Εύκολο, ε; Για να δούμε...
(κλικ στην εικόνα για να μεταβείς στο παιχνίδι)Περισσότερα... »
skip to content
Halkidiki Blogs » Γνώση | |||
|
Τα επιλεγμένα blogs του νομού Χαλκιδικής με μια ματιά |
|||
55513 άρθρα από 33 πηγές
Aa - Zz
(29597)
Αα - Ωω
(25916)
(κλικ στην εικόνα για να μεταβείς στο παιχνίδι)
Το Amphitheatrum Flavium ή καλύτερα γνωστό με την ονομασία Colosseum (Κολοσσαίο, το Γιγαντιαίο) είναι το μεγαλύτερο σωζόμενο αρχαίο ρωμαϊκό κτίσμα του κόσμου. Η ονομασία του (από τον 8ο αιώνα) προέρχεται από τον επιχρυσωμένο Κολοσσό του Νέρωνα, γιγαντιαίο άγαλμα του αυτοκράτορα που παριστάνονταν σαν θεός ήλιος και .....
Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Εκεί πραγματοποιούνταν ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών. Για την τύχη των μονομάχων που τραυματίζονταν σοβαρά αποφάσιζε το πλήθος. Αν ο αυτοκράτορας σήκωνε τον αντίχειρα σήμαινε πως ο τραυματισμένος μπορούσε να ζήσει, διαφορετικά έπρεπε να παλέψει με τα άγρια ζώα μέχρι θανάτου. Εκτός από τους ανθρώπους σκοτώνονταν και ζώα. Τα πιο πολλά σκοτώθηκαν στους αγώνες που έγιναν το 248 για τα 1.000 χρόνια από την ίδρυση της Ρώμης.
Η Ρωμαϊκή Αγορά ή Forum, το πολιτικό, θρησκευτικό και πνευματικό κέντρο της Αυτοκρατορίας. Εκεί, αυτοκράτορες περνούσαν πάνω σε άρματα χαιρετώντας τα αλαλάζοντα πλήθη, ρήτορες εκφωνούσαν λόγους για επίκαιρα θέματα και ιερείς προσέφεραν θυσίες στους θεούς(κλικ εδώ για τη Ρωμαϊκή Αγορά όπως ήταν ή κλικ στην εικόνα για εικονική περιήγηση στο χώρο όπως είναι σήμερα)
Η Αψίδα του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου, κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο, χτίστηκε προς τιμήν του ίδιου και των δύο γιων του.(κλικ στην εικόνα για εικονική περιήγηση στο μνημείο όπως είναι σήμερα)
Τα λουτρά του Καρακάλα (αυτοκράτορα, γιου του Σεπτίμιου Σεβήρου), ένα αρχαίο …spa για 10.000 λουόμενους. Kατά τα ρωμαϊκά χρόνια η διαδικασία των λουτρών ήταν συγκεκριμένη και κρατούσε αρκετή ώρα μια και ακολουθούνταν ορισμένη τελετουργία. Εκτός από τα λουτρά, στο χώρο αυτό υπήρχε και βιβλιοθήκη, γκαλερί, κήποι και πολλά άλλα
Η αψίδα του Κωνσταντίνου, βρίσκεται δίπλα στο Κολοσσαίο και έχει διάφορα μετάλλια, σύμβολα και επιγραφές. Χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (τον Μέγα) προς τιμήν της νίκης του εναντίον του Τραϊανού.
Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Η γιορτή είναι αρχαιότατη και μια από τις Δεσποτικές γιορτές, τις γιορτές δηλαδή τις αφιερωμένες στο Δεσπότη Χριστό. Η γιορτή συνδέεται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.

| | ||||||
| | ||||||
Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή των Ορθοδόξων Χριστιανών και η πιο πλούσια σε έθιμα. Η λέξη "Πάσχα", προέρχεται από το Εβραϊκό "Πασάχ" που σημαίνει "Πέρασμα". Οι Εβραίοι γιορτάζουν το "Πασάχ" στην ανάμνηση της απελευθέρωσης τους από τους Αιγύπτιους και το πέρασμα από την Ερυθρά Θάλασσα, ενώ οι Χριστιανοί γιορτάζουν την Ανάσταση του Χριστού και το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή. Η αντίστοιχη ελληνική λέξη για το "Πάσχα" είναι "Λαμπρή" γιατί η μέρα της Ανάστασης του Χριστού είναι μια μέρα γεμάτη χαρά και ευεξία. Το Πάσχα είναι μια κινητή γιορτή και ο εορτασμός γίνεται την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Σαρακοστή
Οι σαράντα μέρες της Σαρακοστής, που ξεκινάνε την Καθαρά Δευτέρα, είναι η περίοδος προετοιμασίας για το Πάσχα. Σε αυτή την περίοδο οι άνθρωποι προετοιμάζουν τους εαυτούς τους για την Αγία μέρα της Ανάστασης του Χριστού, το ελληνικό ορθόδοξο "Πάσχα". Οι 40 μέρες νηστείας είναι μια άσκηση για το σώμα και το πνεύμα. Πολλές παραδόσεις αυτών των ημερών δίνουν έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα στο ελληνικό πάσχα. Τα παιδιά, συνηθίζαν να ζωγραφίζουν την Σαρακοστή σαν μια κυρία με 7 πόδια και χωρίς στόμα, συμβολίζοντας έτσι την περίοδο της νηστείας όπου δεν καταναλώνονταν καθόλου κρέας, γάλα, αυγά ή ψάρι και τις Τετάρτες και τις Παρασκευές ούτε το ελαιόλαδο. Στο τέλος κάθε εβδομάδας, έκοβαν ένα πόδι της Κυράς-Σαρακοστής και το τελευταίο πόδι ήταν η Μεγάλη Εβδομάδα.
Κυριακή των Βαϊων (Βαϊοφόρος)
Μεγάλη ΤετάρτηΤην Μεγάλη Τετάρτη οι νοικοκυρές πλένουν και καθαρίζουν το σπίτι ενώ το απόγευμα γίνεται στην εκκλησία το Μέγα Ευχέλαιο και το βράδυ ο Μυστικός Δείπνος.Ο ιερέας σταύρωνε τους πιστούς.
