«Η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότιαρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε καιδεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν ναπεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήν την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλέςφορές κερδαίνουν».Διαχρονικά τα λόγια του Στρατηγού Μακρυγιάννη. Καιεπίκαιρα όσο ποτέ!
Σήμερα, 27 Μαΐου 2011, για μια ακόμη φορά οιΈλληνες πρέπει να πάρουμε απόφαση να πεθάνουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε.
Οι ύαινες του καθεστωτισμού αλυχτούν «συναίνεση»:Αλυχτούν για να αποδεχτούμε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα.
«Αν δεν αυτοκτονήσετε από μόνοι σας, θασας σκοτώσουμε εμείς», απειλούν!Ξεπουληθείτε, ξεπουλήστε τα όλα, αλλιώς θα σας τα πάρουμε εμείς!
Μα, καλοί μου άνθρωποι, αν είναι έτσι κι αλλιώςνα μας τα πάρετε, γιατί να τα δώσουμε από μόνοι μας;
Μήπως γιατί, τελικά, ο μόνος τρόπος για να ταπάρετε, είναι να σας τα δώσουμε εμείς;
Οι προσεγγίσεις για την ελληνική κρίση είναι κατάβάση δύο. Υπάρχουν αυτοί που νομίζουν ότι ήταν δύσκολη η οικονομική κατάστασηέτσι κι αλλιώς, ότι η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ «κατέστρεψε τη χώρα» και ότιτο Μνημόνιο ήταν «αναγκαίο κακό» και «δεν γινόταν κι αλλιώς.
Και υπάρχουμε και οι υπόλοιποι, που πιστεύουμε ότιη αδυναμία δανεισμού της χώρας ήταν καθαρά τεχνητή, ότι μας έφερε σε αυτή τηνκατάσταση σκόπιμα ο Παπανδρέου, προκειμένου είτε να αποφύγει το πολιτικό κόστοςλήψης μέτρων, είτε για να εξυπηρετήσει το δολάριο στο νομισματικό πόλεμοευρώ-δολαρίου, είτε για συνδυασμό των παραπάνω λόγων με άλλους…
Αν έχουμε δίκιο όσοι υιοθετούμε τη δεύτερη εκδοχή,τότε, όσο τεχνητή ήταν η υπαγωγή μας στην οικονομική διακυβέρνηση της τρόικα,άλλο τόσο εφικτή είναι η επιστροφή μας σε καθεστώς δανεισμού από τις αγορές, ωςκυρίαρχη χώρα.
Ο Αντώνης Σαμαράς, μέσα στη δίνη του«αναπόφευκτου» Μνημονίου, των «επιταγών» της τρόικα και της κυριαρχίας τουςκαθεστωτικού τρόπου σκέψης, μιλά με αυτοπεποίθηση για τη δυνατότηταεπαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. Γνωρίζει λοιπόν πολύ καλά ότι όσοι εξωελλαδικοίπαράγοντες στηρίζουν το Μνημόνιο, δεν το κάνουν για το συμφέρον της Ελλάδας,αλλά για το συμφέρον το δικό τους.
Έχουν συνεπώς κάθε λόγο να συνεχίσουν τηχρηματοδοτική στήριξη της Ελλάδας, ακόμη και χωρίς να λαμβάνονται τααυτοκτονικά μέτρα που τόσο πρόθυμα και τόσο πειθήνια σπεύδει να λάβει ηκυβέρνηση Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου.
Εδώ ακριβώς έγκειται η διαπραγματευτική δύναμη τηςΕλλάδας. Την οποία φρόντισε τόσο επιδέξια και τόσο ύπουλα να αποκρύψει από τουςπολίτες η κυβέρνηση, προκειμένου να πείσει όσο μπορούσε περισσότερους για τοπόσο «αναπόφευκτο» ήταν τάχα το Μνημόνιο.
Έχοντας επίγνωση όλων αυτών των παραμέτρων, οΑντώνης Σαμαράς πατάει γερά στην άρνησή του για κάθε «συναίνεση» στη θανάτωσητης Ελλάδας.
