουργείο Αμυνας ανακοίνωσε ότι δε συντρέχει λόγος ανησυχίας από τη συμμετοχή της Ελλάδας στη σφαγή στη Λιβύη, αφού αυτή η συμμετοχή κοστίζει οικονομικά πολύ λίγο στην Ελλάδα. Δηλαδή, δεν έχει καμιά σημασία η σφαγή, αφού δεν μας κοστίζει κι ας γνωρίζουμε ότι αυτή η σφαγή γίνεται γιατί τα μονοπώλια έχουν οργανώσει από καιρό την αναδιανομή των πλουτοπαραγωγικών πηγών και για να την επιβάλουν θα χρησιμοποιήσουν κάθε διαθέσιμο μισθοφόρο.

***

Σ' ένα τέτοιο πλαίσιο, μοιάζουν πταίσμα διάφορες αναλύσεις που προσπαθούν να στηρίξουν την κυβερνητική πολιτική με επιχειρήματα που αν τα γυρίσεις τούμπα αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο από αυτό για το οποίο επιστρατεύονται. Παράδειγμα: Ο αναλυτής στο ΒΗΜΑ προσπαθεί να πει ότι δεν είναι τόσο χάλια τα πράγματα με την κρίση, αφού δίπλα μας μια αγορά 80 εκατομμυρίων ανθρώπων είναι έτοιμη να απορροφήσει την παραγωγή μας. Ο αναλυτής μιλά για την παραγωγή ως εμπόρευμα, αφού έτσι είναι στον καπιταλισμό και ας πεινάνε πολλές χιλιάδες ανθρώπων στη χώρα. Και έτσι βλέπει το κέρδος που μπορεί να προκύψει για όσους εμπορεύονται αυτήν την παραγωγή. Αντιστρέφοντας τη δική του περιγραφή προκύπτει ότι αυτή η χώρα, η δική μας χώρα, μπορεί να παράξει τόσα κι άλλα τόσα για να θρέψει το δικό της πληθυσμό. Το ερώτημα είναι γιατί δεν θρέφει τον πληθυσμό της; Η απάντηση είναι γιατί η παραγωγή δεν είναι κοινωνική ιδιοκτησία, οπότε και το αναγκαστικό συμπέρασμα είναι πως πρέπει να βγουν από τη μέση αυτοί που εμπορεύονται την εργατική δύναμη και τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο.

Σε αντιστοιχία με το προηγούμενο παράδειγμα, όπου η μισή αλήθεια ισοδυναμεί με ψέμα, η περιγραφή στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, με αφορμή τα διόδια, αποκαλύπτει την κατάντια του δημοσιογράφου που στην προσπάθεια να υπερασπίσει τα κέρδη του καπιταλιστή, καταφεύγει σε μισές περιγραφές από τις οποίες όμως δεν λείπει ο στόχος: το ΠΑΜΕ! Για τον συγκεκριμένο, αρκεί κάποιος να πει, μόλις δει την υπογραφή του «α, καλά, ο Τέλογλου». Είναι γνωστή η ιστορία του...

Στον αντίποδα, όλων αυτών η πραγματικότητα: Ο κόσμος που στενάζει. Και που όλο και περισσότερο δεν συγκινείται από την υποκρισία όσων δήθεν δηλώνουν άγνοια για το γεγονός ότι ένα μονοπώλιο επειδή φροντίζει τα συμφέροντά του γι' αυτό και δεν του καίγεται καρφί για τις επιπτώσεις από τη δράση του.

Διά ταύτα: Καιρός να ξεμπερδεύουμε και με τα μονοπώλια και με την εξουσία τους και με τον προπαγανδιστικό μηχανισμό που φροντίζει για τη διαιώνισή της.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: «Χιλιάδες νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος (...) Η ΔΕΗ εκτιμά πως ένας στους τρεις οφειλέτες της δεν θα καταφέρει ποτέ να εξοφλήσει τα ποσά» (το θέμα στο ΕΘΝΟΣ).

Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ «ΝΟΙΚΟΚΥΡΗ»: «Δεν είναι μόνο στα διόδια που τα στελέχη του ΠΑΜΕ - γιατί γι' αυτούς πρόκειται - κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν την κοινή λογική. Την περασμένη εβδομάδα, στη στάση μετρό Κεραμεικός, η ακύρωση του εισιτηρίου ήταν αδύνατη καθώς τα μηχανήματα ήταν βαμμένα με μπογιά και είχαν βγάλει τις "μάσκες" τους (...) Η Αττικό Μετρό περιμένει από τους χρήστες μάλλον να υπερασπιστούν τη νομιμότητα (...) Οσο για την αστυνομία, ούτε σκέψη δεν φάνηκε να υπάρχει (...) να υπερασπιστεί την αλλαγή της διάταξης του ΚΟΚ που ψήφισε η Βουλή πρόσφατα» (ο Τ. Τέλογλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ: «Οταν συνέβη το ατύχημα, όλες οι διαβεβαιώσεις ήταν καθησυχαστικές. Οτι η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη (...) Οι αρχικές διαβεβαιώσεις έγιναν εν πολλοίς πιστευτές, διότι η Ιαπωνία είναι μια χώρα τεχνολογικά προηγμένη και επιπλέον διότι κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα γίνονταν απόπειρες υποβάθμισης ή και απόκρυψης στοιχείων. Και όμως αυτό έγινε. Σε βαθμό που ακόμη και ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας να "εκραγεί" κατά της εταιρείας που διαχειρίζεται τους πυρηνικούς σταθμούς, με τη χαρακτηριστική φράση "αυτοί δεν μας λένε τι γίνεται εκεί κάτω"» (στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

ΚΑΙ Η ΔΗΘΕΝ ΑΝΗΣΥΧΙΑ: «Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά μαθαίνουμε τα δυσάρεστα νέα τυχαία και από τρίτους. Εν προκειμένω πληροφορούμαστε από διαρροές τηλεγραφημάτων Αμερικανών διπλωματών ότι στη γειτονιά μας ελλοχεύει άλλος ένας πυρηνικός εφιάλτης. Κατά την κρίση τους, η Ρουμανία δεν θα μπορούσε να χειριστεί ενδεχόμενη διαρροή στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερναβόντα! Υπάρχει ακόμη η Βουλγαρία με το διαβόητο Κοζλοντούι και μία μονάδα υπό κατασκευή. Οπως πυρηνικές εγκαταστάσεις σχεδιάζουν να κατασκευάσουν οι Τούρκοι στο Ακούγιου και ίσως και αλλού. Ακόμη και η Αλβανία καλλιεργεί πυρηνικά όνειρα για τον εαυτό της. Το δολοφονικό νέφος με τη ραδιενέργεια όταν ξεφύγει από τον αντιδραστήρα δεν σταματάει στα σύνορα. Και στατιστικά αυτό συμβαίνει μία φορά κάθε δεκαπέντε χρόνια, κάπου στον κόσμο» (από το κύριο άρθρο στα ΝΕΑ).

«Ακτιβισμός» το πρακτοριλίκι

«Το λένε "κουμπί πανικού" (...) την εφαρμογή αυτή την χρηματοδότησε το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ (...) στόχος της είναι να χρησιμεύσει ως εργαλείο των ανά τον κόσμο δημοκρατικών ακτιβιστών (...) Ετσι, οι ακτιβιστές που αγωνίζονται για την ελευθερία ενάντια στις καταπιεστικές κυβερνήσεις των χώρων που εκτείνονται από τη Μέση Ανατολή προς την Κίνα, σύντομα θα έχουν για σύμμαχό τους ένα ειδικό κουμπί στο κινητό τους τηλέφωνο που θα τους επιτρέπει να στέλνει σήμα κινδύνου και να σβήνει τυχόν επαφές και φωτογραφίες που θα μπορούσαν να τους ενοχοποιήσουν. Αν η αστυνομία των καθεστώτων είναι κοντά στο να τους συλλάβει, θα υπάρχει η δυνατότητα για τους ακτιβιστές να πατάνε το κουμπί πανικού, το οποίο αφενός θα σβήνει όλες τις επαφές και αφετέρου θα εκπέμπει σήμα κινδύνου σε άλλους ακτιβιστές. "Προσπαθούμε να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο παρακολούθησης αυτών των εφαρμογών καθώς πολλοί συνεργάτες μας δραστηριοποιούνται σε περιοχές με αυταρχικές κυβερνήσεις", δήλωσε ο Μάικλ Πόσνερ, βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εργασία. Οι ΗΠΑ έχουν επενδύσει από το 2008 περίπου 50 εκατ. δολάρια στην προώθηση νέων τεχνολογιών για τους "ακτιβιστές", όπως υποστηρίζουν, επικεντρώνοντας την προσοχή στην προστασία των προσωπικών επαφών και δεδομένων από τις κυβερνητικές παρεμβάσεις» (το θέμα στο ΒΗΜΑ / ηλεκτρονική έκδοση).

Η παραγωγή ως εμπόρευμα

«Αυξήθηκε η ζήτηση από την Κωνσταντινούπολη και Τούρκοι έμποροι αναζητούν ολοένα και περισσότερα ζώα, βοοειδή και αιγοπρόβατα, από την βορειοελλαδίτικη ζώνη και προσφέρουν πολύ καλύτερες τιμές από τους εδώ εμπόρους (...) Η ζήτηση από την Ευρωπαϊκή Τουρκία αυξάνεται με ταχύτητα μεγάλη και αφορά όχι μόνο κρέας αλλά και πολλά άλλα αγροτικά προϊόντα, όπως μήλα, αχλάδια, ντομάτες και λοιπά λαχανικά (...) Πολλοί φαντάζονται την κρίση ως αρμαγεδώνα και άλλοι ως κόλαση. Ωστόσο όσοι ασχολούνται με την οικονομία ξέρουν ότι η κρίση φέρνει και ευκαιρίες (...) Το ζήτημα σε εμάς είναι πως θα πείσουμε τους γερμανούς να αγοράσουν σπίτια με θέα το Αιγαίο ή τους Τούρκους να καταναλώσουν μοσχάρια που μεγαλώνουν στα λειβάδια της βόρειας Ελλάδας και γευστικά μήλα από τα περιβόλια της Αγιάς, της Ζαγοράς, ακτινίδια από το Λιτόχωρο και τη Χρυσούπολη, φράουλες από τη Ζαχάρω, λεμόνια από το Αίγιο, πορτοκάλια από το Αργος κ.ο.κ. (...) Η χώρα έχει πλεονεκτήματα (...) Οι δυναμικές αγορές είναι δίπλα μας και μας περιμένουν» (ο Α. Καρακούσης στο ΒΗΜΑ/ ηλεκτρονική έκδοση).

Περισσότερα... »

09:00

ΛΙΒΥΗ Η σφαγή συνεχίζεται, τα «μαχαίρια» συμφερόντων βγαίνουν

» Ropewalker Kassandra

Σήμερα στο Λονδίνο η διεθνής Σύνοδος για την πορεία της ιμπεριαλιστικής επέμβασης

Βελγικά μαχητικά αεροσκάφη που συμμετέχουν στο μακελειό στη Λιβύη, «ξαποστένουν» στον Αραξο. Κατά τα άλλα, η Ελλάδα δε συμμετέχει στον πόλεμο, σύμφωνα με την κυβέρνηση...

ΤΡΙΠΟΛΗ - ΛΟΝΔΙΝΟ - ΠΑΡΙΣΙ - ΑΝΤΙΣ ΑΜΠΕΜΠΑ.-- Τα επόμενα βήματα της επέμβασης στη Λιβύη θα συζητήσουν, σήμερα, οι συμμετέχοντες στη «Σύνοδο» που διοργανώνει η βρετανική ηγεσία, όπου κάτω από το κλίμα «ομοψυχίας» και δήθεν «ευαισθησίας για το λιβυκό λαό» κρύβονται τα «μαχαίρια» που έχουν βγει για τη λεία του φυσικού πλούτου της Λιβύης και τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων που συγκρούονται.

Σαράντα αντιπροσωπείες αναμένονται σήμερα στο Λονδίνο, μεταξύ των οποίων εκπρόσωποι και του ΝΑΤΟ, της Αφρικανικής Ενωσης, του Αραβικού Συνδέσμου και του ΟΗΕ, προκειμένου, όπως διακήρυττε, χτες, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, σε κοινή ανακοίνωσή του με τον Γάλλο πρόεδρο, «η διεθνής κοινότητα, ενωμένη, να συνεχίσει την επιχείρηση υπέρ του λιβυκού λαού». Σύμφωνα με τον Βρετανό πρωθυπουργό, η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων έχει, ήδη, τεθεί σε ισχύ. Οι Κάμερον και Σαρκοζί, και πάλι μαζί, κάλεσαν εκ νέου «όσους έχουν πλέον συνειδητοποιήσει» ότι η ηγεσία Καντάφι δεν έχει πολύ μέλλον, να «συμμετάσχουν ενεργά στη μεταβατική περίοδο που έχει, ήδη, αρχίσει και να πάρουν μέρος σε πολιτικό διάλογο και με το Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης, προκειμένου να δρομολογηθούν συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και να προετοιμαστεί η διενέργεια εκλογών».

Οι δηλώσεις και η κοινή έκκληση Κάμερον και Σαρκοζί έγιναν μία μέρα μετά την επίσημη ανάληψη της διοίκησης των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε βάρος της Λιβύης από το ΝΑΤΟ. Ο επικεφαλής του, Αντερς Φογκ Ράσμουσεν, υποστήριξε ότι στο εξής «διασφαλίζεται η ενότητα διοίκησης». Είναι σίγουρο ότι οι ιμπεριαλιστές με τις αεροπορικές επιδρομές ενισχύουν τους αντικαθεστωτικούς, ωστόσο οι διασταυρωμένες πληροφορίες για τις μάχες στη Λιβύη συνεχίζουν να έρχονται με το σταγονόμετρο, οι διαψεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη, και ο ψυχολογικός πόλεμος εκατέρωθεν παραμένει ισχυρός.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, σχολιάζοντας την ανάληψη των επιχειρήσεων από το ΝΑΤΟ, επέμεινε στην επωδό της «προστασίας των αμάχων» και στα «περί σαφούς επιχείρησης», ενώ με ενδιαφέρον αναμενόταν, αργά χτες, το σχετικό του διάγγελμα.

Η Ρωσία δημόσια διατύπωσε τη διαφωνία της με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξάγονται στη Λιβύη. «Θεωρούμε ότι η παρέμβαση του συνασπισμού, στο εσωτερικό, επί της ουσίας, στον εμφύλιο πόλεμο, δεν εγκρίνεται από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σ. Λαβρόφ. Ταυτόχρονα επέμεινε στην ορθότητα της απόφασης της κυβέρνησής του, να μην ασκήσει το δικαίωμα του βέτο, δηλώνοντας πως «η προστασία των αμάχων παραμένει προτεραιότητά μας». Κάτι, όμως, που αποτελεί και το άλλοθι για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Ο Ρώσος ΥΠΕΞ, εκ μέρους της ρωσικής ηγεσίας κάλεσε σε κατάπαυση του πυρός και ανάληψη διαμεσολαβητικών πρωτοβουλιών από την Αφρικανική Ενωση.

Πόλεμος σε όλα τα επίπεδα

Βήματα προς ανατολάς έκαναν, τα τελευταία 24ωρα, οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις υπό την κάλυψη των βομβαρδισμών των «συμμάχων». Ετσι, κατάφεραν να ανακαταλάβουν τις πόλεις Ρας Λανούφ, Ουκάιλ, Μπρέγκα και Μπιντ Τζαουάλ, αλλά οι πληροφορίες περί κατάληψης της, κομβικού συμβολισμού, πόλης Σύρτης, που είναι γενέτειρα του Καντάφι, δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.

Την ίδια ώρα στη Μιζράτα, αργά χτες βράδυ, οι δυνάμεις του Καντάφι κήρυξαν κατάπαυση του πυρός και διαβεβαίωναν ότι επικρατεί ηρεμία και ότι αποκαθίστανται όλες οι υποδομές (νερό, ηλεκτρισμός). Μάλιστα, μετέφεραν στα περίχωρα ξένους δημοσιογράφους, χωρίς, όμως, να καταστεί δυνατή η είσοδος στην πόλη.

Παράλληλα με τις μάχες, συνεχίστηκε και ο ψυχολογικός πόλεμος, με την Ουάσιγκτον να φαίνεται ότι έχει αναλάβει τα ηνία αυτού του σκέλους της επιχείρησης πλέον. Η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, και ο υπουργός Αμυνας, Ρόμπερτ Γκέιτς, επανέλαβαν τις εκκλήσεις προς τους «συνεργάτες του Καντάφι» να τον εγκαταλείψουν και «προέβλεψαν» ότι «μπορεί να μην αντέξει πολύ ακόμη», καλλιεργώντας κλίμα...

Την ετοιμότητά της να διαμεσολαβήσει μεταξύ Καντάφι και αντικαθεστωτικών για να «επιτευχθεί κατάπαυση πυρός» επανέλαβε, για άλλη μια φορά, η τουρκική ηγεσία. Ανάλογη προθυμία διατύπωσε και η Αφρικανική Ενωση, που πραγματοποίησε έκτακτη σύνοδο την Παρασκευή στην Αντίς Αμπέμπα, η οποία υποστήριξε ότι έχει καταλήξει «σ' ένα γενικό περίγραμμα προτάσεων διά μέσου των οποίων θα μπορούσε να επιτευχθεί αποκατάσταση του διαλόγου και δρομολόγηση εκλογής νέων δημοκρατικών θεσμών». Με τις προτάσεις αυτές έχει συμφωνήσει η λιβυκή ηγεσία και η Αφρικανική Ενωση εξέφρασε την πρόθεση να τη συζητήσει με το Εθνικό Συμβούλιο των αντικαθεστωτικών, ενώ αναμενόταν να την παρουσιάσει και στη σημερινή Σύνοδο του Λονδίνου. Στο μεταξύ, το Κατάρ αναγνώρισε χτες το Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο, χωρίς να δίνονται όμως άλλες διευκρινήσεις. Πρόκειται για την πρώτη αραβική χώρα που κάνει το συγκεκριμένο βήμα, ενώ αυτό δεν είναι άσχετο με πληροφορίες που υπάρχουν, ότι ήδη οι αντικαθεστωτικοί σε πετρελαϊκούς κόμβους που ελέγχουν πουλάνε το πετρέλαιο στο Κατάρ για να βγει στις αγορές

Βαθαίνει η ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο

Ακρως αποκαλυπτικός για το βάθος της ελληνικής εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Λιβύη, ήταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπ. Ομπάμα, με όσα είπε στη διάρκεια εκδήλωσης που έγινε την Παρασκευή στο Λευκό Οίκο, προς τιμή της επετείου της 25ης Μαρτίου 1821 αλλά και στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Αμερικανός Πρόεδρος το πρωί της ίδιας μέρας με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, μετά τη λήξη της Συνόδου της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Ο Μπ. Ομπάμα με τη χαρακτηριστική φράση «πολεμάμε μαζί» απένειμε δημόσια εύσημα για τη συμμετοχή της Ελλάδας, μαζί με τις ΗΠΑ, στους πολέμους στο Αφγανιστάν και τη Λιβύη, δείχνοντας πόσο ψεύτικοι είναι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης, που τους επαναλαμβάνουν ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. ότι δήθεν ο ρόλος της Ελλάδας είναι βοηθητικός και όχι ουσιαστικός.

Σχετικά με την τηλεφωνική επικοινωνία, διάρκειας 20 λεπτών, που είχαν ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ο Ελληνας πρωθυπουργός, σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, ο Μπ. Ομπάμα σημείωσε με νόημα την «ιδιαίτερη βαρύτητα που έχει η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας στην περιοχή», αναφέρθηκε εκτενώς στις πολεμικές επιχειρήσεις, τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση συνδράμει από θάλασσα, αέρα και έδαφος και συνεχάρη τον Γ. Παπανδρέου «για τη θετική πορεία της χώρας».

Στο μεταξύ, όλο και περισσότερο βαθαίνει η ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο. Χτες, σε ελληνικά αεροδρόμια βρίσκονταν 22 «συμμαχικά» μαχητικά αεροσκάφη και ακόμα άλλα 10 μεταγωγικά και άλλων αποστολών. Ειδικά στη βάση της Σούδας είχαν προσγειωθεί: 6 «Μιράζ-2000» του Κατάρ, 4 «Μιράζ-2000» της Γαλλίας και 6 «F-16» της Νορβηγίας. Επίσης, 2 ιπτάμενα ραντάρ «KC-135», 2 αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου «RC-135», των ΗΠΑ και ένα αμερικανικό μεταγωγικό «C-130», καθώς και ένα γαλλικό μεταγωγικό «C-160». Επίσης, στη Σούδα έχει ελλιμενιστεί ένα αμερικανικό υποβρύχιο. Στη βάση του Αράξου παραμένουν τα 6 βελγικά «F-16», τα οποία παίρνουν μέρος στους βομβαρδισμούς λιβυκών στόχων. Χρησιμοποιούνται ακόμα, εκτός από τη Σούδα και τον Αραξο, τα αεροδρόμια της Ανδραβίδας και του Ακτίου και ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο για χρήση των πολεμικών αεροδρομίων στο Καστέλι της Κρήτης και της Καλαμάτας, πράγμα που επιβεβαιώνει και ο Ε. Βενιζέλος.

«Τώρα, είπε ο υπουργός Αμυνας, που αναπτύσσεται η ΝΑΤΟική επιχείρηση, θα εξετάσουμε και άλλα αιτήματα, μέσα στο πέπλο αυτό το ΝΑΤΟικό, τα οποία θα τα αξιολογήσουμε, πάντα με κριτήριο το Ψήφισμα 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας και πάντα στο πλαίσιο του άρθρου 28 του ελληνικού Συντάγματος», είπε χτες ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Ε. Βενιζέλος, ο οποίος πρόσθεσε «ήδη η ελληνική φρεγάτα "Λήμνος" έχει αναλάβει αποστολή». Σχετικά με τα ζητήματα των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων νότια της Κρήτης εξέφρασε την ικανοποίησή του «για τον τρόπο με τον οποίο συμμετέχει η Ελλάδα στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ» που είναι τέτοιος που να «διασφαλίζει πλήρως τα εθνικά μας δικαιώματα», αφού «η θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Λιβύης είναι η περιοχή στην οποία αναπτύσσεται η επιχείρηση του ΝΑΤΟ, το εμπάργκο όπλων, και αναπτύσσεται υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ με Αμερικανό, Καναδό και Ιταλό διοικητές».

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Αποκαλυπτικά τα εύσημα Ομπάμα

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Για τα εύσημα του Μπ. Ομπάμα προς την κυβέρνηση, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ με σχόλιό του το Σάββατο επισημαίνει: «Τα εύσημα που απένειμε ο πρόεδρος των ΗΠΑ για τη συμμετοχή της Ελλάδας μαζί με τις ΗΠΑ στους πολέμους στο Αφγανιστάν και στη Λιβύη αποκαλύπτουν πόσο ψεύτικοι είναι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης και της ΝΔ ότι ο ρόλος της Ελλάδας είναι βοηθητικός και όχι ουσιαστικός. Συμφέρον του ελληνικού λαού, σε αντίθεση με το συμφέρον της πλουτοκρατίας, είναι η απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και οργανισμούς».

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 29.03.2011

23:34

Πυρηνικό έγκλημα κατά των λαών

» Ropewalker Kassandra

Επί είκοσι μέρες, εργάτες και τεχνικοί στέλνονται στο θάνατο στη Φουκουσίμα, για να περισώσουν την ιδιοκτησία και τη φήμη του μονοπωλίου TEPCO, που σε συνενοχή με τις κυβερνήσεις της καπιταλιστικής Ιαπωνίας ευθύνεται για την πυρηνική καταστροφή μετά το σεισμό και το τσουνάμι της 11ης Μάρτη. Ενώ εξαπλώνεται το «δηλητήριο», που θα κατατρύχει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων επί δεκαετίες, μονοπώλιο και κυβέρνηση συνεχίζουν να κοροϊδεύουν τον κόσμο με αντιφατικές πληροφορίες και διαψεύσεις. Λες κι έχει σημασία αν τα εγκαύματα ραδιενέργειας που έπαθαν οι τεχνικοί πριν λίγες μέρες τα έπαθαν από ραδιενέργεια 10.000.000 φορές υψηλότερη από τη μέγιστη επιτρεπόμενη ή 100.000 φορές υψηλότερη... Αναμφισβήτητα θέλει ηρωισμό, υψηλή αίσθηση κοινωνικού καθήκοντος, για να μπεις να καθαρίσεις το ραδιενεργό «καζάνι». Οι εργαζόμενοι στην ΤΕPCO το κάνουν για την πατρίδα τους, για το λαό. Κανείς εργάτης δεν θα το έκανε για τα 15 ευρώ την ημέρα επίδομα, που δίνει η εταιρεία. Γιατί τόσο αξιολογούν τη ζωή των ανθρώπων τα μονοπώλια. Για τον πυρηνικό όλεθρο, που χτυπάει την πόρτα του ιαπωνικού λαού για δεύτερη φορά, μετά τους βομβαρδισμούς της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό το 1945, δεν φταίει κάποια αβλεψία ή κάποια αστοχία. Δεν φταίει κάποια «μυωπική» κυβερνητική απόφαση ή κάποια «κακή» εταιρεία, περιορισμένης «κοινωνικής ευθύνης». Στο όνομα της τροφοδοσίας με ενέργεια της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης της Ιαπωνίας, οι κυβερνήσεις της αποφάσισαν την εγκατάσταση πυρηνικών σταθμών παρότι η χώρα βρίσκεται πάνω σε ένα από τα πιο σεισμογόνα ρήγματα του πλανήτη και με ιστορικό σε τσουνάμι. Υστερα παρέδωσαν το έργο στα μονοπώλια. Η TEPCO αποφάσισε να εγκαταστήσει ένα στάνταρ αντιδραστήρα που πουλούσε η «Τζένεραλ Ελέκτρικ», χωρίς καμιά επιπλέον προστασία, πέρα από ένα χαμηλό κυματοθραύστη, που ήταν αδύνατο να συγκρατήσει τσουνάμι 10, πολύ περισσότερο 23 μέτρων. Δεν πήρε κανένα μέτρο ασφάλειας για το ενδεχόμενο καταστροφής των ντιζελογεννητριών του συστήματος ψύξης, ενώ επί δεκαετίες έδινε - με την ανοχή του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης - ψεύτικα στοιχεία για να συγκαλύψει μικροατυχήματα και άλλα συμβάντα στα εργοστάσιά της, στη Φουκουσίμα και αλλού. Αυτά δε συμβαίνουν μόνο στην Ιαπωνία. Το πυρηνικό εργοστάσιο του Θρι Μάιλ Αϊλαντ στις ΗΠΑ, όπου το 1979 είχε γίνει επικίνδυνο ατύχημα, αποτέλεσμα κακοτεχνιών με στόχο το μεγαλύτερο κέρδος, έχει ήδη περάσει το όριο ηλικίας των 40 ετών, αλλά πήρε 20ετή παράταση λειτουργίας! Τα διατροφικά, περιβαλλοντικά και άλλα εγκλήματα κατά του λαού είναι καθημερινότητα σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Εκπορεύονται από το υπέρτατο και βαθύτερο έγκλημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την παρεμπόδιση της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων σε όφελος όλων των ανθρώπων. Ανάπτυξη που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με το πέρασμα στην κοινωνία των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, ώστε να μπορούν με εργατικό έλεγχο να αξιοποιηθούν για την υλοποίηση ενός κεντρικού σχεδίου πραγματοποίησης της λαϊκής ευημερίας. Σε μια τέτοια κοινωνία, όπου το κυνήγι του κέρδους θα έχει αντικατασταθεί ως κίνητρο από την επιδίωξη της ευρύτερης δυνατής ικανοποίησης των αναγκών του ανθρώπου, θα μπορεί να αξιολογηθεί σωστά και η σκοπιμότητα αξιοποίησης της πυρηνικής ενέργειας. Οπως δείχνει και η Φουκουσίμα, ο αγώνας γι' αυτή την κοινωνία είναι αγώνας όχι για το αύριο, αλλά για το σήμερα. Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ

Περισσότερα... »

12:30

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ Η ποίησή του μύριζε μπαρούτι...

» Ropewalker Kassandra

Η ποίηση του Βάρναλη γράφει ο Μενέλαος Λουντέμης «δε μύριζε ποτέ γάλα. Μύριζε από την αρχή μπαρούτι. Κατέβηκε δηλαδή στο στίβο χωρίς πάρα πολλά "γυμνάσματα" και δοκιμές και περιπλανήσεις στους "λειμώνες των ασφοδελών". Μ' άλλα λόγια, χωρίς αυτές τις πεισιθάνατες κραυγές που έβγαζαν όλοι οι λυρικοί του καιρού του. Οχι. Η ποίηση του Βάρναλη ήταν από την αρχή αρσενική, λάσια, μια βολίδα πού 'πεσε μες στα στεκούμενα νερά του μελίπηχτου λυρισμού».

Ενας πολύ καλός φιλόλογος κι εκπαιδευτικός στη νεότητά του υπήρξε ο Κώστας Βάρναλης, «αλλά χωρίς κριτικό νου» - όπως σημειώνει στα μελετήματά του για τον Βάρναλη ο Μ. Μ. Παπαϊωάννου - «βουτηγμένος στον πιο αντιδραστικό λογοτεχνικό σκοταδισμό, χώριζε την τέχνη από τη ζωή της κοινωνίας, όπως οι περισσότεροι του σιναφιού του. Στον κλειστό κύκλο των ποετάστρων τίποτα δεν περνούσε από τον έξω κόσμο, από το χώρο των ανθρώπων της δουλειάς, της παραγωγής υλικών και πνευματικών αγαθών. Αυτά τα δυο αγαθά ήταν διαιρεμένα, απόλυτα ασύνδετα μεταξύ τους. Και τούτος ο απόλυτος χωρισμός προκαλούσε τη διάσπαση της προσωπικότητας του ανθρώπου της τέχνης, του ποιητή. Τέτοιος φιλόλογος και τέτοιος λογοτέχνης ήταν ο Βάρναλης ως πριν από το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Αριστος τεχνίτης του στίχου, μα για να ντύνει τον αισθησιασμό του και τις απόλυτες ιδέες καλλιτεχνικά».

Αρχαιογνωσία και μελαγχολία

Και πράγματι, στα πρώτα του ποιήματα ο Βάρναλης επιδιδόταν στην τέλεια επεξεργασία του στίχου κι αναζητούσε τα θέματά του στην αρχαιότητα. Η βαθιά αρχαιογνωσία του και η αρχαιολατρία του μαζί, του ενέπνευσαν μερικά από τα πιο όμορφα ποιήματά του. Ορισμένα απ' αυτά δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Ηγησώ», που ο ίδιος ίδρυσε και αποπνέουν την ευγένεια και τη μελαγχολία του ομώνυμου αρχαίου μνημείου της θλιμμένης κόρης του Προξένου (που έμεινε στην ιστορία γνωστή από την ανάγλυφη παράστασή της σε επιτύμβια στήλη ιδιαιτέρου κάλλους και αισθητικής που βρέθηκε στον Κεραμεικό).

Ο Βάρναλης έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα Ελληνικά Γράμματα με ποιήματα που δημοσίευσε στο περιοδικό «ΝΟΥΜΑΣ» του Δ. Ταγκόπουλου. Τα ίδια αυτά ποιήματα συμπληρωμένα τα περιέλαβε στην πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον γενικό τίτλο «ΚΗΡΗΘΡΕΣ» που κυκλοφόρησε το 1905, έργο το οποίο θα αποκηρύξει αργότερα σαν ιδεαλιστικό παραλήρημα. Ωστόσο, η κριτική θα αναγνωρίσει τη ρωμαλέα ποιητική του ιδιοσυγκρασία. Ο Ν. Καρβούνης θα πει για τις «Κηρήθρες»: «Φέρνει την υπόσχεση της φόρμιγγας του μεγάλου Πανός».

Βέβαια, πρώτη του ποιητική δουλειά ήταν οι «ΠΥΘΜΕΝΕΣ», μια ποιητική συλλογή που εκδόθηκε μετά το θάνατό του, αφού προηγουμένως εντοπίστηκε στο Αρχείο του Κωστή Παλαμά. Ο Βάρναλης είχε στείλει τους «ΠΥΘΜΕΝΕΣ» στον Παλαμά, ζητώντας απ' αυτόν την κριτική και τις συμβουλές του, επιθυμία στην οποία ο Παλαμάς ανταποκρίθηκε. Σ' ένα κείμενό του, γραμμένο στα χρόνια της κατοχής απ' αφορμή το θάνατο του Παλαμά, ο Βάρναλης περιγράφει ως εξής εκείνη την επαφή μαζί του: «Του 'στειλα με το Ταχυδρομείο σ' ένα φάκελο χειρόγραφα ποιήματά μου και τον παρακαλούσα να μου πει τη γνώμη του. Καθαρογραμμένα, καλλιγραφημένα. Αυτό είτανε το μοναδικό τους προσόν. Υστερα από μέρες πήρα μια "βραχεία". Μου έγραφε: "Φίλε... συνάδελφε!". Πωπώ! Πήγα να τρελαθώ απ' τη χαρά μου».

Η μεταστροφή

«Σαν ιδεαλιστής» - σημειώνει ο Μ. Μ. Παπαϊωάννου - «πίστευε πως δεν είναι ο κοινωνικός παράγοντας που παράγει και διαμορφώνει τις ιδέες, μα πως ο αντικειμενικός υλικός κόσμος είναι το αντικαθρέφτισμα των ιδεών. Ο πόλεμος με τις εκατόμβες των θυμάτων, με τις καταστροφές του τον έθιξαν στο συναίσθημα το Βάρναλη. Από κει άρχισε και η ιδεολογική του αλλαγή. Δεν ήταν ο μόνος που συγκλονίστηκε. Ηταν όμως από κείνους που δεν έμεινε μόνο στο ανθρωπιστικό συναίσθημα. Ζήτησε εξηγήσεις σχετικά με τις αιτίες των πολέμων. Για να κατανοήσει τα εξωτερικά, τα κοινωνικά φαινόμενα έπρεπε να επιστρατευτεί το μυαλό, γιατί αυτό θα επεξεργαζόταν τις απαντήσεις. Ετσι ο πριν άκριτος, διακρίθηκε από τότε για την οξύτητα της κρίσης του. Μένει για πάντα σαν ένα από τα σημαντικότερα κριτικά μυαλά στην ιστορία της Ελλάδας αλλά και του κόσμου. Για να φτάσει στην ανυπέρβλητη διαύγεια η σκέψη του, τού χρειάστηκε και η συμβολή του χαρακτήρα του».

Το λέει άλλωστε και ο ίδιος: «... εξόν από τη συναισθηματική ευαισθησία, εξόν από την ικανότητα του να καταλαβαίνει κανείς την πραγματικότητα, χρειάζεται και χαρακτήρας. Δυστυχώς, τα ταξικά καθεστώτα φροντίζουνε όχι μόνο να χαλάνε το μυαλό, μα και τους χαρακτήρες των θυμάτων τους».

Το 1919 όμως ένα πολύστιχο (480 στίχοι) ποίημα «Ο προσκυνητής», σύνθεση αριστουργηματική που μέσα της «αστράφτει η γλώσσα του λαού», θα σηματοδοτήσει τη στροφή του, τη νέα πορεία του ποιητή.

Ο «Προσκυνητής» είναι το ορόσημο, το μεταβατικό σημείο για τον Βάρναλη. Το παλιό συνυπάρχει με το καινούριο. Ο παλιός και έμπειρος τεχνίτης του στίχου παρατάει το μικρό ποίημα και καταπιάνεται με το έπος, το μεγάλο ποίημα το χωρισμένο σε άσματα. Το παράδειγμα του Παλαμά, μαζί ίσως και του Βαλαωρίτη, ακόμα και του Σολωμού του θρέφει τις φιλοδοξίες. Δεν είναι τυχαίο ότι στον «Προσκυνητή» προσπαθεί να συγκεράσει την αρχαία, βυζαντινή και σύγχρονη λαϊκή παράδοση, που είχε πρωτεργάτη τον Παλαμά, μαζί με το παγανιστικό, χριστιανικό και λαϊκό θρησκευτικό πνεύμα που ήδη είχε αρχίσει να διαπλάθει στο έργο του ο Σικελιανός.

Ο Γιάννης Κορδάτος σημειώνει: «Πολλοί χαρακτηρίζουν τον "Προσκυνητή" μεγαλόπνοο εθνικιστικότατο ποίημα. Σωστό είναι πως ο "Προσκυνητής"... έχει έντονη εθνικιστική νότα και ρητορικότητα, όχι όμως και σωβινισμό. Στο ποίημα υμνείται η Ελλάδα σε ολόκληρη την ιστορική της διαδρομή και σε όλες τις εκδηλώσεις της (ηρωισμός, διονυσιασμός, φύση, τέχνη, γυναίκες). Ο "Προσκυνητής" αποτελεί ορόσημο. Απαρχή της νέας ποιητικής δημιουργίας του Βάρναλη».

Ο επαναστάτης ποιητής

Η μεταβολή του Βάρναλη ήταν απότομη, αληθινή μεταστροφή. Στη συνείδηση του ποιητή άλλαξε ολότελα η αντίληψη του κόσμου. Ο Μάρκος Αυγέρης έγραψε: «Από την αισθητική αρχαϊκή και διακοσμητική λογοτεχνία προσγειώνεται ξαφνικά στη σημερινή δραματική πραγματικότητα, αφήνει τους πολυσύχναστους παλιούς δρόμους, αλλάζει πορεία κι ακολουθεί αποφασιστικά τη νέα ανθρωπότητα, που έρχεται ν' αναγεννήσει τον τόπο. Τη συνείδηση του Ποιητή από δω και πέρα θα τη γεμίσει το τρικυμισμένο πνεύμα του εικοστού αιώνα. Η μεταβολή έγινε όταν ο Ποιητής ήταν στο Παρίσι για μετεκπαίδευση. Εκεί όπως σ' όλη την Ευρώπη είχαν ξεσπάσει τα φιλειρηνικά και κοινωνικά νέα ρεύματα, τα συγχυσμένα αισθήματα της απογοήτευσης, της διαμαρτυρίας, το πνεύμα της επανάστασης».

Για το ίδιο θέμα ο Δημήτρης Γληνός έχει γράψει: «Η κρίσιμη στιγμή φυσικά από καιρό ετοιμαζότανε μέσα του. Από τον καιρό που έζησε τον βαλκανικό πόλεμο και τον εθνικό θρίαμβο. Μιαν ανταρσία, μιαν αντίθεση με τα καθιερωμένα είχε πάντα μέσα του. Τώρα, όμως, στο Παρίσι ήρθε σε αμεσότατη επαφή με τις μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Ρομαίν Ρολλάν, ο Μπαρμπύς τον επηρεάζουνε. Ακούει την κριτική των αριστερών για το μεγάλο πόλεμο. Και πέρα στο βάθος του ορίζοντα ξεχωρίζει τις τεράστιες φλόγες της ρουσικής επανάστασης».

Σε τέτοιες συνθήκες εξωτερικών ερεθισμάτων και εσωτερικής πνευματικής επανάστασης γράφτηκε το «Φως που καίει», που κυκλοφορεί στην Αθήνα τον Οκτώβρη - Νοέμβρη 1922. Ο πρώτος που το υποδέχεται είναι ο Κώστας Παρορίτης από τις στήλες του «Νουμά»: «Στη θέση που 'πεσε η πόρνη (η παλιά κοινωνία) έρχεται ύστερα ο Λαός για να βροντοφωνήσει ότι η ζωή δεν είναι προνόμιο των λίγων αλλά δικαίωμα των πολλών:

Ενα μεγάλο σπίτι είναι όλη Σφαίρα

κι είναι όλοι αδέρφια, θεοί και κυβερνήτες

και κει το πνεύμα των ανθρώπων,

η Αλήθεια, η αρετή, το ωραίο,

είναι ολωνών χαρά κι έργο ολωνώνε».

Φλογίστηκε από τα ιδανικά της σοσιαλιστικής επανάστασης

Διήμερο συνέδριο, με τίτλο: «Κ. Βάρναλης, φως που πάντα καίει», οργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ στις 16 και 17 του Απρίλη

Ο Βάρναλης το 1935 στη Μόσχα με τον Δ. Γληνό (δεξιά) και τον Κανονίδη, διευθυντή του ελληνικού θεάτρου του Σοχούμ, στο συνέδριο Σοβιετικών συγγραφέων

..Οχι με λόγια, μ' έργα τ' Αδικο πολέμα!

Κι όχι μονάχος! Με τα πλήθη συνταιριάσου!

Τ' άδικο μ' αίμα θρέφεται! Πνίξε το με αίμα.

Κι άμα θα σπάσουν οι αλυσίδες τ' αδερφού

η λευτεριά η δικιά σου θάναι λευτεριά σου,

κι ανάγκη πια δεν θα 'χεις κανενός Θεού!...

Η αποφασιστική στιγμή της μεταστροφής του πνευματικού ανθρώπου, του στοχαστή, του ποιητή, Κώστα Βάρναλη, προς την κοινωνική και επαναστατική τέχνη, κατά τον Μ. Μ. Παπαϊωάννου «φτάνει με την Οχτωβριανή επανάσταση του 1917. Τότε η μούσα του Βάρναλη φλογίζεται από τα ιδανικά της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, από τους αγώνες της εργατικής τάξης. Τότε θ' αγαναχτήσουν και θα χύσουν χολή οι αργυρώνητοι των εφημερίδων εναντίον του, γιατί τους έβγαλε τη μάσκα».

Εγώ 'μαι η ιερή Πατρίδα,

πόχω τον πόλεμο θεμέλιο,

της ευτυχίας των δυνατών θεμέλιο,

για να μπορούν να χαίρονται, γινόμενοι

πιο δυνατοί

και πιο σκληροί,

πιο αχρείοι,

τις αδερφές, τις μάνες των «ηρώων»

μαζί με το αίμα των «ηρώων».

(Από την πρώτη έκδοση του «Φως που καίει»)

Αγαλλίασαν οι καταπιεζόμενοι

«Αυτή η "ιερή" πατρίδα παρομοιαζόταν με πόρνη!» - σημειώνει ο Μ.Μ. Παπαϊωάννου - «Αλαλάξαν οι αντιδραστικοί. Αγαλλίασαν οι καταπιεζόμενοι κι όσοι διανοούμενοι ήταν μαζί τους. Κ' είχε πέσει αυτό το επαναστατικό βιβλίο στην ώρα. Είχε γραφεί πριν, μα κυκλοφόρησε ύστερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα εκατομμύρια των προσφύγων, οι στρατιώτες του μετώπου, οι απορφανισμένες οικογένειες των σκοτωμένων, οι άνεργοι, οι κακοπληρωμένοι μεροκαματιάρηδες και μισθωτοί, οι άστεγοι, οι πεινασμένοι παίρναν από την καταγγελία του Βάρναλη την απάντηση στα ερωτήματά τους, ποιος ο δολοφόνος και γιατί; Υστερα απ' αυτό, άπατρις ο Βάρναλης! Ομως γέμισε από απάτριδες η λογοτεχνία μας, η χώρα, όλες οι χώρες της Γης. Η ως τότε «ιερή» πατρίδα τέλος. Αλλη πατρίδα αναδυόταν, η πατρίδα των θυμάτων των πολέμων, του μεγάλου κεφαλαίου».