Με ένα κόκκινο πανί απλωμένο στο μπαλκόνι ή το παράθυρο που συμβολίζει το αίμα του Χριστού ξεκινούν οι προετοιμασίες για τη βραδιά της Ανάστασης ενώ την ίδια ημέρα οι νοικοκυρές βάφουν τα κόκκινα αβγά. Παλιότερα στη Χαλκιδική η νοικοκυρά έβαζε το πρώτο αβγό στο εικονοστάσι, από όπου το έβγαζε μόνο όταν έβρεχε ή άστραφτε, για να "εξορκίσει" το χαλάζι και τις πλημμύρες. Σε κάποια χωριά της Βόρειας Χαλκιδικής μέχρι πριν από λίγα χρόνια με την μπογιά που είχε χρησιμοποιηθεί για το βάψιμο τον αβγών σημάδευαν το κεφάλι και την πλάτη των μικρών αρνιών. Όσο το κόκκινο πανί ήταν κρεμασμένο στο μπαλκόνι ή το παράθυρο, οι γυναίκες δεν έπλεναν ούτε και άπλωναν ρούχα, γιατί το θεωρούσαν κακό σημάδι, ενώ τα πρώτα αβγά που έβαφαν τα έστελναν μαζί με τσουρέκια στα πεθερικά τους και στους κουμπάρους τους.
Στην εκκλησία ψάλλεται η μακρά ακολουθία των Παθών με τα δώδεκα ευαγγέλια και αναπαριστάνεται ξανά η Σταύρωση. Οι πιστοί προσφέρουν στεφάνια στον Εσταυρωμένο. Είναι έθιμο σε κάποια χωριά της Χαλκιδικής το βράδυ της Μ.Πέμπτης να μένουν οι γυναίκες στην εκκλησία και να τραγουδούν παραδοσιακά μοιρολόγια.
Το βράδυ γίνεται ο Εσπερινός και η περιφορά του Επιταφίου. Της πομπής προπορεύεται η μπάντα του Δήμου και παίζει πένθιμα εμβατήρια, ακολουθούν οι ιεροψάλτες, ο κλήρος, οι μυροφόρες, τα εξαπτέρυγα και οι πιστοί που ακολουθούν καθ' όλη τη διάρκεια της λιτανείας, κρατώντας αναμμένα κεριά. Μεγάλο Σάββατο
Οι νοικοκυρές αυτή την ημέρα ετοιμάζουν την παραδοσιακή μαγειρίτσα που την έτρωγαν το βράδυ μετά την Ανάσταση.
Κυριακή του ΠάσχαΤην Κυριακή του Πάσχα γινόταν η δεύτερη Ανάσταση στις 12 ώρα το μεσημέρι. Μετά πήγαιναν στη Μητρόπολη και έπαιρναν το κόκκινο αυγό από το χέρι του Δεσπότη. Οι νοικοκυρές είχαν κρατημένο στο μαντήλι το αυγό της προηγούμενης χρονιάς. Μόλις έπαιρναν το καινούργιο το παλιό το πήγαιναν σε κάποιο κτήμα και το έφαβαν για να τους δώσει καλή σοδειά.Μετά οι οικογένειες έψηναν τα κατσίκια ή τα αρνιά και έτρωγαν σε ένα γιορτινό τραπέζι! Το φαγητό και η διασκέδαση κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ....
Τα διάφορα επαγγέλματα των ανθρώπων, δημιουργούνται για να καλύψουν κάποιες ανάγκες που υπάρχουν στις διάφορες εποχές. Έτσι στα αρχαία τα χρόνια μπορεί να υπήρχε κάποιος τεχνίτης που θα ήταν πολύ σημαντικό γιατί έφτιαχνε τόξα και βέλη, όμως στη σημερινή εποχή θα ήταν τελείως άχρηστος αφού κανένας δεν χρειάζεται βέλη και τόξα. Ούτε θα μπορούσε σήμερα να ζήσει κάποιος κάνοντας το επάγγελμα του πεταλωτή, γιατί δεν θα είχε καθόλου πελάτες. Σήμερα δεν υπάρχουν άλογα για να τα πεταλώσει. Τα επαγγέλματα επομένως εξαρτώνται από την εποχή και τις ανάγκες της.
Τα παλιά τα χρόνια τα περισσότερα σκεύη που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για τις καθημερινές τους δουλειές ιδιαίτερα στη μαγειρική ήταν τα χάλκινα , μπακιρένια αντικείμενα . Με τον καιρό όμως τα σκεύη από τη μεγάλη χρήση οξειδώνονταν και ήταν πολύ επικίνδυνα για δηλητηριάσεις. Τότε έπρεπε κάτι να γίνει, έτσι εφευρέθηκε το επάγγελμα του γανωτή ή καλαϊτζή στην τούρκικη γλώσσα. Ο γανωτής λοιπόν έπαιρνε τα σκεύη και τα γάνωνε, δηλαδή με το λιωμένο ασημόχρωμο καλάι, έβαφε (γάνωνε) τα διάφορα αντικείμενα όπως κουτάλια, πιρούνια, μαχαίρια, ταψιά, κατσαρόλες και στη συνέχεια τα σκούπιζε με ένα βαμβάκι για να πάρουν γυαλάδα.Το επάγγελμα του γανωτή είναι από τα πολύ παλιά που υπάρχουν. Λένε ότι καθιερώθηκε στην εποχή του βυζαντίου και ήταν πολύ χρήσιμη η δουλειά τους, γιατί έσωζαν ανθρώπινες ζωές. Χριστόδουλος ΚατσίμεροςΝερουλάς = Υδρονομέας = Νεροκόπος
Στα παλιά τα χρόνια που δεν υπήρχαν βρύσες μέσα στα σπίτια, ο νερουλάς αναλάμβανε την τροφοδότηση τους με νερό. Υπήρχε συνήθως ένας νερουλάς σε κάθε γειτονιά και είχε σταθερή πελατεία .Έκανε πολλά κοπιαστικά δρομολόγια και αμειβότανε περίπου 1 δεκάρα τον τενεκέ. Το επάγγελμα του νερουλά διατηρήθηκε μέχρι το 1930,οπότε ήρθε το νερό σε κάθε σπίτι. Δημήτρης Γιαννακούδης
Παλιά οι πεταλωτές ήταν απαραίτητοι αφού κάθε σπίτι στο χωριό είχε και ένα ζώο για τις δουλειές του, γαϊδούρι ή μουλάρι. Ο πεταλωτής έβαζε λοιπόν στις όπλες των ζώων τα πέταλα. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε ο πεταλωτής ήταν τα πέταλα, το σφυρί, η τανάλια, το σατράτσι και τα καρφιά. Το πετάλωμα γινόταν και στα τέσσερα πόδια του ζώου. Αυτό γινόταν για να μπορεί να περπατάει στους κακοτράχαλους δρόμους χωρίς να πληγώνονται τα πόδια του και για να διατηρεί την ισορροπία του.Δηλαδή τα πέταλα ήταν κάτι σαν τα παπούτσια των ζώων. Χριστόδουλος ΚατσίμεροςΣαμαράς
