Στα χρόνια της κάθε κρίσης η τέχνη ανθίζει και γεμίζει με χρώματα και μουσικές για να ξαποστάσει τις ψυχές μας και να τις ξεδιψάσει από την άνυδρη και σκληρή πλέον λόγω κρίσης καθημερινότητά μας. Και από αυτήν την καθημερινότητα μας ξαποσταίνει στις πρώτες μέρες του Φθινοπώρου στον Πολύγυρο ο δικός μας λαϊκός ζωγράφος Νίκος Κόκκαλης με τα έργα του που παρουσιάζει λίγα μέτρα πιο πέρα από το παλιό και ίσως το πρώτο του ατελιέ που διατηρούσε στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, δίπλα από το παλιό μαγαζί του Παπαδόπουλου.
Το Νίκο Κόκκαλη δεν μπορούσες να μην τον παρακολουθήσεις από το ξεκίνημά του ακόμα, τότε που μόνος του προσπαθούσε να μιλήσει σε έναν Πολύγυρο που θεωρούσε εξεζητημένη την ενασχόληση ενός δικού της παιδιού με τη ζωγραφική, γιατί είναι παρόν με τα πινέλα του στην διαδρομή της πόλη μας από τα... τέλη της δεκαετίας του ’70 και δώθε.
Τον είδα πρώτη φορά να ζωγραφίζει Πολυγυρινά σοκάκια και παλιά σπίτια πρίν από τριάντα χρόνια. Τότε χαζέψαμε για πρώτη φορά και τον πίνακα του Τζίμυ Χέντριξ που σε κοίταζε στα μάτια από όποιο σημείο κι αν έβλεπες τον πίνακα. Είδα τον «Χέντριξ» πριν λίγα χρόνια και με την ίδια περιέργεια που είχα και τότε ξανακοίταξα τον πίνακα. Ήταν σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Ο Χέντριξ επέμενε να με κοιτάζει όπως και πριν τριάντα περίπου χρόνια από όποια μεριά κι αν έβλεπα τον πίνακα.
Στα χρόνια που πέρασαν εμείς μεγαλώναμε και ο Νίκος συνέχιζε να στήνει εικόνες με τα πινέλα του απ΄ όπου κι αν περνούσε. Χαζεύαμε ανυποψίαστοι από τα νεανικά μας χρόνια σκηνές από την πόλη μας, παλιά δρομάκια με ασπροβόλες, Πολυγυρινούς γέροντες, ελεύθερα θέματα και σχέδια στους πίνακες των κατά καιρούς εκθέσεών του, αλλά και σε τοίχους Πολυγυρινών μαγαζιών και μόνο όταν πέρασαν τα χρόνια κατάλαβα τι ακριβώς πρόσθετε ο Νίκος Κόκκαλης, πέρα από το να ζωγραφίζει, στην ιστορία της πόλης του και των προκατόχων του Πολυγυρινών ζωγράφων.
Απόψε χαζεύοντας το video από την έκθεσή του βλέπω πάλι το Νίκο Κόκκαλη και τον απολαμβάνω στις καινούργιες του γραμμές. Η πετυχημένη παράθεση των φωτογραφιών, με το Νίκο να βγαίνει από το πέτρινο «Μαρέλια» που παραπέμπει στον παλιό Πολύγυρο με το πρώτο του έργο που ακολουθεί, την «ασπροβόλα» και τον Σωκράτη Μάλαμα να τραγουδά, αναδεικνύουν την αυθεντικότητα του συμπατριώτη μας και τη διαχρονική του συνέχεια από τη μακρινή δεκαετία του ΄80 ίσα με σήμερα.
Για το Νίκο, παρόλο που ισχύει, δεν θα πούμε ότι γεννήθηκε σε λάθος τόπο, παρά το γεγονός ότι αν είχε γεννηθεί και ζούσε στην Αθήνα θα είχε διαγράψει μια εντελώς διαφορετική πορεία στην τέχνη, με σίγουρη δημοσιότητα, αναγνώριση και φυσικά πολύ χρήμα. Αυτό όμως δεν θα το ήθελε ίσως ούτε και ο ίδιος. Γεννήθηκε εδώ στον Πολύγυρο για να δημιουργήσει και να κουβαλήσει μέσα από τα πέρασματα των ερήμων του, τη συνέχεια του φορτίου της ιστορίας των «Πολυγυρινών ζωγράφων» και να τροφοδοτήσει το μύθο τους με την δική του διαδρομή και την εδραιωμένη και αδιαφιλονίκητη εμβληματική του παρουσία που ξεπερνά πλέον τον Πολύγυρο και τη Χαλκιδική. για την αντιγραφή
ΧΟΛΟΜΩΝΤΑΣ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Χολομώντας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