«Ακου, πώς παίρνουνε οι αέρες χιλιάδων χρόνων τη φωνή ... και πώς τη ματαλέν βουνά, πεδιάδες, θάλασσες, χωριά και πολιτείες: Οθε περνάει γκρεμίζει τα βασίλεια του Μίσους, της Ψευτιάς, της Αδικίας στηλώνοντας τετράπλατο, τετράφωτο το Ενα βασίλειο της Αγάπης, της Παγκόσμιας Αγάπης το βασίλειο!». Αυτό το βασίλειο της δουλειάς, της ειρήνης και της πανανθρώπινης φιλίας, όπως το λέει στη δεύτερη ξαναπλασμένη έκδοση του 1932, ήταν το κυρίαρχο ιδανικό του σοσιαλισμού. Θα μιλήσει για την «κολασμένη κοινωνία». Θα το κάνει με την Αριστέα στο «Φως που καίει»:

Να! Μανιασμέν' ιθύφαλλοι (Θεός φυλάγει!)

κιθαριστάδες, αυλητάδες, γέροι μίμοι

γραμματικοί, ρητόροι, φιλοσόφοι, τράγοι^.

παιδούλες που το φως ντυθήκανε με κόμη

κοντή σε μια κορδέλα μεταξένια μπλάβη

γύρω στην ήβη, που δεν ίσκιωσεν ακόμη^.

μαστόρισσες εταίρες στη χαρά της μέρας

σε στέρνες από μάρμαρο βουτάνε ομάδι

ανθός γιαλού, κάθε φυλής αθέρας ...

η κολασμένη πολιτεία μέσα στη σκόνη

φλέγεται, ουρλιάζει και κυλιέται χάμου

και πιο στην αμαρτία βουτάει, μα δεν πατώνει ...

Δυνατή η φωνή του «Οδηγητή»

Με ανεπιφύλαχτο ενθουσιασμό υποδέχεται το βιβλίο και ο Κορδάτος από το «Ριζοσπάστη»(11.12.1922). Γράφει για τον «Οδηγητή»: «Στο αντάριασμα των φωνών ξεχωρίζει μια δυνατή φωνή. Γίνεται σιωπή. Κι ακούεται η φωνή του Οδηγητή. Ο ποιητής βάλλει επικεφαλής του επαναστατημένου λαού τον αρχηγό, τον απαραίτητο οδηγητή της κοινωνικής επανάστασης. Εκείνον που συγκεντρώνει μέσα του τη θέληση όλων, του πλήθους. Εκείνων που εκφράζει ολωνών τους πόθους. Τον αρχηγό που θα εκτελέσει, θα οδηγήσει, θα ανοίξει το δρόμο, δίνοντας κατεύθυνση και μορφή στην ακαθόριστη θέληση των πολλών».

Παπαγεωργίου Βασίλης

Ο Δ. Γληνός σε μια μελέτη του για το «Φως που καίει» στους «Νέους Πρωτοπόρους» (1938) εξετάζει με κοινωνιολογικά κριτήρια τον «Οδηγητή»: «Ερχεται η Επανάσταση, ο λυτρωμός. Και ανάμεσα στις φωνές, που ζυγώνουνε ρυθμικά, ξεχωρίζει μπροστά μια πιο βαριά, πιο δυνατή», είναι η φωνή του οδηγητή. Ο Οδηγητής δεν είναι κανένας Μεσσίας, που στάλθηκε από τους Ουρανούς, για να λυτρώσει τους ανθρώπους, δεν είναι παιδί του Μυστηρίου ή της Τέχνης, είναι η συνείδηση του ίδιου του λαού, που ξεκίνησε ορμητικά για τον τελειωτικό αγώνα. Είναι η πρωτοπορία της μάζας που μάχεται και γκρεμίζει το σάπιο κόσμο, για να πλαστουργήσει τη Νέα Ζωή μέσα στο βασίλειο της Δουλιάς και της πανανθρώπινης αγάπης. Τ' αντρίκια του γοργά λόγια αστράφτουνε σα σπαθιές:

«Δεν είμ' εγώ σπορά της Τύχης,

Ο πλαστουργός της νιας ζωής.

Εγώ 'μαι τέκνο της Ανάγκης

τ' ώριμο τέκνο της Οργής».

Στην πρώτη έκδοση η διατύπωση ήταν πιο συγκεκριμένη:

«Κι αν κάποιο όνομα με ορίζει,

ήρωας δεν είμ' εγώ που το 'χω,

είναι η Ζωή η με δίχως όνομα!»

Ο Δ. Γληνός σημειώνει επίσης: «Ο δρόμος λοιπόν του λυτρωμού είναι ο δρόμος της επανάστασης. Ο σηκωμός του λαού, ο αγώνας ο σκληρός. Και ο αγώνας αυτός, που γίνεται σήμερα με τόσο συνειδητούς σκοπούς πρέπει να είναι ο τελειωτικός. Και όταν ο λαός νικήσει - όπως νίκησε το ηρωικό προλεταριάτο στη Σοβιετική Ενωση - τότε θ' αντηχήσει το θριαμβευτικό του επινίκειο τραγούδι, που μεγαλόστομα και ζωηρόχρωμα ζωγραφίζει την καινούργια ζωή. Ο λαός τραγουδάει:

Βουνά, πελάη αντίμαχα

και ριζιμιά καστέλια

και των αιμάτων άβυσσοι,

των πατρίδων θεμέλια,

η Νια ζωή τ' αφάνισε

και στράτα γίνανε μαβιά,

που την περνά ακατάλυτη

τώρα, που ξύπνησε, η Σκλαβιά».

Ο,τι αγαθό στερούνταν άλλοτε ο λαός, γιατί του το αρπάζαν οι δυνατοί, τώρα το χαίρεται λεύτερα.

Δεν είναι για τους λιγοστούς η ζωή,

δεν είναι για τους διαλεχτούς!

Είναι δικά μας όλα τα βασίλεια

της φύσης και της τέχνης

και της αρετής του πνεύματος!

Στη διάθεση της εργατικής τάξης

O Bάρναλης πλέον έχει ταχθεί στη διάθεση της εργατικής τάξης αντιμέτωπος με τον παλιό αστικό κόσμο που πριν ανήκε. Γι' αυτό και θα αρνηθεί το έργο της πρώτης του περιόδου. Θα κριτικάρει σκληρά τον εαυτό του και θα ανοίξει ανανεωμένος, φρέσκος την καινούργια περίοδο. Από την καινούργια θέση του κοίταξε πια πίσω του, για να δει και να καταδικάσει τον παλιό εαυτό του και μαζί να καταδικάσει την προηγούμενη ιδεαλιστική του ποίηση.

«Εγώ 'μαι η Τέχνη του Απολύτου, του έξω καιρού και τόπου η Τέχνη, χωρίς σκοπό και δίχως όφελος. Εγώ 'μαι η Τέχνη της Μορφής, των λέξεων, των ρυθμών, του αισθήματος, του υποκειμενισμού, των αντιφάσεων, της Ηδονής!

Εγώ 'μαι ο αριστοκράτης Στίχος, η Κεντρική όψη της Ζωής, των υπερκόσμιων ψιθύρων Ακοή, πούχασα την αφή της Ζωής που αλλάζει κύκλους, νόημα και σκοπό με τους καιρούς.

Εγώ 'μαι η Τέχνη που χωρίζω, αντίς να ενώνω τους ανθρώπους, και που ανασταίνω μέσα από τους τάφους παλιές ιδέες, πόχουν πεθάνει, χτυπώντας τα φτερά του πνεύματος οπίσω, οπίσω, σκοτώνοντας τη ζωή και τη λαχτάρα της για φως, για Λευτεριά γι' Ανάσασμα!» («Το φως που καίει»).

Για να φτάσει να καταδικάσει έτσι την παλιά του τέχνη «των μωρών, των τσαρλατάνων» χρειάστηκε να καταδικάσει αδίσταχτα τον παλιό εαυτό του:

Είπα: «Ξεφορτώσου

τον παλιό εαυτό σου

και ξαναγεννήσου

να 'σαι, όπως δεν είσουν.

Κ' έριξα στα σκότη

των αβύσσων ό,τι

το 'χ από καιρό

μέσα μου Ιερό.

Και στη ρεματιά

άναψα φωτιά

κ' έκαψα τους πρώτους

και στερνούς ερώτους.

Και στο μέγα φως

βρέθηκ' αδερφός

καθ' Εσταυρωμένου

και δικού και ξένου.

Τα αμέσως επόμενα ποιήματα του Βάρναλη, «Λευτεριά» και «Μοιραίοι», δημοσιεύτηκαν το Δεκέμβρη του 1922, το πρώτο στη «Μούσα» και το δεύτερο στο περιοδικό της Κομμουνιστικής Νεολαίας «Νεολαία».

«Φαίνονται ανόμοια μεταξύ τους» - σημειώνει ο Μ.Μ. Παπαϊωάννου «κι όμως είναι γραμμένα με την ίδια επαναστατική διάθεση, αν και το ένα προβάλλει εργάτες χωρίς ταξική συνείδηση και το άλλο είναι μαχητικό. Στους «Μοιραίους» οι εργάτες δεν ξέρουν τι τους φταίει και το ρίχνουν στο πιοτό. Στη «Λευτεριά» δεν έχει καμιά θέση η μοιρολατρία: «τη λευτεριά δε τη ζητάν με παρακάλια: τηνέ παίρνουν με τα δικά τους χέρια, μοναχοί». Είναι γραμμένα και δημοσιευμένα σχεδόν ταυτόχρονα. Αντί να το αποδώσει κανείς σε αντίφαση του ίδιου του ποιητή ή στον ποιητή με το εργατικό κίνημα, καλύτερα ν' αναζητήσει την ενότητα που υπάρχει στο βάθος των δύο ποιημάτων, που όμως κρύβεται από τη διαφορά στους τρόπους έκφρασης... Αγαναχτούσε διαρκώς με την αθλιότητα της καπιταλιστικής κοινωνίας, αλλά και λυπόταν να βλέπει το μεγάλο τμήμα του λαού να ζει μέσα στα παλιά δικά του πνευματικά σκοτάδια. Να τον βλέπει να ζει την κατάντια του, και να μην ξυπνά. Είναι μόνιμο στην ποίηση, στο χρονογράφημα, στο πεζογράφημά του, το θέμα του νωθρού λαού, του ιδεαλιστή διανοούμενου...».

Κάποτε, κάποιος αναγνώστης του Βάρναλη του έστειλε ένα γράμμα για να του πει πως οι «Μοιραίοι» είναι ξεπερασμένοι, γιατί μοιραίοι δεν υπάρχουν πια! Τότε ακριβώς η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος είχε εμπιστευτεί τη διακυβέρνηση της χώρας στον Παπάγο. Ο Βάρναλης απάντησε από τη στήλη του καθημερινού του χρονογραφήματος πως, όσο θα υπάρχουν ψηφοφόροι που θα ψηφίζουν αντίθετα στο συμφέρο τους, το ποίημά του «Οι μοιραίοι» δεν θα έχει ξεπεραστεί.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, χίλιες θα σε σταυρώσουν

Ο Βάρναλης, δε δίστασε να έρθει και σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Παλαμά, το δάσκαλό του. Τα κίνητρα δεν ήταν προσωπικά. Ο Παλαμάς πέρασε μέσα από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς να υποστεί καμιά σημαντική ιδεολογική αλλαγή. Εμεινε ο εκφραστής της αστικής τάξης. Η Οχτωβριανή Επανάσταση του 1917 τον διέθεσε εχθρικά - για τότε τουλάχιστον - απέναντι στο εργατικό κίνημα.

«Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι! Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά οι φαύλοι και οι περιττοί, καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί»... (Παλαμάς).

«Μέσα σε φλόγες και καπνούς ανάμαλλ' είδα να ξετρέχει τους άνομους γιγάντια Δίκη. Ξάφνου του σάλαγου κοπή· γέλια με φτάσανε στριγγά: σπαράζαν τους μωρούς ποιητές οι Λύκοι» (Βάρναλης, «Λευτεριά», 1922).

Ανάμεσα στα δύο αυτά τετράστιχα, βρίσκεται ανάγλυφη η αντίθεση των δύο κύριων κοινωνικών δυνάμεων, της αστικής και της εργατικής τάξης.

Το 1926, για τη συμμετοχή του στα «Μαρασλειακά» τιμωρείται με δυσμενή μετάθεση στα Χανιά. Επειδή αντιδρά, απολύεται οριστικά. Η παύση του προκαλεί τη διαμαρτυρία των λογίων της Αλεξάνδρειας. Φεύγει για το Παρίσι απ' όπου στέλνει ανταποκρίσεις στην εφημερίδα «Πρόοδος» (αλλού 1925 απόλυση ως άπατρις, εξορία και απαγόρευση υπογραφής στα γραπτά του). Aφορμή ένα δημοσίευμα της «Eστίας» που δημοσίευσε ως παράδειγμα της αντεθνικής δράσης των μεταρρυθμιστών παιδαγωγών ένα απόσπασμα από «Tο φως που καίει».

Επιστρέφει στην Aθήνα και το 1927 κυκλοφορούν οι «Σκλάβοι πολιορκημένοι». Eίναι η πιο δημιουργική περίοδος του ποιητή και είναι προφανές ότι είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών συνθηκών της εποχής. Η ποίησή του ώριμη πια, έχοντας κατακτήσει όλα τα εκφραστικά μέσα, φτάνει στο κορύφωμά της, γίνεται συστηματικά και ολοκληρωτικά κοινωνική και επαναστατική.

H «καμπάνα» στους «Σκλάβους πολιορκημένους» τελειώνει με την προτροπή: «Φτωχέ σου μάραναν κόποι και πόνοι τη θέληση άβουλη πιομένο αφιόνι! Aν είναι ο λάκος σου πολύ βαθύς χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς».

Την ποιότητα του έργου του τη διακρίνει κανείς και στο αριστούργημά του από τους «Σκλάβους πολιορκημένους», που το ονομάζει «Οι πόνοι της Παναγιάς». Επειδή, όμως, οι καιροί ήταν πονηροί ακόμη στα 1954, στα Ποιήματα (Εκλογή) το τιτλοφόρησε «Οι πόνοι της μητέρας».

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί

σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποιαν κορφήν ερημική;

Ποτέ μη μάθεις να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις.

Ξέρω πως θα 'χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

που μες στα βράχια των κακών, ταχιά, θενά σπαράξεις...

...Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,

κ' η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδί μου, τίποτα μην πεις.

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή απ' την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, χίλιες θα σε σταυρώσουν.

Στα 1935 επισκέπτεται μαζί με τον Δ. Γληνό τη Mόσχα και συμμετέχουν ως αντιπρόσωποι των Eλλήνων συγγραφέων στο Συνέδριο των Σοβιετικών συγγραφέων. Για τη δράση του αλλά και τις μαρξιστικές του τοποθετήσεις εξορίζεται απ' τον Kονδύλη στη Mυτιλήνη και τον Aϊ - Στράτη, όπου γράφει το ποίημα «Οκτώβρης», με αφορμή την επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης:

Αϊ-Στράτης 1935

Αφού μας εσκοτώναν με το ζόρι

στα μακελειά τους χρόνια οι μπαζαδόροι

κι αφού μας εσκοτώνανε πιο φίνα

στα χρόνια της ειρήνης με την πείνα,

αφού μας εσκοτώναν έτσι, αιώνες

οι μασκαράδες κι οι απατεώνες,

του γδικιωμού, συντρόφοι, η ώρα φτάνει.

Αρπάχτε το σφυρί και το δρεπάνι!

Τελειώσανε τα λόγια και τ' αστεία.

Ολούθε τρίζει η σάπια πολιτεία,

κάνει νερά και γέρνει το καράβι.

Δεν το σώζουν των φασιστών οι μπράβοι.

Εμπρός, παιδιά, με τα γερά μας μπράτσα

των ληστών να σαρώσουμε τη ράτσα.

Απ' τα μπουντρούμια και την εξορία

η νέα του Κόσμου ξεκινά Ιστορία.

Οπως μάλιστα μας πληροφορεί ο Μ.Μ. Παπαϊωάννου, και σύμφωνα με μαρτυρία της Δώρας Μοάτσου, το ποίημα αυτό αναρτήθηκε στην εφημερίδα τοίχου των εξορίστων.

Οργή λαού

Στις δύο τελευταίες του συλλογές «Ελεύθερος κόσμος»(1956-'66) και «Οργή λαού» (1975), με ποιήματα γραμμένα μέσα σε μια εικοσαετία ύστερα από το 1952, τον έχει πνίξει η σιχασιά για την προδοσία της πατρίδας και των προοδευτικών ιδεών από την κυρίαρχη τάξη και τα όργανά της, για το ξεπούλημα της Ελλάδας στους ξένους, για τα διαφθαρμένα ήθη.

Τ' αγνά μας εθνικόπουλα, ορκισμένα

τον άγιον όρκο των αρχαίων εφήβων,

γράφουν στην πλάκα των τουφεκισμένων

από τους Γερμανούς: «Καλά σας κάναν!»

Μισόν αιώνα, γράφει στην «Αυτονεκρολογία» του, πάλευε για τη δικιά του λευτεριά και των άλλων. Από μωρό τον μπούκωναν με «Μεγάλη Ιδέα» κρύβοντάς του τον πιο αιμοβόρο οχτρό του: «νάμαι του ξένου ο πάτος, να μισώ και να καταφρονώ τ' ανόσιο πλήθος». Τα σκολειά τού τα κλείνανε τα μάτια. Μα η ζούγκλα των Ολίγων και τα «καταραμένα» τα βιβλία του τ' ανοίγαν: Κι ολάνοιχτ' απομείναν ως το τέλος.

Ο Βάρναλης έμεινε συνεπής στην κομμουνιστική ιδεολογία και στο μαρξισμό ως το τέλος. Αυτό εκτιμήθηκε και εκτιμιέται από το λαό και τον προοδευτικό πνευματικό κόσμο και παρότι πολεμήθηκε και πολεμιέται από τους συντηρητικούς κύκλους κάποιοι από αυτούς του αναγνωρίζουν τις αρετές του ήθους και της προσήλωσης στον άνθρωπο και το λαό.

Ο Γ. Φτέρης σ' ένα χαιρετισμό του στον Βάρναλη από τη στήλη του στην εφημερίδα «Βήμα» τον είχε αποκαλέσει παλικάρι: «Από τότε που τον πρωτογνώρισα ως τα σήμερα, συνεχίζει το έργο του, την πνευματική του δραστηριότητα, σ' όλους τους τομείς όπου μπορεί να προσφέρει. Να προσφέρει με τη μεγαλύτερη ανιδιοτέλεια, και δίχως καμιά ανταμοιβή. Δεν μπήκε ούτε στην Ακαδημία, ο Βάρναλης, ο ανώτερος σήμερα ποιητής μας, καθώς τον αισθάνεται όλος ο ελληνικός κόσμος, που γνωρίζει το υψηλό πνευματικό του ήθος και την προσήλωσή του στον άνθρωπο, σε ό,τι εξυπηρετεί τον άνθρωπο, το λαό. Ωστόσο ο Βάρναλης, όπως και ο Κορδάτος και ο Γληνός, τοποθετήθηκε στη θέση του πατριάρχη της προοδευτικής διανόησης του τόπου μας από το λαϊκό κίνημα».

«Εκείνο πάντως που βγαίνει ως τελικό συμπέρασμα από τη νέα του αισθητική» - καταλήγει σε ένα από τα πολλά του άρθρα για τον Βάρναλη ο Μ.Μ. Παπαϊωάννου - «είναι πως τον καλό ποιητή τον συνδυάζει με τον καλό διανοητή. Το διαπιστώνουμε αυτό και πάνω στη δουλειά του, την ποιητική ή πεζογραφική, πόσο ο λυρισμός του κερδίζει, από τη στιγμή που ενεργεί κάτω από ένα πρόσταγμα όχι μόνο καλλιτεχνικό μα και κοινωνικό, όταν υπηρετεί μια σκοπιμότητα, τον αγώνα της εργατικής τάξης για την ανατροπή του καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος».

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ: Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ

Περισσότερα... »

09:00

Ο ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΙ ΜΕΣ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

» Ropewalker Kassandra

Πίστη στο Κόμμα και στη νίκη

Στα 59 χρόνια από την εκτέλεση των Νίκου Μπελογιάννη, Ηλία Αργυριάδη, Νίκου

Καλούμενου,Δημήτρη Μπάτση

Ο Νίκος Μπελογιάννης μιλάει στην πρώτη δίκη

Οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί στην Ελλάδα μετά το τέλος του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), σφραγίζονταν από τις διώξεις κατά του ΚΚΕ και του ΕΑΜικού κινήματος, ενώ το ίδιο το ΚΚΕ πάλευε ηρωικά όντας «τριχοτομημένο»: Ενα τμήμα του, μαζί και το καθοδηγητικό του κέντρο, ήταν στην πολιτική προσφυγιά, ένα άλλο στις φυλακές και στις εξορίες στην Ελλάδα και ένα τρίτο στην παράνομη δράση. Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ προσπαθούσε να αξιοποιήσει τις όποιες νόμιμες δυνατότητες παρείχε η λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος, συνδυάζοντας την παράνομη δουλειά με τη νόμιμη, αλλά και να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες οπορτουνιστικές πιέσεις που εκδηλώνονταν στο εσωτερικό του Κόμματος καθώς και στον περίγυρό του. Από την άλλη, τα χτυπήματα των Οργανώσεων από τις διωκτικές αρχές είχαν διαμορφώσει ένα κλίμα «χαφιεδοφοβίας», που γινόταν αιτία πολλές συλλήψεις κομμουνιστών να θεωρούνται αποτέλεσμα της ύπαρξης χαφιέδων στον παράνομο μηχανισμό και όχι αποτέλεσμα διαφορετικών αιτιών, όπως της παραβίασης συνωμοτικών κανόνων, τυχαίων περιστατικών και άλλων. Και όλα αυτά, τη στιγμή που η ανασυγκρότηση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων πρόβαλλε ως το υπ' αριθμόν 1 καθήκον του Κόμματος, ενώ διαρκούσαν οι προσπάθειες πολλαπλής υπονόμευσής του. Η ηθοποιός Μαρία Φωκά, με τον Νίκο Μπελογιάννη

Την άνοιξη του 1949 υπεύθυνος του παράνομου κομματικού κλιμακίου στην Ελλάδα ανέλαβε ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος της ΚΕ, αντικαθιστώντας τον Στέργιο Αναστασιάδη, μέλος του ΠΓ, που είχε πέσει στα χέρια της Ασφάλειας. Μαζί με τον Αναστασιάδη πιάστηκαν και άλλοι καθοδηγητές των παράνομων Οργανώσεων, καθώς και πολλοί ακόμα σύντροφοι της Αθήνας και του Πειραιά. Οι Οργανώσεις σχεδόν εξαρθρώθηκαν.

Το πρόβλημα των συλλήψεων είχε απασχολήσει και την 7η Ολομέλεια της ΚΕ (14-18 Μάη 1950), η οποία αποφάσισε σχετικά με τα παράνομα στελέχη στην Ελλάδα:

«Ολα τα κομματικά στελέχη που τώρα δουλεύουν παράνομα στην Ελλάδα πρέπει να περάσουν στο εξωτερικό για λόγους ασφάλειας των Κομματικών Οργανώσεων, για ξεκούραση και μόρφωση και για να γίνει εξέταση με σκοπό να βρεθεί άκρη για τα σοβαρά χτυπήματα που μας κατάφερε ο εχθρός στα τελευταία χρόνια»¹.

Μετά τις συλλήψεις της άνοιξης 1949 η οργάνωση των ΕΠΟΝιτών, όπως λεγόταν, με επικεφαλής τον Σταύρο Κασιμάτη, αυτονομήθηκε από το κλιμάκιο που καθοδηγούσε ο Ν. Πλουμπίδης. Ο ίδιος ο Κασιμάτης, λαθεμένα, υποψιαζόταν ότι ο Ν. Πλουμπίδης είχε δώσει στην Ασφάλεια τον παράνομο μηχανισμό. Η απόφαση για τη δημιουργία του δεύτερου καθοδηγητικού κέντρου πάρθηκε δίχως προηγούμενη συνεννόηση του Κασιμάτη με το ΠΓ. Αργότερα, το ΠΓ ενέκρινε την επιλογή της αυτονόμησης.

Νίκος Μπελογιάννης, Δ. Μπάτσης, Ν. Καλούμενος, Η. Αργυριάδης

Οπως έγραψε ο Κασιμάτης, σε σύσκεψη που πραγματοποίησαν ο ίδιος με τους Κώστα Φιλίνη, Φώφη Λαζάρου, Πέτρο Διβέρη, αποφάσισαν τη συγκρότηση του δεύτερου καθοδηγητικού κέντρου του ΚΚΕ στην Αθήνα. Διαβάζουμε:

«Χωρίς περιστροφές αναφέρομαι σύντομα στις συλλήψεις, στη δημιουργημένη από αυτές κατάσταση και προτείνω να αναλάβουμε εμείς οι τέσσερις πρωτοβουλία για ανασυγκρότηση των οργανώσεων, όχι μόνο της ΕΠΟΝ αλλά και του Κόμματος»².

Στο δεύτερο καθοδηγητικό κέντρο, που το συναντάμε και ως κέντρο των ΕΠΟΝιτών, άλλοτε και των Μακρονησιωτών, εντάχθηκαν και απολυμένοι από τη Μακρόνησο, όπως ο Αντώνης Μπριλλάκης, ο Πότης Παρασκευόπουλος και ο Παναγιώτης Κατερίνης.

Στο πλαίσιο των μέτρων ανασυγκρότησης των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων, η 7η Ολομέλεια προσέλαβε τους Νίκο Μπελογιάννη και Νίκο Ακριτίδη ως αναπληρωματικά μέλη της ΚΕ.

Λίγες μέρες μετά την 7η Ολομέλεια ο Μπελογιάννης αναχώρησε για την Ελλάδα από την πολιτική προσφυγιά όπου βρισκόταν, μέσω της διαδρομής Παρίσι - Ρώμη - Αθήνα. Εφθασε αεροπορικώς στις 7 Ιούνη 1950, με το όνομα Ερρίκος Πανόζ στο αργεντινό του διαβατήριο. Πέντε μήνες αργότερα, το Νοέμβρη του 1950, τον ακολούθησε ο Νίκος Ακριτίδης.

Ο Μπελογιάννης δούλεψε ως καθοδηγητής των παράνομων Οργανώσεων του ΚΚΕ, μαζί και των Πλουμπίδη και Βαβούδη.

Σε τηλεγράφημα, με ημερομηνία 21 Ιούνη 1950, που έστειλε στο ΠΓ μετά τον ερχομό του ο Μπελογιάννης ανέφερε για τους Πλουμπίδη και Βαβούδη, με τους οποίους είχε εντολή να μη συνδεθεί:

«Από 1

Αρ. 31

Εφθασα 7 Ιούνη. Ρώμη ψώνισα ένα Ιταλό 300 δολάρια και έβγαλε τράνζιτο. Σας γράφω κρίσεις μου για ανθρώπους μας. Ο Μπ (Νίκος Πλουμπίδης) είναι εντάξει (...) Αρρώστια και απομόνωση συντελούν βλέπει μερικά ζητήματα στενά σχολαστικά χλιαρά. Κουφός (Νίκος Βαβούδης) μάλλον εντάξει. Σε άρρωστο Μπ, πρότεινε αναλάβει αυτός καθοδήγηση»³.

Η πολεμική για την αποστολή Μπελογιάννη «Αφιερωμένο στο Νίκο Μπελογιάννη».Εργο του Γιώργου Φαρσακίδη

Σχετικά με την αποστολή του Νίκου Μπελογιάννη έχει διεξαχθεί και συνεχίζεται ως τις μέρες μας έντονη ιδεολογικοπολιτική επίθεση κατά του ΚΚΕ, κυρίως από την πλευρά του οπορτουνιστικού χώρου. Στο επίκεντρο της επίθεσης βρίσκεται πρωταρχικά ο χαρακτήρας του ΚΚΕ ως Κόμματος νέου τύπου, όπως επίσης και ο τότε ΓΓ της ΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης.

Τόσο στην προπολεμική περίοδο, όσο και στα χρόνια που αναφερόμαστε, στην επίθεση κατά του ΚΚΕ και του Ζαχαριάδη ως Γενικού Γραμματέα πρωτοστάτησαν φυσικά οι ιδεολογικοί και πολιτικοί μηχανισμοί της αστικής τάξης. Ωστόσο, πολλές φορές η παρέμβασή τους γινόταν σχεδόν περιττή, αφού το ρόλο τους αναλάβαιναν άλλοι, προερχόμενοι «εκ των έσω». Για παράδειγμα, είναι περίπου μνημειώδης η συκοφαντική επίθεση του Γιάννη Πετσόπουλου, ο οποίος, σε βιβλίο του - λίβελο⁴ κατά του Ζαχαριάδη, τον κατηγορεί ότι «έσπασε» στα μπουντρούμια της Μεταξικής δικτατορίας και έγραψε ένα σοσιαλπατριωτικό γράμμα (εννοεί το πρώτο γράμμα για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο), προκειμένου να σώσει τη ζωή του!

Μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956) ακολούθησε η 6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ (11-12 Μάρτη 1956), η οποία καθαίρεσε τον Ζαχαριάδη από ΓΓ της ΚΕ και μέλος του ΠΓ. Στη συνέχεια η 7η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ (18-24 Φλεβάρη 1957) τον καθαίρεσε από την ΚΕ και τον διέγραψε από μέλος του Κόμματος, ενώ αποφάσισε να διερευνήσει ολόκληρη την κομματική πορεία του, για να εξετάσει αν ήταν πράκτορας του εχθρού.

Σχεδιάγραμμα εποχής που αναπαριστά την εκτέλεση των Μπελογιάννη, Καλούμενου, Μπάτση και Αργυριάδη

Ολα αυτά τα χρόνια, τόσο η αστική όσο και η οπορτουνιστική προπαγάνδα έχουν υψώσει ένα αντιδημοκρατικό ιδεολογικό τείχος, με σκοπό να γίνει απροσπέλαστη, αν όχι να φαίνεται εκ προοιμίου αφερέγγυα και δογματική, κάθε άλλη φωνή που επιχειρεί να κρίνει αντικειμενικά τον Ζαχαριάδη. Σε αυτό το πλαίσιο αντιμετωπίζεται και η αποστολή του Μπελογιάννη στην Ελλάδα.

Ο οπορτουνιστικός χώρος έχει υποστηρίξει ότι η αποστολή του Μπελογιάννη υπονόμευε την πορεία της πολιτικής και δημοκρατικής ομαλότητας που, όπως ισχυρίζεται, είχε ξεκινήσει από τον Απρίλη του 1950, με το σχηματισμό της κυβέρνησης Ν. Πλαστήρα - Σοφ. Βενιζέλου - Γ. Παπανδρέου. Και αυτό γιατί:

«Οταν ο Μπελογιάννης έφυγε από το Βουκουρέστι, άφησε εκεί μια κομμουνιστική ηγεσία και ένα Κόμμα που μολονότι είχε ηττηθεί, δεν είχε αποβάλει την αντάρτικη στολή και την ψυχολογία του βουνού. Ο Ζαχαριάδης διακήρυσσε από το ραδιοφωνικό σταθμό που είχε εγκαταστήσει στις ανατολικές χώρες ότι οι αντάρτες κρατούν τα όπλα "παρά πόδα".

(...) Ετσι στο εσωτερικό της χώρας άρχισε να καλλιεργείται από το "σκληρό πυρήνα" της άκρας δεξιάς η ανησυχία ότι οι κομμουνιστές ετοιμάζουν τον "τρίτο γύρο"»⁵.

Ακόμα:

«Και ο Μπελογιάννης, σ' αυτή την υπόθεση (...) ήταν ο ιδεολόγος κομμουνιστής που αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια και πνευματική ηρεμία τις συνέπειες ενός εμφυλίου πολέμου που, ενώ είχε λήξει από καιρό, οι "σκληροί" πυρήνες των αντιπάλων συντηρούσαν το κλίμα του τεχνητά, σ' ένα απίθανο και εθνικά επιζήμιο πολιτικό παιχνίδι»⁶.

«Η εκτέλεση του Μπελογιάννη». Πίνακας του Πέτερ ντε Φράνσια

Χαώδης είναι η απόσταση που χωρίζει αυτές τις απόψεις από κάθε έννοια επαναστατικής αντίληψης και πρακτικής, που περιλαμβάνει και την παράνομη, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε συνθήκες. Είναι άποψη που αρνείται κάθε έννοια στοιχειώδους αντίστασης απέναντι στην αιματοβαμμένη αστική εξουσία.

Παρόμοιες αντιλήψεις του οπορτουνιστικού χώρου δείχνουν επιπλέον τέλεια αδιαφορία για όσα συνέβαιναν στον κόσμο, που μέρος τους αποτελούσαν και οι εξελίξεις στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα οι τέτοιες απόψεις της ηττοπάθειας και της υποταγής εμπεριέχουν και το εχθρικό στοιχείο απέναντι στην πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης, που την τοποθετούν στη θέση της συνυπεύθυνης με τις ΗΠΑ για την πολιτική του «ψυχρού πολέμου». Κι ας κηρύχθηκε ο τελευταίος από τον ιμπεριαλισμό, κόντρα στη φιλειρηνική πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων κρατών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Είναι γεγονός ότι η 6η Ολομέλεια (9 Οκτώβρη 1949) είχε αποφασίσει:

«...στη χώρα ξεσπούν κα φουντώνουν μεγάλοι λαϊκοί αγώνες, ενώ οι κύριες δυνάμεις του ΔΣΕ, παρά τη μοναρχοφασιστική επιτυχία στο Βίτσι - Γράμμο, παραμένουν άθιχτες και με το όπλο παρά πόδα»⁷.

Ταυτόχρονα, η 6η Ολομέλεια είχε αποφασίσει την πλήρη αλλαγή της τακτικής του ΚΚΕ. Συγκεκριμένα:

Ατομικό βιβλιάριο του μαχητή του ΔΣΕ Νίκου Μπελογιάννη

«α) Να σταματήσει σήμερα τον ένοπλο αγώνα αφήνοντας μόνο μικρά παρτιζάνικα τμήματα, σαν μέσο πίεσης για όσο το δυνατόν περισσότερο εκδημοκρατισμό της πολιτικής ζωής του τόπου με βάση τις προτάσεις της Σ.Ε. και σαν μορφή άμυνας εναντίον του δολοφονικού οργίου των κρατικών και παρακρατικών οργάνων του μοναρχοφασισμού.

β) Να μεταφέρει το κέντρο βάρους της δουλειάς του στην οργάνωση και καθοδήγηση των οικονομικών και πολιτικών αγώνων... (...)

δ) Στο κέντρο της προσοχής του Κόμματος πρέπει να μπει το πρόβλημα της υπεράσπισης της ειρήνης (...)

ζ) Το Κόμμα πρέπει, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που υπάρχουν, να βγάλει στην Αθήνα νόμιμη, περιοδική, μαζική πολιτική εφημερίδα»⁸.

Με βάση αυτά τα ντοκουμέντα πρέπει να προσεγγίζεται η ιστορική αλήθεια και για την «υπόθεση Μπελογιάννη», ανεξάρτητα από το γεγονός ότι στην πολιτική του ΚΚΕ εντοπίζεται η αντίφαση, από τη μία να γίνεται λόγος για επαναστατική κατάσταση και από την άλλη να ακολουθείται (σωστά) η προηγούμενη πολιτική κατεύθυνση.

Ομως, η επίθεση για την αποστολή Μπελογιάννη έχει και τα συκοφαντικά χαρακτηριστικά της. Εξιστόρησε στο παρελθόν η Ελλη Παππά, που τα λεγόμενά της έγραψε η «Αυγή» μετά το θάνατό της:

«Ο Ζαχαριάδης είχε ανάγκη να δημιουργήσει τον μύθο ενός μάρτυρα και τον μύθο ενός προδότη. Τον Μπελογιάννη τον χρησιμοποίησε στη θέση του μάρτυρα. Και τον Πλουμπίδη στη θέση του προδότη»⁹.

Τα ίδια έγραψαν οι Πότης Παρασκευόπουλος, Τάσος Βουρνάς κ.ά. Τα γεγονότα διαψεύδουν τέτοιες αυθαιρεσίες.

Η αποστολή του Μπελογιάννη ήταν αναγκαία και από την άποψη ότι χρειαζόταν να έρθει στην Ελλάδα κάποιο από τα πιο ικανά στελέχη που διέθετε τότε το ΚΚΕ. Και ήρθαν εκείνα τα χρόνια δεκάδες στελέχη από την προσφυγιά, για να βοηθήσουν στην ανασυγκρότηση του Κόμματος. Ετσι έπρεπε να κάνει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σέβεται το όνομά του και την ιστορία του.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, μαχητής στο Δημοκρατικό Στρατό

Εκείνα τα χρόνια ήρθε παράνομα η Ρούλα Κουκούλου, γυναίκα του Ζαχαριάδη, μέλος της ΚΕ. Επίσης, τα μέλη του ΠΓ Γιώργης Βοντίσιος (Γούσιας), Κώστας Κολιγιάννης, Γιώργης Ερυθριάδης (Πετρής), πολλά μέλη της ΚΕ, όπως οι Αύρα Παρτσαλίδου, Χαρίλαος Φλωράκης, Κώστας Λουλές, Μιλτιάδης Πορφυρογένης, Βασίλης Ζάχος, Μήτσος Δάλλας και άλλοι. Ο Πλουμπίδης ζητούσε να έρθει στην Ελλάδα μέλος του ΠΓ, μετά τη σύλληψη του Αναστασιάδη.

Στον Μπελογιάννη το ΠΓ και η ΚΕ είχαν επενδύσει μεγάλες ελπίδες. Το έδειχναν η ανάδειξή του στην ΚΕ και η ευθύνη που του ανατέθηκε στον παράνομο μηχανισμό.

Ετσι, είναι απόλυτα ταιριαστές οι παρακάτω φράσεις:

«Για να μην υπάρξουν ταλαντεύσεις και στο εσωτερικό και να εφαρμοστεί πιστά η γραμμή της, η ηγεσία του ΚΚΕ στέλνει με πλαστά διαβατήρια στην Ελλάδα τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Νίκο Μπελογιάννη και Νίκο Ακριτίδη, παλιό μαθητή της Σχολής Ευελπίδων και ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ κατά την Κατοχή»¹⁰.

Ο Μπελογιάννης είχε γράψει στο ημερολόγιό του:

«...μια ζωή μονότονη, πληχτική, χωρίς σοβαρό περιεχόμενο. Οαση η Συνδιάσκεψη και η 6η Ολομέλεια. Ο καιρός περνάει με το διάβασμα και με την προσμονή να ριχτούμε από μέρα σε μέρα στη δουλειά και στη δράση»¹¹.

Μαρμάρινη στήλη στην κορυφή Γκόλιο του Γράμμου προς τιμήν του Νίκου Μπελογιάννη

Ιδιαίτερα σε εκείνες τις συνθήκες στην Ελλάδα έπρεπε να έρθουν στελέχη σαν τον Μπελογιάννη, για τον οποίο ισχύουν στο ακέραιο τα λόγια του Στάλιν:

«Να θυμάστε, σύντροφοι, ότι μόνο εκείνα τα στελέχη είναι καλά, που δε φοβούνται τις δυσκολίες, που δεν κρύβονται από τις δυσκολίες, αλλά, αντίθετα, πηγαίνουν να συναντήσουν τις δυσκολίες για να τις υπερνικήσουν και να τις εξαλείψουν. Μόνο στην πάλη με τις δυσκολίες σφυρηλατούνται τα πραγματικά στελέχη»¹².

Στα τόσα που γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τον Μπελογιάννη, μετά το θάνατο της Ελλης Παππά, οι ρήτορες και οι συγγραφείς επιδίωξαν να αποσυνδέσουν τον Μπελογιάννη από το πραγματικό γεγονός: Οτι έζησε και εκτελέστηκε ως στέλεχος του ΚΚΕ. Ταυτόχρονα ισχυρίστηκαν και συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι ο Μπελογιάννης δεν ανήκει στο ΚΚΕ, αλλά ότι ανήκει στη λεγόμενη «κομμουνιστική αριστερά» ή και γενικότερα στην «αριστερά»! Ετσι, μετά τον Λ. Κύρκο, ο οποίος έγραψε ότι ο Μπερλινγκουέρ του θύμισε αργότερα κάτι από τον Μπελογιάννη(!), πολλοί ακόμα από τον οπορτουνιστικό και σοσιαλδημοκρατικό χώρο, όπως οι Π. Παρασκευόπουλος, Τ. Βουρνάς κ.ά. έγραψαν παρόμοια φαιδρά, ενώ στην ΕΤ-3 (27/3/2010) ο συγγραφέας Β. Βασιλικός είπε ότι ο Μπελογιάννης ήταν ο Ελληνας Γκράμσι!... Το μνημείο προς τιμήν του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, που εκτελέστηκαν στο Γουδή

Επίσης έχουν επιχειρήσει διάφοροι να «τεκμηριώσουν» το παράδοξο, ότι ο Μπελογιάννης, όπως και ο Πλουμπίδης, δεν ανήκουν στο ΚΚΕ, αλλά ότι ανήκουν στον πολιτικό χώρο που βρίσκονται σήμερα τα συγγενικά τους πρόσωπα!...

Οι Μπελογιάννηδες ανήκουν στο ΚΚΕ. Και βεβαίως δεν ανήκουν πολιτικά στους συγγενείς τους, οπουδήποτε και αν βρίσκονται οι τελευταίοι ιδεολογικά ή και κομματικά. Είναι τελείως διαφορετικοί οι συγγενικοί δεσμοί αίματος από τους δεσμούς αίματος των ηρωικών νεκρών μας με το ΚΚΕ. Μόνον αυτοί οι δεσμοί μπορούν να αποτιμηθούν ιστορικά και πολιτικά.

Παρόμοιες τοποθετήσεις είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν η Ελλη Παππά. Σε μία από αυτές, με αφορμή συνέντευξη που έδωσαν στη ΝΕΤ (22 Απριλίου 1998) η ίδια και η Διδώ Σωτηρίου, είχε απαντήσει ο «Ριζοσπάστης» με το άρθρο «Το ΚΚΕ γεννάει Μπελογιάννηδες»¹³. Ανάμεσα σε άλλα στο άρθρο γράφτηκε:

«...δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει, τόσο ορισμένες ουσιώδεις παραλείψεις, όσο και αρνητικές υπογραμμίσεις στις οποίες στάθηκαν η Διδώ Σωτηρίου και η Ελλη Παππά.

(...) Ο Νίκος Μπελογιάννης υπήρξε γνήσιο παιδί του ΚΚΕ. Στις γραμμές του διαπαιδαγωγήθηκε και αναπτύχθηκε, μέσα στις φυλακές, στην ΕΑΜική Αντίσταση, στο Δημοκρατικό Στρατό, στην παρανομία. Ουσιαστικά ο Μπελογιάννης, όντας στο ΚΚΕ από τα πρώτα εφηβικά χρόνια μέχρι το τέλος του, δεν γνώρισε άλλη ζωή πέραν αυτής στο ΚΚΕ. Εκεί διαμόρφωσε την προσωπικότητά του. Δίχως το ΚΚΕ δεν θα υπήρχε Μπελογιάννης. Οπως δεν θα υπήρχαν και οι χιλιάδες επώνυμοι και μη επώνυμοι Μπελογιάννηδες που γέννησε τούτο το Κόμμα.