Παλιότερα η μεταφορά ανθρώπων και προϊόντων γινόταν αποκλειστικά με ζώα. Το γαϊδούρι και το μουλάρι ήταν τα πιο διαδεδομένα μέσα μεταφοράς. Ο σαμαράς κατασκεύαζε λοιπόν τον απαραίτητο εξοπλισμό που απαιτούνταν για να προσφέρει το ζώο τις υπηρεσίες του στο αφεντικό του. Αυτό ήταν το σαμάρι που κατασκεύαζε με επεξεργασμένα σανίδια πλατάνου τα οποία σκάλιζε και έδινε σχήμα ανάλογο με το σώμα του ζώου. Στις αγροτικές εργασίες και γενικότερα στις καθημερινές δραστηριότητες το σαμάρι των ζώων ήτα απλά με ξύλινο σκελετό και εσωτερική επένδυση από δέρμα ή αρνόμαλλο.Το επάγγελμα του σαμαρά εξαφανίστηκε τον 20ο αιώνα με την εφάνιση του αυτοκινήτου. Δημήτρης ΒαγιωνάςΜΥΛΩΝΑΣ
Μυλωνάδες λέγονταν στα παλιά χρόνια αυτοί που εκμεταλλεύονταν τους μύλους και άλεθαν τα σιτηρά, για να παράγουν αλεύρι, με το οποίο παρασκεύαζε η οικογένεια το ψωμί της .
Οι Παγωτατζήδες βράζανε το γάλα και προσθέτανε ζάχαρη, αυγά, κακάο ή βανίλια, ανάλογα με τη γεύση που θέλανε να φτιάξουν. Όταν έβραζε το μείγμα, το κατέβαζαν από τη φωτιά και το τοποθετούσαν σε ένα μεταλλικό κάδο, ο οποίος βρισκόταν μέσα σε ένα ξύλινο βαρέλι. Στο κενό που υπήρχε ανάμεσα στο ξύλινο βαρέλι και στο κάδο, τοποθετούσαν πάγο και συνέχιζαν να ανακατεύουν το μείγμα μέχρι να πήξει. Φορτώνανε το βαρέλι στο καρότσι και με μια ειδική μεταλλική κουτάλα και τα χωνάκια ξεκινούσαν τη δουλειά τους. Κατά διαστήματα έριχναν κομμάτια πάγου εξωτερικά για να μη λιώσει το παγωτό.Αναστάσης ΚάρμηςΚαλαθάς
Από τα πολύ παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα, οι χωρικοί χρησιμοποιούσαν τα καλάθια για να μαζεύουν, να μεταφέρουν, να αποθηκεύουν και να φυλάνε διάφορα αγροτικά προϊόντα, εμπορεύματα, ή διάφορα υλικά του νοικοκυριού τους. Τα καλάθια αυτά κατασκευάζονταν από τους καλαθοποιούς. Οι καλαθάδες λοιπόν χρησιμοποιούσαν καλάμια από τις όχθες των ποταμιών ή των λιμνών.Τα έκοβαν, τα καθάριζαν ,τα στεγνώνανε στον ήλιο και στη συνέχεια με τη βοήθεια ενός κοφτερού μαχαιριού, τα έσχιζαν σε μακριές λουρίδες. Τις λουρίδες αυτές των καλαμιών τις έπλεκαν κι έφτιαχναν καλάθια και πανέρια, σε διάφορα μεγέθη. Έπειτα τα πουλούσαν σε διάφορες γιορτές - πανηγύρια ή τα ανταλλάσανε με διάφορα άλλα είδη.Αθανασία ΕπικούρουΚαροποιός
Πριν από μερικές δεκαετίες, από το 1920 και μέχρι το 1970, το επάγγελμα του καροποιού ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο και ειδικά πριν εμφανιστούν τα φορτηγά αυτοκίνητα. Τα κάρα ήταν δίτροχα ή τετράτροχα αμάξια, που τότε ήταν τα φορτηγά της εποχής. Φορτηγά που τα έσερναν όμως τα γαϊδουράκια, τα μουλάρια, τα άλογα και τα βόδια, ανάλογα με τη χρήση που είχε το κάθε κάρο. Στα χωριά ήταν το μοναδικό μέσο για μεταφορές ανθρώπων, εμπορευμάτων, εργαλείων και άλλων αντικειμένων. Τα κάρα ήταν φτιαγμένα με ξύλα και σίδερα και γινόταν από ειδικούς τεχνίτες, τους καροποιούς. Χρειαζόταν μεγάλη τέχνη για να γίνει ένα κάρο. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν τα πιο παλιά χρόνια ήταν το σκεπάρνι για να πελεκάνε το ξύλο, ο ξυλοφάγος για να λιμάρουν και να ισιώνουν τις επιφάνειές του, η βαριά, ένα βαρύ σφυρί, το πριόνι, το σφιχτήρι, η αρίδα για να ανοίγουν τρύπες. Τα κάρα έπρεπε να είναι γερά κατασκευασμένα, γιατί έπρεπε να αντέχουν στη σκληρή χρήση, αλλά και στους κακοτράχαλους δρόμους, που ήταν χωματόδρομοι και γεμάτοι με πέτρες και λακκούβες. Συνήθως ζημιά πάθαιναν οι ρόδες τους, που τις επισκεύαζε ο αμαξάς πάλι στους καροποιούς. Σωτήρης Ταρκάσης
Ένα επάγγελμα που υπήρχε παλιά και τείνει σήμερα να εξαφανιστεί είναι ο κουλουράς. Ο Κουλουράς λοιπόν, ήταν ο υπαίθριος μικροπωλητής ο οποίος πουλούσε κουλούρια . Κάθε πρωί ο κουλουρτζής, σύχναζε σε μέρη όπου περνούσε πολύς κόσμος, - συνήθως σε κεντρικά σημεία των πόλεων - έστηνε το τραπεζάκι του με τα τακτοποιημένα σουσαμένια κουλούρια του και τα πουλούσε. Χαρακτηριστική ήταν η προτροπή των κουλουρτζήδων («Φρέσκα κουλούρια»), για να αγοράσουν όλοι το προϊόν τους ....Υρώ Πελιτάρη
Το επάγγελμα του παγοπώλη υπήρχε ως τη δεκαετία του 1960.