Στα δικά του χέρια κρέμεται αυτή τη στιγμή η τύχητου Ελληνισμού. Αν επιμείνει στο ηρωικό (υπό τις δεδομένες συνθήκες) ΟΧΙ, ηκεντρική κρατική υπόσταση του Ελληνισμού διασώζεται.
Μας ζήτησε να τον εμπιστευθούμε. Και να θέλαμεαυτή τη στιγμή να πράξουμε διαφορετικά, δεν γίνεται. Διότι η αντίσταση τηςΕλλάδας είναι πια στα χέρια του. Στα χέρια του Ενός.
Υπάρχουν στιγμές που ο Ηγέτης πορεύεται μόνος του.Και, αναγκαστικά, λαμβάνει και εκτελεί τις μεγάλες αποφάσεις μόνος του.
Όμως και σε αυτές τις στιγμές ακόμη, ο αληθινόςΗγέτης δεν είναι μόνος του. Αν είναι όντως ηγέτης, ο λαός στέκεται πίσω του καιστηρίζει. Και ακολουθεί και μάχεται.
Το 1940 οτότε ηγέτης της χώρας αποφάσισε και εξετέλεσε το μεγάλο ΟΧΙ , μόνος του, στιςτρεις τα ξημερώματα. Ο λαός δεν συμμετείχε στην απόφαση, ούτε, αρχικά, στηνεκτέλεσή της.
Ήταν όμως η απόφαση που ήθελε ο λαός. Που τονεξέφραζε και τον ενέπνεε. Και γι’ αυτό από την επομένη, ο λαός στάθηκε δίπλαστον ηγέτη. Και νίκησε μια αυτοκρατορία έτσι, «για πλάκα». Και ποιος ξέρει ανδεν νικούσε και δεύτερη αυτοκρατορία, εάν δεν πρόδιδε ο Τσολάκογλου.
Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, ο σημερινόςΗγέτης καλείται να εκτελέσει το σημερινό μεγάλο ΟΧΙ που όλα δείχνουν ότι έχειήδη αποφασίσει.
Όμως δίπλα του θα σταθεί και πάλι, αν όχι όλη ηΕλλάδα, τουλάχιστον όλη εκείνη η Ελλάδα που είναι αποφασισμένη να ΠΑΛΑΙΨΕΙ γιανα ζήσει.
Οι στιγμές σήμερα είναι απείρως πιο δύσκολες. Οιπροδότες και οι καλοπερασάκηδες είναι πια πολύ περισσότεροι. Το φρόνημα και τοηθικό του λαού καταρρακωμένο. Οι αχτίδες ελπίδας λιγοστές έως ανύπαρκτες.
Γι’ αυτό και το σημερινό ΟΧΙ υπό τις δεδομένεςσυνθήκες, μοιάζει πολύ πιο δύσκολο από ταπαλιότερα.
Αλλά έχει και περισσότερη αξία από οποιοδήποτεάλλο. Και θα έχει ακόμη και μεγαλύτερη ιστορική σημασία.
Ο πραγματικός αγώνας ξεκινάει από αύριο. Θα είναιδύσκολος. Θα μας οδηγήσουν μέχρι και στην πείνα, για να υποκύψουμε. Όμως εμείς δεν θέλουμε ναυποκύψουμε! Προτιμούμε να πεινάσουμε, παρά να υποκύψουμε!
Και αν δεν υποκύψουμε, θα νικήσουμε. Όπωςνικούσαμε πάντοτε.
Οι αδιανόητες δυνάμεις του Ελληνισμού θαενεργοποιηθούν. Στο τέλος, η αδυναμία των εχθρών μας θα αποκαλυφθεί: Δενμπορούν να μας σκοτώσουν, μπορούν μόνον να μας βάλουν να αυτοκτονήσουμε. Όταναποκαλυφθεί αυτή η μπλόφα, τότε δεν τους σώζει τίποτα…
ΑντώνηΣαμαρά, η τύχη της Ελλάδας είναι στα χέρια σου!
[harryklynn.blogspot.com]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Άγιος Νικόλαος Χαλκιδικής NEWS" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