Και όμως, αυτό το οφθαλμοφανέστατο, αυτό το χιλιάδες φορές αποδεδειγμένο και θεμελιακής σημασίας θέμα, δεν θεώρησαν άξιο λόγου να το αναφέρουν ούτε μια φορά οι Ελλη Παππά και Διδώ Σωτηρίου(...) Το προσπέρασαν ως μη υπάρχον.

Ο Ν. Μπελογιάννης μετά την απελευθέρωση, ανάμεσα σε συμπολεμίστριες και συμπολεμιστές του στον ΕΛΑΣ

(...) Να σημειωθεί με την ευκαιρία ότι μια σειρά ασχολούμενοι με την ιστορία του ΚΚΕ συνηθίζουν να διαχωρίζουν τα πρόσωπα από το Κόμμα, σα να πρόκειται για δύο άσχετες μεταξύ τους οντότητες».

Μετά το θάνατο της Ελλης Παππά δημοσιεύτηκαν από το Μουσείο Μπενάκη σε βιβλίο τα δύο πολυσέλιδα κείμενά της που είχε καταθέσει σε αυτό πολλά χρόνια πριν, με την εντολή να δημοσιευτούν αφού πεθάνει.

Διαβάζοντας το βιβλίο αντιλαμβάνεται κανείς γιατί πανηγύρισε ο αστικός Τύπος, που βεβαίως δεν σκοτίστηκε για την ιστορική αλήθεια, παρά μόνο για το πώς θα επιτεθεί στο ΚΚΕ. Το βιβλίο περιέχει κατωτάτου επιπέδου αναφορές της Ελλης Παππά σε πρόσωπα και πράγματα, καθώς και πολλές ανακρίβειες, που ο «Ριζοσπάστης» έχει αναφερθεί εκτενώς και σχολιάσει.

Στο μεταξύ τίποτα το νέο δεν υπάρχει στα δημοσιεύματα του αστικού Τύπου. Απλώς αναμασούν τα ίδια. Και εκλαμβάνουν περίπου ως θέσφατο οτιδήποτε έχει πει κάποιος από τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής, αρκεί αυτό να στρέφεται κατά του ΚΚΕ. Για τον ίδιο λόγο αντιμετωπίζουν ως ιστορική πηγή κάθε μαρτυρία της Ελλης Παππά. Αυτό συνιστά αυθαιρεσία. Το γιατί, φαίνεται από το εξής παράδειγμα:

Πολλές φορές η Ελλη Παππά υπογράμμισε σε συνεντεύξεις της ότι ο Μπελογιάννης της είπε «να ζήσεις για το παιδί και για την εκδίκηση». Το νόημα που η Ελλη Παππά έδωσε σε αυτή τη φράση έπειτα από χρόνια, είναι ότι με τη λέξη «εκδίκηση» ο Μπελογιάννης, ούτε λίγο ούτε πολύ, εννοούσε ανατροπές στην οργανωτική λειτουργία του Κόμματος, στα επαναστατικά του χαρακτηριστικά και άλλα, όπως και «εκδίκηση» για την επιλογή από το ΚΚΕ της ένοπλης πάλης στα 1946-1949. Ομως, άλλα έγραψε η ίδια πριν από πολλά χρόνια σχετικά με τη λέξη «εκδίκηση».

Ο Μπελογιάννης υποβάλλει ερωτήσεις στο μάρτυρα κατηγορίας Ι. Πανόπουλο (διευθυντή της Αστυνομίας Πόλεων)

Στις 3 Μάη 1952 ο ραδιοφωνικός σταθμός «Ελεύθερη Ελλάδα» μετέδωσε το δεύτερο γράμμα της Ελλης Παππά, που είχε δημοσιευτεί στη γαλλική εφημερίδα «Ουμανιτέ» τέσσερις μέρες πριν (29 Απρίλη), με τον τίτλο «Εκδίκηση». Εκεί έγραψε:

«Πρέπει να ζήσεις για την εκδίκηση. Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη όταν έφευγε για το εκτελεστικό απόσπασμα. Είμαι βέβαιη πως εσείς λεύτεροι άνθρωποι στην Ελλάδα και σ' όλο τον κόσμο, τον ακούσατε μαζί μου, μα και πως σας εμπνέουν την ίδια αγανάκτηση, την ίδια φλόγα, για να εκδικηθείτε τους δολοφόνους του Μπελογιάννη, τους δολοφόνους χιλιάδων και χιλιάδων αγωνιστών, εκείνους που αλυσοδένουν τους λαούς και δολοφονούν τα καλύτερα παιδιά του»¹⁴.

Εξάλλου, στα γράμματα που έστειλε στον Νίκο Ζαχαριάδη από τη φυλακή το 1952, η Ελλη Παππά αναφέρθηκε και πάλι στην «εκδίκηση», γράφοντας:

«Αγαπητέ μου σ., αυτά είναι λίγα μπροστά στα όσα έχω να σου πω. Δεν ξέρω αν κατάφερα τίποτα, βλέπεις δεν διαβάζω¹⁵και τι γράφω και ίσως βρεις και ασυναρτησίες. Πάντως το να σας το πω έστω και κουτσά το θεωρώ σαν υπέρτατη υποχρέωσή μου και σε σας και στο Κόμμα και στην εκδίκηση που μου ζήτησε ο Νίκος. Σκέφτεσαι σ. πως όλη αυτή η πλεκτάνη δεν θα μπορούσε να γίνει αν ζούσε; Γι' αυτό τον φάγανε (...) Σύντροφε, σου στέλνουμε όλη μας τη σκέψη, την αγάπη και την ελπίδα πως θα γιατρέψετε γρήγορα την κατάσταση όπως πρέπει και όπως περιμένουμε»¹⁶.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του, στο εργοστάσιο σιδηροδρόμων της Ρουμανίας

Τόσο από αυτό, όσο και από το γράμμα στην «Ουμανιτέ», γίνεται φανερό ότι άλλο ήταν το νόημα της λέξης «εκδίκηση» και όχι αυτό που εκ των υστέρων υποστήριξε η Ελλη Παππά.

Το βέβαιο είναι ότι ο Μπελογιάννης επέδειξε αταλάντευτη στάση στην εφαρμογή της πολιτικής του Κόμματος. Και πάντως κανένας δεν δικαιούται να «μεταφέρει» σήμερα τον Μπελογιάννη στον λεγόμενο «ανανεωτικό» χώρο. Γιατί αυτό επιχειρείται.

Δεν είναι, λοιπόν, αξιόπιστη κάθε μαρτυρία της Ελλης Παππά, αφού στα λόγια και στα γραπτά της υπάρχουν πολλές αντιφάσεις. Ας προστεθούν εδώ και τα παρακάτω αξιοσημείωτα:

Αν και η Ελλη Παππά σωστά πάλεψε για να πείσει ότι ο Πλουμπίδης δεν ήταν πράκτορας του εχθρού, όπως τον είχε άδικα κατηγορήσει η ηγεσία του ΚΚΕ, ωστόσο κάποιο διάστημα και η ίδια είχε ερωτηματικά για τον Πλουμπίδη, τα οποία διατύπωσε στον Ν. Ζαχαριάδη σε μία από τις εκθέσεις που του έστειλε από τη φυλακή.

H Ελλη Παππά ήταν κατηγορηματική και για την Ρόζα Ιμβριώτη και για πολλές άλλες συγκρατούμενές της:

«Χρησιμοποιούνται ανεξέλεγκτα από την οργάνωση στοιχεία αντικομματικά - αντιηγετικά που έκαναν θραύση στις φυλακές και στις εξορίες (όπως κάτι δικηγορίνες που είχαμε εδώ) ή η Ρόζα Ιμβριώτη που στην εξορία έκανε καθαρά αντιηγετική δουλιά και κατά τη γνώμη μου είναι πράχτορας»¹⁷.

Εργάτες του εργοστασίου «Ναγκέμπα» της ΓΛΔ, το οποίο μετονομάστηκε σε «Μπελογιάννης» σε πρωτομαγιάτικη εκδήλωση, μαζί με Ελληνες πολιτικούς πρόσφυγες να κρατούν μια φωτογραφία του Μπελογιάννη

Κατηγορηματική ήταν η Ελλη Παππά και όσον αφορά τον Βαβούδη. Σίγουρα χαφιέ θεωρούσε η Ελλη Παππά και τον Νίκο Ακριτίδη. Μέχρι το θάνατό της πίστευε ότι ο Ακριτίδης πρόδωσε τον Μπελογιάννη. Εγραψε η Ελλη Παππά στον Ζαχαριάδη:

«Και - έξω απ' τους μικρούς - πραγματικός χαφιές είναι αυτός που βρίσκεται στην Αθήνα επικεφαλής της δουλιάς. Αν αυτός είναι πάντα ο Ακριτίδης, τότε χαφιές είναι ο Ακριτίδης».¹⁸

Ακόμα:

«2) Τι συμβαίνει με τους κώδικες; Πριν αρχίσει η δεύτερη δίκη ο Μπάρμπας μού είχε γράψει πως αρχείο δεν κρατιόταν και δεν μπορούσαν να έχουν τίποτα στα χέρια τους. Αποδείχτηκε ότι είχαν πολλά στα χέρια τους. Σχηματίσαμε βαριές υπόνοιες για τον Βαβούδη. Ο Νίκος μάλιστα στην Καλλιθέα μου είπε πως ο Β. στην κατοχή ήταν στον Τίτο και μπορεί να τον ψωνίσανε τότε. Για το Β. εγώ είχα υπόνοιες από τις εκλογές του 1950. Αλλοτε μπορώ να σας πω πού τις στήριζα. Τις είπα στον Μπάρμπα, που όμως δεν τις πήρε στα σοβαρά. Και μάλιστα του τις είπε σαν κριτική δική μου. Από τότε χρονολογείται και το άσβεστο μίσος του Β. για μένα που το πληροφορήθηκα πολύ αργά, μόλις είδα το αξιοθρήνητο σήμα για μένα και το Νίκο. Τις υπόνοιές μου για αυτόν τις διατηρώ. Κανείς δεν τον είδε νεκρό. Θα φρίξετε αν κάποτε μάθετε πώς δούλευε αυτός ο άνθρωπος. Μα και μόνο η προσπάθειά του να μας συκοφαντεί όλους και η τάση του να θέλει να πάρει όλη τη δουλειά στα χέρια του, δείχνουν πολλά. Ούτε και μπορούμε να πιστέψουμε πως αυτοί έχουν στις γραμμές μας ένα πράχτορα και όχι δίχτυ από τέτοιους. Αν οι κώδικες δεν είναι από τον Βαβούδη, ποιος τους έδωσε; Σ' αυτό ίσως θα μπορούσε να δώσει απάντηση ο Μπάρμπας. Νομίζω πως αυτό θα μπορούσε να το κάνει μόνο ο Ακριτίδης»¹⁹.

Επομένως, ούτε η Ελλη Παππά ήταν απαλλαγμένη από τη γενικότερη τάση «χαφιεδολογίας», βεβαίως σε συνθήκες που η Ασφάλεια κατέφερε ισχυρά χτυπήματα στις παράνομες οργανώσεις του, αλλά και σε συνθήκες εσωκομματικής ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης, την οποία αξιοποιούσε ο ταξικός εχθρός.

Το γεγονός ότι η Ελλη Παππά έκανε λαθεμένες εκτιμήσεις για πρόσωπα και πράγματα, εξηγείται, μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί και να δικαιολογείται, παίρνοντας κανείς υπόψη τις δύσκολες και σύνθετες συνθήκες δράσης του ΚΚΕ. Ωστόσο, στις μέχρι το θάνατό της δημόσιες τοποθετήσεις δεν έχει σταθεί αυτοκριτικά, ενώ έχει επιπλέον καταγγείλει άλλους που υπέπεσαν στα ίδια λάθη με τα δικά της.

Η πρώτη δίκη με το νόμο 509/1947 Ο Μπελογιάννης έπεσε στα χέρια της Ασφάλειας στις 20 Δεκέμβρη 1950. Οι αστυνομικοί, που, κατά πάσα πιθανότητα, τον περίμεναν, τον συνέλαβαν μόλις μπήκε στο σπίτι της οδού Πλαπούτα 30, κοντά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το σπίτι λειτουργούσε ως γιάφκα του παράνομου μηχανισμού.

Η σύλληψη ανακοινώθηκε από τον Τύπο στις 4 Γενάρη 1951. Αναφέρονταν ανάμεσα σε άλλα:

«Ο Νίκος Μπελογιάννης, εξ Αμαλιάδος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, αποσταλείς κατόπιν εντολής του Πολιτικού Γραφείου από τας χώρας του Παραπετάσματος εις την Ελλάδα (...) διά την ανασυγκρότησιν του παρανόμου μηχανισμού και την προπαρασκευήν του Τετάρτου Γύρου. (...) συνελήφθη εις τας Αθήνας, κατόπιν κεραυνοβόλου ενεργείας της Ασφαλείας του Κράτους, (...) Ο Μπελογιάννης έφθασεν εις τας Αθήνας, κατέλυσεν εις το ξενοδοχείον «Μέγα» και ήρχισεν αμέσως τας επαφάς του με τα στελέχη, χρησιμοποιών ως σύνδεσμον την Ελλη Ιωαννίδου, μέλος της ΚΟΑ»²⁰.

Προσωπικότητες παγκόσμιου κύρους, (στη φωτ. από πάνω αριστερά) όπως ο Λουί Αραγκόν, ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Τσάρλι Τσάπλιν και άλλοι, κινητοποιήθηκαν μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους για τη σωτηρία του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του

Μαζί με τον Μπελογιάννη δικάστηκαν ακόμα 92 σύντροφοι.

Οι 93 κομμουνιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη με βάση το νόμο 509/1947, ότι επεδίωξαν «την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος».

Η δίκη τους άρχισε στις 19 Οκτωβρίου 1951 στο Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, που συνεδρίαζε στα δικαστήρια της οδού Σανταρόζα. Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο αντισυνταγματάρχης της στρατιωτικής δικαιοσύνης Ανδρέας Σταυρόπουλος και στρατοδίκες οι ταγματάρχες Νικόλαος Κομνιανός, Γεώργιος Παπαδόπουλος (ο μετέπειτα δικτάτορας), Γεώργιος Κοράκης και ο λοχαγός Θεμ. Κυριακόπουλος.

Με τη στάση του στο δικαστήριο ο Μπελογιάννης συνέτριψε το κατηγορητήριο, υπεράσπισε την πολιτική του ΚΚΕ και τον αγώνα του ΔΣΕ:

«Αντιτάξαμε βία στη βία. Δεν ήταν δυνατό να καθίσουμε και να λέμε "σφάξε με αγά μου, ν' αγιάσω". Η πολιτική μας αυτή στηρίζονταν στο λαό, γι' αυτό και τρία χρόνια αντιμετωπίσαμε τόσες δυσκολίες»²¹.

Τέλειωσε την απολογία του με τα παρακάτω λόγια:

«Σας μίλησα για την πολιτική του ΚΚΕ. Θέλω όμως να τονίσω και αυτό: Οτι το ΚΚΕ έχει ρίζες στο λαό ποτισμένες με αίμα και δεν εξοντώνεται ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Η πολιτική του απόβλεπε πάντοτε στο καλό του λαού και της χώρας μας. Σ' αυτό αποβλέπει και σήμερα. Γι' αυτό και ο λαός το υποστηρίζει. (...) Γι' αυτή μας την πολιτική με δικάζετε. Δεν ζητώ την επιείκειά σας. Θα δεχτώ με περηφάνια και στωικότητα την καταδίκη μου και θαρραλέα θα αντιμετωπίσω ακόμη και το εκτελεστικό σας απόσπασμα»²².

Η δίκη διάρκεσε ως τις 16 Νοεμβρίου. Από τους 93 κατηγορούμενους οι 12 καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Μετά τη δίκη, ο Μπελογιάννης μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας. Εκεί ολοκλήρωσε το γνωστό βιβλίο «Σχέδιο για μια ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας: Πρώτες μακρινές ρίζες, προσχέδιο, σημειώσεις», το οποίο είχε αρχίσει να σχεδιάζει στο κελί της απομόνωσης.

Οι ασύρματοι - η δεύτερη δίκη με το νόμο 375/1936 Στο μεταξύ, δύο μέρες πριν από τη λήξη της πρώτης δίκης, στις 14 Νοεμβρίου 1951, δυνάμεις της Κρατικής Ασφάλειας περικύκλωσαν τη βίλα «ΑΥΡΑ» στην Ανω Γλυφάδα και το σπίτι της οδού Λυκούργου 39 στην Καλλιθέα. Η βίλα «ΑΥΡΑ», όπου ζούσε η οικογένεια του Ηλία Αργυριάδη, παλιού στελέχους του ΚΚΕ, ήταν η κρύπτη του ενός ασυρμάτου και το σπίτι της Καλλιθέας όπου κατοικούσε η οικογένεια του Νίκου Καλούμενου, επίσης παλιού στελέχους του Κόμματος, ήταν η κρύπτη του δεύτερου ασυρμάτου. Σε αυτή βρισκόταν εκείνη την ώρα και ο Βαβούδης. Στο μεταξύ, από τις 23 Οκτωβρίου 1951 είχε συλληφθεί από την Ασφάλεια Πειραιά ο δικηγόρος και οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης.²³

Ο Αργυριάδης συνελήφθη, ενώ η γυναίκα του Κατερίνα Δάλλα αυτοκτόνησε. Η ασυρματίστρια Ρούλα Λαζαρίδου είχε φυγαδευτεί από τον Βαβούδη. Συνελήφθησαν επίσης ο Καλούμενος και η γυναίκα του Ουρανία. Ο Βαβούδης αυτοκτόνησε μέσα στην κρύπτη.

Με το «στοιχείο» των ασυρμάτων άρχισε στις 15 Φεβρουαρίου 1952 η δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και ακόμα 28 κομμουνιστών, με την κατηγορία της «διενέργειας κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους».

Η δίκη στο Α΄ Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών διεξήχθη με βάση τον Μεταξικό νόμο 375/1936, που ανασύρθηκε από τα συρτάρια και μπήκε σε εφαρμογή.

Με την κατηγορία της κατασκοπείας το αστικό κράτος επεδίωξε το διασυρμό του ΚΚΕ ως κόμματος ξενοκίνητου, που η δράση του δήθεν ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα του λαού. Η κατηγορία εξυπηρετούσε το στόχο της απομόνωσης του ΚΚΕ από το λαό, τη συκοφάντηση και το μηδενισμό της ηρωικής δράσης του ενάντια στο γερμανοϊταλικό και βουλγαρικό και στη συνέχεια στον αγγλικό και αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ο ταξικός αντίπαλος κατασκεύασε αυτή την κατηγορία διαστρέφοντας απόλυτα το περιεχόμενο του προλεταριακού διεθνισμού, τον πατριωτισμό της εργατικής τάξης.

Στην Ελλάδα, η «Φωνή της Αμερικής» μετέδωσε:

«Η δίκη Μπελογιάννη αποδεικνύει στον Ελεύθερο Κόσμο πως τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου κι αν βρίσκονται, δεν είναι πολιτικά κόμματα, όπως τα υπόλοιπα, αλλά κατασκοπευτικές οργανώσεις»²⁴.

Το αστικό κράτος είχε και άλλους λόγους που χρειαζόταν την αναβίωση του συγκεκριμένου νόμου. Η επιλογή του συντασσόταν με τη διεθνή αντικομμουνιστική υστερία και την ψυχροπολεμική πολιτική του καπιταλισμού. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ίδια περίοδο στις ΗΠΑ (29 Μάρτη 1951) καταδικάστηκαν σε θάνατο ως κατάσκοποι της Σοβιετικής Ενωσης ο Τζούλιους και η Εθελ Ρόζενμπεργκ, που εκτελέστηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα στις 19 Ιουνίου 1953.

Στις 18 Φεβρουαρίου 1952 η ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου «για τους πραγματικούς σκοπούς της νέας δίκης Μπελογιάννη» ανέφερε:

«Ποιος θα πιστέψει το συνεργάτη του Ιταλού κατακτητή και τον οργανωτή της δολοφονίας του Αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ, το δήμιο του ελληνικού λαού Ρέντη, τα παραμύθια και τα κατασκευάσματά του;

Ποιος θα πιστέψει την κατηγορία για κατασκοπεία τη στιγμή που ο επίσημος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον Ο(ργανισμό) Ε(νωμένων) Ε(θνών) Κύρου από πολύ τώρα καιρό ζητούσε απ' την κυβέρνηση, όπως έγραψε το προσωπικό δημοσιογραφικό του όργανο, η «Εστία» της 12^ηςτου Δεκέμβρη 1951, οι κομμουνιστές να δικάζονται όταν δε συνεδριάζει η γενική συνέλευση του ΟΕΕ και με την κατηγορία της κατασκοπείας, ανεξάρτητα αν αυτή στέκει είτε όχι;

(...) Ποιος μπορεί να αμφιβάλλει για τους πραγματικούς σκοπούς της νέας δίκης Μπελογιάννη, όταν οι υπουργοί της παλατιανής καμαρίλας και του Πλαστήρα, Σακελλαρίου και Ρέντης (...) δήλωναν στη Βουλή στις 10 του Δεκέμβρη του 1951 ότι η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη ήταν λάθος, ότι έπρεπε να παραπεμφεί ο Μπελογιάννης με τους συναγωνιστές του στο τακτικό στρατοδικείο, (...) «θα είχον αναμφιβόλως σήμερον εκτελεστεί» (Ρέντης) και όταν ξέρει την κανιβαλική δήλωση του Σακελλαρίου στην ίδια συνεδρίαση: «Σας δίνω το λόγο μου ότι θα εκτελεσθούν όλοι»;»²⁵.

Σε επόμενη ανακοίνωση, στις 23 Φεβρουαρίου 1952, «Η σκηνοθεσία καταρρέει. Κάτω τα χέρια απ' τον Μπελογιάννη» το ΠΓ κατάγγειλε:

«Ο γνωστός (...) Ρέντης ομολόγησε χτες στη Βουλή ότι καταρρακώθηκε κιόλας η εγκυρότητα του στρατοδικείου και της απόφασής του. (...) Το ΚΚΕ ποτέ δεν έκρυψε την πολιτική του (...) δηλώνει ότι είναι πάντα έτοιμο να δεχθεί μέσα στην ίδια την Αθήνα οποιαδήποτε πολιτική αντιδικία με τον μοναρχοφασισμό και την αμερικανοκρατία, εφόσον θα εξασφαλίζονταν οι απαραίτητες νομικές και πολιτικές εγγυήσεις, κάτω από την εποπτεία του ίδιου του λαού και αρμόδιων διεθνών δημοκρατικών και προοδευτικών οργανώσεων».²⁶

Για πολλούς λόγους, λοιπόν, το αστικό κράτος «ξεπάγωσε» το νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας» και οδήγησε τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του σε δεύτερη δίκη, παρά το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο οι εκτελέσεις πολιτικών κρατουμένων είχαν σταματήσει και παρά το γεγονός ότι ο Μπελογιάννης είχε ήδη καταδικαστεί σε θάνατο με το νόμο 509/1947. Η κατηγορία της κατασκοπείας ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο να εμπέσει σε αμνηστία, σε αντίθεση με τις καταδίκες με τον 509, για τις οποίες διαφαινόταν ότι μπορούσε η ποινή του θανάτου να μετατραπεί σε ποινή ισόβιων δεσμών.

Στο μεταξύ, ενώ κινήθηκε η διαδικασία παραπομπής των θανατικών ποινών στο Συμβούλιο Χαρίτων, που σε συνέχεια η γνωμάτευσή του θα αποστελλόταν στον βασιλιά Παύλο, ο οποίος θα έπαιρνε την τελική απόφαση, ογκώθηκε η διεθνής αντίδραση για την ματαίωση των εκτελέσεων και πύκνωσαν οι διαμαρτυρίες και τα τηλεγραφήματα προς την κυβέρνηση και τον βασιλιά. Προσωπικότητες παγκόσμιου κύρους, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Λουί Αραγκόν, ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Ζαν Κοκτώ, και άλλοι, κινητοποιήθηκαν μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους για τη σωτηρία του Μπελογιάννη και των συντρόφων του.

Η κατηγορία «περί κατασκοπείας» αντιμετωπίστηκε ως πρόκληση από ανθρώπους των επιστημών και των τεχνών με διεθνές κύρος, ακόμα και από πολιτικούς του αστικού κόσμου, οι οποίοι αντιμετώπισαν ευέλικτα αυτή την ασύστατη κατηγορία.

Το ΚΚΕ, με ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ, στις 18 Φεβρουαρίου 1952, διακήρυξε:

«Μας κατηγορούν για παράνομη δράση. Τους απαντάμε: Το πιο νόμιμο και ιερό δικαίωμα και υποχρέωση του κάθε πατριώτη Ελληνα είναι να παλεύει την παρανομία τους και το νόμο τους. Η πιο άγια και απαραβίαστη νομιμότητα σήμερα στην Ελλάδα είναι ο αγώνας, ο ανειρήνευτος και αποφασιστικός»²⁷.

Η στάση του Μπελογιάννη και άλλων κατηγορουμένων στη δεύτερη δίκη ήταν υποδειγματική, όπως και στην πρώτη. Η επιχειρηματολογία τους κατακεραύνωσε και συνέτριψε την κατασκευασμένη κατηγορία «περί κατασκοπείας».

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη:

«... Τον Απρίλη του 1944 στη Λακωνία, τότε που ήταν η περίοδος που οι σύμμαχοι ετοίμαζαν την απόβαση στη Δυτική Ευρώπη, το δεύτερο μέτωπο, για να παραπλανηθούν οι γερμανοί έδωσε εντολή εδώ πέρα το Στρατηγείο της Μ. Ανατολής, έδωσε εντολή στον ΕΛΑΣ να αρχίσει μια έντονη δράση κατά των γερμανών, με σκοπό ακριβώς αυτοί να παραπλανηθούν. Και πραγματικά άρχισε αυτή η δράση. Οι γερμανοί νόμισαν ότι μπορεί κάτι να συμβεί εδώ πέρα και άρχισαν να παίρνουν μέτρα και ειδικότερα στη Νότια Πελοπόννησο πιο πολύ. Εκείνη την περίοδο ακριβώς στη Λακωνία πήρα μια πληροφορία ότι θα περάσει ένας γερμανός Στρατηγός με το επιτελείο του και ένα τμήμα γερμανικό για να επιθεωρήσει τα έργα που γινόντουσαν στη Νότια Πελοπόννησο και με ρώτησαν οι άγγλοι τι θα κάνουμε, θα τους χτυπήσουμε ή όχι; Και η ερώτηση αυτή είχε το νόημά της, γιατί ένα γερμανό Στρατηγό θα τον πληρώναμε πολύ ακριβά. Είχαν προηγηθεί άλλες περιπτώσεις. Στο Κούρνοβο ανατινάχτηκε μια αμαξοστοιχία και εκτελέστηκαν 120 στελέχη του ΚΚΕ που είχαν κάνει και στην Ακροναυπλία. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν χωρούν δισταγμοί και αδίσταχτα είπα, χτυπήστε τους. Πέρασαν, δεν έχω ακριβώς την εφημερίδα και ξεχνώ το όνομα του Στρατηγού, τον χτύπησαν, σκοτώθη

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 28.03.2011

23:24

ΠΑΣΟΚ - ΝΔ Φιλοπόλεμες κραυγές με τη φωνή του ντόπιου κεφαλαίου

» Ropewalker Kassandra

Στη λογική του «καλού - κακού» ιμπεριαλιστή οι θέσεις και των άλλων κομμάτων για την επέμβαση

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ υπηρετούν τη στρατηγική του κεφαλαίου. Η θέση τους υπέρ της συμμετοχής της χώρας στο ιμπεριαλιστικό μακελειό, είναι η άλλη όψη της πολιτικής τους ενάντια στο λαό στο εσωτερικό της χώρας

Η ελληνική κυβέρνηση, για λογαριασμό της ντόπιας αστικής τάξης, συντάχθηκε εξαρχής με όσους όρμηξαν να μακελέψουν το λαό της Λιβύης, επιχειρηματολογώντας προκλητικά για το υφιστάμενο πλέγμα υπεράσπισης των συμφερόντων των πολυεθνικών, μέσω των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, που ψευδεπίγραφα αποκαλείται «Διεθνές Δίκαιο». Αυτή την αρχή φρόντισε να ξεκαθαρίσει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας και από το βήμα της Βουλής, στη συζήτηση που έγινε την περασμένη Τρίτη για τις εξελίξεις στη Λιβύη, ύστερα από αίτημα του ΚΚΕ.

Η συζήτηση και γενικότερα η στάση όλων των κομμάτων απέναντι στο νέο ιμπεριαλιστικό έγκλημα δυο πράγματα επιβεβαιώνουν: Πρώτον, ότι ο πόλεμος συνδέεται άμεσα με την καπιταλιστική κρίση και την ανάγκη της πλουτοκρατίας να ανοίξει νέα πεδία για να διοχετεύσει τα σωρευμένα κεφάλαιά της. Στην προκειμένη περίπτωση, η λεία από την επέμβαση στη Λιβύη είναι το πλούσιο σε ενεργειακά κοιτάσματα υπέδαφός της και σ' αυτή τη βάση ξεδιπλώνονται οι ανταγωνισμοί για το ποια αστική τάξη θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι από τη μοιρασιά. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο συμμετέχει στον πόλεμο και η Ελλάδα.

Δεύτερον, ότι η στάση κύρια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ απέναντι στην επέμβαση είναι η άλλη όψη της πολιτικής τους στο εσωτερικό της χώρας, όπου ενιαία χτυπάνε τα δικαιώματα του λαού για λογαριασμό του ντόπιου κεφαλαίου. Από αυτή τη σκοπιά, ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο δεν μπορεί παρά να έχει αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά εναντίωσης στην πολιτική των κομμάτων που με την εσωτερική και εξωτερική τους πολιτική υπηρετούν το κεφάλαιο.

Οχυρωμένος πίσω από τις αποφάσεις του ΟΗΕ, που νομιμοποιούν κάθε ιμπεριαλιστικό έγκλημα, ο Γ. Παπανδρέου είπε στη Βουλή ότι «η Ελλάδα, στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ ο επιτήδειος ουδέτερος των περιφερειακών εξελίξεων». Ζητώντας από το λαό να ξεχάσει ότι ο ίδιος και η συμμαχία του σε ΗΠΑ και ΕΕ συναγελάζονταν με το καθεστώς Καντάφι, όσο αυτό υπηρετούσε τα συμφέροντά τους, ο Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να νομιμοποιήσει την υποκριτική «λογική» της επέμβασης, υποστηρίζοντας ότι ο Μ. Καντάφι επέδειξε «πρωτοφανή και άνευ προηγουμένου σκληρότητα στα αιτήματα των πολιτών του, εξαπολύοντας μια πραγματική εκστρατεία τρόμου, με θύματα κυρίως αμάχους».

«Εθνικό» ό,τι συμφέρει τα μονοπώλια

Στο ίδιο πνεύμα, ισχυρίστηκε ότι η απόφαση του ΟΗΕ «δεν μιλά για κατοχή ή παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας. Δεν μιλά για χερσαίες δυνάμεις. Δεν μιλά για διαμελισμό, ούτε βέβαια μιλά για εξόντωση του Καντάφι», αλλά «αποκλειστικός στόχος είναι η προστασία των αμάχων και η παύση της βίας, προκειμένου στη συνέχεια να επέλθει η ομαλότητα και να δρομολογηθούν ειρηνικές και δημοκρατικές εξελίξεις στη χώρα». Παίζοντας με τις λέξεις, η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει ότι η μορφή του πολέμου είναι ευμετάβολη και εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα κάθε φάσης της επιχείρησης, η οποία δεν παύει όμως να είναι ιμπεριαλιστική, άδικη και δολοφονική.

Με τη φράση «το εθνικό μας συμφέρον είναι να συμβάλουμε στην ενίσχυση της διεθνούς μας αξιοπιστίας» ο πρωθυπουργός επιχείρησε να ταυτίσει το συμφέρον της ντόπιας πλουτοκρατίας, για το οποίο εργάζεται, με αυτό του λαού, για να δικαιολογήσει την πρόσδεση της χώρας στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις αναφορικά με τη Λιβύη. Μάλιστα, με σαφήνεια είπε ότι σε αυτό το πλαίσιο θα συνεχίσει να κινείται η εξωτερική πολιτική της χώρας, αφού «η Ελλάδα οφείλει να έχει παρουσία και φωνή σε αυτές τις εξελίξεις. Ο λόγος της πρέπει να έχει βαρύνουσα σημασία», να αναβαθμιστεί δηλαδή ο περιφερειακός της ρόλος στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, μέσα και από τη συμμετοχή στη σφαγή του λιβυκού λαού.

Προκαλώντας το κοινό αίσθημα του ελληνικού και του λιβυκού λαού, την ίδια ώρα που τα μαχητικά των «συμμάχων» της κυβέρνησης εφορμούσαν από τα αεροδρόμια της Ελλάδας για να επιτεθούν στην Τρίπολη και σε άλλες πόλεις, ο Γ. Παπανδρέου δε δίστασε να ισχυριστεί ότι «ο λιβυκός λαός, την επόμενη μέρα, πρέπει να ξέρει ότι, στο πρόσωπο της Ελλάδας, έχει έναν πραγματικό φίλο. Φίλο με αρχές, φίλο ειλικρινή και ανιδιοτελή. Φίλο, έτοιμο να βοηθήσει το λιβυκό λαό στην ανοικοδόμηση της πατρίδας του».

Σε ό,τι αφορά το επιχειρησιακό σκέλος της ελληνικής εμπλοκής, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλό του, λέγοντας πως «η Ελλάδα, ως όφειλε, παρέχει υποστήριξη επικουρική στις επιχειρήσεις για την προστασία των αμάχων στη Λιβύη. Δεν συμμετέχει σε βομβαρδισμούς, δεν διαθέτει μαχητικά αεροσκάφη». Ταυτόχρονα, επιχείρησε να καθησυχάσει το λαό για τους κινδύνους που συνεπάγεται η εμπλοκή της χώρας στην επέμβαση, λέγοντας ότι «η ελληνική επικράτεια είναι ασφαλής και εκτός του βεληνεκούς πιθανών εχθροπραξιών».

Κυνισμός εκτός ορίων

Ωμός για τα συμφέροντα της ντόπιας πλουτοκρατίας, πέρα από κάθε όριο, ήταν στην ομιλία του ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος αντικατέστησε τον Α. Σαμαρά που βρισκόταν στις Βρυξέλλες. Οπως είπε, «η Ελλάδα παρά τη δυσμενή συγκυρία που βιώνει, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, οφείλει, με ευθύτητα, εντιμότητα και συνέπεια, να δηλώνει παρούσα στις εξελίξεις, να τιμά τις συμβατικές της υποχρεώσεις, να δηλώνει έμπρακτα τη δημοκρατική και φιλελεύθερη στάση της και να αξιοποιεί τα στρατηγικά της πλεονεκτήματα».

Ταυτόχρονα, παρείχε ξεκάθαρη στήριξη στους κυβερνητικούς χειρισμούς, τονίζοντας πως «η Ελλάδα, ορθά, είναι παρούσα στις εξελίξεις του γεωπολιτικού μας περιβάλλοντος. Η χώρα, αξιοποιώντας τη θέση της, οφείλει να επιδιώξει, πέραν των άλλων και τη διπλωματική συμβολή της, ώστε να ανοίξει δίαυλος επικοινωνίας με τους συντελεστές των εξελίξεων στη Λιβύη και την ευρύτερη περιοχή, αλλά και να επαγρυπνεί για τις κυοφορούμενες αλλαγές».

Με άλλα λόγια, η ΝΔ καλεί την κυβέρνηση να αναλάβει πρωτοβουλίες, ώστε μετά την ισοπέδωση της Λιβύης να διασφαλιστούν τα συμφέροντα της ντόπιας ολιγαρχίας, κατ' αντιστοιχία της προσφοράς της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο Δ. Αβραμόπουλος έσπευσε να καλύψει πλήρως και την αισχρή κυβερνητική προπαγάνδα ότι «η Ελλάδα (...) παρέχει διευκολύνσεις στις Συμμαχικές Δυνάμεις, λειτουργώντας υποστηρικτικά στα σχέδια που εφαρμόζονται και (...) δεν επιχειρεί στρατιωτικά», λειτουργώντας με αυτόν τον τρόπο «ως παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή».

Το φιλοπόλεμο κήρυγμα της ΝΔ είναι επικίνδυνο για το λαό, ο οποίος βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο κύκλο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή, προκειμένου να επιβληθεί η «σταθερότητα» που έχουν ανάγκη τα κέρδη των μονοπωλίων.

Στο απόγειο του κυνισμού, ο Δ. Αβραμόπουλος είπε ότι «οφείλουμε να προστατεύσουμε, στην κρίσιμη αυτή οικονομική συγκυρία, τον ελληνικό τουρισμό, πολύτιμη πηγή εισοδήματος για τη χώρα μας, αλλά και την αξιοπρέπεια και την εικόνα της Ελλάδας. Οφείλουμε να προστατεύσουμε τη χώρα μας από το μεταναστευτικό κύμα, μία ορατή απειλή στην περιοχή. Η χώρα μας δεν αντέχει άλλους μετανάστες».

«Καλοί» και «κακοί» ιμπεριαλιστές

Νόθο «αντι-αμερικανισμό» επιχείρησε να «πουλήσει» με την παρέμβασή του ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης, υπερασπιζόμενος την πρόσδεση της χώρας σε άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ώστε να υπηρετηθεί πιο αποτελεσματικά το συμφέρον της ντόπιας πλουτοκρατίας. Στη γνωστή εθνικιστική λογική του ΛΑ.Ο.Σ., ο Γ. Καρατζαφέρης ανέφερε ότι πρέπει «να θυμόμαστε ότι είμαστε Ελληνες, ένας περήφανος λαός και όχι θεραπαινίδες των Αμερικάνων», μιλώντας για πολιτικούς που «τρέχετε στις δεξιώσεις, οι ίδιοι και οι ίδιοι συνέχεια! Δεν μπορεί να εξαρτάται το μέλλον των πολιτικών μας από την Αμερική».

Οι αντιρρήσεις του ΛΑ.Ο.Σ. δεν αφορούν το ότι γίνεται μια επέμβαση προκειμένου να διεκπεραιωθούν τα ζητούμενα των πολυεθνικών του πετρελαίου, αλλά το γιατί «εμείς πάμε με τον Αμερικάνο, όταν η Ινδία, η Κίνα, η Ρωσία, η Βραζιλία κ.ά. τάσσονται εναντίον της επιχείρησης; Η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να ανακατευτεί. Ελληνικό όπλο δεν έχει ποτέ σκοτώσει Αραβες».

Επισήμανε ακόμα ότι στη Λιβύη επιχειρούν σήμερα «οι ίδιοι και οι ίδιοι. Αμερικάνοι και Αγγλοι και τώρα μπήκαν και οι Γάλλοι», επισημαίνοντας ότι «ο Σαρκοζί βρήκε την ευκαιρία να επιδείξει τα Rafale (σ.σ αεροσκάφη) που δεν τα αγοράζει κανείς» και κερδίζει πόντους στο εσωτερικό της χώρας του. Τέλος, ψαρεύοντας στα θολά νερά της δημαγωγίας, ο πρόεδρος του κόμματος που ψήφισε το μνημόνιο και την κατρακύλα του λαού στη φτώχεια, δήλωσε ότι «5 εκατομμύρια την ημέρα στοιχίζει η επιχείρηση αυτή για όσο θα κρατήσει και εδώ δεν έχουμε 300.000 να δώσουμε για τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου. Για να τονώσουμε το φρόνημα του ελληνικού λαού που προσβάλλεται από τον Νταβούτογλου και την παρέα του».

Προτάσεις για πρωτοβουλίες στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά ακόμη και του ΝΑΤΟ, που θα μπορούσε να πάρει η ελληνική κυβέρνηση, κατέθεσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας. Κάλεσε τον Γ. Παπανδρέου να πάρει πρωτοβουλίες, «να αξιοποιήσουμε τη θέση του Αραβικού Συνδέσμου, της Ενωσης Αφρικανικών Χωρών, τη στάση της Ρωσίας και της Κίνας, ακόμη και της Γερμανίας». Μάλιστα, αναφερόμενος στον προσανατολισμό της κυβέρνησης και θολώνοντας τη φιλομονοπωλιακή της στρατηγική, υποστήριξε πως «ούτε στον χειρότερό σας εφιάλτη δεν θα μπορούσατε να διανοηθείτε, εσείς, η Ελλάδα δηλαδή, να είναι αυτή που θα πει όχι, που θα μπλοκάρει τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ, τη συνδρομή του ΝΑΤΟ σε αυτή την πολεμική επέμβαση»!

Επίσης ζήτησε «να απεμπλακούμε απ' αυτή την πολεμική επιχείρηση και να γίνουμε πρωταγωνιστές σε μια προσπάθεια ανθρωπιστικής βοήθειας. Εχουμε τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, να τον αξιοποιήσουμε, να ναυλώσουμε πλοία, να προετοιμαστούμε για την ανάσχεση της διαφαινόμενης ανθρωπιστικής κρίσης». Τέλος, έθεσε θέμα η ελληνική εμπλοκή να τεθεί σε ψηφοφορία στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Γ. Λ.

Περισσότερα... »

00:30

Το 1821 μέσα από το βιβλίο Ιστορίας της Γ` Λυκείου

» Ropewalker Kassandra

«Την Επανάσταση του 1821 την προκάλεσε η Φιλική Εταιρεία», μας πληροφορεί το βιβλίο (σελ. 16). Την οργάνωσε, ναι. Την προκάλεσε, όχι. Οι επαναστάσεις «προκαλούνται» ως το αποτέλεσμα αντικειμενικών παραγόντων, των κοινωνικοοικονομικών αντιθέσεων που ωριμάζουν στο βαθμό ρήξης

Η χειραγώγηση της συνείδησης μέσω της Ιστορίας είναι μια πολύμορφη και σύνθετη διαδικασία. Περιλαμβάνει τη συνδρομή μιας σειράς μέσων, που δρουν ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα διαμόρφωσής της (Κατώτερη, Μέση και Ανώτερη Εκπαίδευση, Πολιτισμός, ΜΜΕ, κ.ά.). Σε αυτά προστέθηκε πρόσφατα και η απόπειρα του ΣΚΑΪ να αποδώσει με τηλεοπτικούς όρους το 1821. Η εν λόγω σειρά δεν είναι άσχετη με το αντικείμενο του σημερινού μας άρθρου. Κοινός τους παρανομαστής δεν είναι απλά ο κ. Θ. Βερέμης (εκ των βασικών συντελεστών της σειράς και επικεφαλής της ομάδας «κριτών - αξιολογητών» του βιβλίου Ιστορίας της Γ` Λυκείου), αλλά η ουσία της χειραγώγησης της Ιστορίας που επιχειρείται.