Ένα παλιό επάγγελμα που σήμερα τείνει να εξαφανιστεί είναι της κεντήτριας.Και αυτό συμβαίνει γιατί αντικαταστάθηκαν τα εργατικά χέρια με τις μηχανές....Τα επιδέξια χέρια της κεντήτριας εκείνης της εποχής κατάφερναν να δημιουργούν πάνω στο ύφασμα, τέλεια σχέδια και καλλιτεχνικά δοσμένα, που ούτε και η τελειότερη μηχανή σήμερα δε θα μπορούσε να αποδώσει με τόση λεπτομέρεια, χάρη, ρυθμό και αρμονία. Όλα τα σχέδια των κεντημάτων, ήταν εμπνευσμένα από τη φύση και το περιβάλλον και έπαιρναν ιδιαίτερη μορφή με το συνδυασμό των βελονιών πάνω σε διάφορα υφάσματα.Αυτά τα έργα τέχνης, τα πουλούσαν και μ΄αυτό το τρόπο συντηρούνταν οικονομικά κάποιες οικογένειες. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη και σήμερα τα εκκλησιαστικά κεντήματα. Δυστυχώς πολλά από τα παλιά σχέδια δε συνεχίζουν να γίνονται, λόγω της δυσκολίας στην εκτέλεση και του χρόνου που απαιτεί η κατασκευή τους, με κίνδυνο να εξαφανιστεί εξ ολοκλήρου η τεχνική του παραδοσιακού κεντήματος.
Επαγγελματίας λούστρος ήταν αυτός που περιφέρονταν σε διάφορα στέκια της πόλης -καφενεία, καταστήματα, υπηρεσίες και διάφορα σημεία των δρόμων- και έβαφε τα παπούτσια των πελατών του. Ο εξοπλισμός που διέθετε ήταν ένα ξύλινο κασελάκι (κιβώτιο), που στις πλαϊνές του θήκες είχε τις μπογιές των παπουτσιών, τις βούρτσες και ό,τι άλλο χρειαζόταν ο λούστρος για τον καθαρισμό και το γυάλισμα των παπουτσιών. Το κασελάκι αυτό με ένα μακρύ, γερό, δερμάτινο λουρί κρεμιόταν στον ώμο του ιδιοκτήτη, ο οποίος στο άλλο χέρι κρατούσε κι ένα μικρό καρεκλάκι. Αυτή ήταν όλη η περιουσία του λούστρου, που την μετέφερε εύκολα από το ένα στέκι στο άλλο. Ο πελάτης τοποθετούσε το πόδι του στο κέντρο του κιβωτίου, πάνω σε μια μπρούντζινη υπερυψωμένη βάση σε σχήμα παπουτσιού. Και ο λούστρος άρχιζε τη δουλειά του με γρήγορες κινήσεις: καθάρισμα, βάψιμο, γυάλισμα (Πρώτα του ενός παπουτσιού, ύστερα του άλλου). Μάλιστα πριν χρησιμοποιήσει τη μπογιά του τοποθετούσε δυο κομμάτια χαρτόνια στα πλαϊνά του παπουτσιού, ώστε να μη λερώσει τις κάλτσες του πελάτη του.Το επάγγελμα βέβαια έχει εκλείψει σήμερα, μετά τις τόσες εύκολες βαφές παπουτσιών που κυκλοφορούν στο εμπόριο και μπορεί ο καθένας να βάψει εύκολα τα παπούτσια του. Που και που θα συναντήσει κανείς κανέναν πλανόδιο λούστρο, ο οποίος αποτελεί κάτι το αξιοπερίεργο για τους τουρίστες.Γρέκου ΡοδούλαΟ γαλατάς
Τo επάγγελμα του Καστανά ήταν εποχιακό. Ξεκινούσε τη δουλειά του στις αρχές του φθινοπώρου και δούλευε μέχρι το τέλος του χειμώνα.
Οι μαθητές και οι δάσκαλοι του 2ου Δημοτικού Σχολείου Πολυγύρου εύχονται σ΄ όλους "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ" & "ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2011"
Τον καιρό που στον κόσμο κυριαρχούσαν οι Ρωμαίοι, ο αυτοκράτορας Αύγουστος έβγαλε διαταγή να γραφτούν όλοι οι υπήκοοί του σε καταλόγους. Ήθελε να δει πόσο πληθυσμό είχε το απέραντο κράτος του. Ένα μεγάλο πηγαινέλα αναστάτωσε όλη την Παλαιστίνη, γιατί η απογραφή έπρεπε να γίνει στον τόπο καταγωγής του καθενός. Η Μαρία και ο Ιωσήφ κατάγονταν από τη γενιά του Δαβίδ. Έπρεπε λοιπόν να πάνε στη Βηθλεέμ. Φτάνοντας εκεί, χτύπησαν όλες τις πόρτες. Μα ούτε σε σπίτι ούτε σε πανδοχείο βρήκαν δωμάτιο. Επειδή η Παναγία ήταν ετοιμόγεννη, ένας πανδοχέας τη λυπήθηκε και τους επέτρεψε να μείνουν στο στάβλο με τα ζώα.
Εκεί, στο στάβλο γεννήθηκε ο Χριστός. Η μητέρα του τον σπαργάνωσε και τον κοίμισε πάνω στα άχυρα, μέσα στο παχνί. Ολόγυρα τα ζώα τού κρατούσαν συντροφιά και τον ζέσταιναν με την ανάσα τους. Ήταν χειμωνιάτικη και κρύα νύχτα. Έξω στον κάμπο, βοσκοί φύλαγαν τα πρόβατά τους και δεν έπεφταν να κοιμηθούν, μην έρθει ο λύκος και τους τα φάει. Έξαφνα, φως μεγάλο έλαμψε κι ένας άγγελος παρουσιάστηκε μπροστά τους. Οι ποιμένες τρόμαξαν πολύ. Μα ο άγγελος τους είπε: «Μη φοβάστε, γιατί σας φέρνω μια καλή είδηση που σ’ όλο τον κόσμο θα δώσει χαρά. Σήμερα στην πόλη του Δαβίδ γεννήθηκε ο Σωτήρας, που είναι ο Χριστός ο Κύριος. Και το σημείο που θα σας οδηγήσει θα είναι τούτο: θα βρείτε βρέφος φασκιωμένο και ξαπλωμένο σε παχνί». Κι εκεί που μιλούσε ακόμα ο άγγελος, έξαφνα .....άνοιξαν τα ουράνια, και στρατός αγγέλων ενώθηκε μαζί του και δοξολογούσε κι έλεγε: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ κι επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία», που σημαίνει: «Δόξα στο Θεό, που βρίσκεται στα επουράνια. Με τη γέννησή του ήλθε στη γη σωτηρία. και στους φανερώθηκε όλη η καλή διάθεση και η αγάπη που έχει ο Θεός γι’ αυτούς». Χάθηκαν οι άγγελοι και σηκώθηκαν τότε οι βοσκοί και πήγαν στη Βηθλεέμ, βρήκαν το στάβλο, όπως τους είχε πει ο άγγελος, και, μπαίνοντας, είδαν το βρέφος που κοιμόταν στο παχνί και τη μητέρα του που καθόταν πλάι του. Με συγκίνηση γονάτισαν μπρος στο παχνί και προσκύνησαν.
Τον καιρό που γεννήθηκε ο Χριστός ζούσαν στην Ανατολή τρεις άνθρωποι πολύ σοφοί. Γι’ αυτό τους έλεγαν Μάγους. Αυτοί, που από χρόνια μελετούσαν τα ουράνια σώματα, ξαφνικά παρατήρησαν ένα πρωτόφαντο αστέρι. Έβγαλαν λοιπόν το συμπέρασμα ότι γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Το αστέρι αυτό τους οδήγησε στην Ιερουσαλήμ. Οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, που περίμεναν τον ελευθερωτή βασιλιά, αναστατώθηκαν, όταν είδαν τους Μάγους. Μα πιο πολύ απ’ όλους αναστατώθηκε ο Βασιλιάς Ηρώδης, γιατί φοβόταν μήπως κάποιος του πάρει το θρόνο. Φώναξε λοιπόν τους συμβούλους του και ζήτησε να μάθει πού λένε οι Γραφές ότι θα γεννηθεί αυτός ο βασιλιάς. Εκείνοι του διάβασαν το ιερό βιβλίο με τις προφητείες που έλεγε ότι θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Αμέσως ο Ηρώδης κάλεσε τους Μάγους στο παλάτι και τους ρώτησε πότε ακριβώς είδαν το αστέρι. Έπειτα τους έστειλε στη Βηθλεέμ, λέγοντάς τους: «Πηγαίνετε με το καλό. Ψάξτε να βρείτε το παιδί κι ελάτε να με ειδοποιήσετε, για να πάω κι εγώ να το προσκυνήσω». Οι Μάγοι έφυγαν, ακολουθώντας το αστέρι, που τους οδήγησε ως το μέρος όπου βρισκόταν το παιδί. Μπήκαν μέσα, γονάτισαν και το προσκύνησαν. Ύστερα του πρόσφεραν τα δώρα τους: χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα (αρώματα). Μετά την προσκύνηση, άγγελος Κυρίου τους πρόσταξε να μην πάνε πίσω στον Ηρώδη, αλλά να φύγουν από άλλο δρόμο, γιατί ο Ηρώδης είχε κακό σκοπό για το παιδί. Οι τρεις Μάγοι έφυγαν από άλλο δρόμο για την πατρίδα τους, γιατί δεν ήθελαν να τους δει και να τους ρωτήσει ο βασιλιάς Ηρώδης, που γύρευε το κακό του παιδιού. Μόλις όμως έφυγαν οι Μάγοι, ο άγγελος παρουσιάστηκε στον Ιωσήφ και του είπε: - Σήκω, πάρε το παιδί και τη μητέρα του και φύγετε για την Αίγυπτο. Θα μείνετε εκεί ώσπου να σου πω, γιατί ο Ηρώδης θα ψάξει να βρει το παιδί για να το σκοτώσει. Υπακούοντας στο θέλημα του Θεού, ο Ιωσήφ πήρε τη μητέρα και το παιδί και φύγανε νύχτα για την Αίγυπτο. Έτσι βγήκε αληθινός ο λόγος που είχε πει ο προφήτης Ωσηέ, πολλά χρόνια προτού γεννηθεί ο Χριστός: «Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου». Αργότερα, όταν ο Ηρώδης είχε πια πεθάνει, παρουσιάστηκε ξανά ο άγγελος στον Ιωσήφ και του παράγγειλε να πάρει τον Ιησού και τη Μαρία και να γυρίσουν πίσω στην Παλαιστίνη. Γύρισαν πραγματικά, και πήγαν να μείνουν στη μικρή πόλη που την έλεγαν Ναζαρέτ, πατρίδα της Παναγίας. Εκεί μεγάλωσε ο Ιησούς. Γι’ αυτό αργότερα τον είπαν Ναζωραίο.