Με μια πρώτη ματιά στις «επίμαχες» ενότητες του βιβλίου, αμέσως συνειδητοποιεί κανείς την απουσία των κοινωνικών τάξεων, των κινητήριων δυνάμεων της Ιστορίας, από την ίδια την Ιστορία. Οι κοινωνικοταξικές αντιθέσεις και συγκρούσεις που σημάδεψαν και εν πολλοίς καθόρισαν τις ιστορικές εξελίξεις τη δοσμένη περίοδο (τέλη 18ου - αρχές 19ου αιώνα), τόσο στον ελλαδικό χώρο όσο και γενικότερα, αμβλύνονται έως και αποσιωπούνται εντελώς.

Γεγονότα, πρόσωπα και ιδέες απογυμνώνονται από το κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο, την υλική βάση, μέσα από την οποία αναδείχθηκαν και απέκτησαν ιστορικό ρόλο.

Η αλληλουχία των ιστορικών γεγονότων εμφανίζεται λίγο - πολύ ως ένα απλό, ασύνδετο ή ακόμα και τυχαίο άθροισμα ημερομηνιών, προσώπων, τοπωνυμιών και ούτω καθεξής. Λείπουν το υπόβαθρο, οι γενεσιουργές αιτίες, οι βαθύτερες διεργασίες που τα συνδέουν και τους δίνουν περιεχόμενο.

Ενότητες 1 & 2: Το «γενικότερο πλαίσιο»

Το βιβλίο ξεκινά από το 1815, την ίδρυση της Ιεράς Συμμαχίας και τη λεγόμενη «παλινόρθωση» του «παλαιού καθεστώτος». Με άλλα λόγια, εισάγει τον μαθητή σε μιαν ιστορική εποχή από ένα γεγονός που ουσιαστικά επήλθε ως συνέπεια ενός άλλου. Το άλλο (η Γαλλική Επανάσταση) έρχεται εκ των πραγμάτων σε δεύτερη μοίρα. Η αντίδραση εδώ προηγείται της δράσης.

Οι λαϊκές τάξεις που πήραν τα όπλα προφανώς δε συνέδραμαν και πολλά, δεν αποτελούσαν «φυσικούς ηγέτες του τόπου», ούτε ήταν «πολιτικώς ενήλικες». Ηταν, όμως, το «παλαιόν σύστημα των προεστών και των αρχιερέων», που επικράτησε στα πλαίσια του επαναστατημένου κράτους; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Πρόκειται για πλήρη ιστορική διαστρέβλωση

Η «παλινόρθωση», αναφέρει το βιβλίο, αποσκοπούσε στο «να αναχαιτιστούν οι δυνάμεις της ανατροπής που είχε εκθρέψει η Γαλλική Επανάσταση» (σελ. 11).

Ομως, οι δυνάμεις αυτές έκαναν την επανάσταση και δεν τις εξέθρεψε η επανάσταση. Οσο για το ποιες ήταν αυτές οι δυνάμεις, δε θα το μάθουμε ποτέ. Ούτε θα μάθουμε τι ήταν η Γαλλική Επανάσταση στην ουσία της. Για το ποια ήταν η ηγετική, η κινητήρια δύναμή της: Η ανερχόμενη αστική τάξη (που της προσέδωσε και το συγκεκριμένο περιεχόμενο - χαρακτήρα). Το πώς, το γιατί έφτασε να διεκδικεί την εξουσία και από ποιον (ανάπτυξη του καπιταλισμού, του καινούριου, πάλη και ρήξη με το φεουδαρχισμό, του παλιού, που αποτελούσε πια τροχοπέδη στην παραπέρα ανάπτυξή του).

Οι κοινωνικές τάξεις εξαλείφονται, ταξική πάλη δεν υπάρχει, η κοινωνικοταξική βάση της ιστορικής εξέλιξης πάει περίπατο. Πώς εξηγούνται, λοιπόν, οι συγκρούσεις της εποχής; Ως «διαμάχη» μεταξύ «προοδευτισμού» και «συντηρητισμού». Πρόκειται, δηλαδή, για μια πάλη ιδεών! Οι ιδέες αυτές δεν αντιστοιχούν σε κοινωνικές δυνάμεις, εμφανίζονται ως έχουσες ρίζες αυθύπαρκτες, ως προϊόν παρθενογένεσης!

Παρομοίως, η έννοια του «έθνους» απογυμνώνεται από τους υλικούς όρους μέσα από τους οποίους συγκροτήθηκε ως ιστορική κατηγορία. «Αν στη Δυτική Ευρώπη», αναφέρεται στη σελίδα 11, «η γλώσσα και εν μέρει το θρήσκευμα αποτέλεσαν τα κυριότερα στοιχεία στον σχηματισμό των εθνών, στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη τα στοιχεία αυτά δεν προσφέρονταν για ανάλογη εθνογενετική διαδικασία». Γιατί «δεν προσφέρονταν»; Δεν υπήρχε διάκριση γλωσσών και θρησκειών; Βεβαίως υπήρχε. Και τότε πώς μπορούμε να εξηγήσουμε την Επανάσταση του 1821 (εκτός και αν θεωρήσουμε ότι η Ελλάδα ανήκει γεωγραφικά στη Δυτική Ευρώπη); Το στοιχείο που καθόρισε τη διαμόρφωση των αστικών - εθνικών κινημάτων και των αστικών εθνών - κρατών ήταν η ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Η εθνική αφύπνιση που συντελέστηκε την περίοδο κατάλυσης του φεουδαρχισμού από την ανερχόμενη αστική τάξη είχε και ανάλογο περιεχόμενο. Ο εθνικισμός προστέθηκε στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της νεαρής αστικής τάξης, στην πάλη της για συγκρότηση δικού της, αστικού έθνους - κράτους. Στο βιβλίο, ο «εθνικισμός» και ο «φιλελευθερισμός» παρουσιάζονται ως δύο «συγγενή», αλλά διακριτά «κινήματα».

Η διάβρωση, όμως, των συνειδήσεων δεν εξαντλείται μόνο σε αυτά. Ανάμεσα στα ιστορικά «διδάγματα» που οι συγγραφείς του βιβλίου, με το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα, προσπαθούν να περάσουν στους μαθητές είναι και τα εξής:

Η αντίδραση των «εστεμμένων αρχόντων της Ευρώπης» στα αστικά - εθνικά κινήματα της εποχής φέρεται ως απόρροια της πεποίθησης των πρώτων «ότι οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες της γηραιάς ηπείρου εξυπηρετούσαν - καλύτερα από τα εθνικά κράτη - την ειρήνη»! Δεν απειλούνταν η εξουσία τους! Η καταστολή των κινημάτων αυτών σε μια σειρά χώρες έγινε με φιλειρηνικά κίνητρα! Λίγο - πολύ, όπως ο ιμπεριαλισμός επεμβαίνει σήμερα «ανθρωπιστικά» απανταχού της Γης, για τη διατήρηση της ...ειρήνης!

Στη συνέχεια μαθαίνουμε πως ο Μέτερνιχ («κυρίαρχη προσωπικότητα» της Ιεράς Συμμαχίας) «αν και Αυστριακός στην καταγωγή, πίστευε πως ήταν πρώτα από όλα Ευρωπαίος και πως την ιδέα της Ευρώπης στήριζε και προωθούσε». Επομένως, υπήρξε πολέμιος «των εθνικών κινημάτων και των εθνικών κρατών», εφόσον αυτά «υπονόμευαν το όραμα της ευρωπαϊκής ενότητας»! Στον ίδιο τόνο και ο τσάρος Αλέξανδρος ο Α', ο οποίος «είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα μιας χριστιανικής ένωσης της Ευρώπης». Αυτές οι θέσεις τους εξέφραζαν τα ταξικά και κρατικά συμφέροντά τους για το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα, ενώ οι συγγραφείς του βιβλίου τις χρησιμοποιούν για να προπαγανδίζουν και να εκθειάζουν την Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτό στο βιβλίο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά με κάθε δυνατό τρόπο.

Ενότητα 3: Η Επανάσταση του 1821

Η εισαγωγή στην Επανάσταση του 1821 γίνεται επίσης μακριά και έξω από τα γενεσιουργά της αίτια. Λείπει η οποιαδήποτε αναφορά στις κοινωνικοϊστορικές διεργασίες που οδήγησαν στην άνοδο της ελληνικής αστικής τάξης, στην εθνική αφύπνιση, η οποία συντελέστηκε πρώτα και κύρια στις γραμμές της, στην επαναστατική ψυχολογία και το ιδεολογικοπολιτικό πρόγραμμα που άντλησε από τη Γαλλική (αστική) Επανάσταση κ.ο.κ., διαμορφώνοντας έτσι σε μια πορεία το αίτημα για συγκρότηση ενός ανεξάρτητου αστικού έθνους - κράτους.

Τουναντίον, η Επανάσταση του 1821 εμφανίζεται ως «προϊόν εθνικού κινήματος, το οποίο αναπτύχθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα και τις πρώτες του 19ου, αν και οι καταβολές του ανάγονταν σε προγενέστερες εποχές» (σελ. 16). Από ποιον, πώς και γιατί αναπτύχθηκε αυτό το «εθνικό» κίνημα, ποια υπήρξε η ηγέτιδα κοινωνική δύναμη πίσω από αυτό, δεν αναφέρεται πουθενά. Αφήνεται να εννοηθεί ότι σύμπαν το «έθνος», όλοι οι Ελληνες γενικά, ξεσηκώθηκαν το 1821 «ύστερα από πολλούς αιώνες υποταγής», προκειμένου να εξασφαλίσουν «ανεξάρτητη εθνική εστία» (αίτημα που εμφανίζεται ότι προϋπήρχε ανέκαθεν και όχι ως προϊόν μιας συγκεκριμένης εποχής).

Βεβαίως, εν συνεχεία, προστίθεται πως «το ελληνικό εθνικό κίνημα ήταν πολιτικό κίνημα» (όχι κοινωνικό), υπό την έννοια ότι, πέρα από την απελευθέρωση, αποσκοπούσε και «στη σύσταση αντιπροσωπευτικής και ευνομούμενης πολιτείας» (σελ. 16). Ενα κράτος, δηλαδή, «νεωτερικό» (κατά την προσφιλή ορολογία του αστικού κοσμοπολιτισμού), όχι αστικό. Η ουσία όμως δεν έγκειται στο αν το νέο κράτος θα είχε εκλογές ή ευνομία, αλλά στο ποια τάξη θα είχε την εξουσία και - κατά συνέπεια - τι χαρακτήρα θα είχε το νέο κράτος. Ολοι οι επαναστατικοί θεσμοί, τα Συντάγματα και οι δομές εξουσίας καταμαρτυρούν ακριβώς τον αστικό χαρακτήρα του υπό σύσταση κράτους. Ομως γι' αυτά δε γίνεται λόγος.

Στα «κυριότερα συστατικά στοιχεία του ελληνικού εθνικού κινήματος» που παρατίθενται στην ίδια σελίδα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων: Η σύνδεση με την αρχαιότητα, η «ταύτιση των Ελλήνων με τους άλλους Ευρωπαίους» (να την πάλι η ευρω-λαγνεία!), η «καταγγελία της τουρκικής κυριαρχίας ως παράνομης» και το «δικαίωμα των Ελλήνων ...να συστήσουν ανεξάρτητη και ευνομούμενη πολιτεία (το κύριο πάντοτε είναι η ...υπακοή στους νόμους!)». Η επίκληση στη «νομιμότητα» της Επανάστασης του 1821 επανέρχεται ξανά και ξανά.

Στη σελίδα 25, για παράδειγμα, αναφέρεται πως «η ελληνική επανάσταση αποσκοπούσε στην αποκατάσταση της νομιμότητας» μιας και διεξήχθη «εναντίον παράνομου ηγεμόνα». Πως οι «Ελληνες είχαν υποδουλωθεί διά της βίας, αλλά δεν είχαν συνομολογήσει συνθήκη ειρήνης με τον Οθωμανό ηγεμόνα και κυρίαρχο, ότι δεν ήταν "αποστάτες", επειδή δεν είχαν υποταχθεί σε νόμιμη εξουσία, και ότι η Ελλάδα δεν αποτελούσε νόμιμο τμήμα της οθωμανικής επικράτειας». Γι' αυτά, δήθεν, προσπαθούσαν να πείσουν οι επαναστατημένοι Ελληνες και τις «Μεγάλες Δυνάμεις»!

Εκτός του ότι τα τμήματα των ελληνόφωνων χριστιανών (Εκκλησία, Φαναριώτες, κοτζαμπάσηδες) είχαν υλικό συμφέρον, εξουσία και αρμοδιότητες στα πλαίσια αυτής της δήθεν παράνομης εξουσίας (της οθωμανικής), μπορεί να τίθεται θέμα για το αν μια επανάσταση είναι «νόμιμη» ή «παράνομη»; Ολες οι επαναστάσεις είναι νόμιμες . Η νομιμότητά τους στηρίζεται στο δίκιο της κάθε φορά ανερχόμενης τάξης να πάει μπροστά τον κόσμο, να ανατρέψει την ξεπερασμένη ιστορικά νομιμότητα της τάξης που φεύγει (ή πρέπει να φύγει) από το προσκήνιο της Ιστορίας.

«Την Επανάσταση του 1821», λοιπόν, «την προκάλεσε η Φιλική Εταιρεία» (σελ. 16). Την οργάνωσε, ναι. Την προκάλεσε, όχι. Οι επαναστάσεις «προκαλούνται» ως το αποτέλεσμα αντικειμενικών παραγόντων, των κοινωνικοοικονομικών αντιθέσεων που ωριμάζουν στο βαθμό ρήξης. Ο υποκειμενικός παράγοντας οργανώνει και καθοδηγεί την επανάσταση. Αλλά και από τον τελευταίο, λείπει - όπως και στο υπόλοιπο βιβλίο - η κοινωνική δύναμη, η αστική τάξη που στελέχωσε και έδωσε το πολιτικό στίγμα της Φιλικής Εταιρείας.

Αμέσως μετά πληροφορούμαστε πως όλη αυτή η βία θα μπορούσε και να αποφευχθεί: «Η αγριότητα με την οποία αντέδρασε (ο Σουλτάνος) ...στην πρόκληση των Ελλήνων (εννοεί την Επανάσταση!) απέτρεψε το ενδεχόμενο μεσολάβησης μεταξύ των δύο μερών, κατέστησε τους Ελληνες εμπόλεμους (!) και, εν μέρει, έκρινε και την έκβαση της επανάστασης» (σελ. 17). Θα μπορούσε, δηλαδή, να αποφευχθεί η αιματοχυσία με συνεννόηση, με διάλογο; Να επιτευχθούν οι σκοποί της επανάστασης δίχως επαναστατική βία; Αγώνας ανεξαρτησίας χωρίς αγώνα;

Η στάση των λεγόμενων «Μεγάλων Δυνάμεων» απέναντι στην Επανάσταση εμφανίζεται χονδροκομμένα, με ασάφειες που δεν επιτρέπουν στον μαθητή να εντοπίσει τα πραγματικά τους κίνητρα, τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς που υπήρχαν μεταξύ τους και που σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν την πολιτική τους απέναντι στην οθωμανική αυτοκρατορία γενικά και το ελληνικό ζήτημα ειδικότερα. Απεναντίας, γίνεται αναφορά στη «συμπάθεια του χριστιανικού κόσμου», στην παραδοχή εκ μέρους των «Μεγάλων Δυνάμεων» ότι «Ελληνες και Τούρκοι δεν ήταν εύκολο να συμβιώσουν στο εξής», στην προσπάθεια των επαναστατημένων Ελλήνων να τους πείσουν για τη «νομιμότητα» της Επανάστασης και στο «κίνημα του φιλελληνισμού» (σελ. 25). Ταυτόχρονα με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να περάσουν και τη λογική ότι η επανάσταση του 1821 είχε θρησκευτικό χαρακτήρα, ενώ δεν είχε καθόλου τέτοιο χαρακτήρα. Ηταν επανάσταση αστική.

Το τελευταίο, μάλιστα, γίνεται πάτημα για την προβολή - για μια ακόμη φορά - του «ευρωενωσιακού οράματος»: «Σύντομα το ελληνικό ζήτημα έγινε υπόθεση της Ευρώπης και γενικότερα της ανθρωπότητας ...πίσω απ' όλα τα αίτια που τους κινούν (τους φιλέλληνες) ακούεται σαν μέσα από το νεφέλωμα η φωνή, η κραυγή της Ευρώπης, η νεογεννώμενη ιδέα της ευρωπαϊκής κοινότητας, ενότητας και αλληλεγγύης, που γίνεται πια πραγματικότητα στη σύγχρονη εποχή. Αλλωστε, ξεκάθαρα διατυπώνει τη σκέψη του αυτή ο Gorres ότι η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη να βοηθήσει τους Ελληνες και αυτό ανταποκρίνεται σε μια αλληλεγγύη που υπάρχει μεταξύ των μελών της "ευρωπαϊκής φυλής"» (σελ. 25-26)!

Οσον αφορά τις κοινωνικές δυνάμεις που έλαβαν μέρος στην Επανάσταση, η εικόνα είναι από συγκεχυμένη έως πλήρως διαστρεβλωμένη. Καταρχάς, όπως διαπιστώσαμε ήδη, καμιά αναφορά δε γίνεται στην ηγέτιδα - κινητήρια δύναμη της Επανάστασης, την αστική τάξη, που της προσέδωσε και το ανάλογο κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο. Ούτε στις πλατιές μάζες της αγροτιάς ή στη μικρή ακόμα αριθμητικά εργατική τάξη (ναύτες, τεχνίτες, κ.ά.), που επάνδρωσαν με ηρωισμό και αυτοθυσία τις γραμμές επαναστατημένων μαζών. Για τις δε κοινωνικές δυνάμεις που συναντάμε στο βιβλίο (πρόκριτοι, καπεταναίοι, ιεράρχες, στρατιωτικοί, διανοούμενοι της διασποράς, Φιλικοί), λείπει η αναφορά στο ταξικό. Σε ποια τάξη ανήκαν; Ποια η θέση, ο ρόλος τους στο οθωμανικό σύστημα εξουσίας; Και, αντίστοιχα, ποια η στάση και ο ρόλος τους στην Επανάσταση; Ποιες οι αντιθέσεις, οι αμφιταλαντεύσεις που σχηματίστηκαν στις γραμμές τους και γιατί;

Αντ' αυτού, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν αυθαίρετο διαχωρισμό μεταξύ δήθεν των «φιλελεύθερων διανοούμενων και πολλών στελεχών της Φιλικής Εταιρείας» που «πρόβαλλαν τις φιλελεύθερες αρχές» από τη μια και των «προκρίτων, ιεραρχών και των καπετάνιων» που «εξέφραζαν συντηρητικές απόψεις» από την άλλη (σελ. 25).

Ωστόσο δεν απαντούν στα ερωτήματα: Πώς οι καπεταναίοι, δηλαδή το εφοπλιστικό κεφάλαιο, έφτασαν να συγκαταλέγονται μαζί με τους ιεράρχες ως φορείς «συντηρητικών απόψεων»; Πώς εξηγούνται οι ιεράρχες (κυρίως του κατώτερου, αλλά και του μεσαίου κλήρου), που εντάχθηκαν στη Φιλική και συντάχθηκαν με την αστική τάξη στην οργάνωση και διεξαγωγή της Επανάστασης; `Η οι πρόκριτοι, στις γραμμές των οποίων υπήρξαν επίσης σημαντικές διαφοροποιήσεις (πολλοί υπήρξαν μέλη της Φιλικής Εταιρείας και συμμάχησαν με τους εμπόρους και τους εφοπλιστές κατά τις διεξαχθείσες ενδοαστικές - «εμφύλιες» - συγκρούσεις);

Αργότερα (σελ. 30), οι αντιθέσεις στις γραμμές των επαναστατών εμφανίζονται ως διαμάχη μεταξύ του Υψηλάντη, των Φιλικών και των στρατιωτικών από τη μια και των προκρίτων από την άλλη (εδώ το εφοπλιστικό κεφάλαιο εξαφανίζεται εντελώς). Μάλιστα, οι πρώτοι χαρακτηρίζονται «ολιγαρχικοί» (γιατί υποστήριζαν την έμμεση εκλογή αντιπροσώπων), ενώ οι δεύτεροι «δημοκρατικοί» (γιατί υποστήριζαν την άμεση εκλογή τους από το λαό)! Κάπου εκεί υπεισέρχονται και κάποιοι «νεήλυδες», οι οποίοι, από τα συμφραζόμενα και μόνο (αναφορά στη συμμετοχή τους στη σύνταξη των φιλελεύθερων συνταγμάτων, κ.λπ.), συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για τους Φαναριώτες και Φιλικούς Α. Μαυροκορδάτο, Θ. Νέγρη, κ.ά. εκπροσώπους της αστικής τάξης και διανόησης που έφτασαν στο Μοριά και τη Ρούμελη με την έκρηξη της Επανάστασης (και εδώ εμφανίζονται ως Ελληνες της διασποράς που ήρθαν σχεδόν ως έποικοι). Πρόκειται για μια πλήρως παραποιημένη εικόνα των ενδοαστικών συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην πορεία της Επανάστασης.

Για να συμπληρωθεί η γενικότερη σύγχυση, οι συγγραφείς του βιβλίου, στη σελίδα 31 (2 σελίδες πριν ολοκληρωθεί η σχετική ενότητα), ρίχνουν «σφήνα» μιαν ετεροχρονισμένη αναφορά στον Ρήγα Φεραίο και στο πώς «δεν αποσκοπούσε στην ίδρυση "Βαλκανικής Ομοσπονδίας" όλων των λαών της περιοχής, όπως εσφαλμένα υποστηρίζεται από ορισμένους». Μεταξύ αυτών των «εσφαλμένων» να υποθέσουμε πως συγκαταλέγεται και ο ίδιος ο Ρήγας, μιας και στα έργα του «Θούριος» και «Νέα Πολιτική Διοίκησις» δε θα μπορούσε να ήταν πιο σαφής!

Στο κλείσιμο πληροφορούμαστε πως «το πολίτευμα των Ελλήνων διαμόρφωσαν εν τέλει οι "φυσικοί ηγέτες" (!) του τόπου, οι πρόκριτοι, οι αρχιερείς και οι καπεταναίοι, με τη συνδρομή των "προκομμένων" του έθνους, των λογίων. Αυτοί ήταν τότε οι "πολιτικώς ενήλικες" (!) και αυτοί ήλεγχαν την επαναστατική εξουσία, αυτοί στήριξαν την επανάσταση, χωρίς δε τη στήριξή τους μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο ότι η επανάσταση θα είχε καταρρεύσει. Ηταν το "παλαιόν σύστημα" των προεστών και των αρχιερέων...» (σελ. 32). Οι λαϊκές τάξεις που πήραν τα όπλα, προφανώς, δε συνέδραμαν και πολλά, δεν αποτελούσαν «φυσικούς ηγέτες του τόπου», ούτε ήταν «πολιτικώς ενήλικες». Ηταν, όμως, το «παλαιόν σύστημα των προεστών και των αρχιερέων» που επικράτησε στα πλαίσια του επαναστατημένου κράτους; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Πρόκειται για πλήρη ιστορική διαστρέβλωση. Τουναντίον, η αστική τάξη σάρωσε το παλιό και σε επίπεδο επαναστατικών θεσμών και με ένοπλη βία.

Στο τέλος, δε, του κεφαλαίου (σελ. 33), οι μαθητές καλούνται να τοποθετηθούν για τα λεγόμενα «δάνεια της Ανεξαρτησίας» από την Αγγλία, τονίζοντας - προκαταβολικά - πως «παρά τους επαχθείς όρους ...η σύναψή τους θεωρείται μεγάλη επιτυχία για τους Ελληνες»!

Εν κατακλείδι ...στο σήμερα

Οι λαθροχειρίες και οι διαστρεβλώσεις του βιβλίου Ιστορίας της Γ` Λυκείου έχουν σαφές ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο και στοχεύουν ξεκάθαρα στις συνειδήσεις των μαθητών - και μελλοντικών εργαζομένων - στο σήμερα.

Οι κοινωνικές δυνάμεις εξοβελίζονται από το ιστορικό προσκήνιο. Η ταξική πάλη διαγράφεται από κινητήρια δύναμη της κοινωνικοϊστορικής εξέλιξης. Ετσι, αυτό που μένει είναι η λογική ότι τις επαναστάσεις δεν τις πραγματοποιεί ο λαϊκός παράγοντας (με ηγέτιδα κάθε φορά μια κοινωνική δύναμη - τότε ήταν η αστική τάξη, σήμερα η εργατική), αλλά οι ηγέτες, τα πρόσωπα και οι ιδέες (ξεκομμένα και αυτά από την υλική βάση μέσα από την οποία αναδείχθηκαν). Οτι η ρήξη με το παλιό δεν επέρχεται αντικειμενικά, ως αποτέλεσμα της ωρίμανσης των δοσμένων κοινωνικοοικονομικών συνθηκών και της δράσης του υποκειμενικού παράγοντα. Επομένως, σήμερα, που ο καπιταλισμός έχει σαπίσει και οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό έχουν ωριμάσει, που η αστική τάξη έχει καταλάβει τον τότε ρόλο της φεουδαρχίας και τη θέση της ως ηγέτιδα δύναμη της κοινωνικής προόδου έχει πλέον η εργατική, δεν μπορεί να τίθεται θέμα επαναστατικής ρήξης!...

Η όποια αντίδραση, σύμφωνα με τους συγγραφείς του βιβλίου, ακόμη και μια επανάσταση, πρέπει να είναι «νόμιμη». Οι διαφορές, οι αντιθέσεις μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, μεταξύ αδικούντων και αδικούμενων, πρέπει να λύνονται με διαβούλευση, με συναίνεση. Οχι με βία. «Σύνεση» λοιπόν και «νομιμότητα», δηλαδή υποταγή στον ιμπεριαλισμό...

* Πρόκειται για την «Ιστορία του νεότερου και του σύγχρονου κόσμου (από το 1815 έως σήμερα)» της Γ` τάξης Γενικού Λυκείου και Δ` τάξης Εσπερινού Λυκείου Γενικής Παιδείας.

Του Αναστάση ΓΚΙΚΑ Δρ. Πολιτικών Επιστημών,συνεργάτη του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 27.03.2011

23:00

Επέμβαση με το βλέμμα στην ευρεία Μέση Ανατολή και στην Αφρική

» Ropewalker Kassandra

Ο λιβυκός λαός θάβει τους νεκρούς του από το ιμπεριαλιστικό έγκλημα

Η «Αυγή της Οδύσσειας», μια ονομασία ίσως από τις πιο πετυχημένες σε σχέση με τους στόχους της, άρχισε το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου και, μέχρι στιγμής, το μόνο βέβαιο είναι ότι ουδείς γνωρίζει πώς ακριβώς εξελίσσεται, πώς θα προχωρήσει, ούτε φυσικά πώς και πότε θα καταλήξει. Οι αλλεπάλληλες αναβολές ως προς τη λήψη απόφασης στους κόλπους του ΝΑΤΟ, η έλλειψη μιας «κοινής καθημερινής ενημέρωσης» ως προς την πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων (κάτι στο οποίο μας είχαν συνηθίσει μέχρι σήμερα οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όταν ήθελαν να καλλιεργήσουν την αίσθηση της «συμμαχίας»), η απουσία έστω μιας κοινής «γλώσσας» σε επίπεδο διπλωματίας προς τα ΜΜΕ, με εξαίρεση τη γνωστή επωδό περί «ανθρωπιστικών κινήτρων», απέδειξαν εξαρχής ότι η επιχείρηση αυτή ήταν διαφορετική από τις ανάλογες στο παρελθόν.

Πρόκειται περισσότερο από ποτέ για μια στρατιωτική επιχείρηση που οργανώθηκε και υλοποιείται με σχεδόν δεδομένα και απροκάλυπτα διατυπωμένα τα διαφορετικά ιμπεριαλιστικά και περιφερειακά συμφέροντα, τους ανταγωνισμούς και τις αντιθέσεις. Το μόνο συνεκτικό στοιχείο της επιχείρησης, όπως τουλάχιστον φαίνεται μέχρι σήμερα, ήταν η επιτακτική αναγκαιότητα, στον καθένα από τους συμμάχους, για διαφορετικούς λόγους, της εξυπηρέτησης των συμφερόντων αυτών.

Η «πολύτιμη» Λιβύη...

Οι χώρες της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου ελέγχουν περισσότερο από το 60% των ενεργειακών αποθεμάτων παγκοσμίως. Εδώ και χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια ολοένα κλιμακούμενη ενδο-ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση για τον έλεγχο των ενεργειακών αυτών πηγών και δρόμων, που οξύνεται περαιτέρω από την ανάδυση δυνάμεων που καταναλώνουν ενέργεια, π.χ. Κίνα, που ελέγχουν πηγές και δρόμους ενέργειας, π.χ. Ρωσία, και δυνάμεις που ενισχύουν τη θέση τους οικονομικά, π.χ. Ινδία, Βραζιλία. Ουδείς, πλέον, πιστεύει ότι η ΝΑΤΟική κατοχή στο Αφγανιστάν ξεκίνησε «με στόχο να συλληφθεί ο μπιν Λάντεν», ούτε ότι η επέμβαση και κατοχή στο Ιράκ έγινε «για να φύγει ο Σαντάμ Χουσεΐν ή να απενεργοποιηθούν τα όπλα μαζικής καταστροφής» που δεν αποδείχτηκε ποτέ ότι κατείχε.

Με δεδομένο ότι η Λιβύη κατατάσσεται στην 9η θέση παγκοσμίως με αποδεδειγμένα πετρελαϊκά αποθέματα 43,6 δισ. βαρέλια (3,5% επί του συνόλου), με 1.500 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, με δεδομένο ότι το εξαγώμενο πετρέλαιο, στη συντριπτική του πλειοψηφία (περίπου 80%) προορίζεται για την ευρωπαϊκή αγορά, ότι είναι καλής ποιότητας και ότι αποφέρει τεράστια κέρδη, καθώς το κόστος εξόρυξής του δεν είναι μεγάλο, είναι προφανές γιατί δεν έπαψε ποτέ να εντάσσεται, είτε με το ...καλό είτε με το άγριο, στα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Σε αυτά, θα πρέπει να προστεθούν ορισμένα επιπλέον χαρακτηριστικά.

Εξίσου πολύτιμα για ολόκληρη την περιοχή είναι τα αποδεδειγμένα αποθέματα φρέσκου νερού, σε πηγάδια δεκάδων χιλιάδων χρόνων κάτω από την έρημο στο νότο της Λιβύης, στη λεκάνη της νοτιοανατολικής Κούφρας, τα οποία το καθεστώς Καντάφι, σε συνεργασία με αμερικανικές εταιρείες, ήδη από τη δεκαετία του '80, προσπαθεί να αξιοποιήσει διά μέσου ενός τεράστιου έργου που, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σχεδόν στη μέση και έχει μεταφέρει νερό προς τις ακτές του κόλπου της Σύρτης. Επιπλέον, η Λιβύη συνορεύει με χώρες όπως η Αλγερία, η Τυνησία, η Αίγυπτος, ο Νίγηρας και το Τσαντ. Η αφρικανική ήπειρος, στο σύνολό της, αποτελεί ένα πρώτης τάξης πεδίο αντιπαράθεσης και η εξαπόλυση της επίθεσης κατά της Λιβύης δεν είναι παρά η αφορμή που ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές δυνάμεις αναζητούσαν για να αρχίσουν να ξετυλίγουν το νήμα της ανατροπής της κατάστασης που σήμερα έχει διαμορφωθεί στην αφρικανική ήπειρο (χάραξη νέων συνόρων κλπ.).

Ο πετρελαϊκός «εκσυγχρονισμός»

Τόσο η βρετανική BP όσο και η γαλλική «Total» είχαν (η πρώτη το 2007 και η δεύτερη το 2009 ως ανανέωση) εξασφαλίσει μακρόχρονα συμβόλαια εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της Λιβύης. Ανάλογα συμβόλαια είχαν επίσης η ιταλική ENI, η ισπανική «Repsol», οι αμερικανικές «Εxxon Mobil», «Chevron», «Occidental Petroleum», «Hess», «Conoco Phillips», η κινεζική «China National Petroleum Corp.» (που απορροφά το 11% του λιβυκού πετρελαίου), η γερμανική RW DIA E.

Ομως, τον τελευταίο καιρό φαίνεται πως η ηγεσία Καντάφι προσανατολιζόταν σε διαφορετικές συμμαχίες με ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σύμφωνα με τους «Τάιμς της Ασίας», σε συνέντευξή του στη γερμανική τηλεόραση, είχε πει:«Τα πετρελαϊκά μας συμβόλαια θα πάνε σε ρωσικές, κινεζικές και ινδικές εταιρείες». Καθόλου τυχαία, δηλαδή τις χώρες της BRIC και καθόλου τυχαία επίσης τέσσερις από τις πέντε αποχές στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ προήλθαν από αυτές τις χώρες (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Ταυτόχρονα, ο Μ. Καντάφι προωθούσε νέες συμφωνίες, έτσι ώστε οι μεγάλες ευρωπαϊκές και αμερικάνικες εταιρείες να παίρνουν μικρότερο ποσοστό από το πετρέλαιο που εξορύσσεται.

Από εταίρος ...«παρανοϊκός»

Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, γίνεται εύκολα κατανοητό γιατί οι Αμερικάνοι και οι Γαλλο-Βρετανοί ανέλαβαν άμεσα ηγετικό ρόλο στην «ανθρωπιστική επέμβαση». Εσπευσαν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των μεγάλων πετρελαϊκών τους εταιρειών που απειλούνταν άμεσα, αφού ο Καντάφι απείλησε με τον πιο άμεσο τρόπο τις συμφωνίες με τις μεγάλες ευρωπαϊκές και αμερικάνικες εταιρείες. Σε καμιά, όμως, περίπτωση την κινεζική CNPC. O κύβος, λοιπόν, είχε ριφθεί.

Η «στροφή» 180 μοιρών συγκεκριμένων ηγεσιών απέναντι στο καθεστώς Καντάφι αποτελεί, ίσως, την καλύτερη απόδειξη όχι μόνο του υποκριτικού ανθρωπιστικού τους ενδιαφέροντος, αλλά και της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων όσο περισσότερο εντείνεται η καπιταλιστική κρίση.

Υπό μεγαλύτερη πίεση φαίνεται ότι βρέθηκε το γαλλικό κεφάλαιο, το οποίο εκτός από την κρίση του εντός Γαλλίας, που σαφώς επιδιώκει να εξάγει, έχει δεχτεί τα περισσότερα «χαστούκια» τα τελευταία χρόνια: Εχει υποχρεωθεί να δεχτεί τους όρους του γερμανικού κεφαλαίου και στο σχέδιό του για την Ενωση για την Μεσόγειο έχει διεισδύσει κάπως στις αραβικές χώρες του Κόλπου, αλλά δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, έχασε τα ερείσματά του στη Βόρεια Αφρική, πλην Λιβύης, και απειλείται από ανερχόμενες δυνάμεις, όπως οι Κίνα - Ινδία, στην υποσαχάρεια Αφρική, όπου επίσης βρίσκονται οι ΗΠΑ.

Σε ανάλογη θέση και το βρετανικό κεφάλαιο, με τον πρωθυπουργό Κάμερον να υπογράφει, λίγο μετά την εκλογή του, «στενή στρατιωτική συνεργασία» με τη Γαλλία, επαναφέροντας, έτσι, για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τη βρετανο-γαλλική συμμαχία στο προσκήνιο. Μια «συμμαχία» που είχε εμφανιστεί τελευταία φορά στην κρίση στο Σουέζ, για να υποχρεωθεί σε υποχώρηση από την ευρύτερη Μέση Ανατολή από τις ΗΠΑ, οι οποίες έκτοτε την ελέγχουν και επιδιώκουν να συνεχίσουν να το πράττουν.

Τέλος, κατά πολλούς, η, χαμηλών τόνων, τουλάχιστον σε διπλωματικό επίπεδο, στάση της Ουάσιγκτον είναι η πλέον αποκαλυπτική της όλης κατάστασης. Είναι βέβαιο ότι η Ουάσιγκτον εκτός από συμφέροντα, έχει και συνομιλητές στο «στρατόπεδο Καντάφι». Φυσικά, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν θα έμενε θεατής σε μια επέμβαση που μπορεί ν' ανοίξει τους «ασκούς του Αιόλου» για τα συμφέροντά του στο σύνολο του αραβικού κόσμου και στην αφρικανική ήπειρο. Είναι, όμως, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ θέλουν να παραδώσουν τη διοίκηση της όποιας επιχείρησης (φυσικά όχι στη Γαλλία).

Θεωρητικώς, όλα αυτά τα ...πρακτικά ζητήματα για την επόμενη μέρα θα κληθεί να «απαντήσει» η σύνοδος του Λονδίνου, στις 29 Μάρτη. Κάτι που, φυσικά, λόγω των αντιθετικών κινήτρων και φιλοδοξιών, δεν πρόκειται να συμβεί. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, όπως όλα δείχνουν, είναι μόνο το πρώτο επεισόδιο μιας περιπέτειας που μόλις άρχισε, με τους λαούς της ευρύτερης περιοχής να πληρώνουν με το αίμα τους την «Οδύσσεια» της ικανοποίησης συμφερόντων των μονοπωλίων.

Ε. Μ. Να σταματήσει τώρα η ιμπεριαλιστική επέμβαση

Στα 58 έχουν φτάσει τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα που υπογράφουν την κοινή ανακοίνωση - καταδίκη

Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, 58 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα από όλο τον κόσμο, έχουν υπογράψει έως τώρα (η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται) την κοινή ανακοίνωση που καταδικάζει την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη.

Το κείμενο της ανακοίνωσης έχει ως εξής:

«Οι ιμπεριαλιστές δολοφόνοι, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Βρετανία, συνολικά το ΝΑΤΟ και με την έγκριση του ΟΗΕ, ξεκίνησαν ένα νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτή τη φορά στη Λιβύη.

Τα δήθεν ανθρωπιστικά τους προσχήματα είναι πέρα για πέρα παραπλανητικά! Αποτελούν στάχτη στα μάτια των λαών! Ο πραγματικός τους στόχος είναι οι υδρογονάνθρακες της Λιβύης.

Τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα καταδικάζουμε τη στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση. Ο λαός της Λιβύης πρέπει να καθορίσει ο ίδιος το μέλλον του, χωρίς ξένες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Καλούμε τους λαούς να αντιδράσουν και να απαιτήσουν να σταματήσουν τώρα οι βομβαρδισμοί, να σταματήσει τώρα η ιμπεριαλιστική επέμβαση!».

Τα κόμματα που υπογράφουν μέχρι στιγμής την ανακοίνωση είναι:

Κόμμα για τη Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό της Αλγερίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Αρμενίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Αζερμπαϊτζάν.

Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστραλίας.

Εργατικό Κόμμα Βελγίου.

Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας Μοραβίας (Τσεχίας).

Κόμμα των Κομμουνιστών της Βουλγαρίας.

Βραζιλιάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας.

Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας.

Ενοποιημένο ΚΚ Γεωργίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Δανίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Εσθονίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαρξιστικό).

Τουντέχ (Ιράν).

Κομμουνιστικό Κόμμα Ιρλανδίας.

Κόμμα Εργατών Ιρλανδίας.

Κόμμα Ιταλών Κομμουνιστών.

Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα του Καζακστάν.

Κομμουνιστικό Κόμμα του Καναδά.

Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Κροατίας.

Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Λευκορωσίας.

Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου.

Κομμουνιστικό Κόμμα Μάλτας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού.

Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μεξικού.

Κομμουνιστικό Κόμμα Μπαγκλαντές.

Κόμμα Εργατών του Μπανγκλαντές.

Κομμουνιστικό Κόμμα Νορβηγίας.

Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας.

Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας.

Ενωση Κομμουνιστών Ουκρανίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Πακιστάν.

Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας - Επαναστατικό Κόμμα των Κομμουνιστών.

Ενωση Κομμουνιστικών Κομμάτων - ΚΚΣΕ.

Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ενωσης.

Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας.

Κόμμα των Κομμουνιστών της Σερβίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Σλοβακίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Σρι Λάνκα.

Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Κομμουνιστικό Κόμμα Σουηδίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας.

Εργατικό Κόμμα (EMEP) Τουρκία.

Κομμουνιστικό Κόμμα Φινλανδίας.

Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής.

ΥΠΟΣΑΧΑΡΕΙΑ ΑΦΡΙΚΗ Πεδίο έντονου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού εδώ και χρόνια... Η τωρινή επέμβαση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Γαλλίας Βρετανίας και άλλων προθύμων) στη Λιβύη δεν είναι βεβαίως ούτε μεμονωμένη, ούτε «σπασμωδική», από την άποψη ότι σχετίζεται άμεσα με τις ανάγκες των ιμπεριαλιστών για ξαναμοίρασμα των ενεργειακών πηγών και οδών. Παράλληλα, είναι σε συνάρτηση με τις ευρύτερες ανακατατάξεις που προκαλεί ο έντονος ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός όχι μόνον στη βόρεια Αφρική αλλά και στην υποσαχάρεια, η οποία προκαλεί εξίσου το ενδιαφέρον τέτοιων δυνάμεων αφού διαθέτει σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και αφθονία ορυκτών όπως διαμάντια, χαλκό, χρυσό, πλατίνα, βωξίτη, ουράνιο, κοβάλτιο, τιτάνιο... Παράλληλα, η (παρατηρημένη από το 2008) ακρίβεια βασικών τροφίμων διεθνώς και η διεύρυνση της αστικοποίησης σε μητροπολιτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας οξύνει τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για την παραγωγή αγροτικών προϊόντων σε τεράστιες γόνιμες περιοχές της Αφρικής όχι βεβαίως προς όφελος των γηγενών πληθυσμών...

Τις τελευταίες δεκαετίες καταγράφεται σταθερά πως το προβάδισμα που είχαν σε κρίσιμες γεωπολιτικές εξελίξεις στη λεγόμενη «Μαύρη Ηπειρο» ευρωπαϊκές πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία και λιγότερο Βέλγιο, Γερμανία, Ιταλία, Πορτογαλία) ως τις δεκαετίες του '60 και του '70 (οπότε θριάμβευσαν αφρικανικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και με τη στήριξη των σοσιαλιστικών χωρών και της ΕΣΣΔ), άρχισε να μειώνεται σημαντικά, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του '90, ως περίπου το 2000 προς όφελος κυρίως του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών στην Αφρική γίνονταν ως επί το πλείστον μέσω του πολιτικο-οικονομικού ελέγχου διεφθαρμένων, κυβερνήσεων που κάλυπταν τα συμφέροντα δυτικών πολυεθνικών εταιρειών σε βάρος των λαών τους. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δε δίσταζαν, ενίοτε και φανερά, να στηρίζουν πραξικοπήματα και να εξαπολύουν στρατιωτικές επεμβάσεις υπό διάφορα προσχήματα (διάσωση και απομάκρυνση Δυτικών υπηκόων, «ανθρωπιστικοί» λόγοι κλπ). Η κατάσταση αυτή οξύνθηκε ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στο τέλος της δεκαετίας του '80.