Παλιά οι άνθρωποι περίμεναν τα Χριστούγεννα με μεγάλη χαρά και έκαναν πολλές προετοιμασίες.Τα περισσότερα πράγματα τα είχαν στο σπίτι τους και δεν πήγαιναν στην αγορά.Οι νοικοκυρές έφτιαχναν τα γλυκά (κουραμπιέδες,μελομακάρονα και μπακλαβά).Ετοίμαζαν τη κότα (όρνιθα) με τη γέμιση της, για να φάει η οικογένεια ένα ωραίο φαγητό .Επίσης έφτιαχναν κουλουράκια για να δίνουν στα παιδιά που θα τους έλεγαν τα κάλαντα των Χριστουγέννων.Τα παιδιά ξεκινούσαν από νωρίς το πρωί και χτυπούσαν σε κάθε σπίτι την πόρτα γιανα πουν φυσικά τα κάλαντα.
Οι άνθρωποι έδιναν στα παιδιά καραμέλες,φρούτα,κουλούρια,ξηρούς καρπούς και χρήματα.Την ημέρα των Χριστουγέννων όλη η οικογένεια μαζεύονταν για να καθίσουν στο γιορτινό τραπέζι.Επίσης και για την Πρωτοχρονιά πάλι γινόταν οι ανάλογες προετοιμασίες από τις νοικοκυρές.Το πρωί της παραμονής ζύμωναν τα κόλυντα (κουλουράκια) και κλικάκια γεμιστά με τυρί σε σχήμα οκτώ.Το βράδυ πριν την αλλαγή του Χρόνου μαζευόνταν όλη η οικογένεια έτρωγαν και έκοβαν τη βασιλόπιτα για να δουν σε ποιον θα τύχει το "φλουρί" και συνέχιζαν να διασκεδάζουν οικογενειακά.Την πρωτοχρονιά τα παιδιά έλεγαν τα κάλαντα "Σήκω κυρά μου και άνοιξι...." και αντί για λεφτά τους έδιναν ότι είχαν π.χ (καρύδια,σύκα, κόλυντα,γλυκά και ξυλοκέρατα).Όταν επέστρεφαν στο σπίτι βοηθούσαν τους γονείς τους να ετοιμάσουν το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι και στην ψησταριά στην οποία έψηναν λουκάνικα και παστό. Κλείνοντας, πρέπει να σημειώσουμε πως τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι οικογενειακές γιορτές, γι’ αυτό και ο καθένας νιώθει την ανάγκη, αυτές τις μέρες να τις περάσει κοντά στους δικούς του ανθρώπους!
ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΣΤ1 ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ 

ΚΑΛΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝΧριστούγεννα, πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου.
Κάλαντα των Θεοφανίων
Η γιορτή των Χριστουγέννων με τα σχετικά έθιμά της αρχίζει στην περιοχή μας από την Παραμονή. Μεγάλοι και μικροί είναι πλήρως απασχολημένοι. Οι νοικοκυρές, για να ετοιμάσουν το σπιτικό, να φτιάξουν τα γλυκά και το χριστόψωμο και να στολίσουν το δέντρο. Οι νοικοκυραίοι για να ψωνίσουν, να βρουν το “χριστόξυλο” και να τακτοποιήσουν τα ζώα.
Το “χριστόψωμο” (ή”κλίκ'” ή “κ’λούρα” ή “μπουγάτσια”) είναι συνήθως σκέτο ψωμί, που ψήνεται σε λαδωμένο ταψί. Στην επιφάνειά του φιλοτεχνούν με ζυμάρι, σταφίδες και ψίχες από καρύδι ή μύγδαλο, πλουμίδια, που παριστάνουν σταυρούς, κύκλους, άνθη. Στο κέντρο του σταυρού τοποθετούν ένα άσπαστο καρύδι, ενώ στις κεραίες του τοποθετούν σύκα λιασμένα, σταφίδες κ.λπ.
Όταν νυχτώσει, συγκεντρώνεται όλη η οικογένεια γύρω από το τραπέζι (σουφρά ), όπου βρίσκεται το χριστόψωμο. Αφού θυμιάσει η νοικοκυρά όλο το σπίτι, ο αρχηγός ή ο γεροντότερος της οικογένειας παίρνει το μαχαίρι, σταυρώνει το χριστόψωμο τρεις φορές και ευχόμενος: “καλώς μας ήρτι Χριστός! Να μας βουθήσ’! κι του χρόνου!”. το κόβει και δίνει στο κάθε μέλος της οικογένειας ,ξεκινώντας από τον μεγαλύτερο σε ηλικία και πηγαίνοντας προς τον μικρότερο με τη σειρά ,το κομάτι του για να δούνε ποιός έτυχε το νόμισμα και είναι ο τυχερός.
Η νοικοκυρά θα ζυμώσει τα γλυκά που είναι τα “σαλιάρια” και τα “φοινίκια” και κάνει το σαραγλί και το κανταίφι (παραδοσιακα σιροπιαστά).
Το βράδυ της Παραμονής (ή το πρωί) της γιορτής καίουν στο τζάκι κλαδί από χλωρό πουρνάρι, για αποτροπή του κακού ή για την υγεία της οικογένειας. Μάλιστα, από το είδος και την ένταση του “πραπαλίσματος” των φύλλων μαντεύουν την τύχη των μελών του σπιτικού.
Με απόφαση του αρμόδιου Αντινομάρχη Παιδείας κ. Ι. Τσάλα διακόπτονται τα μαθήματα, λόγω χιονιού, για σήμερα Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010 σε όλες τις σχολικές μονάδες του Νομού Χαλκιδικής ΕΚΤΟΣ των Δήμων Ορμύλιας, Σιθωνίας και Τορώνης.
Στις 6 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940 οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ξύπνησαν την Αθήνα, τα ανακοινωθέντα έγραφαν: "Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5.30 σήμερον τα ημέτερα τμήματα ... Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους", οι εφημερίδες ξεσήκωναν τον κόσμο "'Ελληνες εις τα όπλα!" και οι 'Ελληνες εν μέσω ζητοκραυγασμών πανηγύριζαν στους δρόμους. Αυτό ήταν το ιστορικό "ΟΧΙ" που γεμάτη υπερηφάνεια και φιλότιμο φώναξε η μικρή και φτωχή χώρα μας απέναντι στην ισχυρή φασιστική Ιταλία του Μουσσολίνι όταν της ζήτησε να παραδώσει τα ελληνικά εδάφη. Είχε έρθει η ώρα της "Μάχης της Ελλάδας" ...
Ο Μακεδονικός Αγώνας, είναι η ένοπλη αντίσταση των Ελλήνων στη Βουλγαρική προσπάθεια για επικράτηση στη Μακεδονία, από τα τέλη του περασμένου αιώνα μέχρι την απελευθέρωσή της, το 1912-13. Υπήρξε ένας κρίκος στην αλυσίδα των εξεγέρσεων, για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αποτελεί μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας, γραμμένη με αίμα μαρτύρων, ηρωισμούς και ολοκαυτώματα. Οι πρωταγωνιστές του προέρχονταν απ' ολόκληρο τον Ελληνισμό. Ωστόσο, το κύριο βάρος του Αγώνα, το σήκωσε ο γηγενής πληθυσμός της Μακεδονίας, ο οποίος, όχι μόνο αγωνίστηκε να διαφυλάξει την ελληνικότητά του από τις διάφορες εχθρικές προπαγάνδες, αλλά και συμπαραστάθηκε με θέρμη και αποτελεσματικότητα τους Μακεδονομάχους, που έσπευσαν από κάθε γωνιά της ελεύθερης Ελλάδας στη Μακεδονία, για να πάρουν μέρος στην ένοπλη φάση του αγώνα το 1904-1908.
Η Μακεδονία, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, γέφυρα ανάμεσα σε δυο ηπείρους και σε δυο θάλασσες, με τεράστια στρατηγική και πολιτική σημασία, έγινε το ''μήλο της έριδος'' των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής εκείνης, όταν άρχισε να κλονίζεται η κυριαρχία των Τούρκων στη Βαλκανική. Με τη βοήθεια της Ρωσίας, οι Βούλγαροι κατάφεραν να αναγνωριστούν σαν εθνότητα το 1870. Μετά την ανακήρυξη αυτόνομης βουλγαρικής Εξαρχίας και την απόσχισή τους από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, εξαπέλυσαν έντονη προπαγάνδα και χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για τον εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας. Με κηρύγματα και προσηλυτισμό αρχικά και με τη βία αργότερα προσπαθούν να επιτύχουν το σκοπό τους. Εκκλησίες αρπάζονται, Έλληνες Ιερείς, δάσκαλοι και πρόκριτοι δολοφονούνται και τα σπίτια τους καίγονται. Όμως το μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Μακεδονίας παρέμεινε πιστό στο Πατριαρχείο και τον Ελληνισμό, ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλούσε και τις αγριότητες των κομιτατζήδων. Ένα από τα εγκληματικά σχέδια των Βουλγάρων ήταν και η ψευτοεπανάσταση του Ιουλίου του 1903 (γνωστή ως Ίλιντεν), την οποία εξύμνησαν και εξυμνούν και σήμερα τα Σκόπια και η Σόφια. Στην πραγματικότητα ήταν ένα αναρχικό κίνημα, το οποίο έγινε πρόσχημα για την εξόντωση του ελληνισμού της Μακεδονίας. Η πιο σοβαρή αντίδραση των Μακεδόνων σ΄ αυτή τη φάση, ήταν η επανάσταση του Λιτόχωρου (1878) και η ακύρωση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, με την οποία δημιουργούνταν η μεγάλη Βουλγαρία. Από το 1885 συγκροτήθηκαν ένοπλα σώματα, όπως του Καπετάν Μπρούκη στη Φλώρινα και του Καπετάν Κώττα στην Καστοριά . Από τις αρχές του 1900 με τη φωτισμένη παρουσία του Ιωακείμ Γ' στο πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης, τοποθετούνται στη Μακεδονία νέοι, μορφωμένοι, δραστήριοι και ικανοί ιεράρχες: Ο Γερμανός Καραβαγγέλης στην Καστοριά, ο Ιωακείμ Φορόπουλος στο Μοναστήρι, ο Χρυσόστομος Καλαφάτης στη Δράμα και άλλοι. Τα Ελληνικά σχολεία της Μακεδονίας στάθηκαν η καλύτερη απόδειξη της εθνογραφικής σύστασης του πληθυσμού και δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ. Τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά, οι Έλληνες κάτοικοι με περηφάνια, συντηρούσαν τα δικά τους σχολεία, με τα οποία διατηρήθηκε η Εθνική συνείδηση των Μακεδόνων. «Είμαστε Έλληνες και πεθαίνουμε σαν Έλληνες» ήταν τα τελευταία λόγια που άκουγαν οι Βούλγαροι από τα αθώα θύματά τους. Για την άμυνα του Ελληνισμού ιδρύθηκαν και πολλές εθνικές οργανώσεις (Πανελλήνιες και τοπικές), που συνεργάζονταν με το προξενείο της Θεσσαλονίκης και τ' άλλα προξενεία. Από το 1902 άρχισαν επίσημα διαβήματα στην κυβέρνηση του ελεύθερου Ελληνικού κράτους και τοποθετούνται στη Μακεδονία ικανοί και δραστήριοι πρόξενοι, όπως ο Δραγούμης στο Μοναστήρι, ο Λάμπρος Κορομηλάς στη Θεσσαλονίκη, ο Σαχτούρης στις Σέρρες και ο Μαυρουδής στην Καβάλα. Το 1903 συγκροτήθηκε η Μακεδονική Φιλική Εταιρεία και το 1904 ιδρύεται στην Αθήνα το «Μυστικό Ελληνικό Μακεδονικό Κομιτάτο», που στρατολογούσε εθελοντές και τους έστελνε στη Μακεδονία για να ενισχύσει τον Αγώνα.