Ως το τέλος του 20ού αιώνα, ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός στην Αφρική κινούνταν στη σφαίρα της σύγκρουσης ή και -κατά περίπτωση- της ταύτισης των συμφερόντων μεταξύ ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας.

Εναρξη από τη Σομαλία

Δεν είναι τυχαίο πως λίγα χρόνια μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, η πρώτη ιμπεριαλιστική επέμβαση των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ) καταγράφηκε στην υποσαχάρεια Αφρική το 1992-1994, στη Σομαλία (ανατολική Αφρική), με απόφαση του ΟΗΕ και πρόσχημα τα θύματα της λιμοκτονίας. (Οι ίδιες επεμβατικές δυνάμεις επανήλθαν πριν λίγα χρόνια στον τόπο του εγκλήματος, έχοντας σήμερα σημαντικές ναυτικές δυνάμεις στον Κόλπο του Αντεν, με πρόσχημα την καταπολέμηση της πειρατείας...).

Ακολούθησαν επεμβάσεις βρετανικών και γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων σε πρώην αποικίες (Ακτή Ελεφαντοστού, Λιβερία, Ρουάντα, Σιέρα Λεόνε κ.ά.) με διάφορα προσχήματα και αφορμές όπως η διάσωση πολιτών τους εν μέσω της ανάφλεξης εμφυλίων συρράξεων... Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνον η Γαλλία από τη δεκαετία του 1960 ως το 2005 είχε πραγματοποιήσει 46 στρατιωτικές επεμβάσεις σε πρώην αποικίες της...

Παράλληλα, τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου στο δυτικοαφρικανικό Κόλπο της Γουινέας, που είχαν εντοπιστεί (ήδη από τις δεκαετίες του '60 και του '70 αλλά επιλέχθηκε να αξιοποιηθούν «αργότερα») από αμερικανικές και ευρωπαϊκές πετρελαϊκές εταιρείες, άρχισαν να γίνονται εκμεταλλεύσιμα. «Αίφνης» χώρες όπως η Γκαμπόν, η Γκάμπια, ο Νίγηρας, η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Τσαντ, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και το Καμερούν άρχισαν να παράγουν πετρέλαιο... Εκτοτε ένα σημαντικό δίκτυο αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου άρχισε να διαπερνά σημαντικές εκτάσεις της δυτικής, ανατολικής, κεντρικής και νότιας Αφρικής...

Η είσοδος της Κίνας και της Ινδίας

Ωστόσο, από τα τέλη της δεκαετίας του '90 και ιδιαίτερα κατά την πρώτη δεκαετία του 2000, νέοι παίχτες - αναδυόμενες μεγάλες οικονομίες (π.χ. Κίνα, Ινδία) έκαναν την εμφάνισή τους στην υποσαχάρεια Αφρική, όχι βεβαίως γιατί επεδίωκαν την αντιμετώπιση των τεράστιων κοινωνικο-οικονομικών ανισοτήτων στην Αφρική και την ανακούφιση των λαών της ηπείρου από το ασφυκτικό σφιχταγκάλιασμα της Δύσης, αλλά επειδή αναζητούσαν απεγνωσμένα νέες ενεργειακές πηγές και οδούς και ιδιαίτερα την ενεργειακή απεξάρτησή τους από την (ελεγχόμενη κυρίως από τις ΗΠΑ) Μέση Ανατολή. Πρόσφορος σε τέτοια σχέδια είναι ο τεράστιος (ορυκτός και όχι μόνον) πλούτος της αφρικανικής ηπείρου.

Δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ινδία, ο Καναδάς, αλλά και μικρότερες χώρες, όπως η Μαλαισία, εκμεταλλευόμενες τη δυσαρέσκεια αφρικανικών κυβερνήσεων για τη συνέχιση νεο-αποικιοκρατικών πολιτικών της Δύσης, εκμεταλλεύτηκαν κάθε περιθώριο εξασφαλίζοντας στην αρχή μία μικρή και αργότερα μία μεγάλη θέση στην εκμετάλλευση ενεργειακών πηγών στην περιοχή. Η εδραίωσή τους σε χώρες όπως η Αγκόλα (πλέον η πρώτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα της υποσαχάρειας Αφρικής) ή η Ναμίμπια άρχισε να προκαλεί το «ενδιαφέρον» δυτικών ιμπεριαλιστικών χωρών...

Διαμελισμός του Σουδάν

Η περίπτωση του Σουδάν είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική, καθώς η απομόνωσή του στα τέλη της δεκαετίας του '90 από τις ΗΠΑ (λόγω τότε τρομοκρατικών επιθέσεων σε αμερικάνικες πρεσβείες στην Τανζανία και στην Κένυα), το έστρεψε στις αγκαλιές της Κίνας, η οποία κατάφερε να εξασφαλίσει τη μερίδα του λέοντος για τις πετρελαϊκές της εταιρείες προσφέροντας στο Χαρτούμ ως αντάλλαγμα τη δημιουργία νευραλγικών υποδομών στις συγκοινωνίες, τις μεταφορές, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας κλπ. Η εξέλιξη δεν άρεσε καθόλου σε δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία που χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το 2003 τη «γενοκτονία» ντόπιου πληθυσμού στο Νταρφούρ του δυτικού Σουδάν προσπάθησαν να εκβιάσουν ευνοϊκές εξελίξεις για τις ενεργειακές εταιρείες των χωρών τους, που είχαν μείνει εκτός νυμφώνος σε μία περίοδο που αναζητούσαν επίμονα «απεξάρτηση» από τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα αξιοποίησαν κάθε αφορμή στο νότιο Σουδάν, προωθώντας με κάθε μέσο την ανεξαρτητοποίησή του, πράγμα που τελικώς αποφασίστηκε στις αρχές Γενάρη με δημοψήφισμα.

Κοντολογίς, ο χάρτης ανάπτυξης δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και αναδυόμενων ισχυρών οικονομιών από την Ασία στην υποσαχάρεια Αφρική έπαψε από καιρό να είναι μονοχρωματικός. Η ήπειρος πάλλεται από ενδοϊμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις που εναλλάσσονται (πιο σπάνια) με ταυτίσεις συμφερόντων. Οι έξωθεν επεμβάσεις οιασδήποτε μορφής (οικονομικές, πολιτικές, στρατιωτικές, πολιτιστικές) όχι μόνον δε λείπουν αλλά αναμένεται να κορυφωθούν μέσα στα επόμενα χρόνια ως επί το πλείστον σε βάρος των λαών της περιοχής, εκτός βεβαίως εάν αυτοί αποφασίσουν να πάρουν οργανωμένα την τύχη στα χέρια τους και να καθορίσουν το μέλλον τους με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα.

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

Περισσότερα... »

22:05

ΚΚΕ - ΚΚ ΤΟΥΡΚΙΑΣ: Κοινή τοποθέτηση των κομμουνιστών Ελλάδας και Τουρκίας

» Ropewalker Kassandra

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΜΕ ΤΟ ΚΚ ΤΟΥΡΚΙΑΣ Για τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και την ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος Για τα Ελληνοτουρκικά και τις εξελίξεις στην περιοχή μας Εργατική Πρωτομαγιά 2010 στην Τουρκία στην πρώτη γραμμή οι κομμουνιστές

Στις συνθήκες ιδεολογικο-πολιτικής κρίσης, που βιώνει το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, έχει μεγάλη σημασία η δράση των ΚΚ που δεν έχουν υποχωρήσει και υπερασπίζονται το μαρξισμό - λενινισμό, που δραστήρια υπερασπίζουν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, που κινητοποιούνται ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και, ταυτόχρονα, προβάλλουν τη μοναδική εναλλακτική λύση για τους λαούς, που είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Εχει διπλή σημασία όταν τέτοια δράση αναπτύσσουν ΚΚ γειτονικών χωρών, όταν αυτά τα ΚΚ μπορούν να καταλήξουν σε κοινά συμπεράσματα και να συντονίσουν τη δράση τους. Από την άποψη αυτή, έχει σημασία η πρόσφατη συνάντηση των αντιπροσωπειών των ΚΚ της Ελλάδας και της Τουρκίας, στην οποία τα δύο ΚΚ κατέγραψαν τα βασικά κοινά συμπεράσματα των συνομιλιών τους, τόσο για τις εξελίξεις στην περιοχή, όσο και για τις διακρατικές εξελίξεις, τις κοινές δράσεις τους. Το σημαντικό αυτό κείμενο παρουσιάζουμε σήμερα στον «Ριζοσπάστη».

ΚΟΙΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΚΕ - ΚΚΤ

Στις 18 Μάρτη 2011 στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκε Συνάντηση αντιπροσωπειών του ΚΚΕ και του ΚΚΤ, όπου συζητήθηκε διεξοδικά η κατάσταση στις δύο χώρες και ευρύτερα στην περιοχή μας. Με την ολοκλήρωση της Συνάντησης, τα δυο ΚΚ κατέγραψαν στο παρακάτω κείμενο ορισμένα βασικά συμπεράσματα:

Για τις εξελίξεις στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής, Ανατολικής Μεσογείου και Περσικού Κόλπου Απο περσυνή κοινή εκδήλωση του ΚΚ Τουρκίας με το ΚΚΕ στην Κωνσταντινούπολη

1.1. Τα δύο ΚΚ χαιρετίζουν τις μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή, τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων για τα κοινωνικά, συνδικαλιστικά και δημοκρατικά τους δικαιώματα. Σημειώνουν τη σημασία της συμμετοχής στις λαϊκές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, που αμφισβήτησαν την αστική νομιμότητα, και συγκρούστηκαν με τους αστικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.

1.2. Την ίδια ώρα, από την παγκόσμια εμπειρία του επαναστατικού κινήματος, είναι σαφές πως οι πόθοι των εργαζομένων δεν μπορούν να δικαιωθούν όσο αυτοί προβάλλουν μόνον το ζήτημα της αντικατάστασης του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης (Μπεν Αλί, Μουμπάρακ κ.ά.) και δε θέτουν συνολικά το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια της εργατικής τάξης, της κοινωνικοποίησης των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, που είναι προϋπόθεση για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

1.3. Ταυτόχρονα, η περιοχή έχει μεγάλη σημασία για τους ιμπεριαλιστές, εξαιτίας των φυσικών της πόρων, του ότι αποτελεί πέρασμα από την Αφρική και την Ευρώπη προς την Ασία (και το αντίστροφο), καθώς και της Ευρώπης και της Ευρασίας προς την Αφρική. Εκδηλώνονται έντονες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Δίπλα στις παλαιότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κ.ά.), δραστηριοποιούνται και νέες, όπως η Ρωσία και η Κίνα. Το ενδιαφέρον τους για την περιοχή δείχνουν οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, απεργάζονται σχέδια άμεσης, ακόμη και στρατιωτικής εμπλοκής στην περιοχή. Το ΚΚΕ και το ΚΚΤ καταδικάζουν το σχέδιο της λεγόμενης «Μεγάλης Μέσης Ανατολής» και σημειώνουν πως αυτό, όπως και τα άλλα ιμπεριαλιστικά σχέδια, θα βρίσκουν τους κομμουνιστές και τις άλλες αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις της περιοχής στο πλευρό των αγωνιζόμενων λαών της περιοχής. Μαχητικά θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα του κάθε λαού να επιλέγει το μέλλον του, χωρίς το πιστόλι στον κρόταφο, χωρίς τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Σ' αυτήν την κατεύθυνση καταδικάζουμε την ιμπεριαλιστική επίθεση στη Λιβύη.

1.4. Σοβαρό ζήτημα αποτελεί η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα απέναντι στο Ιράν, με πρόσχημα το πυρηνικό του πρόγραμμα. Τασσόμαστε ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που σχεδιάζεται με πρόσχημα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (όπως πριν μερικά χρόνια είχε τα όπλα μαζικής καταστροφής που δήθεν διέθετε το Ιράκ). Στόχος των ιμπεριαλιστών είναι να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το φυσικό πλούτο του Ιράν. Θα παλέψουμε για την αποτροπή αυτών των σχεδίων, θα αγωνιστούμε ώστε οι δύο χώρες μα μην έχουν καμία εμπλοκή σ' αυτά τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατά του Ιράν.

1.5. Αγωνιζόμαστε ταυτόχρονα ενάντια στη συνεχιζόμενη ιμπεριαλιστική κατοχή του Ιράκ, που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στο λαό του Ιράκ, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια την εδαφική του ακεραιότητα.

1.6. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στο λαό της Παλαιστίνης που αγωνίζεται ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα του Ισραήλ. Καταδικάζουμε την απάνθρωπη αντιμετώπιση των Παλαιστινίων, την κατασκευή του τείχους, την άσκηση πιέσεων από τις ΗΠΑ και την ΕΕ στην παλαιστινιακή ηγεσία, με στόχο τη δημιουργία ενός κράτους «φαντάσματος», χωρίς σύνορα, στρατό κι αρχές ασφάλειας. Είμαστε υπέρ ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, στα σύνορα του 1967. Ταυτόχρονα, θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τους αγώνες για την απελευθέρωση όλων των εδαφών, που έχει καταλάβει το Ισραήλ από τη Συρία και το Λίβανο.

1.7. Στην περιοχή οι αστικές τάξεις δημιουργούν άξονες κι αντιάξονες, να επωφεληθούν από τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συμμαχίες. Μεταξύ άλλων, δραστήριο ρόλο και με εργαλείο το «νεο-οθωμανισμό» επιδιώκει να παίξει η αστική τάξη της Τουρκίας, που αντιπαρατίθεται με το Ισραήλ στα πλαίσια του περιφερειακού ανταγωνισμού, και, με εργαλείο το θρησκευτικό αίσθημα και το λεγόμενο «μετριοπαθές ισλάμ», επιχειρεί να παίξει ρόλο δήθεν «υπερασπιστή» του λαού της Παλαιστίνης και των άλλων αραβικών λαών. Στην πραγματικότητα, η αστική τάξη της Τουρκίας δεν κάνει κάτι άλλο από την προσπάθεια να ενισχύσει τις θέσεις της για την καπιταλιστική εκμετάλλευση του τουρκικού λαού, των λαών της περιοχής, καθώς και για την εξυπηρέτηση γενικότερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Κάνουν σοβαρό λάθος εκείνες οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις της περιοχής μας, που διέγνωσαν στις κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης του AKP ένα δήθεν «νέο αντιιμπεριαλιστικό ρόλο». Προειδοποιούμε τους λαούς της περιοχής πως πρόκειται για μεγάλη πλάνη!

1.8. Στον αντίποδα της προσπάθειας της τουρκικής αστικής τάξης να παίξει δραστήριο ρόλο σε συμμαχία με τη Συρία, το Ιράν, τη «Χαμάς», τη «Χεζμπολάχ», η αστική τάξη της Ελλάδας επεδίωξε την αναθέρμανση των σχέσεών της με το Ισραήλ, προχωρώντας σε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με το κράτος αυτό που εγκληματεί κατά του παλαιστινιακού λαού και προετοιμάζεται για επίθεση κατά του Ιράν. Οι εξελίξεις αυτές, ο ανταγωνισμός των δύο αστικών τάξεων και η εμπλοκή τους με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή, δεν πρόκειται να αποφέρουν κανένα όφελος για τους λαούς των δύο χωρών, συνολικότερα για τους λαούς της περιοχής κι αυξάνουν τους κινδύνους πολεμικών αναμετρήσεων.

1.9. Οι ισχυρισμοί ότι με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ θα δοθεί λύση στο Κυπριακό δεν επιβεβαιώθηκαν και δε θα μπορούσαν να επιβεβαιωθούν. Η αιτία σχετίζεται με τον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Η ιμπεριαλιστική ένωση δεν ενδιαφέρεται για τη δίκαιη επίλυση ζητημάτων, αλλά για την επέκταση κι ισχυροποίησή της αγοράς της, τη συστηματικότερη εκμετάλλευση των εργαζομένων, υπέρ των συμφερόντων των μονοπωλίων που εκπροσωπεί. Τα δύο κόμματα καταδικάζουν τις προσπάθειες ενσωμάτωσης της Κύπρου στον ιμπεριαλιστικό οργανισμό του ΝΑΤΟ, προθάλαμο του οποίου αποτελεί ο λεγόμενος «Συνεταιρισμός για την Ειρήνη» και στηρίζουν τις προσπάθειες για μια ειρηνική, δίκαιη και βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού: Ομοσπονδιακή, διζωνική, δικοινοτική λύση, με μία και μόνη κυριαρχία και διεθνή προσωπικότητα. Για μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, κοινή πατρίδα των Τουρκοκύπριων και Ελληνοκύπριων, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.

Για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια

2.1. Η περιοχή των Βαλκανίων, τα τελευταία 20 χρόνια, βρέθηκε στο επίκεντρο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μια κι αποτελεί πέρασμα για διαφορετικούς ενεργειακούς αγωγούς, καθώς και δίαυλο επικοινωνίας. Γίνεται διαπάλη για τον έλεγχο των αγορών, ανάμεσα στα μονοπώλια, σε παλαιότερες και σε νέες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για τον έλεγχο των μεριδίων των αγορών.

2.2. Το ΝΑΤΟ για την εξυπηρέτηση των σχεδίων του προχώρησε τα τελευταία χρόνια στην ενσωμάτωση νέων χωρών, καθώς και στην ένταξη των άλλων στο λεγόμενο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη». Η επέκταση του ΝΑΤΟ στην περιοχή είναι παράγοντας που στρέφεται κατά των λαών και της ειρήνης. Τα δύο ΚΚ θα συνεχίσουμε τη δράση μας για την απεμπλοκή των χωρών μας από τα ΝΑΤΟικά σχέδια, για την αποδέσμευση των χωρών μας από το ΝΑΤΟικό ιμπεριαλιστικό οργανισμό, για την αποδυνάμωσή του και τη διάλυση του ΝΑΤΟ. Υπογραμμίζουμε, ωστόσο, πως όσο η πάλη για τη διάλυση του ΝΑΤΟ δε συνδέεται με την πάλη για την αποτροπή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, για την αποχώρηση των χωρών μας απ' αυτόν, τότε το αίτημα της «διάλυσης» του ΝΑΤΟ καταντά ένα απλό πασιφιστικό ευχολόγιο.

2.3. Η ΕΕ, για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και τους στρατηγικούς της στόχους για άλωση, έλεγχο νέων αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών και ενεργειακών δρόμων, προωθεί μελετημένα σχέδιο επέκτασης στην ευρύτερη περιοχή. Γενικό χαρακτηριστικό στοιχείο της ενταξιακής διαδικασίας είναι η προώθηση πολιτικών εκσυγχρονισμού των αστικών κρατών και προσαρμογής των οικονομιών τους στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του, μέσω ενός σχεδίου σκληρών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που αφορούν την απελευθέρωση τομέων και κλάδων της οικονομίας, ιδιωτικοποιήσεις, ανατροπή εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, περικοπή των κρατικών δαπανών για κοινωνικές υπηρεσίες και αντιλαϊκές αλλαγές στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην Παιδεία. Τα δύο ΚΚ υποστηρίζουν ότι η ΕΕ ως διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση που κινητήρια δύναμη έχει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου θα γίνεται συνεχώς πιο επικίνδυνη για τα λαϊκά συμφέροντα. Τα δύο ΚΚ τάσσονται κατά της ένταξης νέων χωρών, όπως της Τουρκίας, στην ΕΕ και υποστηρίζουν το δικαίωμα του κάθε λαού να αγωνίζεται για τον απεγκλωβισμό και την αποχώρηση απ' αυτήν την ιμπεριαλιστική ένωση. Δικαίωμα που υπερασπίζεται με συνέπεια στην Ελλάδα το ΚΚΕ.

2.4. Τα δύο ΚΚ εκτιμούν πως η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου που δρομολογήθηκε μετά τη ΝΑΤΟική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία, το 1999, με τη στήριξη των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης και «νομιμοποιήθηκε» με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης τον Ιούλη του 2010, ανοίγει τον «ασκό του Αιόλου» και διαμορφώνει μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση για την αλλαγή των συνόρων, με συνέπειες που ξεπερνούν τα όρια της περιοχής μας, όπως δείχνει, άλλωστε, και η ανεξαρτητοποίηση της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας που αναγνωρίστηκαν από τη ρωσική κυβέρνηση.

2.5. Οι ιμπεριαλιστές, προκειμένου να υπηρετήσουν τα σχέδιά τους, επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν, αξιοποιώντας, ή δημιουργώντας, διάφορα μειονοτικά ζητήματα. Τέτοιες διαθέσεις διαφαίνονται στις παρεμβάσεις του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, ακόμη περιγράφονται και στο βιβλίο του Τούρκου ΥΠΕΞ, Α. Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος». Τα δύο ΚΚ, που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ενάντια σε κάθε πολιτική διακρίσεων, θεωρούν πως οι μειονότητες πρέπει να αποτελέσουν «γέφυρες» φιλίας για τους λαούς των Βαλκανίων και όχι «εργαλείο» για την προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, που μπορούν να οδηγήσουν στο αιματοκύλισμα των λαών της περιοχής.

2.6. Τα δυο ΚΚ τάσσονται ενάντια στην υποδαύλιση μειονοτικών, υπαρκτών και ανύπαρκτων προβλημάτων, στην ανακίνηση αλυτρωτισμών, στην αλλαγή των συνόρων στην περιοχή μας, που προβάλλουν διάφορα ιμπεριαλιστικά σχέδια και εθνικιστικοί κύκλοι. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αναπτύσσεται το σενάριο της λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας», που απειλεί να εμπλέξει σε σοβαρές αλυσιδωτές περιπέτειες τους λαούς της περιοχής. Καλούμε τους κομμουνιστές της περιοχής να πρωτοστατήσουν στην αποτροπή της εθνικιστικής προπαγάνδας και του μεγαλοϊδεατισμού.

2.7. Τα δύο ΚΚ εκτιμούν πως σημαντικό ζήτημα για την περιοχή, που εμπλέκεται και με διάφορα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια, στην Ευρασία, είναι το κουρδικό ζήτημα.

Αν για την εργατική τάξη το Κουρδικό είναι ζήτημα ισότητας, ζήτημα δικαιοσύνης, ζήτημα ελευθερίας, για τους ιμπεριαλιστές είναι ζήτημα προώθησης εκείνων ή των άλλων οικονομικών συμφερόντων, γεωπολιτικών συσχετισμών, ανταγωνισμών και ισορροπιών, ελέγχου των ενεργειακών πηγών και των δρόμων μεταφοράς τους. Για εμάς είναι φανερό πως το κουρδικό ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί προς όφελος των λαών της περιοχής με τη συνδρομή των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, στη βάση των δικών τους επιδιώξεων.

Το κουρδικό ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί με το δήθεν «δημοκρατικό άνοιγμα» του ΑΚΡ, που προωθείται με σκοπό να εδραιώσει στην πραγματικότητα την ίδια την αστική εξουσία, να διευκολύνει την κερδοφορία του κεφαλαίου μέσω του θρησκευτικού συναισθήματος.

Το κουρδικό ζήτημα θα λυθεί προς όφελος των λαών της περιοχής, μόνο με τη σύνδεσή του με τη συνεπή αντιιμπεριαλιστική δράση, την πάλη για τη νίκη και την εδραίωση της εργατικής εξουσίας, την πάλη για το σοσιαλισμό. Το κουρδικό ζήτημα θα λυθεί με επαναστατικές διεργασίες, με επαναστατικά ιδανικά κι όχι με τα σχέδια και τις «εγγυήσεις» των ιμπεριαλιστών.

Για τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά

3.1. Εκτιμούμε πως η πολιτική της ελληνοτουρκικής συνεργασίας συμβαδίζει με τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων για το ρόλο που διεκδικούν στην περιοχή, για την προώθηση των συμφερόντων τους και αυτή η διαλεκτική σχέση ανταγωνισμού και συνεργασίας βρίσκεται σε εξέλιξη.

3.2. Τα δύο ΚΚ θεωρούν πως οι λαοί των δύο χωρών δεν έχουν όφελος από τη σύσταση του «Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας» και τα 21 μνημόνια και διακηρύξεις που υπογράφηκαν από τις δύο κυβερνήσεις. Ολα αυτά στοχεύουν στην εκμετάλλευση των Ελλήνων και Τούρκων εργαζομένων κι όχι στην αμοιβαία ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών τους.

3.3. Πιστεύουμε πως η συμμετοχή των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ στρέφεται κατά των δύο λαών και της ειρηνικής συμβίωσης, αφού το ΝΑΤΟ δεν αναγνωρίζει τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα των δύο χωρών, επιδιώκει να παίξει το ρόλο του επιδιαιτητή στις σχέσεις των δύο χωρών.

3.4. Οι προσπάθειες της τουρκικής αστικής τάξης, από θέσεις οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, να διαμορφώσει εξελίξεις στο Αιγαίο (με την απειλή του casus belli, τις «γκρίζες ζώνες», τις υπερπτήσεις στο Αιγαίο, κ.ά.), καθώς και οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες των δύο χωρών, οι αερομαχίες στο Αιγαίο, δημιουργούν υπόβαθρο πολεμικής αντιπαράθεσης, παρά τις διακηρύξεις περί ειρηνικής διευθέτησης.

3.5. Από την άλλη, τα σχέδια για συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο, από τις αστικές τάξεις των δύο χωρών, αποσκοπούν στο να βάλουν στο χέρι τα ξένα και ντόπια μονοπώλια τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών, με στόχο την αύξηση της κερδοφορίας τους. Η εργατική τάξη, οι λαοί των δύο χωρών δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα απ' αυτά τα σχέδια.

3.6. Τα δύο ΚΚ, λαμβάνοντας υπόψη και τις πρόσφατες καταστρεπτικές συνέπειες του σεισμού στην Ιαπωνία, τάσσονται ενάντια στην κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Ακουγιού, την οποία επιβεβαίωσε πρόσφατα ο Τούρκος πρωθυπουργός Τ. Ερντογάν. Η κατασκευή του σε μια σεισμογενή περιοχή θα αποτελέσει μια μόνιμη απειλή πυρηνικού τρόμου για τους δύο λαούς.

3.7. Τα δύο ΚΚ είναι σταθερά προσανατολισμένα στην ανάπτυξη της φιλίας, της διεθνιστικής αλληλεγγύης ανάμεσα στην εργατική τάξη και στους λαούς των δύο χωρών. Καλούν τους εργαζόμενους να δουν πίσω από τον εξωραϊσμό της πραγματικότητας, που επιδιώκεται με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ, τη μετατροπή του Αιγαίου σε ΝΑΤΟικό «ορμητήριο». Τα δύο ΚΚ θα εντείνουν τις κοινές ενέργειες και δράσεις τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στις ενώσεις του, ενάντια στον εθνικισμό, στις στρατιωτικές δαπάνες, για το σεβασμό των συνόρων των δύο χωρών. Ταυτόχρονα, δεν κρύβουν ότι λύση για τους δύο λαούς μπορεί να βρίσκεται μόνο στην ανατροπή της αιτίας που γεννά αντιθέσεις, συγκρούσεις, πολεμικές συρράξεις. Κι αυτή η αιτία δεν είναι άλλη από τα καπιταλιστικά υπερκέρδη.

Για την κατάσταση του κομμουνιστικού κινήματος και τις κοινές πρωτοβουλίες των δύο ΚΚ

4.1. Τα δύο ΚΚ θα συνεχίσουν την κοινή δράση τους ενάντια στον αντικομμουνισμό, στην απαράδεκτη εξίσωση του κομμουνισμού με το φασισμό, στην προσπάθεια αμαύρωσης του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, ιδίως της περιόδου που μπήκαν, ισχυροποιήθηκαν οι βάσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και δόθηκε η μάχη που οδήγησε στην Αντιφασιστική Νίκη, κι όπου επικεφαλής της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ ήταν ο Ι. Στάλιν. Θα συνεχίσουν την πάλη τους για τη νομιμοποίηση όλων των ΚΚ, την άρση της απαγόρευσης των κομμουνιστικών συμβόλων, την κατάργηση κάθε εμποδίου στη δράση των ΚΚ.

4.2. Τα δύο ΚΚ εκτιμούν πως σημαντικό στοιχείο, όχι μόνο για την κοινή δράση των κομμουνιστών, αλλά και των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, είναι η συνεπής στάση απέναντι σε κάθε ιμπεριαλιστική ένωση, πρώτα απ' όλα ενάντια στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ, στο ΔΝΤ, που δραστηριοποιούνται στην περιοχή μας. Στο ζήτημα της πάλης με τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις δεν χωρά καμία υποχώρηση!

4.3. Σημειώνουν τον αρνητικό ρόλο, που παίζει το λεγόμενο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) στην αποκομμουνιστικοποίηση των ΚΚ και στην ενσωμάτωσή τους στο αστικό σύστημα. Η πάλη με το ΚΕΑ, που αποτελεί πολιτικό «εργαλείο» της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, γίνεται συστατικό στοιχείο της ιδεολογικο-πολιτικής δουλειάς των δύο ΚΚ. Ανάλογη δράση θα αναπτύξουν τα δύο ΚΚ ενάντια στον εθνικισμό, στη σοσιαλδημοκρατία.

4.4. Τα δύο ΚΚ θα συνεχίσουν τις προσπάθειες να συμβάλλουν στις Περιφερειακές Συναντήσεις των ΚΚ στα Βαλκάνια, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της Ευρώπης, καθώς και στις Διεθνείς Συναντήσεις των Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων. Οι Συναντήσεις αυτές θα πρέπει να εξακολουθήσουν να πραγματοποιούνται, με στόχο το συντονισμό της δράσης των ΚΚ και να μη διαχυθούν σε ευρύτερα σχήματα.

4.5. Τα δύο ΚΚ δεσμεύονται από τη Διακήρυξη της Κωνσταντινούπολης, πάνω στην οποία δημιουργήθηκε το περιοδικό «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση», με στόχο τη διάδοση και ανάπτυξη της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας, με την ιδεολογική ανάλυση και πολιτική τοποθέτηση στις σύγχρονες εξελίξεις του καπιταλισμού και στα προβλήματα της ταξικής πάλης. Στα πλαίσια της ΔΚΕ και από κοινού τα δύο ΚΚ θα επιδιώξουμε να συμβάλουμε στη θεωρητική και ιδεολογική ανασύνταξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος σε στέρεη μαρξιστική - λενινιστική βάση, κατά του οπορτουνισμού, για το ξεπέρασμα της κρίσης του κομμουνιστικού κινήματος και την αναζωογόνηση του στρατηγικού σοσιαλιστικού σκοπού.

4.6. Το ΚΚΕ και το ΚΚΤ θα συμβάλουν ακόμα περισσότερο για το δυνάμωμα του ταξικού κινήματος της ΠΣΟ, της ΠΟΔΝ, του ΠΣΕ, της ΠΟΔΓ, καθώς και της κομμουνιστικής νεολαίας της περιοχής μας.

Κάλεσμα στους δύο λαούς

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Τουρκίας και της Ελλάδας απευθύνονται στους λαούς των δύο χωρών, στους λαούς της περιοχής και τους καλούν να δυναμώσουν τον αντιμονοπωλιακό, αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, τον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, που γεννάει κρίσεις, ανεργία, φτώχεια, μορφωτική και πολιτιστική υποβάθμιση, επεμβάσεις και πολέμους. Να ενισχυθούν οι προσπάθειες για την ταξική ενότητα της εργατικής τάξης, την κοινωνική συμμαχία με τα καταπιεζόμενα από τα μονοπώλια λαϊκά στρώματα, να δυναμώσουν την ταξική πάλη, την πάλη για την εργατική εξουσία, για το σοσιαλισμό, που στις μέρες μας είναι πιο επίκαιρος κι αναγκαίος.

Περισσότερα... »

19:59

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ Εμπλουτίζεται το οπλοστάσιο ενάντια στους λαούς

» Ropewalker Kassandra

Δρομολογούνται αποφάσεις, που στόχο έχουν να ρίξουν σε εξευτελιστικά επίπεδα την τιμή της εργατικής δύναμης για λογαριασμό της πλουτοκρατίας

Απειθαρχία και ανυπακοή η απάντηση του λαού στην ΕΕ και τα κόμματά της

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ (Του απεσταλμένου μας Παναγιώτη ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ).--

Στην προώθηση μιας «συνολικής λύσης», που θα ισοπεδώσει και τα τελευταία δικαιώματα των εργαζομένων της Ευρώπης, συμφώνησαν οι 27 κυβερνήσεις της ΕΕ στο όνομα «κοινής απάντησης» στην «κρίση δημοσίου χρέους».

H συμφωνία για τη δημιουργία ενός μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) που θα οδηγεί τα υπερχρεωμένα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» και θα συνοδεύεται από σκληρά «μνημόνια» διαρκείας, είναι ο πρώτος πυλώνας που κατέληξαν οι 27 κυβερνήσεις της ΕΕ στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, που ολοκληρώθηκε χτες το μεσημέρι.

Η δημιουργία του μόνιμου μηχανισμού, ο οποίος από τον Ιούνη του 2013 θα αντικαταστήσει τον προσωρινό (όπου έχουν ήδη προσφύγει Ελλάδα και Ιρλανδία), θα δανείζει τα κράτη μέλη της Ζώνης του ευρώ που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν δάνεια από τις αγορές, με επαχθέστατους όρους για το λαό, που μεταφράζονται σε αλλεπάλληλα μνημόνια διαρκείας.

Τα «παζάρια» για τη συγκρότηση του μηχανισμού θα ολοκληρωθούν στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Ιούνη, οπότε και θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις σε ό,τι αφορά τα μερίδια συμμετοχής της κάθε χώρας και τον τρόπο καταβολής της συνεισφοράς τους. Στο μεσοδιάστημα, οι απαιτούμενες αλλαγές στην καταστατική συνθήκη της ΕΕ, που είναι απαραίτητες για τη δημιουργία του Μηχανισμού, θα περάσουν από τα εθνικά Κοινοβούλια των κρατών μελών.

Η συμφωνία μεταξύ των πολιτικών εκπροσώπων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στηρίζεται πάνω σε ισχυρές δεσμεύσεις που ανέλαβαν για την από κοινού εξαπόλυση μιας άνευ προηγουμένου επέλασης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, στη βάση του «Συμφώνου για το Ευρώ». Το Σύμφωνο αποτέλεσε την απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει απόφαση για τη συγκρότηση του μόνιμου μηχανισμού και αποτελεί το νέο στρατηγικό όπλο της ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας για το τσάκισμα των λαϊκών στρωμάτων.

Παράλληλα οι «27» προχώρησαν στην αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με τη λήψη αυστηρότερων μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αποφάσισαν, μάλιστα, την επιβολή προστίμου ύψους 0,5% του ΑΕΠ για τα κράτη - μέλη των οποίων το έλλειμμα ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ, όπως προβλέπεται βάσει της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Οι κυβερνήσεις των κρατών μελών δεσμεύτηκαν μέσα στον Απρίλη να παρουσιάσουν τα πρώτα μέτρα και προγράμματα που θα εφαρμόσουν βάσει των δύο συμφώνων.

Οι διήμερες εργασίες της Συνόδου, που κατέληξαν στη «συνολική λύση» (Μηχανισμός στήριξης, Σύμφωνο για το ευρώ), πραγματοποιήθηκαν στο φόντο των πιέσεων που ασκούν οι καπιταλιστικές αγορές στην Πορτογαλία (παρά τα σκληρά μέτρα που έχει λάβει), για να οδηγηθεί στη μέγκενη της τρόικας. Αλλά και των αξιώσεων που πρόβαλαν όλα τα κράτη - μέλη από την Ιρλανδία να πάρει πρόσθετα μέτρα, ώστε να μειωθεί το επιτόκιο δανεισμού της.

Ο πρόεδρος της Ευρωζώνης, Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, εκτίμησε ότι η Λισαβόνα θα ζητήσει δάνειο ύψους 75 δισ. ευρώ, ενώ στο παρασκήνιο Ευρωπαίοι αξιωματούχοι σημείωναν ότι ήδη η αντιπολίτευση της Πορτογαλίας - παρά την απόφαση να μην ψηφίσει τα μέτρα και να οδηγήσει στην παραίτηση Σόκρατες - έχει συμφωνήσει για τη λήψη νέου πακέτου μέτρων.

«Σύμφωνο» πανευρωπαϊκής εξαθλίωσης...

Παρά την όξυνση των ανταγωνισμών, οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της ευρωζώνης ταυτίστηκαν απόλυτα στα μέτρα που περιλαμβάνει το «Σύμφωνο για το ευρώ». Την εφαρμογή των μέτρων του Συμφώνου δεσμεύτηκαν να προωθήσουν και έξι ακόμα χώρες (Βουλγαρία, Ρουμανία, Λιθουανία, Λετονία, Δανία και Πολωνία) που είναι μέλη της ΕΕ, αλλά δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ.

Με κοινή επιδίωξη να ενισχύσουν τη θέση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, συμφώνησαν σε περαιτέρω μειώσεις μισθών, ενίσχυση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και τα επιδόματα, νέους φόρους στο λαό και μεγάλες φοροελαφρύνσεις για το κεφάλαιο.

Η πανευρωπαϊκή λιτότητα που κήρυξαν οι Ευρωπαίοι εταίροι, όπως σημειώνουν στο κείμενο των συμπερασμάτων τους, θα ανανεώνεται κάθε χρόνο, αρχής γενομένης από το δεύτερο εξάμηνο του 2011, και θα στηρίζεται:

-- Σε μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.«Η εξέλιξη των μισθών θα αξιολογείται βάσει της παραγωγικότητας και των αναγκών προσαρμογής της ανταγωνιστικότητας (...) Το κόστος εργασίας θα παρακολουθείται μέσω της σύγκρισης με τις εξελίξεις σε άλλες χώρες της Ζώνης του ευρώ και τους κυριότερους συγκρίσιμους εμπορικούς εταίρους». Οι μισθοί δηλαδή στο εξής θα καθορίζονται σε συνάρτηση με το λεγόμενο «κόστος εργασίας» που καταγράφεται στους κύριους εμπορικούς εταίρους της ΕΕ, δηλαδή στις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας (Κίνα, Ινδία) και άλλων χωρών του πλανήτη, στις οποίες οι εργαζόμενοι αμείβονται με μισθούς πείνας.

-- Σε αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, με «ευθυγράμμιση της ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής». Οσο περισσότερο δηλαδή ζουν οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο θα πρέπει να εργάζονται!

-- Σε παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών. Στόχος είναι η πλήρης ανατροπή των μόνιμων και σταθερών εργασιακών σχέσεων και η αντικατάστασή τους με σχέσεις μερικής και ελαστικής απασχόλησης. Η αντιδραστική «ευελφάλεια» γίνεται η σημαία των κρατών μελών, με επιδίωξη ο εργαζόμενος να απασχολείται ουσιαστικά χωρίς δικαιώματα και με χαμηλούς μισθούς. Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι εταίροι έθεσαν σαν στόχο τη μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών και τη μετακύλισή τους στις πλάτες των εργαζομένων, με αύξηση της έμμεσης φορολογίας.

-- Στη «διά νόμου» αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Κάθε κράτος μέλος ανέλαβε τη δέσμευση, είτε με νόμο είτε με συνταγματική πρόβλεψη, να «δημιουργήσει μηχανισμό που θα βάζει "φρένο" στην αύξηση χρέους». Ο μηχανισμός θα μπαίνει σε λειτουργία αυτόματα κάθε φορά που το έλλειμμα θα ξεπερνάει ένα προκαθορισμένο όριο και θα συνοδεύεται από κυρώσεις για τα «απείθαρχα» κράτη - μέλη.

-- Σε ετήσια δεσμευτικά προγράμματα λιτότητας. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης ανέλαβαν τη δέσμευση να μειώνουν κατά 1/20 το χρόνο τη διαφορά μεταξύ του ύψους του χρέους του κάθε κράτους - μέλους και του όρου που θέτει η Συνθήκη του Μάαστριχτ, για χρέος μέχρι 60% του ΑΕΠ. Στην περίπτωση της Ελλάδας, με σημερινό χρέος 147% του ΑΕΠ, η μείωση κατά 1/20 το χρόνο σημαίνει μείωση περίπου 15 δισ. ετησίως.

-- Σε νέες μειώσεις των φορολογικών συντελεστών των επιχειρηματικών ομίλων. Τα κράτη μέλη δεσμεύτηκαν για την καθιέρωση φορολογικών συντελεστών που θα ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, δηλαδή θα εξασφαλίζουν νέες μειώσεις των φορολογικών συντελεστών και περαιτέρω φοροαπαλλαγές.

...και καθεστώς ελεγχόμενη χρεοκοπίας

Παράλληλα, με το «Σύμφωνο για το ευρώ», οι κυβερνήσεις των κρατών μελών κατέληξαν και σε μια πρώτη συμφωνία για το μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Το νέο Μηχανισμό θα τον τροφοδοτήσουν με κεφάλαια τα κράτη μέλη της ΕΕ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ. Θα έχει συνολικό απόθεμα 700 δισ. ευρώ και άμεσα διαθέσιμα κεφάλαια ύψους 500 δισ. ευρώ, προκειμένου κάτω από «εξαιρετικές περιπτώσεις» να μπορεί να αγοράζει κρατικά ομόλογα απευθείας από κράτη μέλη. Η πρόβλεψη της αγοράς ομολόγων υπάρχει και για τον προσωρινό Μηχανισμό, ο οποίος θα διαθέτει κεφάλαια ύψους 440 δισ. ευρώ, από 250 δισ. ευρώ που έχει σήμερα.

Οι συγκεκριμένες αποφάσεις, θα επιφέρουν νέα βάρη στις πλάτες του λαού και θα θέσουν την Ελλάδα (ή όποια άλλη χώρα προσφύγει στο Μηχανισμό) σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

Συγκεκριμένα:

α) Ο μόνιμος μηχανισμός θα δίνει δάνεια σε κράτη μέλη της Ευρωζώνης υπό αυστηρές προϋποθέσεις και μόνο «στο πλαίσιο μακροοικονομικού προγράμματος οικονομικής προσαρμογής». Δηλαδή, μόνο μετά την υπογραφή από την ενδιαφερόμενη χώρα μνημονίου (ή μνημονίων) με μέτρα που θα εξασφαλίζουν στους πιστωτές ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Αρα, για να δανειστεί μια χώρα από το Μηχανισμό, θα πρέπει να υπογράψει μνημόνιο, παρά τα αρχικά ψέματα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ότι δεν υπάρχει τέτοια «δέσμευση». β) Στη λειτουργία του Μηχανισμού προβλέπεται η «αναδιάρθρωση χρέους», σύμφωνα με τις πρακτικές του ΔΝΤ. Για να λάβει μια χώρα της Ευρωζώνης δάνειο, θα πρέπει προηγουμένως η τρόικα (ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ) να προχωρήσει σε «αυστηρή ανάλυση βιωσιμότητας χρέους». Αν το κράτος - μέλος που θα πάρει δάνειο δεν μπορεί «να αποκαταστήσει τη βιωσιμότητα χρέους» θα πρέπει να προχωρήσει σε «διαπραγματεύσεις» με τους ιδιώτες πιστωτές του, προκειμένου να συνεχίσει να παίρνει τις δόσεις του δανείου. «Διαπραγματεύσεις» που θα οδηγήσουν είτε σε «κούρεμα» του χρέους, είτε σε επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων και σε κάθε περίπτωση σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεοκοπίας».

Αυτή ακριβώς είναι και η βασική αιτία του καυγά ανάμεσα στα κράτη της λυκοσυμμαχίας και αφορά τον επιμερισμό της καταστροφής κεφαλαίων που θα προέλθει από το «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων. Ενας καυγάς που αποτυπώνεται και στα κεφάλαια και τις εγγυήσεις που θα καταβάλλει καθένας από αυτούς στο μόνιμο μηχανισμό στήριξης. Είναι ενδεικτικό ότι η Γερμανία, που θα βάλει τα περισσότερα χρήματα, ζήτησε να τα καταβάλει σε πέντε αντί σε τρεις δόσεις που προβλεπόταν.

Σύμφωνα με τον καταμερισμό που ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χ. Βαν Ρομπάι, η συμβολή της Γερμανίας διαμορφώνεται σε 27,1%, της Γαλλίας σε 20,4%, της Ιταλίας σε 17,9%, της Ισπανίας σε 11,9%, ενώ της Ελλάδας σε 2,8%, στη βάση των ποσοστώσεων που το κάθε κράτος έχει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το δάνειο που θα δίνει ο Μηχανισμός θα έχει κυμαινόμενο επιτόκιο και θα ισούται με το κόστος χρηματοδότησης του Μηχανισμού συν 2% και συν επιπλέον 1% για δάνεια με διάρκεια μεγαλύτερη των τριών χρόνων.

Φορτώνει στο λαό τις «διευκολύνσεις» για το κεφάλαιο

Ανασκόπηση της συμμετοχής της ελληνικής κυβέρνησης στη Σύνοδο και της συνέντευξης του Γ. Παπανδρέου

Συμμετέχοντας στη Σύνοδο Κορυφής, η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεσμεύτηκε απέναντι στην πλουτοκρατία για την υλοποίηση των αντιδραστικών μέτρων του «Συμφώνου για το Ευρώ» και την αυστηροποίηση του «συμφώνου σταθερότητας», αλλά φρόντισε να δώσει συγκεκριμένα και μετρήσιμα «ανταλλάγματα», στο όνομα των δήθεν «δανειακών διευκολύνσεων» που εξασφάλισε για την αποπληρωμή του δανείου των 110 δισ. ευρώ.

Ο πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, προβάλλοντας την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να συνεχίσει το αντιδραστικό της πρόγραμμα, παρουσίασε τους βασικούς άξονες του σχεδίου δημοσιονομικής προσαρμογής για την περίοδο 2012 - 2014, με μέτρα ύψους 22 δισ. ευρώ, καθώς και «πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων» 50 δισ. ευρώ που θα υλοποιήσει το ίδιο διάστημα.

Σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής, γύρω από το δάνειο των 110 δισ. ευρώ της τρόικας προς την Ελλάδα και τις δήθεν «δανειακές διευκολύνσεις» που ισχυρίζεται ότι πήρε η ελληνική κυβέρνηση, ουσιαστικά θα επιφέρουν νέα δυσβάστακτα μέτρα για τον ελληνικό λαό. Στο κείμενο των συμπερασμάτων γίνεται αναφορά στις αποφάσεις που υπήρξαν για την Ελλάδα στις 11 Μάρτη.

Βάσει αυτών των αποφάσεων:

Πρώτον: Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου κατά μέσο όρο 7,5 χρόνια, από 4,5 χρόνια της αρχικής σύμβασης του δανείου που πήρε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρατείνει την εξόφληση του δανείου μέχρι το 2023. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι και τα επόμενα χρόνια, κυβέρνηση και τρόικα θα συνεχίσουν τις τρίμηνες «αξιολογήσεις», προκρίνοντας νέα μέτρα σε περίπτωση αποκλίσεων από τα συμφωνηθέντα.

Δεύτερον: Η μείωση του επιτοκίου κατά 1% για το δάνειο των 110 δισ. ευρώ, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του πρωθυπουργού ότι θα μειώσει κατά 6 δισ. ευρώ τους τόκους, ουσιαστικά θα διπλασιάσει τους τόκους που αρχικά προβλέπονταν, εξαιτίας της ταυτόχρονης επιμήκυνσης του δανείου. Εξάλλου, τελεί ακόμα υπό αμφισβήτηση η πραγματική μείωση του επιτοκίου που πήρε η κυβέρνηση. Το επιτόκιο δανεισμού, βάσει της αρχικής συμφωνίας, ήταν 5,2%. Ακόμα όμως δεν έχει διευκρινιστεί, αν με την επιμήκυνση το ελληνικό επιτόκιο ευθυγραμμίστηκε με το ιρλανδικό στο 5,8%. Αν ισχύει αυτό, τότε η μείωση κατά 100 μονάδες βάσης θα φέρει το επιτόκιο στο 4,8%. Οπότε, δε μειώνεται κατά 1%, αλλά μόλις κατά 0,4%, και αυτό κυμαινόμενο, με άγνωστη δηλαδή πορεία.

Στη συνέντευξη που έδωσε την Παρασκευή, μετά τη Σύνοδο, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του «Ρ», ο Γ. Παπανδρέου είπε ότι τα βάρβαρα μέτρα που περιλαμβάνονται στο «Σύμφωνο για το Ευρώ» για τα Εργασιακά και το Ασφαλιστικό «δεν αφορούν στην Ελλάδα», αφού η κυβέρνηση «έχει ήδη πάρει σημαντικά μέτρα». Αυτές οι σαρωτικές ανατροπές, σύμφωνα με τον Γ. Παπανδρέου, αποτελούν «βάση για να ανακάμψει η οικονομία μας», δηλαδή η κερδοφορία του ντόπιου κεφαλαίου και ταυτόχρονα εγγυώνται την «ευημερία του λαού»! Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι η στρατηγική της κυβέρνησης στη Σύνοδο της 11ης Μάρτη οδήγησε στο να βελτιωθεί «το πλαίσιο εφαρμογής του μνημονίου» και πως «αναγνωρίζονται οι θυσίες των πολιτών μας».

Υποκρισία και αποκαλύψεις για Λιβύη

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ήταν ο Γ. Παπανδρέου σε ό,τι αφορά τις προθέσεις των ιμπεριαλιστών για τη Λιβύη και τις άλλες μη ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου. Για τις εξελίξεις αυτές είχε και τηλεφωνική συνομιλία με τον Μπ. Ομπάμα, αμέσως μετά τη λήξη της Συνόδου, καθώς οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να αναβαθμίσουν το ρόλο τους στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, ο Μπ. Ομπάμα σημείωσε με νόημα την «ιδιαίτερη βαρύτητα που έχει η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας στην περιοχή», αναφέρθηκε εκτενώς στις πολεμικές επιχειρήσεις, τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση συνδράμει από θάλασσας, αέρα και εδάφους και συνεχάρη τον Γ. Παπανδρέου «για τη θετική πορεία της χώρας». Σύμφωνα με πληροφορίες, αντίστοιχη συνομιλία υπήρξε χτες ανάμεσα στους Ομπάμα - Ερντογάν.

Την ώρα που κλιμακώνεται ο πόλεμος, ο Γ. Παπανδρέου είπε υποκριτικά στη συνέντευξη ότι «επιδίωξη των δράσεων είναι η προστασία των αμάχων». Για να κρύψει την ωμή επέμβαση στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης χώρας, πρόσθεσε ότι η ΕΕ επιδιώκει για τη Λιβύη «δημοκρατική μετάβαση, σύμφωνα με τις επιλογές του λιβυκού λαού» και πως δίνει ιδιαίτερη σημασία «στο ρόλο του Αραβικού Συνδέσμου για την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ».

Περιγράφοντας την επόμενη μέρα, έκανε λόγο για μια νέα «εταιρική σχέση» των κρατών της Μεσογείου και «συγκροτημένη ευρωπαϊκή στρατηγική», ανακατανομή δηλαδή της τράπουλας και της λείας ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, λέγοντας ότι «η Ελλάδα θα παίξει το ρόλο που της αρμόζει», γι' αυτό άλλωστε συμμετέχει μέχρι τα μπούνια στον πόλεμο. Προανήγγειλε, μάλιστα, ότι η καπιταλιστική ΕΕ σχεδιάζει άμεσα να βαθύνει την παρέμβασή της στις χώρες της Β. Αφρικής και της Ανατ. Μεσογείου, αποδεσμεύοντας επιπλέον κονδύλια ύψους 1 δισ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, για να αναβαθμιστεί η ιμπεριαλιστική διείσδυση έναντι των ανταγωνιστών.

Προανήγγειλε, επίσης, την ενίσχυση της κατασταλτικής «Frontex», στο όνομα της αντιμετώπισης της μετανάστευσης και είπε ότι μέχρι τον επόμενο Ιούνη η Κομισιόν θα καταθέσει «συνολική προσέγγιση για τη μετανάστευση και την προσφυγιά».

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Επιθετική λαϊκή απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ για τη Σύνοδο Κορυφής

Σε ανακοίνωση για τη Σύνοδο Κορυφής, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Οι κυβερνήσεις της ΕΕ σπρώχνουν τους λαούς στο σκοτεινό βάραθρο των καπιταλιστικών αδιεξόδων, αντιθέσεων και πολέμων. Σε πλήρη σύμπνοια αποφάσισαν την κλιμάκωση του πολέμου στα μισθολογικά, εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα, για να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων με το "Σύμφωνο για το Ευρώ" και το "Σύμφωνο Σταθερότητας". Αγεφύρωτες, όμως, παραμένουν οι διαφορές τους σε ό,τι αφορά τα κέρδη και τις ζημιές του κεφαλαίου. Παρά τους προσωρινούς συμβιβασμούς για το λεγόμενο μηχανισμό στήριξης που οδηγεί τους λαούς στη χρεοκοπία, ο "σκυλοκαυγάς" μαίνεται.

Οι συνηθισμένοι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης περί ελληνικών επιτυχιών και αναγνώρισης των θυσιών του ελληνικού λαού, οι θέσεις της ΝΔ για αλλαγή των όρων του μνημονίου δεν μπορούν πια να κρύψουν τον όλεθρο που φέρνει για τα λαϊκά συμφέροντα η κοινή στρατηγική τους.

Ο λαός πρέπει τώρα να απαλλαγεί από τις αυταπάτες, τις φοβίες, τα ιδεολογήματα των κομμάτων της πλουτοκρατίας και του οπορτουνισμού. Το χρέος δεν το δημιούργησε αυτός και πρέπει να το θεωρήσει όλο παράνομο. Οι θυσίες που του επιβάλλουν είναι εντελώς ανώφελες για τον ίδιο. Η βαθιά καπιταλιστική κρίση, τα συνεχή βάρβαρα και αντιδραστικά μέτρα, οι πόλεμοι, ο παρασιτισμός αποδεικνύουν ότι ο καπιταλισμός έχει οριστικά και αμετάκλητα σαπίσει. Δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος, δεν μπορεί να γιατρευτεί από τις κρίσεις, όπως και η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή.

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος των δυνάμεων της ΕΕ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του λαού της Λιβύης καταδεικνύει ότι τα μονοπώλια και οι κυβερνήσεις τους είναι το ίδιο επιθετικά και προς το εσωτερικό και προς το εξωτερικό. Δεν υπάρχει φρικαλεότητα που δεν μπορούν να διαπράξουν, προκειμένου να αρπάξουν πλουτοπαραγωγικές πηγές, να ελέγξουν τους δρόμους του πετρελαίου, να κερδίσουν αγορές. Υποκριτικές είναι και οι θέσεις τους για το Μεταναστευτικό. Ενώ με τους πολέμους και τη ληστεία των λαών προκαλούν ολοένα και μεγαλύτερα κύματα απελπισμένων μεταναστών και προσφύγων, ως λύση φέρνουν αυταρχικά και απάνθρωπα μέτρα.

Οι αμυντικοί αγώνες δεν αρκούν. Είναι ώριμη και επιτακτική ανάγκη, για να υπάρχει λύση υπέρ του λαού, οι ριζικές αλλαγές στην οικονομία και το κράτος. Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα μπορούν να ορθώσουν εμπόδια και, τελικά, να ανατρέψουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, διαμορφώνοντας τη δική τους συμμαχία για λαϊκή εξουσία, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, σχεδιασμένη ανάπτυξη, απαλλάσσοντας τη χώρα από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους».

Περισσότερα... »

13:16

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Για την επέτειο του Κιλελέρ

» Ropewalker Kassandra

Η φετινή 101η επέτειος του Κιλελέρ, της ηρωικής εξέγερσης των Θεσσαλών αγροτών ενάντια στο κράτος καταστολής και τους τσιφλικάδες, βρίσκει την αγροτιά και το λαό, συνολικά, να συνεχίζουν τον αγώνα στις σημερινές συνθήκες, ενάντια στην άγρια, αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ.

Τον οικονομικό πόλεμο βιώνουν οι μικρομεσαίοι αγρότες, με τη δραστική μείωση του εισοδήματος και το ξεκλήρισμα που επιταχύνεται. Παράλληλα, λεηλατούνται μισθοί και συντάξεις, ακυρώνονται οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα, ενώ αυξάνουν συνεχώς η φορολογία και οι τιμές. Αυξάνει η ανεργία με νέες απολύσεις, με την καταστροφή αυτοαπασχολούμενων και διογκώνεται η αβεβαιότητα για το αύριο.

Κοινός ο αγώνας και η ανάγκη να δυναμώσει η συμμαχία και το κοινό μέτωπο πάλης εργατών - μικρομεσαίων αγροτών - αυτοαπασχολούμενων, να πάρουν δραστήρια μέρος οι νέοι και οι γυναίκες της λαϊκής οικογένειας, σε γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους.

Τα ακριβά αγροτικά εφόδια (λιπάσματα, μηχανήματα, φυτοφάρμακα κ.ά.) που αγοράζουν οι αγρότες από μονοπώλια και επιχειρηματικούς ομίλους, η αγροτική παραγωγή που μένει απούλητη, σαπίζει ή αγοράζεται από τους εμπροβιομήχανους κάτω από το κόστος παραγωγής, για να φθάσει στη συνέχεια ως πανάκριβο εμπόρευμα στους εργαζόμενους της πόλης, οδηγούν στην καταστροφή και χρεοκοπία μικρομεσαίους κτηνοτρόφους και άλλους αγρότες.

Το μνημόνιο είναι ένα άλλο εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης, του κεφαλαίου, για να προχωρήσει πιο γρήγορα μέτρα ενίσχυσης της κερδοφορίας του και ενάντια στο λαϊκό συμφέρον, μέτρα όπως είναι η ιδιωτικοποίηση ή το κλείσιμο κρατικοσυνεταιριστικών επιχειρήσεων (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, γαλακτοβιομηχανία Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ ΑΕ, Ελληνική Βιομηχανία Ζωοτροφών κ.ά.). Δραματικές θα είναι οι επιπτώσεις στους μικρούς και μεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους και συνεταιριστικούς υπαλλήλους που θα πάρουν το δρόμο της ανεργίας. Τραγικές συνέπειες στους αγρότες θα έχει και η παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΑΤΕ, αφού πάνω από το 60% των αγροτικών νοικοκυριών είναι χρεωμένα και υποθηκευμένα. Οι εξελίξεις αυτές θα επηρεάσουν το μέλλον της αγροτοκτηνοτροφικής εγχώριας παραγωγής, θα αυξήσουν την ανεργία και ερήμωση ολόκληρων περιοχών. Τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα θα πολλαπλασιαστούν και θα ενταθούν με το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας της ΕΕ, με την ΚΑΠ 2014-2020, η οποία εξυπηρετεί νέα συγκέντρωση της γης και της αγροτικής παραγωγής σε μεγάλες καπιταλιστικές εκμεταλλεύσεις. Το στόχο αυτό εξυπηρετούν «τα καλάθια προϊόντων» ανά περιφέρεια, που αποτελούν ενισχύσεις στους μεγάλους επιχειρηματίες μεταποιητές, τυποποιητές και μεγαλοαγρότες. Αυτόν το σκοπό υλοποιούν οι νέοι νόμοι (μητρώο αγροτών, ΕΛΓΑ κ.ά.) και τα νομοσχέδια που ετοιμάζει (για τους συνεταιρισμούς κ.ά.) η κυβέρνηση. Τον ίδιο στόχο εξυπηρετούν και τα λεγόμενα «αναπτυξιακά κίνητρα», δηλαδή επιχορηγήσεις και φοροαπαλλαγές προς το κεφάλαιο. Αυτός είναι ο στρατηγικός στόχος της ΕΥΡΩΠΗΣ 2020, ο στόχος της αύξησης της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης σε όφελος του κεφαλαίου.

Αυτά είναι τα όρια του σύγχρονου καπιταλισμού, η σήψη του ως τρόπου παραγωγής, που καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις.

Η βαρβαρότητά του εκδηλώνεται και με την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με τους άδικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για το μοίρασμα των αγορών, στους οποίους συμμετέχει το ελληνικό αστικό κράτος, όπως σήμερα στη Λιβύη για την αγορά του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Είναι «φύλλο συκής» το πρόσχημα υπεράσπισης του άμαχου πληθυσμού από τη βαρβαρότητα του υπάρχοντος καθεστώτος. Είναι υπόθεση του λαού της Λιβύης, όπως σε κάθε χώρα, να ορθώσει το ανάστημά του, να παλέψει για την ανατροπή κάθε αντιλαϊκού καθεστώτος και όχι την αντικατάστασή του από ένα άλλο, με ξένη ή όχι στήριξη.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τη θέση του ΚΚΕ ότι λαϊκή έξοδος από την κρίση και τον πόλεμο μπορεί να υπάρξει με την αποδέσμευση από όλες τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τις αμερικανικές βάσεις, με σύγκρουση και ανατροπή της αστικής εξουσίας, με λαϊκή εξουσία. Αυτή είναι η προϋπόθεση για να γίνει λαϊκή ιδιοκτησία ο παραγωγικός πλούτος της χώρας, για να μη μετατρέπεται σε καπιταλιστικό κέρδος ο εργατικός και αγροτικός μόχθος. Αυτή η δυνατότητα μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο με τη λαϊκή πάλη, με το μαζικό απεγκλωβισμό από την ιδεολογική και πολιτική επιρροή των κομμάτων του κεφαλαίου, με τη στράτευση στο λαϊκό μέτωπο των ΠΑΜΕ - ΠΑΣΥ - ΠΑΣΕΒΕ - ΜΑΣ - ΟΓΕ.

Το ΚΚΕ έχει αναδείξει τις δυνατότητες ανάπτυξης της αγροτικής και μεταποιητικής παραγωγής και της παραγωγικότητάς τους, με σκοπό την ικανοποίηση των διατροφικών και άλλων αναγκών του λαού μας. Μπορεί να πραγματοποιηθεί με την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων, με τη θεμελίωση του κεντρικού σχεδιασμού παραγωγής με λαϊκό έλεγχο, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και της γης. Δηλαδή, με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων στον τομέα της βιομηχανίας αγροτικών εφοδίων (που θα γίνουν φτηνότερα, γιατί δε θα υπάρχει το καπιταλιστικό κέρδος), με την κατάργηση των καπιταλιστών εμπόρων και τη διαμόρφωση κρατικού και συνεταιριστικού δικτύου συγκέντρωσης του αγροτικού προϊόντος. Με την κατάργηση της καπιταλιστικής αγροτικής εκμετάλλευσης και τη συνεταιριστικοποίηση της διάσπαρτης αγροτικής παραγωγής, που θα προωθεί κοινές καλλιεργητικές εργασίες, με κρατική επιστημονική στήριξη. Ετσι θα μειωθεί συνολικά το κόστος παραγωγής, θα αξιοποιούνται καλύτερα οι παραγωγικές δυνάμεις, στην προοπτική της πλήρους μηχανοποίησης. Ο σχεδιασμός θα αφορά κάθε προϊόν, κλάδο της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, για παραγωγή εγχώριων τροφίμων φτηνών και ποιοτικών, για κάθετη διασύνδεση με την κοινωνικοποιημένη βιομηχανία. Σε αυτήν τη βάση θα διαμορφωθούν προϋποθέσεις για αύξηση του μη εργάσιμου χρόνου των αγροτοπαραγωγών, για εναλλακτική εργασιακή διέξοδο στους νέους, για πολιτιστική ανάπτυξη του χωριού. Το ΚΚΕ ό,τι είπε για τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση του κεφαλαίου, την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, τα μονοπώλια, τη σοσιαλδημοκρατία και τα φιλελεύθερα κόμματα το επιβεβαίωσε η ίδια η ζωή. Υπάρχει πείρα, γνώση για να εκφραστεί σε πιο αποφασιστική συστράτευση με το ΚΚΕ.

Δυναμώνοντας και κλιμακώνοντας τους καθημερινούς αγώνες, με μαχητικότητα, αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση, είναι ανάγκη να δώσουμε προοπτική στην πάλη μας για την εργατική - λαϊκή εξουσία. Είναι βέβαιο ότι θα υπάρχει και νέα όξυνση των λαϊκών προβλημάτων, θα πάρει νέες διαστάσεις η λαϊκή αγανάκτηση, θα ωριμάσουν οι συνθήκες για να κάνουμε το μεγάλο άλμα για να αλλάξει ταξικά χέρια η εξουσία, για να φέρει η λαϊκή εξουσία και οικονομία τη λαϊκή ευημερία.

Σε αυτό τον δρόμο πάλης, το ΚΚΕ απευθύνει κάλεσμα προς τους αγρότες και τις αγρότισσες. Σ' αυτήν την κατεύθυνση, αγωνιστικά, διεκδικητικά, τιμάμε τους αγώνες για τα 101 χρόνια από το Κιλελέρ.

24 ΜΑΡΤΗ 2011

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 25.03.2011

23:53

«Παπά φέρε την κόρη σου, την θέλ' ο καπετάνος ...»

» Ropewalker Kassandra

Ξεφυλλίζοντας άγνωστα και καταχωνιασμένα δημοτικά-κλέφτικα τραγούδια ανακαλύπτει κανείς μια ιδιαίτερα αρνητική εικόνα των χριστιανών ιερέων και καλογήρων της Τουρκοκρατίας σε αυτά. Φυσικά αυτό δεν συμβαίνει στα διαλεγμένα τραγούδια σε δημοφιλείς συλλογές ή σε κάποια από τα κατασκευασμένα "κατόπιν εορτής". Σε γνήσιες παλιότερες συλλογές όπως η Anthologie Neugriechischer Volkslieder, Leipzig 1861, υπάρχει σχεδόν ταύτιση των παπάζ-εφέντηδων με του μπέηδες. Υμνούνται κλέφτες που καταστρέφουν παπάδες, βιάζουν ή απαγάγουν παπαδιές, λαϊκοί που τιμωρούν παιδεραστές παπάδες, τραγουδιούνται καλόγεροι και καλόγριες που πετάνε τα ράσα και επιστρέφουν στην φυσιολογική ζωή και δοξάζονται μόνο γενναίοι "ξεπαπάδες" που πιάνουν το ντουφέκι και πολεμούν τους κατακτητές. Στη συνέχεια αναφέρουμε κάποια στοιχεία για τον Παπαφλέσσα και για τους γενναίους καπετάν-παπάδες του 1821 που οι πράξεις τους ελάχιστη σχέση είχαν με τον χριστιανισμό και τις παραδόσεις της εκκλησίας. Σημαντική μερίδα Ελλήνων ιερέων από το 1821 και πέρα συντάχθηκε με τον ανερχόμενο ελληνικό εθνικισμό αγνοώντας τις υποδείξεις του Πατριαρχείου και πρωτοστάτησε στην αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Από τους ήρωες και αγωνιστές αυτούς δημιουργήθηκε η Εκκλησία της Ελλάδος, που τόσο εκνευρίζει τους τουρκοπατριάρχες Κων/λεως και τους σύγχρονους τουρκολάτρες. Μια ιδέα για το κλίμα αυτό (υποταγή της Εκκλησίας στην εθνική ιδέα) στις αρχές του 20ου αιώνα παίρνουμε από τα κείμενα του Περικλή Γιαννόπουλου (1907). Βέβαια, η Εκκλησία παίρνει σιγά σιγά τη γνωστή της πορεία, νοσταλγώντας τις παλιές καλές εποχές και προσπαθώντας να κρύψει ταυτόχρονα τα παλιά καραγκιοζιλίκια της και να παίξει πολιτικό "εθναρχικό" ρόλο. Κλείνουμε με κάποια επίσης άγνωστα ποιήματα των Παλαμά και Βάρναλη για το γνωστό και γνήσιο παπαδαριό. Δημώδη άσματα Ο κλέφτης Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης (1759-1805) είχε διαφορές με έναν προεστό και παπά του Αγ. Πέτρου Κυνουρίας που τραγουδήθηκαν:

Τ' ειν' το κακό που γένεται τούτο το καλοκαίρι; Τρία χωριά μας κλαίγονται, τρία κεφαλοχώρια, Μας κλαίγεται κ' ένας παπάς από τον Άγιο Πέτρο. Τι τώκαμα του κερατά, και κλαίγεται από 'μένα; Μήνα τα βόδια τ' έσφαξα; μήνα τα πρόβατά του; Την μια του νύφη εφίλησα, ταις δυο του θυγατέραις, Το 'να παιδί του σκότωσα, τ' άλλο το πήρα σκλάβο, Και πεντακοσια δυο φλωριά εξαγορά του πήρα, Όλα λουφέν τα μοίρασα, λουφέν 'ς τα παλληκάρια, Κι' ατός μου δεν εκράτησα τίποτε για τ' εμένα.

Ο κλέφτης Γιώτης εξομολογείται:

Με 'γέλασε το χαραυγί, τ' αστρί και το φεγγάρι, Και 'βγήκα νύχτα 'ς τα βουνά, ψηλά 'ς τα κορφοβούνια. Ακούω τα ντούσκα και βροντούν, και ταις οξιαίς και τρίζουν, Και τα γιατάκια των κλεφτών, βαρυά ν' αναστενάζουν, Π' έχουν τον Γιώτην άρρωστον, τον Γιώτη λαβωμένον, Ψηλή φωνή εφώναξε, μέσ' από το γιατάκι. - "Τραβάτε με να σηκωθώ, και βάλτε με να κάτσω, Και φέρτε τον πνευματικό, να με 'ξομολογήση, Να 'ξέρη κι από λόγου του, για να τα συγχωρήση. 'Ξήντα κορίτσια 'φίλησα, και ξήντα 'πανδρεμέναις! Και καλογραιαίς και παππαδιαίς, 'που μετριμούς δεν έχουν! Μια παππαδιά 'π' τον Μαραθιά, τριων 'μερών λεχώνα! Έσκυψα και την φίλησα, κι η γη αναταράχθη. Τ' άλογό μου 'χρημέτισε, και το ντουφέκι 'κόπη Και τα' όρημο σπαθάκι μου, μου 'πήρε το κεφάλι!"

Τραγούδια για τις όμορφες παπαδοπούλες:

Κονάκια 'χουν στην Κερασιά, σ' ενού παπά το σπίτι. «Παπά ψωμί, παπά κρασί, παπά ταγή τ' αλόγου , Παπά φέρε την κόρη σου, την θέλ' ο καπετάνος.» «Εγώ ψωμί, εγώ κρασί, εγώ ταγή τ' αλόγου' Ή κόρη μου δεν είν' εδώ, την έστειλα στ' αμπέλι.» Τον λόγο δεν απόσωσε, τον λόγο δεν απόειπε' Το για κ' η κόρη τ' ρχεται τα μήλα φορτωμένη. Φέρνει τα μήλα στην ποδιά, τα κίτρα στο μαντήλι. Σκύφτει, του πέρνει την ποδιά και του φιλεί το χέρι «Έλα κόρη μ' στο γόνα μου νά μου κερνάς να πίνω, Όσο νά σκάσ' αυγερινός να πάη ή πούλια γιώμα.» «Εγώμαι κόρη του παπά, εγώμ' παπαδοπούλα, Ποτέ μου δεν εκέρασα κανένα καπετάνο. Είναι ντροπή σ' εμένανε, ντροπή και στους δικούς μου, Ντροπή και στον πατέρα μου όπούν' ένας αφέντης.» «Σε παίρνω με το χέρι μου, παίρνω με το σπαθί μου. Εγώ πασά δεν σκιάζομαι, βεζύρη δε φοβούμαι.»

Στου παπά Λάμπρου την αυλήν μαυρίζουν καλιοντσήδαι Μαυρίζουν τα τουφέκια τους και λάμπουν τα σπαθιά τους Θαρρώ κ' οι κλέφταις ήρθανε, θαρρώ 'ν' ο Κλεφτογιάνος. «Παπά ψωμί, παπά κρασί, να πιούν τα παλληκάρια' Παπά πούν' το κορίτσι σου, κρασί να μας κεράση.» «Ή κόρη μου δεν είν' έδώ, πήγε στό μοναστήρι' Πήγε νά γένη καλογριά, τα ράσα να φορέση.» «Σύρε παπά και φέρε την, σου κόβω το κεφάλι.» Κ' ή παπαδιά 'ναι φρόνιμη και πάγει και την φέρνει.

Ο καπετάνος Κέντρος μονομαχεί με το πρωτοπαλήκαρό του για την παπαδοπούλα:

Ό Κέντρος εσηκώθηκε μ' εξήντα παλληκάρια. «Ισάτε παλληκάρια μου, να πάμε στην Κατούνα, Πούναι ψητά, πούναι βραστά, κριάρια σουβλισμένα, Πώχει ό παπάς και λυγερή κρασί να μας κερνάει.» Μπαίνουνε βράδυ στο χωριό και στου παπά κονεύουν. «Γειά και χαρά ντελή παπά.» «Καλώς τονε τον Κέντρο.» «Παπά, ψωμί, παπά, φαγί, να φαν' τα παλληκάρια, Και φέρε και την τζούπρα σου κρασί να μάς κερνάει.» «Έδώ ψωμί κ' εδώ φαγί, κι' ας φαν τα παλληκάρια. Μα τζούπρα δεν έχει ο παπάς, κρασί να σας κερνάση» «Τι λες, μωρέ ντελή παπά; Τον Κέντρο τονε ξέρεις; Φέρε τη τζούπρα την μικρήν, πούναι δεκάξι χρόνων!» Επήγε και την έφερε σα νύφη στολισμένη. Έχει τα μάγουλα φωτιά, τα μάτια δεν τα σκόνει. Κερνάει τον Κέντρο δυο φοραίς, τα παλληκάρια μία. Και το λεγένεν άπλωσε και τα φλωριά μαζόνει, Της ρίχνει ο Κέντρος δυο φλωριά, τα παλληκάρια του ένα. Κ' ένα πρωτοπαλήκαρο της ρίχνει δεκαπέντε. Του Κέντρου εκακοφάνηκε και τ' άρματα τηράζει. «Τι τα τηράζεις τα' άρματα, τα έρμα σου τσαπράζια; Σα θέλης, πάρε το σπαθί, και παίρνω το 'δικό μου, Και πάμε να παλαίψωμε σε μαρμαρένιο αλώνι. Εσύ δεξιά κ' εγώ ζερβιά, κ' η τζούπρα μεσ' τη μέση.» Με τα σπαθιά τους βγαίνουνε και πάνε να παλαίψουν, Παίρνουν την κόρη του παπά σα νύφη στολισμένη' Στη μέση τήνε βάνουνε σε μαρμαρένιο αλώνι' Απ' το πουρνό επαλεύανε κ' επήρ' ο ήλιος 'μέρα' Και 'μπρος το γύρμα της 'μερός ο Κέντρος ελαβώθη' Ο Κέντρος ελαβώθηκε στο πόδι και στο χέρι' «Τουφέκι μου περήφανο, πιστόλα μου ασημένια, Και συ σπαθί μου δαμασκί, σε τι χέρια θα πέσης.»

Ο λεβέντης Κώστας που σέρνει σκλάβες μπέησες και παπαδιές:

Σηκώνομαι μια χαραυγή μαύρος από τον ύπνο, Παίρνω νερό και νίβομαι, μανδύλι και σφουγγιούμαι' Ακούω τα δέντρα και βροντούν και ταις οξιαίς και τρίζουν. Και τα λημέρια των κλεφτών και βαρυαναστενάζουν. Έκατσα και ταις ρώτησα γλυκά σαν την μητέρα. «Τί έχετ' οξιαίς, πού χλίβεστε, λημέρια πού βουγγάτε;» Κ' εκείνα μ' αποκρίθηκαν βαρυαναστεναγμένα. «Εχάσαμε την κλεφτουριά και τον λεβέντη Κώστα, Όπούχε δώδεκ' αδερφούς, τριανταδυό ξαδέρφια, Πού φέρνε σκλάβαις παπαδιαίς με ταις παπαδοπούλαις, Πού φέρνε και ταις μπεΐσσαις μ' αυταίς ταις μπεΐοπούλαις.»

Οι "πνευματικοί" είχαν από παλιά ανώμαλες συνήθειες, αλλά τότε οι "λαϊκοί" δεν αστειεύονταν:

Μικρός Γιωργής πανδρεύεται, μικρή γυναίκα παίρνει, πρώτη βραδιά την πλάγιασε, την ηύρε φιλεμένη, Στα γόνατα την κάθισε και την συχνορωτάει, «Κόρη μου, ποιος σ' εφίλησε, σ' επήρε την τιμή σου;» «Σίντα ήμουνα εννιά χρονών κι επάτησε στους δέκα, Επήγα στον πνευματικό να με ξεμολογήσει, με γέλασε, με φίλησε, με πήρε την τιμή μου.» Και τα τσαρούχια φόρεσε, και το σπαθί το ζώνει, στο μοναστήρι πάγαινε, στο μοναστήρι πάγει, και από μακριά τους χαιρετά, και από κοντά τους λέγει «Κατέβα κάτω, ηγούμενε, να μας ξομολογήσεις, που 'χομεν κι έναν άρρωστο, να μας τον κοινωνήσεις.» «Εσείς παπάδες έχετε, να σας ξεμολογήσουν.» «Κατέβα κάτω, κερατά, σου κόβγω το κεφάλι, χίλια φλωριά βενέτικα αξίζει η τιμή σου.» Απ' τα μαλλιά τον άδραξε, και το σπαθί του βγάνει, λιανά-λιανά τον έκανε, και στα σκυλιά τον ρίχνει.

Το παλιό ακριτικό τραγούδι με τον Αγιώργη να προδίδει το κοράσιο το τραγουδούσαν ακόμα στην Προύσα στις αρχές του 20ου αιώνα και άφηναν υπονοούμενα ότι οι παπάδες ευλογούσαν γάμους Τούρκων με Ρωμηές.

Αχ! Αγι' Γιωργ' αφέντη μου και μεγαλόχαρέ μου, αυτήν την κόρη οπώκρυψες να με τη φανερώσης. Να σε καπνίσω μάλαμμα να σ' ασημώσ' ασήμι με το μπεζιροτούλουμο να κουβανώ το λάδι. Ευθύς σκίζει το μάρμαρο και βγαιν' η κόρη έξω. - Παπάδες και πνευματικοί, που τώχετε γραμμένο, να πάρη ο Τούρκος τη Ρωμηά νάναι συγχωρεμένο;

Καλόγεροι προδίδουν κλέφτες στους Τούρκους. Κατά μια εκδοχή τον άρρωστο Κατσαντώνη τον πρόδωσε κάποιος καλόγερος. Το αδερφό του Θοδωράκη Κολοκοτρώνη, Γιάννη το πρόδωσε το 1806 ένας καλόγερος της μονής Αιμυαλών Δημητσάνας.

Καλόγερος εκλάδευε στης Αιμυαλούς τ' αμπέλια κι οι κλέφτες τον αγνάντευαν από ψηλή ραχούλα από μακριά τον χαιρετάν κι από κοντά του λένε Ψωμί κρασί καλόγερε να φάν τα παλικάρια Κοπιάστε απάνου στο ληνό να κάμετε λημέρι Τήρα καλά καλόγερε να μη μας μαρτυρήσεις σου κόβει ο Γιώργης τα μαλλιά κι ο Γιάννης το κεφάλι Και κείνος πείσμα το 'βάλε, πολύ του 'κακοφάνει τους άφησε και ξένοιασαν και πάει στη Δημητσάνα ευθύς ντελάλη έβαλε σε τρεις μεριές στη χώρα Μεσ' στο ληνό γιατάκιασα τους Κολοκοτρωναίους μικροί μεγάλοι στ άρματα να πάμε για τους κλέφτες Από μακριά τους έζωσαν κι από κοντά τους λένε Εβγα Ζορμπά προσκύνησε μ' όλη τη συντροφιά σου να σου χαρίσω τη ζωή και σεν' και τα παιδιά σου Πως με περνάς Μπουλούμπαση, να βγώ να προσκυνήσω που εγώ 'μ' ο Γιάννης ο Ζορμπάς κι αν σου βαστά ζυγώνεις Δεν κόταγαν να πάν' κοντά τους έτρωγε το φίδι Μα όσα φτερά και πούπουλα έχει η μαύρη η κότα τόσα ντουφέκια πέφτανε μες στου ληνού την πόρτα. Ρίξαν φωτιά μες' στο ληνό κουβάρια θειαφοκέρι Πιάσαν οι κληματόβεργες κι ο Γιάννης τραγουδάει Τώρα να δεις Μπουλούμπαση να ιδείς πως προσκυνάνε δεν είναι μία δεν είναι δυό που σ έκαν' άνω κάτω που σ' έκανα σαν το λαγό Μπουλούμπαση να τρέμεις πολλές φορές τα γιόμισες πάλαι θα τα γιομίσεις και το ντουφέκι τ άδειασε και κάνει ένα γιουρούσι τρεις μπαταριές του ρίξανε και πέφτει λαβωμένος και η φωτιά τον έζωσε και τ' άρματα δεν πιάνουν του ρίχνουν κι άλλη μπαταριά και μούγκριζε σα λύκος. Αφήνω γεια συντρόφοι μου με φάγαν οι μουρτάτες Ο Θοδωρής αγνάντευε ψηλά 'πο την Κλεινίτσα σήκω Φόρτο να φύγουμε στο Ζάκυνθο να πάμε τι μας έζωσαν τα σκυλιά οι άπιστοι μουρτάτες.

Μικρή καλόγρια δεν αντέχει τα ράσα:

Κάτω στην Αγιά Μαρίνα και 'ς την Παναγιά δώδεκα χρονώ κορίτσι πάει καλογρηά με σταυρους και κομπολόγια πάει 'ς την εκκλησιά. Ούτε το σταυρό της κάμει ούτε προσκυνά μον' τα παλληκάρια βλέπει και χαμογελά, και 'ς το σταυροδρόμι πάει και κρασί πουλά. Πέρασ' ένας, πέρασ' άλλος, πέρασα κ' εγώ. Πόσα το κρασί, Τασούλα, πόσα τα πουλάς; Βρε ασήκι, βρε λεβέντη, βρε καλό παιδί, Έλα πάμε 'ς το κελλί μου, πόχω πέρδικες 'ψημέναις και γλυκό κρασί, πόχω πάπλωμα 'στρωμένο και χρυσό χαλί, πούμαι κόρη και κοιμούμαι μον και μοναχή. Να φιλήσεις, ν' αγκαλιάσεις καλογρηάς κορμί, πουν' 'ς τα ράσα τυλιγμένο σαν χλωρό τυρί.

Η Κρητική εκδοχή του τραγουδιού:

Κάτω στην Αγιά Μαρίνα και 'ς την Παναγιά δώδεκα χρονώ κοράσιο καλογρά'γεινε Μήτε το σταυρό τση κάνει μήτε προσκυνά Κάθεται 'ς το σταυροδρόμι και κρασί πουλά. Το μαθαίνει 'νας λεβέντης πα να τηνε 'βρη. - Καλογρά καλώς τα κάνεις, πε μ' ίντα πουλείς; - Καλώς ήρθεν ο λεβέντης και κρασί πουλώ. - Καλογρά να σε ρωτήξω, πόσο το πουλείς; - Δώδεκα το μίστατ' έχει και δυο η γι οκά. - Καλογρά να σε ρωτήξω πώς να πιω κρασί; - Θέλης με ποτήρι πιε το θες με μαστραπά. - Καλογρά μ'άνε μεθύσω που να κοιμηθώ; - Παλληκάρ' άνε μεθύσης, έλα 'ς το κελί, Που 'χω πέρδικα ψημένη και γλυκύν κρασί, Κ' έχω πάπλωμα στρωμένο εις το στρώμα μου. Κι ο λεβέντης μεθυσμένος έμεινε 'ς τση νιας, Το ταχύ ξεμεθυσμένος λε' τση καλογράς, «Σήκω πάπια, σήκω χήνα για να στολιστής Κ' εις την εκκλησιά να πάης.»

Καλόγεροι ερωτεύονται και παρατάνε τα ράσα:

Σ' απάνω πάει το νερό και κάτω τ' αυλάκι κι από μεριά η Παρασκευή με τ' άσπρο φακιολάκι. Παπάς την είδε κ' έσφαλε, ο διάκος κ' ετρελλάθη, την είδε κ' ένας γούμενος κι αυτός κοντά της πάει. "Σύρε, Σταυρέ μ', 'ς τους ουρανούς, Βαγγέλιο 'ς τους αγγέλους κι εγώ θα πάω να 'πανδρευθώ να πάρω τη Σεβούλα, την μικρή Παρασκευούλα."

Ομολογία καλογήρου:

Από μικρός ορφάνεψα, με βάγια μ' αναθρέψαν, Σε μοναστήρι μ' έβαλαν, καλόγερος να γένω. Είκοσι χρόνους έκαμα μέσα στο μοναστήρι, Κι ασκητικά 'κοιμήθηκα χρόνους τριανταπέντε' Ποτέ μου δεν 'πλανέθηκα για τον απάνου κόσμο. Και μια λαμπρή, μια Κυριακή, μια 'πίσημην ημέρα Προσκυνητή μ' εστείλανε σ' εν άλλο μοναστήρι. Είδα γυναίκες ώμορφαις, κορίτσια στον καιρό τους' Ξανθή κόρη μ' επλάνεσε, και θέλω να την πάρω. Ποδοπατώ τα ράσα μου, βγάνω τα φυλαχτά μου' Σύρτε, σταυροί, στον ουρανό και στ' άγια μοναστήρια, Κ' εγώ θε να στεφανωθώ την κόρη που αγαπάω.

Ο παπά-Γιωργάκης γίνεται κλέφτης και κουρσεύει τζαμιά και μοναστήρια:

Αφουκραστήτε να σας πω για τον παπα Γιωργάκη, Πούτο μικρός 'ς τα γράμματα κ' εδά 'νε μπάσης κλέφτης. Ούλον τον κόσμο κρούσεψε τζαμιά και μοναστήρια, Μα 'ς του γουμένου του κελί δεν ημπορεί ν' ανέβη, Γιατ' είνε μαρμαρόχτιστο και σιδεροζωσμένο. Γύρου τριγύρου γύριζε και - Γούμενε - φωνιάζει - Κατέβα κάτω γούμενε, να με ξεμολοήσης. - Άμε παιδί μου 'ς το καλό, συχωρεμένο νάσαι. - Κατέβα κάτω γούμενε, να με ξεμολοήσης. Βαστώ και δώρα άγια για να με κοινωνήσης. - Άμε παιδί μου 'ς το καλό, συχωρεμένο νάσαι. - Κατέβα κάτω, τραβαμπά, γη εγώ ν' ανέβ' απάνω. - Άμε κρουσάρη 'ς την οργή, κι αφωρεσμένος νάσαι Από δεσπότη και παπά.