Τον ίδιο χρόνο ο Παύλος Μελάς, αξιωματικός του Ελληνικού στρατού, κατάρτισε αντάρτικο σώμα από Έλληνες αξιωματικούς και μπήκε στη Μακεδονία με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας. Αρχίζει αμέσως τον αγώνα εναντίον των Βουλγάρων. Παντού γίνεται δεκτός με ενθουσιασμό. Οι Έλληνες εγκαρδιώνονται και το ηθικό τους, ύστερα από την πολύχρονη τρομοκρατία των Βουλγάρων, αναπτερώνεται. Ακολουθούμενος από την πλειοψηφία των αντάρτικων σωμάτων της Μακεδονίας, πολεμά ασταμάτητα και πέφτει προδομένος σε συμπλοκή με τούρκικο απόσπασμα στη Στάτιστα, στις 13 Οκτωβρίου 1904. Ο θάνατός του συγκίνησε ολόκληρο τον ελληνικό λαό, έγινε τραγούδι και σύνθημα ξεσηκωμού. Στην Ανατολική Μακεδονία δρούσαν τα σώματα του Δούκα-Ζέρβα στην Περιοχή Σερρών-Νιγρίτας-Ζίχνης, του Νταή στο Παγγαίο και στη Χαλκιδική ο Αθανάσιος Μινόπουλος (1874-1962) από τη Βαρβάρα Χαλκιδικής . Αναφέρουμε εδώ φυσικά, τον Καπετάν Άρμεν, αρχηγό της ανταρτικής ομάδας Βώλακα, που οργανώθηκε από τον Μεγάλο Ιεράρχη Δράμας κι έπειτα Σμύρνης, Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο. Ο Άρμεν Κούπτιος συνελήφθη ύστερα από προδοσία και κρεμάστηκε από τους Τούρκους σ' ένα πλατάνι της Πλατείας της Δράμας. Την ίδια εποχή, η Λίμνη των Γιαννιτσών, Ο Βάλτος όπως ονομάζονταν, έγινε το επίκεντρο του Μακεδονικού Αγώνα, με «κεντρικό ήρωα» τον Καπετάν Άγρα, μορφή ευγενική, που με προδοσία πιάστηκε από τους Βουλγάρους και κρεμάστηκε. Μεγάλη ήταν η συμβολή όλων των κατοίκων της Μακεδονίας στον Αγώνα. Άνδρες και γυναίκες πήραν μέρος και ενίσχυσαν τον Αγώνα όχι μόνο συμμετέχοντας εθελοντικά στα ένοπλα σώματα, αλλά και ως οδηγοί και πληροφοριοδότες. Είναι μακρύς ο κατάλογος των μακεδονομάχων της Χαλκιδικής, διότι μόλις δόθηκε το σύνθημα δια αντίσταση κατά των Βουλγάρων «Ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη της Χαλκιδικής, στον Πολύγυρο, στον Ταξιάρχη,στην Κασσάνδρα, στην Γαλάτιστα, στον Βάβδο, παντού οι Χαλκιδικιώτες δημιουργήσανε ένοπλα αντάρτικα σώματα και κινούσανε να φέρουν την πολύτιμη βοήθεια στο εσωτερικό της μακεδονικής γης … Παράλληλα, ελέγχοντας όλα τα περάσματα, διατηρούσανε την επικοινωνία των μαχομένων ανταρτών με τους θαλασσινούς δρόμους των τριών χερσονήσων της Χαλκιδικής όπου ξεφορτώνονταν τα πολεμοφόδια του αγώνος και προωθούντο με χαλκιδικιώτικα καραβάνια προς τα ενδότερα της Μακεδονίας. Αλλά όταν η ανάγκη το καλούσε, οι αντάρτες της Χαλκιδικής , γλιστρώντας πάνω από τις πυκνοδασωμένες κορφές του Χολομώντος, περνούσαν στην αντίπερα πλευρά και δίναν τις μάχες τους στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία … Οι καρβουνιάρηδες και οι ξυλοκόποι του Χολομώντος βρίσκονταν σε μόνιμη κατάσταση πολέμου μεταφέροντας, μέσα στα φορτία τους, τα όπλα, νοσηλεύοντας τους τραυματίες, παρέχοντας στα καλύβια τους ασφαλές άσυλο στους καταδιωγμένους, παίρνοντας, εν ανάγκη, οι ίδιοι τα όπλα και όταν δεν υπήρχαν όπλα, τα τσεκούρια για να κρατήσουν την Μακεδονία ελληνική».
Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε όλους αυτούς τους μακεδονομάχους, διότι ορισμένοι δεν το ομολόγησαν ποτέ, επειδή είχαν δώσει τον όρκο του μακεδονομάχου, και άλλοι, επειδή δεν έλαβαν μέρος σε μάχες αλλά ήταν μεταφορείς όπλων ή πράκτορες, πίστευαν ότι δεν ήταν μακεδονομάχοι. Γνωστός μακεδονομάχος από τον Ταξιάρχη είναι ο Ιωάννης Παρλιάρης, ο οποίος συνετέλεσε για να ελευθερωθεί αναιμάκτως ο Πολύγυρος στις 18 Οκτωβρίου 1912.Μερικά ονόματα Χαλκιδικιωτών που συμμετείχαν στην αντίσταση κατά των Τούρκων και Βουλγάρων υπάρχουν στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στη Θεσσαλονίκη.Είναι χρέος λοιπόν όλων των Ελλήνων, η διαφύλαξη της μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα. Η μελέτη και η βαθιά γνώση της ιστορίας, η επαγρύπνηση και η εγκατάλειψη του εφησυχασμού, αποτελούν σήμερα την ασπίδα και το δόρυ, τα πιο αποτελεσματικά όπλα, για την αντιμετώπιση κάθε επιβουλής εναντίον της Μακεδονίας. |
Hellas Blogs: Kilkis Blogs (Κιλκίς) Naxos Blogs (Νάξος) Arta Blogs (Άρτα) Chios Blogs (Χίος) Evrytania Blogs (Ευρυτανία) Trikala Blogs (Τρίκαλα) |
![]() Last Update: 29.10.2011 01:21:17 |
To HalkidikiBlogs.gr είναι συναθροιστής των τοπικών blogs. Όλα τα κείμενα που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν στους συγγραφείς και δεν εκφράζουν απαραίτητα τους διαχειριστές του HalkidikiBlogs.gr. Αν κάποιο άρθρο σας θίγει με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ ειδοποιήστε μας ώστε να το αφαιρέσουμε αμέσως.
|
||