Ο Ξωπατέρας, από τη Μεσαρά της Κρήτης, πέταξε τα ράσα έκανε άνω κάτω την Τουρκιά και "εφονεύθη εν τω πύργω της κώμης Απεζανών το 1827"

Πουλιά μη κηλαϊδήσετε Σάββατο γη Δευτέρα, γιατί τον εσκοτώσανε προχθές τον Ξωπατέρα. Ούτε 'ς την Κρήτη 'κούστηκε ούτε στην Εγγλιτέρα, να πολεμήση την Τουρκιά ωσάν τον Ξωπατέρα. Σαν ήθελε να κατεβή 'ς το Τοπαλτί μιαν ώρα, [έξω από το Ηράκλειο] μικρούς μεγάλους την Τουρκιάν εμάντριζε 'ς την χώρα. Μια ταχυνή 'κατέβηκε με το γδυμνό μαχαίρι, εφτά αγάδων κεφαλές επήρεν εις το χέρι. Τση κεφαλές των έκοψε 'ς τον ήλιον τση ξαπλώνει, και η Τουρκιά ως τόμαθε περίσσα ξαγριώνει. Το μεσφερέτι κάμανε ντελόγο και τερτίπι, για να σκοτώσουν τον παπά να ξεμπερδέσ' η Κρήτη. Εγράψανέ του οι Χριστιανοί μηνούν του και ξετστίχου, όλ' η Τουρκιά 'ρχεται για σε μόνο, παπά, διαρμίσου. Δεν το 'χω πως εκίνησεν ολ' η Τουρκιά για 'μένα, Μόνον 'διαλέξαν τον καιρόν που 'χω λαβήν 'ς την χέρα. Ο Μαλικούτης αρχηγός του διπλοπαραγγέρνει, για τον Θεόν εξάδελφε 'ς τον Πύργον μη 'ξωμένεις. για τον Θεόν εξάδελφε 'ς τον Πύργον μη πλανάσαι, για θα σε κλείση η Τουρκιά και θα παραπονάσαι. Εγώ 'ς τ' όνομα του Χριστού και με την Παναγία, 'ς τον Πύργον μέσα 'σαν κλειστώ ορντού δεν έχω χρεία. Μηνά τ' ο Μεραμέτ-Αλής πρόδωσε Ξωπατέρα, γιατ' έφταξε το τέλος σου, κ' η άσκημή σου 'μέρα. Πάλιν του ξαναμήνησε πρόδωσε Ξωπατέρα, γιατί θα ήνε αύριον η ύστερή σου 'μέρα. [Ξωπατέρας: Ιωάννης Μαρκάκης] Δεν προσκυνώ μωρέ σκυλιά, μόνον θα πολεμήσω, ίσως μιντάτι να μου 'ρθη να σάσε διαγουμίσω. Δεν προσκυνώ μωρέ σκυλιά, καλά, θα ταγιαντίσω, τον Κόρακα ανημένω δα, να σάσε διαολίσω. Αν 'αι πεινάτε κ' ήρθετε να σάσε μαγερέψω, πάλι και θέλετε καυγά κορμιά θα μακελέψω. Δεν ήρθαμε για το φαΐ και για τα μαγεργιά σου, μάρθαμε σήμερο, παπά, να 'δούμε την αντρειά σου. Τούρκοι κολούνε 'ς τον πηλόν κ' ο Ξώπαπας 'ς το κρέας Καλά το λόγιασ' η Τουρκιά, πως δεν 'πομένη ένας. Αυτός εκόλαν εις το κρες κ' οι Τούρκοι 'ς τα σμαγδάλια, Θεμου μη ρίψης Χρισθιανόν ποτέ σε τέθοια χάλια. Γιατί περίφημος παπάς 'ς τον πύργον πολεμάται, αυτός 'που 'κανε τη Τουρκιά και πάντα τον φοβάται. Του Πύργου 'δώκανε φωθιά ξ' ήνοιξαν τα θεμέλια, 'που τον εσιγουράρανε τα τέσσερα καστέλια. Στην μέσην των 'γιορούντισε πάλιν με το μαχαίρι, Έναν αγάν επλάκωσε, την κεφαλή του παίρνει. Ντελόγως την εκάρφωσε 'πάνω 'ς το μπαϊράκι, και την εθώριεν η Τουρκιά και ήπινε φαρμάκι. Ίντα να κάμω του καιρού που 'σείραν τα ποτάμια, μ' ούλοι θε να βρωμέσετε 'ς της 'Διγήτριας τα πλάγια. Μ' 'αμετε δα μπουρμάδες μου κάμετε το ντοά σας, Πάρετε τση καντίνες σας κάτσετε 'ς τα χωριά σας. Έκαμε μάνες χωρίς γυιούς καντίνες δίχως άντρες, 'σαν τα τραγιά τσοι 'μάζωνε και τσοι 'σφαζε 'ς τση μάντρες. Αυτή δεν είνε αντρειά μόνο 'ναι πουτανάτο, Σήμερον ένας Ξώπαπας σας έκαμ' άνω κάτω. Δεν είνε λέγω αντρειά μόνο 'ναι πουστουλούκι, να πολεμάτ' ένα παπά, εννιά χιλιάδες Τούρκοι. Εχόρτασα τη χέρα μου κ' εύφρανα το κορμί μου, έλα συ, Συλικτάρ αγά, κόψε την κεφαλή μου. Όσοι Χριστόν 'νομάζουνε και το νε προσκυνούνε, λιβάνι να του βάνουνε και να του συγχωρούνε.

Μεσφερέτι: συμβούλιο Τερτίπι: σχέδιο Διαρμίσου: φρόντισε να φύγεις Μιντάτι: βοήθεια Ταγιαντίσω: ανθέξω Γιουρούντισε: ώρμηξε Ο Παπαφλέσσας Ο Ιστοριοδίφης Ευαγγελίδης Τρ. Ε. , θα μας διαφωτίσει για την αληθινή ιστορία του Παπαφλέσσα μέσα από την ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ (1930). Φαίνεται ότι την εποχή εκείνη δεν είχε συντελεστεί ακόμα πλήρως το έγκλημα της παραποίησης της ελληνικής ιστορίας υπέρ της ορθοδοξίας. Να, λοιπόν τι γράφει: Ο παππούς του Γεώργιος φονεύθηκε στα Ορλωφικά (1770). Ο πατέρας του Δημήτριος επίσης το 1799 σε συμπλοκή με Τούρκους πέριξ της Σπάρτης. Άφησε ορφανού 27 γιους και μια θυγατέρα. Ο Γρηγόριος Φλέσσας γεννήθηκε στην Πολιανή το 1788. Υπήρξε ο εμψυχωτής και ο κύριος μοχλός της Επανάστασης, αφού κατόρθωσε να υπερνικήσει τα προβαλλόμενα εμπόδια από τους προκρίτους, τους κοτζαμπάσηδες και τους κληρικούς. Μαθήτευσε στην σχολή της Δημητσάνης. Μετά το πέρας των σπουδών του δημοσίευσε σάτιρες, στις οποίες καταφέρονταν κατά της οθωμανικής διοίκησης. Υπέγραφε ως «Φως Καλάμιος τούνομα Γρηγόριος». Προδόθηκε όμως στους Τούρκους και μετά από ένοπλη αντίσταση και καταδίωξη αναγκάστηκε να καταφύγει στη μονή της Ρεκίτσας, περιφέρειας Σπάρτης. Εκεί ο ηγούμενος τον συμβούλεψε να ντυθεί καλόγερος και ν' αλλάξει όνομα. Κατόπιν πήγε στη Ζάκυνθο όπου γνωρίστηκε με τον Κολοκοτρώνη και άλλους. Από εκεί μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη και κατορθώνει να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του μητροπολίτη Δέρκων. Προσλαμβάνει ως καθηγητή του τον Αινιάνα και μελετά τις δημηγορίες του Θουκυδίδη. Γνωρίζεται με φιλικούς οι οποίοι του εμπιστεύονται τα πάντα και δέχεται τον επικίνδυνο ρόλο του αποστόλου. Στη συνέχεια ο συγγραφέας περιγράφει την συνεχή δράση του Παπαφλέσσα, σε πολλά μέρη της οθωμανικής επικράτειας υπέρ της επανάστασης, καθώς και τις προετοιμασίες του με πολεμικά εφόδια αλλά και όλη την ηρωική πολεμική του δράση. Αναφέρει ότι ο Π.Π. Γερμανός, ο δήθεν ευλογήσας την επανάσταση, τον υβρίζει «εξωλέστατον», λόγω της συνεχούς του επιμονής για την εδώ και τώρα κήρυξη της επανάστασης. Ξένοι πρόξενοι και ιστορικοί (Hew, Φίνλεϋ) εκφράζουν τον θαυμασμό τους για τις πολεμικές αρετές και την ικανότητά του στην οργάνωση της μάχης. Βλέπετε ότι ο Παπαφλέσσας μελέτησε Θουκυδίδη κι όχι τις δουλικές χριστιανικές ανοησίες του τύπου «αγαπάτε τους εχθρούς ημών». Επομένως ο Παπαφλέσσας δεν υπήρξε ποτέ παπάς ή καλόγερος. Απεναντίας μελέτησε τους Έλληνες, γι' αυτό κι έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια τους αφορισμούς του ανθελληνικού παπαδαριού... Επίσης ο Παπαφλέσσας είχε άλλου είδους συνήθειες που δεν αρμόζουν σε άγαμους κληρικούς:

Η φήμη του πορνόβιου, του απόκοτου και ασύδωτου αλαζόνα συνόδευε τον Φλέσσα δια βίου... Αν και περιβεβλημένος το μοναχικό σχήμα (για λόγους κοινωνικού κύρους), ο Φλέσσας ήταν από νωρίς έκδοτος στις ηδονές, με μανιώδη ροπή προς τον έκλυτο βίο. Στην ΚΠολη μολις μυείται στη Φιλική ωφελείται από τις εισφορες των κατηχούμενων, νοικιάζει χωριστή οικία και ντύνεται ευσχήμως στην αρχή και κατόπιν «λαμπρώς και μεγαλοπρεπώς». Συνελήφθη μάλιστα από τις τουρκικές αρχές όχι για τη συνωμοτική του δράση, πα΄ρα «δια την άτοπον και ανοίκειον διαγωγήν του Γρηγορίου, δίδοντος παράδειγμα διαφθοράς εις την συνοικίαν αυτού.» Ευτυχώς το επεισόδιο έκλεισε με νουθεσίες προς τον Ρωμιό ιερέα ειπωμένες από οθωμανικά χείλη: «Ε παπά δεν είναι εντροπή εις το ιδικόν σου σχήμα, να φέρνης κάθε νύχτα γυναίκας εις το σπίτι σου, και να σηκώνης την ησυχίαν των γειτόνων;» [Δημητρίου Αινιάνος, Απαντα, Ατλας 1962 ] [Κωστή Παπαγιώργη, Κανέλος Δεληγιάννης, Καστανιώτη, 2001]

Ο θρησκόληπτος Μακρυγιάννης ειρωνεύεται τον πατριωτισμό του Παπαφλέσσα και των πατριωτών του και ρίχνει και το φαρμάκι του γιατί... άκουσον άκουσον... του άρεσαν οι γυναίκες.

...και τον γενναίον Παπά-Φλέσια, οπού γλεντάγει εις το Λιοντάρι με τις γυναίκες και τα λαλούμενα -και δια-να γλεντάγη βάσταξε κι' όλους τους ανθρώπους (δια-να πάθω εγώ με τους συντρόφους μου), πρέπει να φέρω και την αγιωσύνην του εδώ να μιλήση με τους πατριώτες του τους Αρκάδιους, οπού γνωρίζουν τον πατριωτισμό και την αρετή ένας του άλλου.

Βέβαια ο "γενναίος Παπά-Φλέσιας" απέδειξε τη γενναιότητά του στο Μανιάκι:

Του Φλέσσα η μάνα κάθεται στης Πολιανής την ράχη, τα Κοντοβούνια αγνάντευε και τα πουλιά ρωτάει: - Πουλάκια μ' κι αηδονάκια μου, που 'ρχεσθε στον αέρα, μην είδατε το στρατηγό, τον Φλέσσα αρχιμανδρίτη; - Στα Κοντοβούνια πέρασε και στα Σουλιμοχώρια, και παλληκάρια μάζωνε όλους Κοντοβουνίσιους. τα μάζωξε, τα σύναξε τα 'καμε τρεις χιλιάδες. Κάθονταν και τ' αρμήνενε σαν μάνα σαν πατέρας: - Εμπρός, εμπρός, μωρέ παιδιά, στο Νιόκαστρο να πάμε, να κάμωμ' έναν πόλεμο με τούς στραβαραπάδες κι αν δεν σας ντύσω μ ά λ α μ α, Φλέσσα να μην με πούνε. Και ο Κεφάλας τώλεγε, και ο Κεφάλας λέγει: - Τού Μισιριού η Αραπιά στο Νιόκαστρο είν' φερμένη - Σιώπα, Κεφάλα, μην το λες, και μην το κουβεντιάζης, να μην τ' ακούσ' η Διοίκησις, λουφέδες δεν μας στείλη, να μην τ' ακούσουν τα ο ρ δ ι ά, μ ε ν τ ά τ ι δεν ελθούνε να μην τ' ακούσουν τα παιδιά, και τα λιγοκαρδίσης. Ακόμη λόγος έστεκε και συτυχιά κρατιέται, κι η Αραπιά τους έζωσε μια κoσαργιά χιλιάδες. - Άϊντε, παιδιά, να πιάσωμε στο Ερημομανιάκι. Κι αρχίσανε τον πόλεμο απ' την αυγή ως το βράδυ. Μπραϊμης βάνει την φωνή, λέγει του παπά Φλέσσα. - Εύγα, Φλέσσα, προσκύνησε με ούλο σου τ' ασκέρι. - Δεν σε φοβούμ' Μπραήμ πασά, στο νουν μου δεν σε βάνω κι εμέ μ ε ν τ ά τ ι μώρχονται οι Κολοκοτρωναίοι Και στα ταμπούρια πέσανε αυτοί οι Αραπάδες Ο Φλέσσας βάνει μια φωνή και λέγει των στρατιωτών του - Τώρα παιδιά θα σας ειδώ αν είστε παλληκάρια. Και τα σπαθιά τραβήξανε και κάμνουν το γιουρούσι. Μια μπαταριά του ρίξανε πικρή φαρμακωμένη.

Οι εθνικιστές καπεταν-παπάδες του 1821 Στα αίματα και την μνήμη των ηρωικών παπάδων και ξεπαπάδων του 1821, στους αθάνατους Παπαφλέσσα και Θανάση Διάκο και στις στρατιές των ανώνυμων παπάδων που συμπαραστάθηκαν στα επαναστατημένα αδέλφια τους, ασελγεί η σύγχρονη εκκλησία παρουσιάζοντας τους σαν τα μούτρα τους και εξισώνοντας τους με τους "μάρτυρες" αποτυχημένους υπάλληλους του Οθωμανικού Δοβλετιού. Αποτυχημένος επίσκοπος ή μπέης ή πασάς την ίδια τύχη είχε απο το αφεντικό του το Σουλτάνο. Η επίσημη εκκλησία τότε και τώρα ακόμα λέει τα ίδια. Ελάχιστο δείγμα:

Όθεν, χριστιανοί αδελφοί, τέκνα της Ανατολικής ημών εκκλησίας, όσοι κάτοικοι της Πελοποννήσου και όσοι του Αιγαίου πελάγους, όσοι πλέετε την θάλασσαν και όσοι ευρίσκεσθε εις την ξηράν, όσοι ενί λόγω, είτε παραλογιζόμενοι οίκοθεν είτε απατώμενοι άλλοθεν, εφθάσατε να νοσήσετε την κατηραμένην ταύτην νόσον και να λάβητε όπλα εις χείρας με αποστατικά φρονήματα, ακούσατε της πατρικής μας φωνής, ήτις πηγάζει από πόνον εγκάρδιον, έλθετε εις εαυτούς, αποπτύσατε το σατανικόν αυτό φρόνημα της ανοήτου αποστασίας, ρίψατε τα όπλα τα αίτια της κοινής σας καταστροφής, αναλάβετε τον προγονικόν ρεαγιαδικόν χαρακτήρα, φιλιωθήτε με τον Θεόν, δια να έχητε και την εύνοιαν της υπό Θεού τεταγμένης κραταιάς και αηττήτου βασιλείας...

Βέβαια μεγάλη μερίδα των παπάδων και δεσποτών της επαναστατημένης Ελλάδας αδιαφόρησαν με τα κυρήγματα της "εκκλησίας τους" και πήραν κυριολεκτικά τα όπλα, και όσοι δεν ήθελαν σύρθηκαν και αυτοί αναγκαστικά, σαν αυτό το σούργελο το ρεζίλι του Μοριά. Από το έργο του Φ.Χρυσανθακόπουλου (Φωτάκου) "Πελοποννήσιοι Αγωνιστές" αντιγράφουμε τους παπάδες και δεσποτάδες που πήραν αυτοπροσώπως τα όπλα και οδήγησαν στρατιώτες κατά των Οθωμανών παρά τις υποδείξεις και τις κατάρες των "εθναρχών μας".

Παλαιών Πατρών Γερμανός (από Δημητσάνα Καρύταινας): ετόλμησε να ψάλει το «Ανεστήτωσαν οι Έλληνες» και «είχε κρεμάσει και σπάθην προς παραδειγματισμόν των πολεμιστών». Ανθιμος Επίσκοπος Έλους (από Στενό Τριπολιτσάς): Βεβαίωνε πως όσοι των Ελλήνων φονευθούν μαχόμενοι υπέρ πίστεως και πατρίδος θα είναι άγιοι και όσοι πάλιν σκοτώσουν Τούρκους τους εχθρούς της πίστεως και της πατρίδος και αυτοί θα γίνωσιν άγιοι. Στους πολιορκητές της Τριπολιτσάς έλεγε πως όποιος ανέβει με σκάλα τα τείχη της πόλης θα πάει στον παράδεισο. Επίσης κλεινόταν και ο ίδιος στο ταμπούρι και πολεμούσε. Άνθιμος Σκαλιστήρης: Ποιμενάρχης που έτρεχε στα στρατόπεδα μέσα στα ταμπούρια πολεμούσε σαν στρατιώτης και κοιμόταν «κατά γης» μαζί με τους απλούς στρατιώτες. Βρεσθένης Θεοδώρητος (από Νεμνίτσα Καρύταινας): Ήταν εις άκρον αφιλοκερδής και φιλόπατρης, εσύστησε ο ίδιος το φροντιστήριο και στρατόπεδο των Βερβένων κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Ο Κολοκοτρώνης τον αποκαλούσε «καπετάν-Δεσπότη». Παροναξίας Ιερόθεος. Εμψύχωνε τους πολεμιστές εφόρεσε «στρατιωτικήν στολήν επίτηδες κατασκευασθείσαν» εξόπλισε και οδηγούσε με δικά του έξοδα στρατιωτικό σώμα ενώ κατά την πολιορκία της Ακρόπολης έκανε «πολλαίς παληκαριές». Μεθώνης Γρηγόριος: Από την οικογένεια των Οικονόμων της Τριφυλίας. Πρωτοπήρε τα όπλα και την σημαία του τόπου του και πολιόρκησε με τους συγγενείς του το Νεόκαστρο και τη Μεθώνη. Επί Ιμπραήμ συνελήφθει και πέθανε στην φυλακή της Μεθώνης. Αρδαμαρίων Ιγνάτιος (από Κασάνδρα Χαλκιδικής). Πολεμούσε σαν στρατιώτης και είχε δικό του στρατιωτικό σώμα, έκαψε ο ίδιος τη μητρόπολή του για να μην λεηλατηθεί από τους Τούρκους. Μετά την καταστροφή της Κασάνδρας κατάφυγε στη Μονεμβασιά που ίδρυσε σχολείο και ορφανοτροφείο.

Μοναχός Παφνούτιος (Μεγάλου Σπηλαιου). Ήταν στη Ρωσία εφημέριος στην εκκλησία του Βαρβάκη στο Ταιγάνι και κατατάχθηκε ιερολοχίτης. Μετά κατέβηκε στη Πελοπόννησο και σκότωνε Τούρκους. Καταγόταν από την Καρυά της Κορίνθου. Ήταν από αυτούς που ανέβηκαν την σκάλα και πρώτοι κατέλαβαν το φρούριο Παλαμήδι του Ναυπλίου. Μοναχός Γεράσιμος (Καλαβρυτινός). Πολέμησε στο Μεσολόγγι και την πολιορκία των Πατρών και με τον Διακοπτίτη Δαμασκηνό και σώμα 70 μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου πολέμησαν τα λείψανα του στρατού του Δράμαλη στο Διακοπτό και τον Ιμπραήμ αργότερα. Μοναχός Θεοφάνης Σιατιστεύς. Ηταν σύμβουλος και γραμματικός του Εμανουήλ Παπά στην επανάσταση της Κασάνδρας. Στην Πελοπόννησο συγκέντρωσε τους διασκορπισμένους πατριώτες του Μακεδόνες και τους έκανε σώματα στρατιωτικά. Εγινε γραμματευς του στόλου των Σπετσών.

Παπά-Φώτης από την Κορώνη αφησε μνημεία παληκαριάς στην πατρίδα του. Παπά-Σχίζας από του Σέρβου της Λιοδώρας. Παπά-Νίκας από την Καστανιά της Κορίνθου, οδηγούσε στρατιωτικό σώμα πατριωτών σε πολλές μάχες. Κατά την εισβολή του Δράμαλη είχε περί τους χίλιους στρατιώτες. Μοναχός Καλλίνικος της μονής της Αγια Μαρίνας στην Βερβίτσα της Άκοβας. Ακολουθούσε τον Κανέλο Δεληγιάνη στις μάχες (Μεσολόγγι, Τριπολιτσά κλπ). Ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο «Φλεσάκος» μικρός Παπαφλέσσας. Στις μάχες προπορευόταν με μια εικόνα της Παναγίας. Στην πρώτη φάση της μάχης με τους Τούρκους στην Πάτρα κατά την υποχώρηση πέταξε την εικόνα σε ένα βάτο απογοητευμένος λέγοντας «πήγαινε και συ με τους Τούρκους». Η ανατροπή των Τούρκων στη συνέχεια θεωρήθηκε θαύμα της Παναγίας. Παπά-Δημήτρης από το Χρυσοβίτσι διακεκριμένος στρατιωτικός, υπηρετούσε στον Θ. Κολοκοτρώνη. Παπά-Δημήτρης από την Κορφοξυλιά, στρτιωτικός των Κολοκοτρωναιων. Διακρίθηκε στην μάχη του μικρού Μύτικα του Κορφοβουνιου στην πολικορκία της Τριπολιτσάς, όταν πολέμησε τους Τούρκους κατάκαμπα. Ο παπα-Γιώργης από του Λάτικα της Λιοδώρας έκανε ανδραγαθήματα κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς, αλλά χάθηκε από τη νόσο που προέκυψε μετά. Ο παπά-Γιωργάκης, καπετάν-παπάς από το Μοναστηράκι Γορτυνίας στρατιωτικός του Κανέλου Δεληγιάννη. Ανδραγάθησε στη μάχη της Γράνας, πολέμησε γενναία σε Πάτρα και πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου. Κυπριανός, ηγούμενος μονής Φραγκοπηδήματος Ηλείας ήταν στρατηγός και όχι ηγούμενος, κατά τον Φωτάκο, των χωριών γύρω από την μονή. Και ο διάδοχός του ηγούμενος Νάρκισος Πετροπουλος από τα Μαγούλιανα Γορτυνίας συνέχισε το έργο του. Μοναχοί Νικηφόρος από τα Νεζερά Καλαβρύτων και Νεκτάριος, γενναίοι στρατιωτικόι του Ανδρέα Ζαΐμη. Μοναχός Ναθαναήλ ηγούμενος της μονής Αγ, Γεωργίου του Φονιά, μαζί με τον αδελφό του ακολουθούσαν τον Νικηταρά. Παπα-Οικονομος Καλομοίρης από το χωριό Βορδώνια, γενναίος πολεμιστής έπεσε στη μάχη των Βασιλικών εναντίον του Δράμαλη. Παπα-Σταθούλης από τα Λαγκάδια διακεκριμένο παληκάρι και στρατιωτικός του Κανέλου Δεληγιάννη, πολέμησε και στο Μεσολογγι. Επεσε μαχόμενος στην ατυχή μάχη των Τρικόρφων κατά του Ιμπραήμ. Παπα-Αρσένης Κρέστης περίφημος καπετάνιος του Κρανιδίου Αργολίδας. Πολέμησε στην αρχή τον Κεχαγιά του Χουρσίτ όταν εισέβαλε στην Πελοπόννησο να λύσει την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Πολιορκήθηκε από τους Αλβανούς του Κεχαγιά σε ένα μοναστήρι. Από εκεί διέφυγε με το σπαθί στο χέρι και συνέχισε την πολικορία του Ναυπλίου. Ακολούθησε τον Νικηταρά στην εκστρατεία στην Α. Στερεά (Αγ. Μαρίνα και Στυλίδα). Πολέμησε στην μάχη του Αγ. Σώστη και το Αγιονόρι το Δράμαλη. Κατά την προσπάθεια των Τουρκων να λύσουν τον αποκλεισμο σε Κόρινθο και Ναύπλιο έπεσε ηρωικά στον Αγ. Σώστη.

Και πολλοί ακόμα παπάδες και δεσποτάδες από τα υπόλοιπα μέρη της επαναστατημένης Ελλάδας: Σαλώνων Ησαΐας, Ρωγών Ιωσήφ, Ανθιμος Γαζής, Θεόφιλος Καΐρης κ.α. Χριστιανισμός-Ελληνισμός κατά τον Περικλή Γιαννόπουλο Ο θεωρητικός του ελληνικού εθνικισμού ήταν ξεκάθαρος για την θέση της χριστιανικής θρησκείας στην Ελλάδα που οραματιζόταν (1907).

Ελληνική Φυλή, πάση θυσία πρέπει να μάθεις δια παν ότι σε αφορά ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Ελληνική Φυλή, δια να αισθανθείς τον Ελληνισμόν Σου πρέπει να περιορίσεις το Χριστιανικό σου συναίσθημα εις τα λογικά και πραγματικά του όρια. Όπως στην αρχή της Νέας Σου Θρησκείας, εκατέβασες και καταπίεσες το Συναίσθημα Ελλην, δια ν' ανυψώσεις το Συναισθημα Χριστιανός, τώρα πλέον που η Χριστιανικότης Σου δεν έχει να πάθει τίποτε, μόνον δε η Ελληνικότης Σου κινδυνεύει πρέπει να κατεβάσεις εις δευτέραν μοίραν το συναίσθημα Χριστιανός και ν' ανυψώσεις Κυρίαρχον Απόλυτον το Συναίσθημα ΕΛΛΗΝ. Ντροπή σας Έλληνες, να λέγεσθαι Σεις Χριστιανοί, σαν την Κοινήν αγέλην των Ανθρωποειδών. Σεις πρέπει να λέγεσθε ότι είσθε: Χριστιανοποιοί: ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΤΑΙ. Εάν δεν μπορείτει να αισθάνεσθε ότι είσθε Έλληνες, παρά μόνον μέσα από το πάπλωμα του Χριστιανισμού Σας τότε ΕΡΡΕΤΩ τέτοιος Ελληνισμός. Διότι τότε ο Ελληνισμός Σας είναι Νεκρός. ... Όπως εδέχθημεν εμείς τότε τον Χριστιανισμόν, τώρα πρέπει να δεχθή και ο Ελληνοχριστιανισμός, τον Ανασταινόμενον ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ Ελληνισμόν μας. ... Η μεγαλυτέρα αξία του Χριστιανισμού δι' Εμάς είναι, ότι μας αποδεικνύει τον Ειδωλολατρισμόν και την Γνησιότητά μας, υπό όλα τα φορέματα. ... Εδώ δεν θίγεται η Ελληνική Εκκλησία, αλλ' η ΞΕΝΗ Εβραϊκή Ιδέα. Και κάθε ξένον πρέπει να μας είναι ζήτημα δευτερεύον, εις το βάθος της συνειδήσεώς μας. ... ΔΙ' ΟΝΟΜΑ ΤΗ΅ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΔΕΑΣ, προσέξετε, ω λογομανείς, δημαγωγοί και λαοπλάνοι της Πέννας και όσοι αβάστακτοι επικριταί των Αγνώστων σας Πραγμάτων, μη νομίσετε ότι πρόκειται περί Παραδοξολογιών, Φραγκομιμήσεων, Μουρλονεωτερισμών και πολέμων ανοήτων, ασκόπων, κατά της Ελληνικής Εκκλησίας μας και λυπηθείτε τα χάλια της φυλής και το κατάντημα του Ελληνικού Πνεύματος δια να μη προσθέσετε εις τις τόσες συμφορές ανοήτους θορύβους. Το εδώ ζήτημα, πρέπει να μείνει εις τον Πάτον της συνειδήσεως του καθενός μας. Ο Ελληνισμός δεν έχει να πολεμήσει την Εκκλησίαν του, όπως έγινε και γίνεται αναγκαστικώς εις όλα τα Κράτη που θέλουν να προοδεύσουν, δια τον απλούστατον λόγον, ότι δεν έχει να πολεμήσει κατά του Παπά. Ο Έλλην Παπάς δεν έχει, Δόξα το Θεώ, καμμίαν σχέσιν με τον Φραγκόπαπα. Ο Ελληνόπαπας, απαραλλακτότατος και κοινωνικότατος πολίτης είναι υπάλληλος του Κράτους, σαν κάθε άλλον υπάλληλον. Και είναι τόσο λίγο φλάρης ή Αγγλογερμανομουρλόπαπας, ώστε αν ένας ταγματάρχης κι ένας Παπάς ανταλλάξουν τα ρούχα των, αδύνατον να διακριθή ποιος ο Παπάς και ποιος ο Στρατιώτης. Ο κάθε Έλλην πρέπει να αναλύσει και λύσει με τον Εαυτόν του την σκέψιν του δια το εδώ ζήτημα, χωρίς ανόητες φωνές. Οι Χριστιανοί είσθε Χαμένοι μεταξύ της αγέλης των θηριωδών Χριστιανικών Λαών. Ως Έλληνες ξεχωριζόμενοι δυνατόν να σωθείτε. ... Κοντός Ψαλμός Αλληλούϊα: Πας Παπάς αισθανόμενος ότι είναι Πρώτα Χριστιανός και Δεύτερα Έλλην ΞΟΥΡΑΦΙΣΘΗΤΩ. ... H μόνη διαφορά που υπάρχει μεταξύ του Τούρκου και του Καλόγερου είναι μόνον ότι ο ένας φορεί μαύρο και ο άλλος κόκκινο Φέσι. Εάν ο Τούρκος επείραζε τον ΚΑΛΟΓΕΡΟΝ ο Ζυγός θα ήτο αδύνατον να συγκρατηθεί, θα ανετινάσετο τάχιστα εις τον αέρα. Αλλ' ο Τούρκος μεγαλοφυώς περιποιηθείς τον Καλόγερον, παραχωρήσας εις αυτόν, ότι ποτέ οι Αυτοκράτορες μας χάριν του Εθνικού Σκοπού δεν του επέτρεψαν' μοιράσας μαζύ του τον Δεσποτισμόν, δια μιας μόνης πράξεως εστερέωνε δι' αιώνες την Κατάκτησίν του ...; Ο Χριστιανισμός ενώ αφ' ενός εφαίνετο σώζων την Φυλήν και την διέσωζε πράγματι εν μέρει αφ' ετέρου όμως υπήρξε και είναι και τώρα γενικώς: ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ. Ο Εγκληματίας Καλογερισμός ο πάντοτε εμπνέων την αποθάρρυνσιν εις την φυλήν και υπό τους Αυτοκράτορας, ο φωνάζων και εξηγών όλα ως Τιμωρίαν Θεϊκήν, ο ξεσβερκωμένος ότι επέσαμεν ένεκα των αμαρτιών μας, ήτο ευτυχής να απαλλαχθή του Αυτοκράτορος και να ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΗΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ και κατά το μέγα μέρος Πραγματικώς, πραγματοποίησις ονείρου του, που δεν την εφαντάσθη ποτέ του από της Ιδρύσεως του Χριστιανισμού μέχρι της ημέρας της Πτώσεως ...; Αυτός είναι ο μοναδικός Λόγος, της εντελώς απιστεύτου και αφαντάστου ΔΟΥΛΕΙΑΣ της φυλής επί τόσους αιώνας. Η ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. Ελληνική Φυλή δεν σε έσωσε ο Χριστιανισμός, αλλ' ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΟΥ όπως και αυτός θα σε σώσει εις το Μέλλον. Και μόνος ΑΥΤΟΣ.

Κράξιμο του παπαδαριού από Παλαμά και Βάρναλη Οι καλόγεροι, του Κωστή Παλαμά

Είμαστ' οι άνεργοι και οι άχαροι, και της ζωής είμαστ' εμείς οι καταλαλητάδες, για να πατάμε και να σβήνουμε είμαστε τα ωραία και τ' αληθινά, τ' άνθια και τις λαμπάδες. Τον ήλιο και τα ηλιόχαρα οχτρευόμαστε, και τις αγάπες της καρδιάς και του πα

Περισσότερα... »

22:27

ΠΑΜΕ Συγκέντρωση και πορεία την Τετάρτη για την Υγεία

» Ropewalker Kassandra

Κάλεσμα για μαζική συμμετοχή από ΠΑΜΕ Υγείας - Πρόνοιας, ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, ΟΓΕ, ΑΣΓΜΕ, Ομοσπονδίες Γονέων Αθήνας - Πειραιά - Αττικής, Ομοσπονδία Συνταξιούχων ΙΚΑ, Σύνδεσμος Συνταξιούχων Πολιτικών Δημόσιων Υπαλλήλων Αθήνας, Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων, ΔΗΠΑΚ Αυτοαπασχολούμενων Γιατρών και Φαρμακοποιών

Κάλεσμα στους εργαζόμενους, συνταξιούχους, ανέργους, γιατρούς, φαρμακοποιούς, χρόνιους πάσχοντες, στις γυναίκες και τους νέους των λαϊκών οικογενειών να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση και πορεία που οργανώνουν την Τετάρτη 11 π.μ στην Ομόνοια, για το δικαίωμα στην Υγεία, απευθύνουν με ανακοίνωσή τους:

ΠΑΜΕ Υγείας - Πρόνοιας Αττικής, ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, Ανωτάτη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας, Ομοσπονδίες Γονέων Αθήνας - Πειραιά - Αττικής, Ομοσπονδία Συνταξιούχων ΙΚΑ, Σύνδεσμος Συνταξιούχων Πολιτικών Δημόσιων Υπαλλήλων Αθήνας, Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων, ΔΗΠΑΚ Αυτοαπασχολούμενων Γιατρών και Φαρμακοποιών.

Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Δράση τώρα όλων! Κανένας μόνος του.

Να μην επιτρέψουμε να γίνει η ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη και το δικαίωμα για δωρεάν Υγεία ολοκαύτωμα στο βωμό της κερδοφορίας των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Να σταματήσουμε το έγκλημα της κυβέρνησης και των συμμάχων της σε βάρος της υγείας του λαού!

Η κυβέρνηση με τη στήριξη της ΝΔ:

Εδωσε πάνω από 110 δισ. ευρώ για τη στήριξη της κερδοφορίας των βιομηχάνων, τραπεζιτών. Σε αυτούς που μόνο στα θησαυροφυλάκιά τους στην Ελβετία έχουν μαζέψει 600 δισ. ευρώ από τη δική μας εκμετάλλευση. Συμμετέχει στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Λιβύη, βάζοντας σε κίνδυνο το λαό, σπαταλώντας εκατομμύρια ευρώ για να εξασφαλίσει στους κεφαλαιοκράτες μερίδιο από το πλιάτσικο. Χτυπάει όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων, τις θετικές ρυθμίσεις υπέρ των γυναικών, την όποια προστασία είχαν μέχρι σήμερα οι ηλικιωμένοι, οι χρονίως πάσχοντες, τα ΑμΕΑ, με αποτέλεσμα την πρόωρη φθορά της υγείας, την επιπλέον οικονομική επιβάρυνσή τους.

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση τα δίνει όλα στο κεφάλαιο, προχωρά σε στάση παροχών στην Υγεία για τη λαϊκή οικογένεια και σε στάση πληρωμών στους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς και φαρμακοποιούς για υπηρεσίες Υγείας, ιατρικές εξετάσεις και φάρμακα, που παρέχουν για τα ασφαλιστικά ταμεία, ιδιαίτερα του ΟΠΑΔ και που το κράτος τους χρωστάει.

Εκατοντάδες φάρμακα είναι εκτός συνταγογράφησης και τα πληρώνουν 100% οι ασθενείς.

Εκατοντάδες εργαστηριακές και διαγνωστικές εξετάσεις δεν τις καλύπτει ο ΟΠΑΔ. Μεταξύ αυτών όλοι οι υπέρηχοι και οι μαστογραφίες, η εξέταση PSA για τον καρκίνο του προστάτη, η γλυκοζιωμένη αιμοσφαιρίνη για τους διαβητικούς, ο έλεγχος αυτοανοσίας για τα ρευματικά νοσήματα.

Οι χρόνιοι πάσχοντες - νεφροπαθείς, διαβητικοί, καρκινοπαθείς - πρέπει να πληρώνουν κάθε μήνα 1.200-3.000 ευρώ από την τσέπη τους, για να κάνουν απαραίτητες εξετάσεις για τον έλεγχο και την πορεία της νόσου και ο ΟΠΑΔ τους τα επιστρέφει μετά από μήνες.

Οι γυναίκες των λαϊκών οικογενειών βιώνουν την έλλειψη προγραμμάτων πρόληψης, οικογενειακού προγραμματισμού, δημόσιων δωρεάν Κέντρων Υγείας με εξειδικευμένα ιατρεία και κοινωνικές υπηρεσίες για την προστασία της μητέρας και του παιδιού. Αναγκάζονται να πληρώνουν ή να μην έχουν ιατρική παρακολούθηση και τις αναγκαίες εξετάσεις, με αντίκτυπο στην υγεία τη δική τους και των παιδιών τους.

Σοβαρές επιπτώσεις

Η πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης για χορήγηση φαρμάκων στους ασφαλισμένους του ΟΠΑΔ από τα φαρμακεία του ΙΚΑ δε θα λύσει το πρόβλημα. Το κράτος, όπως σήμερα δεν πληρώνει τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς, έτσι δε θα πληρώσει και το ΙΚΑ, με αποτέλεσμα να περικοπούν παροχές και να αυξηθούν οι εισφορές των ασφαλισμένων, όπως έγινε με την επιβολή εισφοράς 4% στους συνταξιούχους του Δημοσίου.

Η στάση πληρωμών της κυβέρνησης έχει σοβαρή επίπτωση στους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς και φαρμακοποιούς με μικρά εισοδήματα.

Το κράτος αποζημιώνει τους γιατρούς ακόμα και μετά από 18 μήνες.

Στους φαρμακοποιούς χρωστάει μέχρι και 8 μήνες, για φάρμακα που έχουν πληρώσει την αγορά τους και οι ασθενείς έχουν πληρώσει την εισφορά και τη συμμετοχή τους.

Με τη δημιουργία του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) και του νέου κανονισμού παροχών θα μειωθούν οι υπηρεσίες Υγείας προς τους ασφαλισμένους. Σε συνδυασμό με την κρατική υποχρηματοδότηση, τις εισφοροαπαλλαγές προς τους επιχειρηματίες, θα αυξηθεί το μέρος των παροχών Υγείας που θα αναγκάζονται επιπλέον να πληρώνουν οι εργαζόμενοι.

Το σχέδιο της κυβέρνησης για κατάργηση ή συγχώνευση δημόσιων νοσοκομείων και πολυιατρείων του ΙΚΑ, για κατάργηση νοσοκομειακών κλινών, αποτελεί κλιμάκωση της πολιτικής συρρίκνωσης και εμπορευματοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας.

Η ενίσχυση της επιχειρηματικής δράσης θα φέρει νέα πλήγματα στους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς και φαρμακοποιούς. Αρκετοί θα πέσουν θύματα των αλυσίδων φαρμακείων και των μεγαλοεπιχειρηματιών γιατρών και ιατρικών ομίλων.

Χωρίς καθυστέρηση οργανώνουμε την κοινή ενιαία πάλη. Ενισχύουμε την κοινωνική συμμαχία και τη συμπόρευσή μας με το ταξικό εργατικό και ριζοσπαστικό λαϊκό κίνημα των γονιών και των γυναικών. Παλεύουμε και διεκδικούμε αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν, σύγχρονο σύστημα Υγείας, με αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση και κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης. Με ένταξη σ' αυτό όλων των αυτοαπασχολούμενων γιατρών και φαρμακοποιών, με καλές αμοιβές, ανθρώπινα ωράρια και δημόσιες κοινωνικές παροχές, όπως και σε όλους τους εργαζόμενους. Παλεύουμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις υλοποίησής του, με την αλλαγή των συσχετισμών, με βαθύτερες αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Φτάνει πια η κοροϊδία! Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

Δωρεάν παροχή σε όλους των θεραπειών, φαρμάκων, εξετάσεων, υγειονομικού και άλλου υλικού. Να καλύπτονται όλες οι εργαστηριακές και διαγνωστικές εξετάσεις δωρεάν και χωρίς περικοπές. Απρόσκοπτη διάθεση των φαρμάκων στους ασφαλισμένους με τη χρήση των συνταγολογίων. Να εξοφληθούν άμεσα οι φαρμακοποιοί και οι γιατροί, με κρατική χρηματοδότηση και έντοκα, ανάλογα με τη χρονική καθυστέρηση. Να επιστραφούν έντοκα στους ασφαλισμένους τα ποσά που πλήρωσαν ανάλογα με την καθυστέρηση. Τις δαπάνες για φάρμακα, εξετάσεις, θεραπείες των χρονίως πασχόντων να πληρώνει απευθείας το κράτος. Να τους επιστραφούν άμεσα τα ποσά που έχουν πληρώσει». ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΛΑΪΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ Επικίνδυνες περικοπές υπηρεσιών και φαρμάκων

Επικίνδυνες για την υγεία των ασθενών, αλλά και την απορρύθμιση των μονάδων του δημόσιου συστήματος Υγείας αποδεικνύονται οι δραματικές περικοπές σε φάρμακα και υλικά που κάνει η κυβέρνηση, για να συμμορφωθεί με τους στόχους του μνημονίου. Επιπλέον η επικίνδυνη αυτή πολιτική συνοδεύεται με αιματηρά χαράτσια στην ώρα της ανάγκης, που σε ορισμένες περιπτώσεις οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι δεν έχουν να τα πληρώσουν. Τέτοια στοιχεία παρουσιάστηκαν χτες στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου των ηγεσιών των Ιατρικών Συλλόγων Αθηνών και Πειραιά, της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Επιστημονικού Προσωπικού και της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιώς.

Ανάμεσα σε αυτά που καταγγέλθηκαν είναι οι εξής περιπτώσεις:

Καρκινοπαθείς που μέχρι πρότινος δεν πλήρωναν καμιά συμμετοχή στα φάρμακα τώρα πληρώνουν αιματηρά χαράτσια από 50-100 ευρώ το μήνα. Και τούτο γιατί τροποποιήθηκε η απόφαση για τη χορήγηση των φαρμάκων. Μέχρι τώρα, οι καρκινοπαθείς έπαιρναν όλα τα φάρμακα και αυτά που είναι για την κύρια πάθηση αλλά και τα συνοδά (π.χ. για ένα έλκος στομάχου που προκαλείται απ' τα φάρμακα για την κύρια πάθηση) με μηδενική συμμετοχή. Τώρα παίρνουν τα αντικαρκινικά με μηδενική συμμετοχή και τα υπόλοιπα με συμμετοχή 25%, που φτάνει σε 50-100 ευρώ το μήνα. Σε ορισμένες περιπτώσεις που οι γιατροί συνταγογραφούν για καρκινοπαθείς ή άλλες χρόνιες παθήσεις με μηδενική συμμετοχή στα φάρμακα ή δέχονται απειλές ή έχουν ως ποινή στέρηση μέχρι και 50% του μισθού τους απ' τα ασφαλιστικά ταμεία που υπηρετούν. Επίσης, ορισμένα ασφαλιστικά ταμεία κάνουν υποδείξεις προς τους γιατρούς να μειώσουν τις δόσεις φαρμάκων, ακόμα και σε βαριές περιπτώσεις όπως η ασθένεια Crohn.

Και μετά από αυτά τα φαρμακερά χαράτσια - αλλά και την εφαρμογή του καταλόγου των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων - έρχεται το ΙΚΑ να κομπορημονήσει, όπως έκανε χτες με ανακοίνωσή του, ότι «η φαρμακευτική δαπάνη το μήνα Φεβρουάριο 2011 κατήλθε στο ποσό των 123.740.000 ευρώ από 181.256.770 ευρώ που ήταν η αντίστοιχη δαπάνη το μήνα Φεβρουάριο 2010, δηλαδή μειώθηκε κατά 31,7% ή κατά 57.516.770 ευρώ» (!)

Με ιδιαίτερη βαρβαρότητα εκδηλώνονται οι επιπτώσεις των περικοπών στους ηλικιωμένους: Συνταξιούχος του ΟΓΑ, όπως καταγγέλθηκε, με σύνταξη 360 ευρώ έφτασε σε απόγνωση στο νοσοκομείο της Χαλκιδικής, όταν μετά τα πέντε ευρώ στα εξωτερικά ιατρεία αναγκάστηκε να πληρώσει και 95 ευρώ για τις εργαστηριακές εξετάσεις που χρειάστηκαν στη συνέχεια.

Οι ασφαλισμένοι του ΟΠΑΔ στην Αθήνα και στον Πειραιά υποβλήθηκαν και χτες σε νέα ταλαιπωρία, σχηματίζοντας ουρές καθώς οι φαρμακοποιοί «έκοψαν», λόγω των χρεών, την πίστωση στο ταμείο τους. Η διοίκηση του Οργανισμού επιχείρησε να λύσει το πρόβλημα, επιστρατεύοντας τα φαρμακεία του ΙΚΑ, όπου και εκεί σχηματίστηκαν ουρές.

Περισσότερα... »

14:13

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ Αντιλαϊκό σάρωμα χωρίς προηγούμενο

» Ropewalker Kassandra

ΚΚΕ: Μονόδρομος για το λαό η αντεπίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, κατά της πολιτικής και των κομμάτων που υπηρετούν τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου

Καταιγίδα νέων αντιασφαλιστικών μέτρων, παραπέρα δραστικές περικοπές στους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες, επιβολή σκληρών αντιλαϊκών δημοσιονομικών προγραμμάτων, αποφάσισαν χτες στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ταυτόχρονα για τη «διαχείριση των κρατικών χρεών της ευρωζώνης», συμφώνησαν στη δημιουργία ενός μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας στρώνοντας το δρόμο της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», δηλαδή της ελεγχόμενης καταστροφής κεφαλαίου. Με το νέο σύμφωνο υπέρ της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων τους, βυθίζουν τους λαούς στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της φτώχειας, της ανεργίας και των πολέμων. Οσο όμως κι αν κλιμακώνουν τον πόλεμο στα δικαιώματα των λαών, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κρίση τους. Ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος και αγιάτρευτος. Ο λαός πρέπει τώρα να εμπιστευτεί την οργανωμένη του δύναμη, την πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ.

Αντιλαϊκό σάρωμα χωρίς προηγούμενο

Συμφωνία στους βασικούς άξονες της ενιαίας φιλομονοπωλιακής στρατηγικής, τον Ιούνη οι επιμέρους διευθετήσεις

Το κεφάλαιο επιδιώκει να διαμορφώσει όρους πραγματικής δουλείας για τη νεολαία των λαϊκών στρωμάτων που μπαίνει στην παραγωγή

Motion Team

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ (Του απεσταλμένου μας Παναγιώτη ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ).- Πανευρωπαϊκή λιτότητα χωρίς ημερομηνία λήξης, καταιγίδα νέων αντεργατικών και αντιασφαλιστικών μέτρων, παραπέρα δραστικές περικοπές στους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες και επιβολή σκληρών εθνικών δημοσιονομικών προγραμμάτων, αποφάσισαν χτες οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ, στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής.

Ταυτόχρονα, και στο όνομα της «συνολικής λύσης» για τη «διαχείριση της κρίσης των κρατικών χρεών της ευρωζώνης», συμφώνησαν για τη δημιουργία ενός μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), που θα οδηγεί τα υπερχρεωμένα κράτη - μέλη σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», με τη σύναψη μνημονίων που θα αφαιμάσσουν τους λαούς.

Πάνω σ' αυτό το αντιδραστικό πλαίσιο, δρομολογείται μια αντιλαϊκή επίθεση χωρίς προηγούμενο, με στρατηγική επιδίωξη τη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, μέσα από το παραπέρα φτήνεμα της εργατικής δύναμης.

Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ έγινε στο φόντο της παραίτησης της πορτογαλικής κυβέρνησης, μετά την καταψήφιση από τη Βουλή του νέου πακέτου αντιλαϊκών μέτρων. Σύμφωνα με πληροφορίες, ήδη από χτες, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προεξοφλούσαν την προσφυγή της Πορτογαλίας στην τρόικα, ενώ στο παρασκήνιο ασκούσαν πιέσεις στην αντιπολίτευση να συναινέσει στην προώθηση του αντιδραστικού πακέτου.

Συμφωνία σε τέσσερις άξονες Απειθαρχία στις αποφάσεις της ΕΕ και των καπιταλιστικών κυβερνήσεων είναι ο δρόμος που συμφέρει το λαό

Με βάση τα συμπεράσματα της Συνόδου, η πλήρης σύμπλευση των πολιτικών εκπροσώπων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στηρίζεται πάνω σε τέσσερις κεντρικούς άξονες: 1) Στη σκλήρυνση των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με νέους αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες για το χρέος και το έλλειμμα, αυστηρή επιτήρηση και την επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση «υπερβολικών ελλειμμάτων και χρέους». 2) Στην υιοθέτηση του Συμφώνου για το ευρώ από τις χώρες της Ευρωζώνης και όσες το επιθυμούν από την ΕΕ, με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας. 3) Στη σύσταση ενός μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), που, από το 2013, θα χορηγεί δάνεια και θα προχωρά στην αγορά ομολόγων χωρών της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δανεισμού από τις καπιταλιστικές αγορές. Τα δάνεια θα συνοδεύονται από «αυστηρά προγράμματα οικονομικής προσαρμογής» και η αγορά ομολόγων από την υπογραφή μνημονίων από το κράτος - μέλος. 4) Στην «περαιτέρω ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού συστήματος (...) και διενέργεια νέων "τεστ αντοχής" στον τραπεζικό τομέα». Στόχος είναι να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις για την παραπέρα ενίσχυση του τραπεζικού κεφαλαίου, με νέα κεφάλαια και κρατικές εγγυήσεις, αλλά και να ανοίξει ο δρόμος για τη συγχώνευση τραπεζών, αφού κάποιες δε θα αντέξουν στον ανταγωνισμό και την περαιτέρω συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Τον Ιούνη οι οριστικές αποφάσεις

Η οριστικοποίηση των μέτρων του «συνολικού πακέτου» θα γίνει στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής, τον Ιούνη, ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη λειτουργία του Μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, αφού η συγκρότησή του χρειάζεται την έγκριση των κοινοβουλίων. Ωστόσο, τα μέτρα του Συμφώνου για το ευρώ και του Συμφώνου σταθερότητας θα τεθούν άμεσα σε εφαρμογή, με τις κυβερνήσεις μάλιστα να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Σύμφωνα με Ευρωπαίους αξιωματούχους, από την πορεία της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων θα καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό και η λειτουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού. Θα χρησιμοποιηθεί δηλαδή σαν μέσο πίεσης στους λαούς για να υποταχθούν στα σκληρά μέτρα.

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση έσπευσαν να προσυπογράψουν τις αντιδραστικές αποφάσεις, με τον Γ. Παπανδρέου να σπεύδει πριν από την έναρξη της Συνόδου να προτάσσει σαν «εχέγγυο» για την προώθησή τους, την αξιοπιστία που έχει δείξει μέχρι σήμερα στην επιβολή αντιλαϊκών μέτρων. «Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι είναι αξιόπιστη και έλαβε δύσκολες αποφάσεις για να γίνει η οικονομία βιώσιμη», είπε ο πρωθυπουργός και ισχυρίστηκε ότι «αυτό έχει αναγνωριστεί από όλους στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης στις 11 Μαρτίου».

Ουσιαστικά, επιχείρησε να εμφανίσει τις δήθεν «διευκολύνσεις» που εξασφάλισε η κυβέρνηση για την επιμήκυνση του δανείου των 110 δισ. ευρώ και για τη μείωση του επιτοκίου, σαν «επιτυχία» της κυβέρνησης, προσπαθώντας να κρύψει ότι μια τέτοια εξέλιξη συνοδεύεται από την επιβολή νέων βάρβαρων μέτρων, μέσω της επιτάχυνσης των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, της αποδοχής των όρων του Συμφώνου του ευρώ και του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, ύψους 50 δισ. ευρώ. Οι τελικές αποφάσεις, που αφορούν τις «δανειακές διευκολύνσεις» της Ελλάδας, θα παρθούν και αυτές τον Ιούνη.

Ζυμώσεις και ισχυρές αντιθέσεις

Πιέσεις στην Πορτογαλία να προσφύγει στην τρόικα και συζήτηση για την ελεγχόμενη χρεοκοπία στο παρασκήνιο της Συνόδου

Οι εξελίξεις στην Πορτογαλία, η πιθανολογούμενη προσφυγή της στο μηχανισμό δανειοδότησης ΕΕ - ΔΝΤ και οι ισχυρές αντιθέσεις γύρω από τα ζητήματα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας κυριάρχησαν στο προσκήνιο και το παρασκήνιο της χτεσινής, πρώτης μέρας της Συνόδου.

«Για μένα είναι πολύ σημαντικό το ευρώ και η οικονομική και νομισματική ένωση να αποτελούν τον πυρήνα της ευρωπαϊκής ενότητας. Είναι απαραίτητοι παράμετροι τόσο για οικονομικούς όσο και για πολιτικούς λόγους. Η Γερμανία επωφελείται από το ευρώ όσο καμία άλλη χώρα», ομολόγησε κυνικά η Γερμανίδα καγκελάριος, Ανγκελα Μέρκελ, μιλώντας χτες στο γερμανικό Κοινοβούλιο.

Παράλληλα επανέλαβε ότι «θα πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία μεταξύ της αλληλεγγύης και των μεμονωμένων προσπαθειών που καταβάλλονται», ξεκαθαρίζοντας για άλλη μια φορά ότι η όποια «διευκόλυνση» δίνεται στα κράτη μέλη, έχει ως αντάλλαγμα την εφαρμογή των πιο αντιλαϊκών αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, σημείωσε ότι «μόνο η αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπορεί να δημιουργήσει μια προοπτική για τη μείωση των χρεών» και επανέλαβε ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κοινή ανάληψη των χρεών των υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης, απορρίπτοντας ξανά τα ευρωομόλογα.

Πιέσεις στην Πορτογαλία

Σε ό,τι αφορά την Πορτογαλία, ο οίκος αξιολόγησης «Fitch» έσπευσε χτες να υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα της Πορτογαλίας από Α+ σε Α- και να προειδοποιήσει με νέα, πολλαπλή υποβάθμιση μέσα στο ερχόμενο εξάμηνο, αν η χώρα δεν προσφύγει στο μηχανισμό διάσωσης ΕΕ - ΔΝΤ με τα μέτρα που αυτός συνεπάγεται.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, τόνισε ότι είναι απίθανο «να αλλάξει ο προσανατολισμός του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο οποίος διαμορφώθηκε ξεκάθαρα στην πρόσφατη συνεδρίαση της Ευρωζώνης» στις 11 Μάρτη, ξεκαθαρίζοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η καταψήφιση του νέου αντιλαϊκού προγράμματος στη Βουλή της Πορτογαλίας δε θα οδηγήσει σε αλλαγή των αποφάσεων των ηγετών της ΕΕ, ως προς την άμεση προώθηση των σκληρών αντεργατικών μεταρρυθμίσεων προς όφελος του κεφαλαίου.

Οπως σημείωσε ο Ζ. Μπαρόζο, «εύχομαι οι πολιτικές δυσκολίες που προέκυψαν στην Πορτογαλία, τις οποίες οφείλουμε να σεβαστούμε, να αντιμετωπιστούν όσο το δυνατόν ταχύτερα». Αντίστοιχα, η Α. Μέρκελ εξέφρασε την απογοήτευσή της για τις εξελίξεις στην Πορτογαλία και χαρακτήρισε το πακέτο αντιλαϊκών μέτρων που απορρίφθηκε ως «σωστό και θαρραλέο». Τόνισε ακόμα με νόημα ότι οι εξελίξεις στην Πορτογαλία «δείχνουν πόσο πολιτικό θάρρος χρειάζεται».

Πιέζοντας στην κατεύθυνση της προσφυγής στην τρόικα, σαν πρόσθετο μοχλό επιβολής των αντιλαϊκών μέτρων, εκπρόσωποι κρατών μελών έσπευσαν χτες να δηλώσουν ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να παράσχει «στήριξη» στην Πορτογαλία, αρκεί «να το ζητήσει». Στο πλαίσιο αυτό, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και επικεφαλής του Γιούρογκρουπ, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, εκτιμά ότι αν η Πορτογαλία απευθύνει έκκληση για βοήθεια από την Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ένα ποσό της τάξης των 75 δισ. ευρώ θα είναι «κατάλληλο».

Ωστόσο, ο εκπρόσωπος της απερχόμενης πορτογαλικής κυβέρνησης, Πέδρο Σίλβα Περέιρα, ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση του Ζοζέ Σόκρατες «θα συνεχίσει να αγωνίζεται με όλες τις δυνάμεις της εναντίον του ενδεχομένου προσφυγής σε εξωτερική βοήθεια». Στην ίδια κατεύθυνση, ο ηγέτης του Πορτογαλικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Πέδρο Πάσος Κοέλιο, που φέρεται ως φαβορί για τη θέση του πρωθυπουργού σε περίπτωση εκλογών, δήλωσε ότι «ελπίζει» πως η Πορτογαλία θα αποφύγει την προσφυγή στο Ταμείο στήριξης.

Βαθιά κρίση και αναδιάρθρωση του χρέους

Αναφορικά με τα σενάρια για αναδιάρθρωση του χρέους υπερχρεωμένων κρατών μελών της ΕΕ, ο Τόμας Μάγερ, επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt» αναφερόμενος στην Ελλάδα πρότεινε: «Καλύτερα θα ήταν τα ταμεία στήριξης του ευρώ να πρότειναν σε όσους έχουν στην κατοχή τους ελληνικά ομόλογα να τα ανταλλάξουν σε εθελοντική βάση με χαμηλούς τόκους. Διότι τα ταμεία εγγυώνται μεγαλύτερη ασφάλεια». Ο ίδιος, μιλώντας στο αμερικάνικο δίκτυο CNBC, εκτίμησε ότι «το EFSF πρέπει να γίνει περισσότερο ευέλικτο. Κάποιος μπορεί να σκεφτεί για παράδειγμα την ανταλλαγή χρέους της Ελλάδας και του EFSF με "κούρεμα" 30%-40%».

Αποκαλυπτικές για την κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα είναι και οι εκτιμήσεις του αμερικανικού επενδυτικού οίκου «Citigroup». Συγκεκριμένα, για την Ελλάδα το 2012 η «Citigroup» προβλέπει ανεργία στο 16,4%, πραγματική μεταβολή του ΑΕΠ στο -1,1%, έλλειμμα 17 δισ. ευρώ ή 7,4% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος 367 δισ. ευρώ ή 164,3% του ΑΕΠ (από 347 δισ. ευρώ και 154,7% του ΑΕΠ). Τέλος, ο καθηγητής οικονομίας Μίχαελ Χίτερ, επικεφαλής του Γερμανικού Οικονομικού Ινστιτούτου, μιλώντας στην «Deutsche Welle», υποστήριξε ότι με την επιμήκυνση αποπληρωμής του δανείου η Ελλάδα «πήρε μια ανάσα», αλλά «δε θα τα βγάλει πέρα».

Αντάμα εργατοπατέρες και εργοδότες

Την ώρα των χτεσινών διαδηλώσεων στις Βρυξέλλες, η ΣΕΣ και οι Ευρωπαίοι εργοδότες συμφωνούσαν στην υλοποίηση της στρατηγικής «Ευρώπη 2020»

Τις κλιμακούμενες αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόμενων της ΕΕ και ταυτόχρονα τη λυσσαλέα προσπάθεια των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών, με κυρίαρχη την Ενωση Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ETUC) να τις καναλιζάρουν σε ανώδυνα για την κυρίαρχη στρατηγική αιτήματα, ανέδειξαν οι εργατικές κινητοποιήσεις που έγιναν χτες στις Βρυξέλλες, με αφορμή τη Σύνοδο.

Εργαζόμενοι από το Βέλγιο και άλλες χώρες της Ευρώπης διαδήλωσαν στους δρόμους των Βρυξελλών, ξεκινώντας από πέντε διαφορετικά σημεία της βελγικής πρωτεύουσας, για να συγκλίνουν στο κτίριο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου είχαν αναπτυχθεί ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Στο περιθώριο της διαδήλωσης σημειώθηκαν επεισόδια.

Την ίδια ώρα των διαδηλώσεων, διεξαγόταν στις Βρυξέλλες η τριμερής «κοινωνική» Σύνοδος Κορυφής, που συνέρχεται δύο φορές το χρόνο, πριν από κάθε Εαρινή και Φθινοπωρινή Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ και στην οποία συμμετέχουν η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ETUC), οι Ενώσεις των Ευρωπαίων εργοδοτών (Businesseurope, CEEP, UEAPME) Κομισιόν. Εργατοπατέρες, εργοδότες και το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, συμφώνησαν στην υλοποίηση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων που προωθούνται στο πλαίσιο της στρατηγικής «Ευρώπη 2020».

Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου της Κομισιόν, «στο πλαίσιο της Συνόδου οι Ευρωπαίοι κοινωνικοί εταίροι συμφώνησαν στην ανάγκη εντονότερου οικονομικού συντονισμού και μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας. Ζήτησαν τη μεγαλύτερη συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων στην κατάρτιση των εθνικών σχεδίων μεταρρύθμισης και στην υλοποίηση της στρατηγικής "Ευρώπη 2020" συνολικά».

Δεν αποτελεί έκπληξη η συμφωνία των εργοδοτών και του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού στην πολιτική της ΕΕ, που προωθεί την καρατόμηση των εργασιακών, ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών και μισθολογικών δικαιωμάτων σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Αλλωστε, αυτά τα μέτρα, όπως προωθούνται μέσα από τη «στρατηγική 2020» και το «σύμφωνο για το ευρώ», αποτελούν ικανοποίηση χρόνιων αιτημάτων της πλουτοκρατίας που επιδιώκουν πιο φτηνή εργατική δύναμη, με λιγότερα δικαιώματα.

Οι βασικές αποφάσεις της Συνόδου ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ

Tο «Σύμφωνο για το Ευρώ» θα ανανεώνεται κάθε χρόνο, αρχής γενομένης από το δεύτερο εξάμηνο του 2011, με τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης να παρουσιάζουν συγκεκριμένες «δράσεις» και προγράμματα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, που θα έχουν ως στόχο την εναρμόνισή τους σε θέματα συντάξεων, μισθών, φορολογίας και γενικότερα δημοσιονομικής πολιτικής, προκειμένου να διασφαλιστεί η «ανταγωνιστικότητα» της Ευρωζώνης.

Με στρατηγική στόχευση να ενισχύσουν τη θέση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, οι «27» συμφώνησαν στην ανάληψη «ετήσιων δεσμεύσεων» που προβλέπουν:

Μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, που πλέον θα καθορίζονται βάσει της «παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας», μέσω της «σύγκρισής» τους με τους μισθούς των κυριότερων «εμπορικών εταιρών» της ΕΕ. Δηλαδή, με τους μισθούς πείνας των αναδυόμενων οικονομιών της Ασίας. Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης με «ευθυγράμμιση της ηλικίας σύνταξης με το προσδόκιμο ζωής». Δραστική επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, με ταυτόχρονη μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Νομοθετική κατοχύρωση σε κάθε κράτος - μέλος του «φρένου» στην αύξηση του χρέους, όπου θα προβλέπει κυρώσεις για τις «απείθαρχες» χώρες. Θέσπιση «ενιαίας φορολογίας των επιχειρήσεων», με την καθιέρωση ακόμα μικρότερων φορολογικών συντελεστών για τα κέρδη των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Οι αποφάσεις των «27» για την αυστηροποίηση των όρων του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης» έρχονται να ενισχύσουν την πολιτική της πανευρωπαϊκής λιτότητας. Με δεδομένο ότι τα 24 από τα 27 κράτη - μέλη της ΕΕ παρουσιάζουν υπερβολικά ελλείμματα, που προέρχονται από την παροχή πλήθους οικονομικών πακέτων στις τράπεζες και στο κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν να συγκρατήσουν τις κρατικές δαπάνες, με στόχο ως το 2015 κανένα κράτος - μέλος της ΕΕ να μην έχει δημοσιονομικό έλλειμμα μεγαλύτερο από το 3% του ΑΕΠ.

Στο όνομα της «βελτίωσης της οικονομικής διακυβέρνησης στην ΕΕ», οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ αναμένεται να επικυρώσουν τη συμφωνία για την επιβολή νέων ακόμα πιο σκληρών προγραμμάτων δημοσιονομικής πειθαρχίας. Συγκεκριμένα κατέληξαν:

Στην επιβολή προληπτικών κυρώσεων για χώρες που παρουσιάζουν αύξηση των δημόσιων ελλειμμάτων, ακόμα και στις περιπτώσεις που το δημόσιο χρέος δεν ξεπερνά το 60% ή το έλλειμμα το 3% του ΑΕΠ, όπως προβλεπόταν μέχρι σήμερα, βάσει της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Στην «υποχρεωτική» μείωση κατά 1/20 το χρόνο της διαφοράς μεταξύ του ύψους του χρέους του κάθε κράτους - μέλους και του όρου που θέτει η Συνθήκη του Μάαστριχτ, για χρέος μέχρι 60% του ΑΕΠ. Πρόκειται ουσιαστικά για τη θέσπιση ετήσιων προγραμμάτων λιτότητας. Στην επιβολή κυρώσεων στην περίπτωση που τα κράτη - μέλη δεν προωθούν με ικανοποιητικούς ρυθμούς τα προγράμματα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Τα κράτη - μέλη θα καταθέτουν στο εξής τους εθνικούς προϋπολογισμούς τους στις Βρυξέλλες για έγκριση. ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

Ο νέος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, που από τον Ιούνιο του 2013 θα διαδεχτεί το σημερινό Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, θα έχει κεφάλαια ύψους 700 δισ. ευρώ και θα μπορεί να δανείζει έως και 500 δισ. ευρώ. Το Μηχανισμό θα τον τροφοδοτούν τα κράτη - μέλη, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Από τα 700 δισ. ευρώ, τα 620 δισ. θα έχουν τη μορφή εγγυήσεων και τα 80 δισ. θα αποτελούν κεφάλαια καταβεβλημένα από τα κράτη - μέλη. Η κατανομή των ποσών συμμετοχής και ο τρόπος καταβολής τους θα οριστικοποιηθεί αργότερα.

Το κυμαινόμενο επιτόκιο δανεισμού θα υπολογίζεται στο κόστος χρηματοδότησης, συν 2% για τα δάνεια μέχρι τριετούς διάρκειας και συν 3% για τα δάνεια με διάρκεια πέραν της τριετίας. Τόσο ο προσωρινός, όσο και ο μελλοντικός Μηχανισμός θα έχουν τη δυνατότητα να δίνουν δάνεια και να αγοράζουν ομόλογα, αλλά κάτω από πολύ αυστηρά προγράμματα που θα συνοδεύονται από πακέτα μέτρων και πρόβλεψη για «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων.

Συγκεκριμένα:

α) Τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης που θα καταφεύγουν στο Μηχανισμό, θα δανείζονται υπό αυστηρές προϋποθέσεις και βάσει «αυστηρού προγράμματος οικονομικής προσαρμογής» το οποίο θα καθορίζεται μαζί με την τρόικα (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ). β) Τα δάνεια για την αγορά κρατικών ομολόγων από την πρωτογενή αγορά θα δίνονται κάτω από αυστηρές προϋποθέσεις και μόνο μετά την υπογραφή «μνημονίου» μεταξύ του κράτους - μέλους και της τρόικας. γ) Στη λειτουργία του Μηχανισμού προβλέπεται η «αναδιάρθρωση χρέους». Για να λάβει μια χώρα της Ευρωζώνης δάνειο, θα πρέπει προηγουμένως η τρόικα (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) να προχωρήσει σε «αυστηρή ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους». Αν το κράτος - μέλος που θα πάρει δάνειο δεν μπορεί «να αποκαταστήσει τη βιωσιμότητα χρέους», θα πρέπει να προχωρήσει σε «διαπραγματεύσεις» με τους ιδιώτες πιστωτές του, προκειμένου να συνεχίσει να παίρνει τις δόσεις του δανείου. Διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν είτε σε «κούρεμα» του χρέους, είτε σε χρονική επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων, αλλά, σε κάθε περίπτωση, σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεοκοπίας». ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Αντεπίθεση στη λυκοσυμμαχία

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, με σχόλιό του, υπογραμμίζει:

«Οι κυβερνήσεις της ΕΕ, με το νέο σύμφωνο υπέρ της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων τους, βυθίζουν τους λαούς στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της φτώχειας, της ανεργίας και των πολέμων. Οσο όμως κι αν κλιμακώνουν τον πόλεμο στα δικαιώματα των λαών, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κρίση τους. Γι' αυτό αγριεύει ο μεταξύ τους πόλεμος και η όποια συμφωνία τους θα είναι προσωρινή.

Μονόδρομος για το λαό η αντεπίθεση κατά της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, κατά της πολιτικής και των κομμάτων που υπηρετούν τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος και αγιάτρευτος. Ο λαός πρέπει τώρα να εμπιστευτεί την οργανωμένη του δύναμη, την πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ».

Περισσότερα... »

11:18

Καπιταλισμος = Εγκλημα = Βαρβαροτητα

» Ropewalker Kassandra

Οι πόλεμοι

Ο πόλεμος κατά του λαού της Λιβύης είναι ιμπεριαλιστικός, άδικος και συνεχίζεται με ένταση, ενώ τα σχέδια για γενίκευσή του και με χερσαίες δυνάμεις είναι στα σκαριά. Τον πόλεμο προετοίμασαν οι ιμπεριαλιστές, οργανώνοντας αντι-Κανταφικές δυνάμεις. Την πρόσκληση για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο την έκαναν οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις στην Ανατολική Λιβύη. Είναι πόλεμος που «νομιμοποιήθηκε» από μερίδα ιμπεριαλιστών, γιατί οι ηγετικές αντικαθεστωτικές δυνάμεις διεκδικούν για λογαριασμό τους ανακατατάξεις στην εξουσία, είναι διαπάλη για το ποιο τμήμα της αστικής τάξης, το παλιό, ή το εκσυχρονιστικό, θα διεκδικήσει την ιδιοκτησία και τη διαχείριση των πετρελαίων, του φυσικού αερίου, του πλούτου, γενικότερα, στη Λιβύη και τη συνδιαχείριση με τα διεθνικά μονοπώλια. Ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και άδικος και από τη σκοπιά που υπερασπίζεται τα συμφέροντά του ο Καντάφι. Και αυτός είχε αναπτύξει σχέσεις με μερίδα ιμπεριαλιστών, αλλά πρόσφατα άλλαξε επιλογές και ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Υπάρχουν και δίκαιοι πόλεμοι. Εμείς αυτούς υποστηρίζουμε, γιατί πάντα έρχονται ως απάντηση στους άδικους πολέμους. Και ο δίκαιος πόλεμος, για να έχει ένα θετικό αποτέλεσμα, πρέπει να συνδυάζεται με την πάλη κατά της εγχώριας αστικής τάξης και οπωσδήποτε κατά του ξένου ιμπεριαλιστή.

Ο κόμπος στο χτένι

Οσο η βαρβαρότητα γίνεται περισσότερο απτή ακουμπά κάθε εργατική οικογένεια, καταστρέφει πλατιά λαϊκά στρώματα και η ποσότητά της οδηγεί σε άλλη ποιότητα τις συνειδήσεις, τόσο περισσότερο στον αστικό Τύπο μοιάζουν να έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. «Μοιάζουν». Τα έχουν τετρακόσια, αλλά εμφανίζονται σα χαμένοι στο διάστημα για να μην τους πάρει αμπάριζα ο κόσμος.

Το δούλεμα πάει σύννεφο. Και προέρχεται κατά κύριο λόγο από τα ποντίκια που, αφού ροκανίζουν συνειδήσεις όσο όλα είναι σχετικά ήρεμα, σπεύδουν να πηδήξουν από το καράβι στην πρώτη φουρτούνα, συνεχίζοντας όμως το ροκάνισμα.

Ξάφνου ανακάλυψαν πρόβλημα ηγεσίας. Σα να μην κάνει μια χαρά τη δουλειά που έχει αναλάβει ο Μπερλουσκόνι, σα να μην είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και την κατάλληλη στιγμή ο Σαρκοζί, σα να μη δίνει ο Ομπάμα τις διαταγές για τους βομβαρδισμούς, σα να μη μετέχει στο μακέλεμα λαών ο Παπανδρέου, παρέχοντας και γην και ύδωρ.

Οι αστοί δημοσιολόγοι διαπιστώνουν, δήθεν, ότι το καράβι πλέει περίπου ακυβέρνητο.

Το λιγότερο που κάνουν είναι να αποπροσανατολίζουν την ώρα που πράγματι έχει φουρτουνιάσει ο καιρός: Από τις πράξεις αυτών των «ανύπαρκτων» ηγετών ματώνουν λαοί καθημερινά. Από την έξαρση της δράσης των ιμπεριαλιστών αφανίζονται λαοί. Στον πόλεμο των μονοπωλίων αυτοί που χάνουν είναι οι εργάτες όπου Γης.

Η φουρτούνα αναδεικνύει το πρόβλημα, δείχνει στην εργατική τάξη με τι έχει να παλέψει, διαλύει αυταπάτες, μπορεί να οδηγήσει κάτω από τη δράση πρωτοπόρων επαναστατικών δυνάμεων και σε ξεπέρασμα του φόβου.

Κι εκεί αρχίζουν οι ηθικολογίες των αστών αναλυτών. Εχουν καθαρό τι πρέπει να προστατέψουν. Ετσι διακηρύσσουν ότι δε φταίει το σύστημα, δε φταίει ο όξυνση των αξεπέραστων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, δε φταίνε οι νομοτέλειες ανάπτυξης του καπιταλισμού που οδηγούν όλο και πιο δύσκολα σε ξεπέρασμα των κρίσεών του.

Τι φταίει; Φταίει που λείπουν οι ηγέτες, γράφει ένας. Φταίει η ανηθικότητα ορισμένων εταιρειών, γράφει άλλος. Ο ένας έχει υμνήσει όσο κανένας άλλος αυτούς που σήμερα βρίσκει ανεπαρκείς. Κι ο άλλος έχει γράψει χιλιόμετρα αναλύσεων για τη νέα ποιότητα που έφερε στη ζωή μας η ελεύθερη αγορά και η δράση των πολυεθνικών.

Και οι δυο βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κατάσταση: Οι ιμπεριαλιστές πολεμάνε μεταξύ τους και σ' αυτόν τον πόλεμο καταστρέφουν μεγάλα τμήματα εργατικής τάξης και ορισμένους από τους ανταγωνιστές τους. Το αίμα που ρέει δεν ανήκει πλέον μόνο στην εργατική τάξη. Είναι κάποιοι και ανάμεσα στους καπιταλιστές που πληρώνουν ακριβά τον ανταγωνισμό.

Το μονοπώλιο, ως οικονομική πραγματικότητα, ο ιμπεριαλισμός ως ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού αναδεικνύονται πλέον, μέσα από την ίδια την εμπειρία τεραστίων μαζών ανθρώπων, ως εγκληματικές καταστάσεις σε βάρος της ίδιας της ανθρωπότητας.

Ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν ψήγματα επαναστατικής συνείδησης, διαμορφώνεται αντικειμενική βάση για να καρπίσουν σπόροι απόλυτης αμφισβήτησης αυτού καθαυτού του καπιταλιστικού συστήματος.

Το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς που το 1991 με την επικράτηση της αντεπανάστασης διακήρυξε την αιωνιότητά του και υποσχέθηκε στους ανθρώπους ότι θα περπατούν πια στις λεωφόρους της ελευθερίας και της δημοκρατίας αναδεικνύεται πλέον σε εχθρό της ίδιας της ανθρωπότητας.

Παντού: Στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Ιαπωνία, τώρα στη Βόρεια Αφρική και ποιος ξέρει πού αλλού αύριο, ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων (αυτή είναι η ελευθερία τους) σπέρνει μόνο πτώματα και θερίζει αμύθητα κέρδη. Η και συνταγματικά κατοχυρωμένη κατοχή - ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από τους καπιταλιστές (αυτή είναι η δημοκρατία τους) οδηγεί σε πείνα μέχρι θανάτου τεράστιες μάζες πληθυσμού σ' έναν κόσμο όπου παράγεται και του πουλιού το γάλα.

Απέναντι στην αποκάλυψη αυτών των τρομακτικών αντιφάσεων βρίσκονται πλέον οι αστοί αναλυτές και προσπαθούν με όρους τσαρλατάνου παπά μιας άλλης εποχής να πείσουν το πόπολο ότι δε φταίει το σύστημα, αλλά η κακή διαχείρισή του.

Ιδού πεδίο μάχης λαμπρό για κάθε άνθρωπο που σέβεται τη νοημοσύνη του.

Είναι η ώρα που η ανθρωπότητα έχει ανάγκη μιαν ανώτερη μορφή οργάνωσής της, τον κομμουνισμό.

Αυτός είναι ο φόβος των αστών. Αυτός πρέπει να 'ναι ο στόχος των εργατών.

Ασχετο: Το απεμπλουτισμένο ουράνιο που θα αρχίσει σε λίγο με το νοτιά να ταξιδεύει από τις βομβαρδισμένες πόλεις της Λιβύης προς την Ευρώπη, θα είναι μια από τις μικρότερες ίσως των επιπτώσεων αυτής της επέμβασης.

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΙΣ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ: «Είμαστε κι εμείς στα μαύρα μας τα χάλια, είναι όμως και οι γύρω μας... Μόνο σιγουριά δεν μπορεί να αντλήσει κανείς όταν κοιτάει γύρω του και βλέπει την ποιότητα και το μέγεθος των ηγετών στην Ευρώπη. Δίπλα μας έχουμε τον απίθανο Μπερλουσκόνι (...) Στο Παρίσι έχουμε έναν πρόεδρο, ο οποίος με νευρωτικό άγχος βιάστηκε να ξεκινήσει τον "δικό του πόλεμο" και κινδυνεύει να φέρει την ευρωατλαντική συμμαχία στα όριά της. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί για τον Βρετανό πρωθυπουργό (...) Η Γερμανίδα καγκελάριος (...) δεν έχει "ευρωπαϊκή ψυχή" (...) το έλλειμμα ηγεσίας δεν είναι μόνο ελληνικό, λοιπόν. Το βλέπουμε πια διεθνώς, ακόμη και στη Ρωσία (...) Το βλέπουμε και στους διεθνείς οργανισμούς γιατί ο μεν γ.γ. του ΟΗΕ εμφανίζεται αδύναμος, αν όχι ανύπαρκτος, οι δε εκπρόσωποι της Ε.Ε. εξαιρετικά ελαφρείς (...) και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού όπου για πρώτη φορά η Ουάσιγκτον εμφανίζεται, σε μια μεγάλη διεθνή κρίση, σε ένα ρόλο που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε "τροχονόμο" και διπλωματικό παρατηρητή (...) Το πρόβλημα, πάντως, είναι ότι ο κόσμος γίνεται ολοένα πιο περίπλοκος, απρόβλεπτος και επικίνδυνος την ίδια στιγμή που διαπιστώνουμε όλοι μας πρόβλημα πολιτικής ηγεσίας» (ο Α. Παπαχελάς στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

ΑΣΠΛΑΧΝΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ: «Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες της οικονομίας (...) και είναι έτοιμοι να κατανοήσουν τις πολλές καθυστερήσεις ή τις μεταθέσεις πληρωμών και να αποδεχθούν συμβιβασμούς και ρυθμίσεις (...) ωστόσο υπάρχουν ορισμένοι διεθνείς επιχειρηματικοί όμιλοι, οι οποίοι εκμεταλλεύονται ή καλύτερα καταχρώνται τη δεσπόζουσα θέση τους στην ελληνική αγορά και ενεργούν κατά τρόπο εμπορικά ανήθικο και απολύτως εξουθενωτικό για τα πιο αδύναμα τμήματα της εγχώριας παραγωγικής αλυσίδας (...) μεγάλες πολυεθνικές αλυσίδες δρουν εντελώς αποικιοκρατικά απέναντι στους προμηθευτές τους (...) Η αγορά βοά (...) αλλά οι εξ Εσπερίας πολυεθνικοί όμιλοι, δεν πτοούνται. Επιμένουν στο ξεζούμισμα, γίνονται ολοένα και πιο επιθετικοί, δεν έχουν αίσθηση συμμετοχής και ευθύνης, ιδιαίτερα οι εκκινούντες από τη Γαλλία φανερώνουν πρόσωπο κυνικό και αποτρόπαιο (...) Είναι η στάση τους ενδεικτική των αποικιοκρατικών αντιλήψεων και των άθλιων εμπορικών ηθών που επικρατούν σε ορισμένες από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού (...) Οφείλουν να αλλάξουν στάση και συμπεριφορά το ταχύτερο» (ο Α. Καρακούσης στο ΒΗΜΑ / ηλεκτρονική έκδοση).

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

«Ποιες είναι οι πραγματικές επιλογές που έχουμε ως Ευρώπη; Σίγουρα όχι μια πολυεθνική επέμβαση: Πρώτον, επειδή διανύουμε μια πετρελαϊκή κρίση, που εξελίσσεται παράλληλα με τη χρηματοπιστωτική, χωρίς να συνυπολογίζουμε τις επιπτώσεις της φυσικής καταστροφής στην Ιαπωνία (...) Δεύτερον, επειδή ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεων των ΗΠΑ είναι καθηλωμένο στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, που σημαίνει ότι μια στρατιωτική επέμβαση πρέπει να βασιστεί σε ευρωπαϊκές δυνάμεις ή, τουλάχιστον, χρηματοδότηση (...) η Ευρώπη δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στον οικονομικό αποκλεισμό του καθεστώτος. Ηδη, Κίνα, Ρωσία και Ινδία είναι πιθανό να προετοιμάζονται να αναλάβουν ανεκπλήρωτα συμβόλαια Ευρωπαίων (...) ο πιο άμεσος στόχος θα ήταν (...) η αποτροπή εκπλήρωσης της προφητείας του Καντάφι για μετατροπή της Λιβύης σε "Σομαλία της Μεσογείου". Μια τέτοια προοπτική σημαίνει ενεργειακή, προσφυγική και επισιτιστική κρίση στη Μεσόγειο (...) Πρέπει λοιπόν να βρεθεί ο κατάλληλος διαμεσολαβητής. Αυτός δεν μπορεί να είναι οι κύριοι Σαρκοζί, Ομπάμα, Μπερλουσκόνι ή Κάμερον. Για διαφορετικούς λόγους δεν μπορεί να είναι η κυρία Μέρκελ» (η Μαριλένα Κοππά, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ / ΕΘΝΟΣ).

Πληρώνουν πολλά για να πάρουν περισσότερα

«Δυσβάσταχτο το κόστος της επιχείρησης στη Λιβύη για τις ΗΠΑ και τους εταίρους, με τους αναλυτές να εκτιμούν ότι μπορεί εύκολα να υπερβεί το 1 δισ. δολάρια, ανεξαρτήτως της έκβασής του. "Φορτώνουμε τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας με βαριά χρέη" δηλώνουν ισχυρά στελέχη των Ρεπουμπλικανών (...) Μόνο η πρώτη μέρα της "Οδύσσειας" κόστισε 100 εκατ. δολάρια στον αμερικανικό προϋπολογισμό και 3 εκατ. λίρες στο Λονδίνο (...) εκτιμήσεις του αμερικανικού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών τοποθετούν το κόστος για την επιβολή εναέριου αποκλεισμού της Λιβύης από 100 έως 300 εκατ. δολάρια την εβδομάδα. Μέχρι χθες οι σύμμαχοι είχαν εξαπολύσει τουλάχιστον 162 πυραύλους Τόμαχοκ -το κόστος για κάθε έναν κυμαίνεται από 1 έως 1,5 εκατ. δολάρια. Το σύνολο πτήσεων των συμμαχικών αεροσκαφών υπολογίζεται σε 25 ώρες, με κόστος που ξεπερνά τα 10.000 δολάρια ανά ώρα (...) εάν σε αυτές τις "ενδεικτικές τιμές" συνυπολογίσουμε το κόστος λειτουργίας των μαχητικών, των υποβρυχίων, των αεροπλανοφόρων, τα ακριβά καύσιμα, τους ανεφοδιασμούς εν πτήσει αλλά και τις αμοιβές των πιλότων, είναι σαφές ότι το συνολικό κόστος μπορεί να εκτοξευθεί, ειδικά εάν η επιχείρηση διαρκέσει εβδομάδες ή ακόμη και μήνες» (το θέμα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

Περισσότερα... »

Χαλκιδική, 24.03.2011

22:28

«εθνικό συμφέρον» ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και η σφαγη του Λιβυκου λαου

» Ropewalker Kassandra

Halkidiki Blogs » Ropewalker Kassandra

Feeds

Ropewalker Kassandra (100)